» Pinksterkamp 2004

Het was weer feest, het Nivon Pinksterkamp. Grotendeels prachtig weer en gezien het thema van dit jaar Water voor nu en later was die regen die er viel ook niet echt misplaatst. 3 dagen lang sfeer, samenwerking, samenzang en saamhorigheid (ouderwets woord, maar hier toch echt op z'n plaats)

3 dagen kamperen op Het Hallse Hull met  ca. 800 mensen en een dik programmaboekje met waanzinnig veel te doen. Optredens, workshops, knutselen, speurtochten, debatten, films, stokbrood bakken, zelf circustheater maken, disco, Idols, springkussen, klootschieten en meer.

Ik heb elke keer weer meer zin om te gaan en kom ook altijd opgetogen thuis, daarin van harte ondersteund door mijn kinderen die steevast vragen of wel volgend jaar weer gaan. Ja dus, ik heb het nu al in mijn agenda staan.

(meer)   drie reacties | ¶

» Over een 100 jarige, de dienstfiets en het "belang" van stadsdelen

Vanmiddag toog ik op de fiets naar een 100 jarige. Als stadsdeel brengen wij bij dit soort feestelijke gebeurtenissen (op aanvraag) een bezoek met een attentie. Die attentie moet je niet te licht opvatten. Het plantenbakje (beter dan bloemen want de ervaring leert dat mensen vaak nog lang genieten van de attentie en het feit dat ze die van "het gezag" hebben gekregen) is namelijk behoorlijk zwaar. Afgezien van het feit dat ik deze bezoekjes echt de krenten in de pap vind, voel ik met op pad met de Oud-West boodschappentas en plant een echte stadsdeelboodschapper op missie.

Ik bracht mijn bezoek in Het Logeerhuis in Oud-West omdat mevrouw daar verbijft. Hierdoor had het bezoek ook een uitstraling naar de andere logees. Daardoor viel het deze keer nog meer dan anders op dat veel oudere mensen echt een soort opkijken naar vertegenwoordigers van de overheid. In het logeerhuis was 's ochtends al aangegeven dat er een soort burgemeester op visite zou komen vandaag. Niet iedereen had dat geloofd, want daar had de burgemeester het toch veel te druk voor.

De 100 jarige kon het bezoek niet helemaal bevatten. De plantenbak en het meegebrachte boek vond ze erg mooi, maar dat het voor haar was wilde er niet echt in, ook niet toen ik aanvullend op de opdracht in het boek onder haar ogen haar naam er in schreef. Wel zat ze te stralen en uit het boek voor te lezen.

Mooi was de verklaring die er in de gemeenschappelijke huiskamer voor het bestaan van stadsdelen werd gevonden: Al die bezoeken zouden veel te veel zijn voor de burgemeester, dus daarom is de stad in delen opgedeeld.

Als ik zie hoe mensen genieten van de bezoekjes en hoe ik zelf ook het idee heb dat die bezoekjes niet alleen leuk maar ook belangrijk zijn, dan vind ik het niet eens de slechtste verklaring voor het bestaansrecht van stadsdelen.

  Geen reacties | ¶

» Madama Butterfly

Toepasselijk na het vlinderitem van gisteren.

23 Juli zitten wij bij Madama Butterfly (ware tragedie) tijdens het 50e Puccinifestival in Torre del Lago. Vandaag kregen we de bevestiging dat dat gelukt was.

Aanleiding? Stom toeval. Ik las dit weekend de reisbijlage van Het Parool, doe ik eigenlijk nooit. Daarin stond een mooi stukje over het openluchttheater waarin Puccini bij leven al zijn eigen opera's had willen horen, aan de rand van zijn geliefde meer. Mijn echtgenoot is al lang gek op Madama Butterfly, al is het dan in de versie van Malcom Mc Laren. Dit weekend bogen wij ons over de atlas om een beetje richting te gaan geven aan onze campervakantie deze zomer.

Marco belde met uiterst adequaat "cursus Italiaans" Italiaans en reserveerde. De vakantie is nog lang niet in zicht maar dit toevallige stukje voorwerk levert al ontzettend veel voldoening op.

  twee reacties | ¶

» KrisKrasKinkerKunst

Vandaag de opening van KriskrasKinkerKunst, de jaarlijkse presentatie van creatief werk van kinderen en volwassen gemaakt onder begeleding van kunstenaars van WG-Kunst. Dit jaar met als thema Verandering.

Met de Funfare en een stoet kinderen op kunstspeurtocht door de met kinderkunst ingerichte etalages uit de Kinkerstraat. De Fanfare was niet te beroerd om even een rondje muziek door de Hema en het Postkantoor te lopen tot groot vermaak van de "gewone"klanten. Onze bonte optocht trok een boel bekijks en leidde langs alle kinderkunst. Bij het buurtmuseum was een speciale tentoonstelling ingericht met gevelontwerpen voor een huis, waarvan het winnend ontwerp ook echt uitgevoerd gaat worden. Kinderen en buurtbewoners mogen hierover stemmen. Zo is participatie en inspraak erg leuk: Stemmende kinderen, invloed op het straatbeeld en straks Kunst van de waarschijnlijk jongste architect in ongeveer ons oudste straatje.

Ook de hele raadszaal hing vol met kinderkunst, in zo'n omgeving krijg je de vergadering wel leuk. Er hangen de prachtigste dingen. Bij het openingsfeest kinderen achter onze raadstafels en de dagelijkse politieke arena voor de gelegenheid podium voor een Kinderkunstmodeshow. De publieke tribune was goed gevuld.

Als officiële openingsact mocht ik van Rups in Vlinder veranderen en werd ik uit mijn cocon gehaald. Ik doe wel eens saaiere dingen dan achter de muziek aan en in een vlinder veranderen.

KrisKrasKinkerKunst is nog te zien tot 2 juni op verschillende locaties in ons stadsdeel..

(meer)   Geen reacties | ¶

» 2 jaar dualisme: op de kansel of naar de afvalverwerking

Dualisme: Innige dialoog of gebroken hart? 

Vrijdag organiseerden we in Amsterdam een conferentie over dualisme. Georganiseerd op een prachtige locatie in de kerk De Duif, net gerenoveerd en heel erg mooi. Deze keer geen dikke readers, maar praktijkervaringen en de oprechte vraag naar wat het ons gebracht heeft. Raadsleden, griffiers, secretarissen en wethouders bijeen samen met de aanstichter Elzinga. Toen hij de kansel betrad hoorde ik fluisteren "Goh dat die man als bedenker hiervan nog het podium op durft" uit de mond van kennelijk (nog) niet bekeerden. In de beschouwing van Elzinga bleek duidelijk dat er onder de noemer van "dualisme" een aantal modegevoelige trends waren meegelift die hij nooit bedoeld heeft. Wat dure adviseurs en instituten met "zijn" dualisme hadden gedaan, zinde hem duidelijk niet. Hij benoemde dat als vervuilingen in het dualiseringsproces die direct naar de afvalverwerking konden. Niet alleen het feit dat het gekozen burgemeester sluitstuk van het dualisme genoemd werd (waar hij getuige ook het stuk in de laatste Binnelands Bestuur op deze manier niet in gelooft) maar ook de uitvindingen als de duale begroting en een kaderstellende raad als geinstitutionaliseerd fenomeen  had hij maar weinig mee op. Hij haalde duidelijk uit naar "die kleine partij" D66 en de invulling van de gekozen burgemeester door minister de Graaff. 

Het altijd goed werkende filmpje over "wat vind de burger ervan als je hem op de markt daarnaar bevraagt", bracht ons weer even met beide benen op de grond. Dualisme? Wat dat is? Als twee kamerleden ruzie hebben? Op één na wist geen van de ondervraagden wat dualisme inhield. Die éne die het wel wist, geloofde er niet in. De conferentie leverde voor de spelers op het veld wel wat aanbevelingen op met natuurlijk de constatering dat een structuurverandering zonder cultuurverandering amper in staat is om verder te komen dan de spreekwoordelijke deuk in een pakje boter

Aan het eind verwoordde Job Cohen het mooi: dualisme is iets wat in de backoffice 'van de politiek plaats vind en waar de burger dus ook geen weet van hoeft te hebben, als wij in de front office van de politiek, in het publieke debat, maar duidelijk kunnen maken waar de politieke verschillen liggen en waar de keuzes voor de burger liggen.

Een verrassende slotact, kreeg ons allemaal aan het zingen met, vanwege de locatie, een prachtige akoustiek. Zo werd het dualisme toch nog met feestelijke stemverheffing bezongen en gingen wij zingend de kerk uit en het weekend in.

(Tijdens de conferentie liet ik mij met enige regelmaat afleiden door de mooie omgeving en het spel wat het licht door het gekleurde glas en lood raam met de kerk speelde)

(meer)   drie reacties | ¶

» Pinksterkamp 2004

Het was weer feest, het Nivon Pinksterkamp. Grotendeels prachtig weer en gezien het thema van dit jaar Water voor nu en later was die regen die er viel ook niet echt misplaatst. 3 dagen lang sfeer, samenwerking, samenzang en saamhorigheid (ouderwets woord, maar hier toch echt op z'n plaats)

3 dagen kamperen op Het Hallse Hull met  ca. 800 mensen en een dik programmaboekje met waanzinnig veel te doen. Optredens, workshops, knutselen, speurtochten, debatten, films, stokbrood bakken, zelf circustheater maken, disco, Idols, springkussen, klootschieten en meer.

Ik heb elke keer weer meer zin om te gaan en kom ook altijd opgetogen thuis, daarin van harte ondersteund door mijn kinderen die steevast vragen of wel volgend jaar weer gaan. Ja dus, ik heb het nu al in mijn agenda staan.

(meer)   drie reacties | ¶

» Over een 100 jarige, de dienstfiets en het "belang" van stadsdelen

Vanmiddag toog ik op de fiets naar een 100 jarige. Als stadsdeel brengen wij bij dit soort feestelijke gebeurtenissen (op aanvraag) een bezoek met een attentie. Die attentie moet je niet te licht opvatten. Het plantenbakje (beter dan bloemen want de ervaring leert dat mensen vaak nog lang genieten van de attentie en het feit dat ze die van "het gezag" hebben gekregen) is namelijk behoorlijk zwaar. Afgezien van het feit dat ik deze bezoekjes echt de krenten in de pap vind, voel ik met op pad met de Oud-West boodschappentas en plant een echte stadsdeelboodschapper op missie.

Ik bracht mijn bezoek in Het Logeerhuis in Oud-West omdat mevrouw daar verbijft. Hierdoor had het bezoek ook een uitstraling naar de andere logees. Daardoor viel het deze keer nog meer dan anders op dat veel oudere mensen echt een soort opkijken naar vertegenwoordigers van de overheid. In het logeerhuis was 's ochtends al aangegeven dat er een soort burgemeester op visite zou komen vandaag. Niet iedereen had dat geloofd, want daar had de burgemeester het toch veel te druk voor.

De 100 jarige kon het bezoek niet helemaal bevatten. De plantenbak en het meegebrachte boek vond ze erg mooi, maar dat het voor haar was wilde er niet echt in, ook niet toen ik aanvullend op de opdracht in het boek onder haar ogen haar naam er in schreef. Wel zat ze te stralen en uit het boek voor te lezen.

Mooi was de verklaring die er in de gemeenschappelijke huiskamer voor het bestaan van stadsdelen werd gevonden: Al die bezoeken zouden veel te veel zijn voor de burgemeester, dus daarom is de stad in delen opgedeeld.

Als ik zie hoe mensen genieten van de bezoekjes en hoe ik zelf ook het idee heb dat die bezoekjes niet alleen leuk maar ook belangrijk zijn, dan vind ik het niet eens de slechtste verklaring voor het bestaansrecht van stadsdelen.

  Geen reacties | ¶

» Madama Butterfly

Toepasselijk na het vlinderitem van gisteren.

23 Juli zitten wij bij Madama Butterfly (ware tragedie) tijdens het 50e Puccinifestival in Torre del Lago. Vandaag kregen we de bevestiging dat dat gelukt was.

Aanleiding? Stom toeval. Ik las dit weekend de reisbijlage van Het Parool, doe ik eigenlijk nooit. Daarin stond een mooi stukje over het openluchttheater waarin Puccini bij leven al zijn eigen opera's had willen horen, aan de rand van zijn geliefde meer. Mijn echtgenoot is al lang gek op Madama Butterfly, al is het dan in de versie van Malcom Mc Laren. Dit weekend bogen wij ons over de atlas om een beetje richting te gaan geven aan onze campervakantie deze zomer.

Marco belde met uiterst adequaat "cursus Italiaans" Italiaans en reserveerde. De vakantie is nog lang niet in zicht maar dit toevallige stukje voorwerk levert al ontzettend veel voldoening op.

  twee reacties | ¶

» KrisKrasKinkerKunst

Vandaag de opening van KriskrasKinkerKunst, de jaarlijkse presentatie van creatief werk van kinderen en volwassen gemaakt onder begeleding van kunstenaars van WG-Kunst. Dit jaar met als thema Verandering.

Met de Funfare en een stoet kinderen op kunstspeurtocht door de met kinderkunst ingerichte etalages uit de Kinkerstraat. De Fanfare was niet te beroerd om even een rondje muziek door de Hema en het Postkantoor te lopen tot groot vermaak van de "gewone"klanten. Onze bonte optocht trok een boel bekijks en leidde langs alle kinderkunst. Bij het buurtmuseum was een speciale tentoonstelling ingericht met gevelontwerpen voor een huis, waarvan het winnend ontwerp ook echt uitgevoerd gaat worden. Kinderen en buurtbewoners mogen hierover stemmen. Zo is participatie en inspraak erg leuk: Stemmende kinderen, invloed op het straatbeeld en straks Kunst van de waarschijnlijk jongste architect in ongeveer ons oudste straatje.

Ook de hele raadszaal hing vol met kinderkunst, in zo'n omgeving krijg je de vergadering wel leuk. Er hangen de prachtigste dingen. Bij het openingsfeest kinderen achter onze raadstafels en de dagelijkse politieke arena voor de gelegenheid podium voor een Kinderkunstmodeshow. De publieke tribune was goed gevuld.

Als officiële openingsact mocht ik van Rups in Vlinder veranderen en werd ik uit mijn cocon gehaald. Ik doe wel eens saaiere dingen dan achter de muziek aan en in een vlinder veranderen.

KrisKrasKinkerKunst is nog te zien tot 2 juni op verschillende locaties in ons stadsdeel..

(meer)   Geen reacties | ¶

» 2 jaar dualisme: op de kansel of naar de afvalverwerking

Dualisme: Innige dialoog of gebroken hart? 

Vrijdag organiseerden we in Amsterdam een conferentie over dualisme. Georganiseerd op een prachtige locatie in de kerk De Duif, net gerenoveerd en heel erg mooi. Deze keer geen dikke readers, maar praktijkervaringen en de oprechte vraag naar wat het ons gebracht heeft. Raadsleden, griffiers, secretarissen en wethouders bijeen samen met de aanstichter Elzinga. Toen hij de kansel betrad hoorde ik fluisteren "Goh dat die man als bedenker hiervan nog het podium op durft" uit de mond van kennelijk (nog) niet bekeerden. In de beschouwing van Elzinga bleek duidelijk dat er onder de noemer van "dualisme" een aantal modegevoelige trends waren meegelift die hij nooit bedoeld heeft. Wat dure adviseurs en instituten met "zijn" dualisme hadden gedaan, zinde hem duidelijk niet. Hij benoemde dat als vervuilingen in het dualiseringsproces die direct naar de afvalverwerking konden. Niet alleen het feit dat het gekozen burgemeester sluitstuk van het dualisme genoemd werd (waar hij getuige ook het stuk in de laatste Binnelands Bestuur op deze manier niet in gelooft) maar ook de uitvindingen als de duale begroting en een kaderstellende raad als geinstitutionaliseerd fenomeen  had hij maar weinig mee op. Hij haalde duidelijk uit naar "die kleine partij" D66 en de invulling van de gekozen burgemeester door minister de Graaff. 

Het altijd goed werkende filmpje over "wat vind de burger ervan als je hem op de markt daarnaar bevraagt", bracht ons weer even met beide benen op de grond. Dualisme? Wat dat is? Als twee kamerleden ruzie hebben? Op één na wist geen van de ondervraagden wat dualisme inhield. Die éne die het wel wist, geloofde er niet in. De conferentie leverde voor de spelers op het veld wel wat aanbevelingen op met natuurlijk de constatering dat een structuurverandering zonder cultuurverandering amper in staat is om verder te komen dan de spreekwoordelijke deuk in een pakje boter

Aan het eind verwoordde Job Cohen het mooi: dualisme is iets wat in de backoffice 'van de politiek plaats vind en waar de burger dus ook geen weet van hoeft te hebben, als wij in de front office van de politiek, in het publieke debat, maar duidelijk kunnen maken waar de politieke verschillen liggen en waar de keuzes voor de burger liggen.

Een verrassende slotact, kreeg ons allemaal aan het zingen met, vanwege de locatie, een prachtige akoustiek. Zo werd het dualisme toch nog met feestelijke stemverheffing bezongen en gingen wij zingend de kerk uit en het weekend in.

(Tijdens de conferentie liet ik mij met enige regelmaat afleiden door de mooie omgeving en het spel wat het licht door het gekleurde glas en lood raam met de kerk speelde)

(meer)   drie reacties | ¶