» En voort ging die weer

Na afloop van de tour wilden er wel een paar mensen naar huis. Gelukkig was het grootste gedeelte van de mensen zo verstandig om pas de volgende dag te vertrekken, maar wij wilden weg. Om tien uur 's avonds zouden de wegen naar beneden weer open gaan. Wij stonden vanaf negen uur in de rij. Tien uur bleek toen slechts een indicatie. Eerst moest de hele tourkaravaan naar beneden en met 1600 volgauto's duurt dat even. Wel een prachtig gezicht in het donker van de berg af. Toen om elf uur de weg open ging reden we in een prachtige colonne naar beneden
De organisatie van dit hele feest was echt bewonderenswaardig. Alle mensen in het dorp dat zo'n twee weken lang overspoeld werd en waar overal gekampeerd werd waren heel vriendelijk en flexibel. Elk plekje werd benut ook op plaatsen die je niet voor mogelijk had gehouden en die vast eigenlijk ook niet echt mochten. De politie liep zo ongeveer in vrije tijdstenue en bleef uitermate vriendelijk. De gemeentereiniging deelde op grote schaal vuiniszakken uit aan alle wildkampeerders en ook in de bochten die binnen de gemeentegrens vielen stonden overal de herkenbare vuilniszakken. Met als gevolg dat na afloop van de tour er bijzonder weinig afval lag na zo'n groot evenement. Anders was het in de bochten beneden behorend bij Bourg d' Oisean. Geen grote vuilniszakken en dus ook veel meer troep. Op onze terugtocht naar beneden kwamen we nog heel veel campers en tenten tegen op plekken waar wij toch niet graag 4 dagen doorgebracht hadden, soms echt gewoon gevaarlijk.
Eenmaal beneden viel iedereen in slaap en reed Marco ons 's nachts naar Toscane. Sinds vanochtend zitten we op een zalig rustige camping in Torre del Lago. Lekker even een dagje aan de rand van het zwembad. Morgen gaan we hier in het kader van het 50e Puccinifestival naar Madama Butterfly.

  Geen reacties | ¶

» De Touretappe Alpe 'd Huez

Een kolkend feest vanf het eerste tot het laatste moment. Vanuit ons alpenweitje boven bocht één overzagen we vier bochten en konden we toch nog snel aan de weg gaan kijken. De promotiekaravaan, de mesen, de wave, de muziek, de sfeer en natuurlijk de 157 renners die lek hun eigen gevecht met de tijd en de berg aangingen. De protesten van mijn kinderen negerend, schreeuwde, joelde en klapte ik ze één voor één naar boven. Één miljoen mensen in 21 bochten alleen maar feest, geen onvertogen woord en een sfeer die moeilijk te beschrijven valt. Na de prachtige apotheose waarin Armstrong Basso passeerde en hem voor onze ogen niet meer dan een paar meter voor was (maar wel 2 minuten later gestart).

Dochter Lotte zette ze prachtig op de foto omdat ons gezamenlijk oogcontact met de franse eigenaar haar een prachtig plekje op het dak van zijn camper opleverde. Ze keek of ze de loterij had gewonnen en genoot met volle teugen. Direct na doorkomst van de laatste renner, verloren de hekken hun functie en begon de grote publieksopmars over de weg naar het dorp Één groot feest en een ervaring die het 4 dagen op een parkeerplaats kamperen absoluut waard was.

p.s. 2 dagen later las ik in de Volkskrant een zeikerig verslag over deze touretappe. Welliswaar stonden we niet op het stuk waar geen hekken waren en als ik de beelden daarvarn zag dan leek het me ook best eng. Maar achter de hekken was het echt heel feestelijk en alleen maar supportersgedrag, alhoewel ik heel soms even boeh heb horen roepen als er een renner van US Postal langskwam, maar dat was een uitzondering.

  zes reacties | ¶

» De dag voor de touretappe Alsof het allemaal nog niet genoeg was dit Alpe d'Huez feest, vielen we s'avonds met onze neus in de boter. We maakten de live uitzending van "Sport Zomer", in de tuin van her kerkje waar de vorige pastoor altijd de klokken luidde als een Nederlander won op de Alpe d'Huez. Mart Smeets had als gasten Thomas Dekker een coming wielerman, en een belgische sportverslaggever. Hij liet veel beelden van eerder zien die we vanuit onze plek niet konden bekijken, gelukkig nam een collega van Marco alles op zodat we dat rustig thuis nog eens na kunnen kijken.
We maakten nog een nachtelijk rondje langs de finish waar de eerste volgvrachtauto's luid toeterend binnenkwamen. De spanning van dit feest loopt op.
Ergens op de dag onttrok ik me even aan "het met z'n zessen in de camper"en zocht de vrijheid van een internetcafé waar ik licht gehinderd door een frans toetsenbord, maar met een glaasje witte wijn een aantal stukjes kon posten.
Nu is alles en iedereen in afwachting van de touretappe van morgen.   Geen reacties | ¶

» Totale gekte

Sinds ons besluit is de gekte in Alpe d' Huez alleen maar toegenomen, een sfeer en drukte die amper te beschrijven is. Het dorp  is als skidorp heel weids. Het heeft 32.000 bedden voor overnachting. Op dit moment staan er daarnaast minstens tweeduizend campers en evenzoveel tentjes op elk vrij plekje tot aan de middenberm van de vele rotondes aan toe. Vanmiddag, een dag voor de etappe, keken zeker 1000 mensen via groot scherm buiten naar de overwinning van Armstrong. En het moet allemaal nog beginnen. Vannacht arriveert de tourcaravaan en morgen de tijdrit. Het is hier nog niet eerder zo druk geweest, verklaarde een local, terwijl ze toch al wat eerdere touretappes hier gehad hebben; Wij gaan er helemaal in de komende 24 uur en genieten volop.

  Geen reacties | ¶

» Het Besluit

Gelukkig haalden onze mannen het. Marco deed dit al een paar keer eerder, maar voor Mick was het een ware tour de force. Ik ben apetrots. We besloten die nacht te blijven zodat Marco het verdiende diner met bier kon nuttigen en we een beetje van die sfeer van gekte konden proeven. Terug bij onze parkeerplaats stuitten we op een campement van Limburgers die niet alleen drie cmpers maar ook een generator een 160 liter Limburgs tapbier bij  zich hadden. Ik drink geen bier, maar heel soms vergeet ik dat. In de ochtend werd duidelijk dat de gekte ons allemaal te pakken had. Het besluit viel, we zouden blijven en de touretappe meemaken.

  Geen reacties | ¶

» Alpe d' Huez

Al eerder had Lotte de wens geuit een etappe van de Tour de France te kunnen zien. Hij leek absoluut niet in ons reisschema te passen. Om dat verlies iets te compenseren, besloten we om hem dan maar voor wie dat wilden op te fietsen en toch even in Alpe d' Huez te gaan kijken. Speciaal daarvoor nam ik voor het eerst deze vakantie het stuur van de camper over om weer als bezemwagen te kunnen dienen. Al beneden in Bourg d'Oisans bleek dat het toen al (zondag) een gekkenhuis was. Parkeerplaatsen stonden vol met campers en veel tourvlaggen waren al zichtbaar. Mick en Marco waagden zich aan de beklimming. Ik deed mijn eigen tour de force en reed de camper omhoog. Al vanaf de eerste bocht, bleek de totale gekte; er was geen plekje onbenut. Overal stonden campers, tentjes, auto's. Mijn belofte om op een derde van de rit even te wachten, strandde op een absolute onmogelijkheid. Alle eenentwintig bochten naar boven stonden vol en werden al gevangen in een enthousiaste sfeer van heel veel mensen waaronder natuurlijk erg veel Nederlanders. "Die mensen zijn volstrekt gestoord", zeiden wij nog, "het duurt nog 4 dagen". Eenmaal boven bleek dat het nog veel gekker kon; overal stonden campers en tentjes. Wij vonden op de valreep nog een plekje met de camper; na 21 bochten en het inparkeren  was mijn rug kleddernat van het zweet. Wij liepen naar een plek met mooi zicht op de aankomst van onze renners in de hoop dat het ze zou lukken, want teruggaan zou lastig worden.

  Geen reacties | ¶

» Col du Lautaret

Al snel vervulden we nog een jongensdroom van Marco; wildkamperen op de Col du Lautaret. Tegen een prachtige ondergaande zon en met zicht op de gletcher aten wij kaasfondue in de camper. Geen plek zo gek of ik maak er kaasfondue. De technische stellage die nodig is voor de rechaud, wordt elke keer met gezamenlijke fantasie gevonden. In de ochtend maakten wij een prachtige wandeling naar de gletcher, omringd door uitbundig bloeiende alpenweides.

  Geen reacties | ¶

» Disneyland

De vreugde was groot. De hele dag en avond beleefden we Disneyland. Tim leerde hier al snel kaart lezen.

Drommen mensen, maar weinig rijen voor de attracties. Leuk voor ons, maar slecht voor het park dat voor de zoveelste keer weer in ernstige financiële moeilijkheden verkeert. Als je ziet hoeveel mensen hier zijn, hoe duur alles is en hoveel plezier de gasten er toch aan beleven, is het moeilijk voor te stellen dat zoiets als dit niet overeind kan blijven. Na heel veel achtbanen (ik niet) en Peter Pans, Piraten en mijn favoriete "It's a small world" attractie, aten we lekker in het Piratenrestaurant, zagen we de mooi verlichtte Parade en genoten we van het vuurwerk rond het kasteel. Iedereen viel als een blok in slaap, behalve Marco die 's nachts door zou rijden naar De Alpen.

  Geen reacties | ¶

» Vroege Vogels

Nadat we 's nachts met het raampje open niet alleen het permanent ruisen van de zee hoorden, maar ook het licht van zeker wel 5 vuurtorens naar binnen hadden zien schijnen, was het vertrek 's ochtends heel vroeg gepland zodat we ook eens vroeg in de middag op een camping aan zouden komen.
Zo vroeg dat Marco de rest liet slapen en heel stilletjes wegreed. Zo stil en vroeg dat we ons buitenstaande campertrapje vergaten en daar pas twee uur later achterkwamen. Teruggaan was dus geen optie. Het zag er vast heel dom uit zo'n losstaand trapje dat zonder camper nergens toe dient op een parkeerplaats, maar goed. Wij hebben nu een nieuwe missie en in de tussentijd oefenen we onze knieën met te hoge sprongen uit de camper.
Na de Noord- en Westkust gingen we nu naar de Zuidkust van Bretagne. We vonden een prachtige camping (Les Embruns) in het kustplaatsje Le Pouldu. Heel mooi wandelen daar langs de erg wilde en klifachtige kust. Er werd ook gefietst en we spotten Mehnirs en andere megalieten. De kinderen waren blij met het zembad en de midgetgolf. Eventjes pas op de plaats dus.

  Geen reacties | ¶

» Bretagne

Op de plek waar je vroeger Asterix en Obelix zo een wild zwijn had kunnen zien achtervolgen. Op de plek waar ik spijt had dat ik niet Zout op mijn huid van Benoite Grould niet ter herlezing had meegenomen (hier speelde het zich per slot van rekening gedeeltelijk af). Op de plek waar elke plaatsnaam vergeven van de Keltische invloeden en Bretonse ondertiteling een uitstraling heeft, die maakt dat je er geweest wilt zijn. Een ruige kust maar helemaal vergeven van de grootste hortensiastruiken die je maar kunt denken. Ik heb nog nooit zoveel hortensias bij elkaar gezien.
Wij sliepen aan de Cote Granite Rose en dat was goed te zien: niet alleen langs de kust en bij de granietmijn zelf, maar ook in de dorpjes, de hekjes, de straatstenen en zelfs de Amsterdammertjes waren van roze graniet.
Onderweg naar het verste westpunt van Frankrijk, passeerden we Brest, een erg lelijke stad. Dat er Brest 2004 was, vergelijkbaar met onze Sail, maar dan niet gratis, maakte nog iets goed.

  Geen reacties | ¶

» Mont St. Michel

Onze tweede wildkampeernacht brachten we door op de parkeerplaats voor Mont St. Michel. Op de wildkampeersite hadden we deze al gevonden. Ondanks het zeer slechte weer stonden er toch zeker 100 campers die hetzelfde deden. Deze berg op een schiereiland is een voormalig bedevaartsoort. Bij vloed is er alleen nog een smalle weg die er naar toe leidt. 's Avonds zetten ze berg, dorp en kerk prachtig in het licht en als je daar vanuit je camperbedje ongehinderd zicht op hebt is dat helemaal niet verkeerd, die striemende regen op het dak doet het dan ook wel goed.

's Ochtends zagen wij drommen toeristen het dorp in trekken. Wij hielden het snel voor gezien en liepen een soort wadlooprondje om het eiland heen. Erg mooi.

  Geen reacties | ¶

» Richting Honfleur

Vanuit onze eerste wildparkeerplek reden we naar Honfleur. daar zouden we de nacht op een camping doorbengen (handig vanwege watertanken, legen van toilet en vanwege de stroom) Vlak daarvoor namen we Le Pont de Normandie (kosten 0,5 miljard en wellicht ook wel daarom vereerd met een permanente tentoonstelling over hoe de brug tot stand kwam).
Op de plek waar de Seine in de zee stroomt, hebben ze dan ook met recht een prachtige brug gebouwd die echt het bekijken waard is. Honfleur zelf is een lieflijk havenstadje waar het helaas goot van de regen, dat lieten we dus aan ons voorbij gaan, ondanks het feit dat het het geboortedorp van Erik Satie is.
Wij kennen de Cote d'Azur van binnen en van buiten, maar deze kust is ook niet te versmaden. Prachtige landhuizen langs de kust, casino's en mooie badplaatsen. Vanwege de getijden, liggen de bootjes de helft van de tijd gewoon droog in de bedding.

  vier reacties | ¶

» Dag 1: Van Amsterdam naar Cap Blanc Nez

"Je vergeet iets" riep de man met gitaar op zijn rug toen hij even in de deuropening van de camper kwam kijken die wij met rappe snelheid probeerden te pakken, half op de stoep. "Ja hoor meneer" dacht ik "we willen hier snel weg en al die tassen moeten nog ergens in en dan ben ik nog wat vergeten ook" als vriendelijke variant op ga ergens anders lol trappen. "Je vergeet je glimlach" zei hij breed lachend. Hij had helemaal gelijk en zijn zonnige opmerking hielp als trein. Na een tussenstop in Utrecht waar we mijn schoonmoeder en haar spullen inlaadden, gingen we voort. Onderweg deden we ons best om alle spullen een plekje te geven. Deze camper was toch een maatje kleiner dan de vorige, dus dat vroeg om beleid.
Qua wakker blijven was het een echte afvalrace. Ergens bouwden we banken om tot bedden en de één na de ander viel om. Uiteindelijk karde Marco alleen naar onze eerste overnachtingsplek. De eerste nacht in de camper, meteen wildkamperen. We sliepen langs de weg op het uitzichtspunt op Cap Blanc Nez, met prachtig zicht op de krijtrotsen van Dover, waarbij ik het niet kan laten om aan King Lear te denken. Toe we er aankwamen was niemand zich bewust van wat we de volgende dag zouden zien.

  een reactie | ¶

» Beter een goede buur(t) dan.....

Dinsdagavond was er een buurtfilm met discussie en hapjes na, in het kader van Urban II.

In de film van Ward Pieters kwamen bewoners en ondernemers uit de Jan Pieter Heyestraat, de Clercqstraat en de Jacob van Lennepstraat aan het woord. Een mooi beeld van de buurt en bovendien kwamen er een boel ondernemers aan het woord waar je als buurtbewoner je boodschappen doet: de bakker, de slager, de groenteboer en de sigarenboer.

De discussie die er op gericht was om samen met bewoners en ondernemers te bekijken hoe we het samen beter kunnen doen, leverde afgezien van bruikbare suggesties natuurlijk ook veel moppers over parkeren, wegopbrekingen, schadeclaims en bekeuringen, vergunningen en vastgoed op.  Ik ving de signalen op voor de collega's en probeerde zo goed mogelijk hun antwoorden te geven.

De film was echt leuk om te zien en het sloeg ook erg aan want de zaal zat bij de film vol. Ook de borrel na afloop met hapjes van de ondernemers uit de J.P. Heyestraat. In september gaan we verder met gesprekken, maar ik denk dat de avond ook een antal dingen opleverde waar stadsdeel, ondernemers en bewoners meteen me aan de slag zouden kunnen.

  vier reacties | ¶

» De nacht van de franstalige muziek met Vic van Reijt in Paradiso

Wat een feest:

Paradiso: Kolkend en uitverkocht. Heel erg veel nostalgie tijdens de nacht van de franstalige muziek.

Ik kom toch echt niet voor het eerst in Paradiso, heb het ook eerder uitverkocht meegemaakt, alhoewel mijn muzieksmaak ook regelmatig ruimte biedt in een niet uitverkochte zaal. Mijn favoriete plek, vooraan de verhoging voor bij de bar was allang vergeven toen wij binnenkwamen. op naar één hoog waar ik na fantastische medewerking van onze buren ter plekke, Henk en Olaf (dank je wel nog Henk voor je mooie compliment, ik bewaar hem bij deze avond) perfect zicht had ("ik kan wel over jou heen kijken en jij niet over mij dus ga je gang").

Wat je aan franstalige muziek kent, kwam voorbij vanavond, echt genieten. Ik kon niet anders dan aan den lijve ondervinden dat Paradiso anders klinkt als het publiek (veelal 40ers) meezingt uit nostalische overwegingen dan bij een laatste hit. Je taime moi non plus, uitgrvoerd door Ellen ten Damme is on stage natuurlijk perfect en ik genoot. Wie heeft daar geen herinneringen aan. Ik ruil de mijne toch maar niet in voor deze performance.

Voor mij was het absolute hoogtepunt van de avond de vertolking van Jacqes Brel's "mille temps" door een dame die ik verder niet kende, maar die later Wende Snijders bleek te zijn. Brel zingen is een hele opgave, wie kan het nou beter of gelijkwaardig aan Brel met zijn kracht en passie, dat gaat best vaak fout.  Deze zangeres kreeg niet alleen het wat jolige Paradiso stil in de eerste maten, maar zette een vertolking neer met een kracht en lef die ik niet meer vergeet, absolute klasse. 

Non je ne regrette rien, bleek voor mij naast een absolute meezinger, ook na het roerig eind van ons politike seizoen bijna een politiek statement.

Tot slot natuurlijk "Non rien a change" met het voltallig artiestenkoor. Mooie afsluiting van een perfecte avond en goede voorbereiding op onze vakantie die eerst door Frankrijk voert.

  vijf reacties | ¶

» Sloop

Vanmiddag een markant moment in de ontwikkeling van onze Hallen: de eerste sloopactiviteit. Nadat we eerst een nieuwe tijdelijke werf hadden ingericht, werd vandaag de start gemaakt met de sloop van de oude werf om ruimte te maken voor de ontwikkeling van het Hallen project.

Vreemd en markant  ook omdat dit gebouw lang in gebruik is geweest, eerst als gebouw voor de gemeentelijke reiniging en later als onze stadsdeelwerf.

Ik pleegde de eerste sloophandeling. Jammergenoeg voor de omstanders en voor mij, was dat een hele degelijke actie zonder veel stof, lawaai of sloopkogel. Gezeten in de kraan tilde ik een stuk van het dak af. Gezien mijn expertise op dit gebied had ik nog de mogelijkheid om het gesloopte deel van het dak op een bestelbusje te laten landen, maar ik heb me weer eens in kunnen houden, alhoewel ik toch een 

aardig stukje dak

in handen of in de grijper had

Bij mijn toespraak vooraf bleek al dat het vertrouwen in mijn sloopcapaciteit niet al te groot was: de omstanders hadden zichzelf op veilige afstand geplaatst, waardoor er voor mij niets anders overbleef dan de menigte

toe te schreeuwen

, hetgeen gezien de volumecapaciteit van mijn stem niet echt bezwaarlijk was.

Met de sloop van de werf gaan we wel een stuk geschiedenis en cultuur bewaren. In 1940 schilderde de joodse schilder Moos Cohen op de muren in het gebouw een tafreel waarin de Amsterdamse

stedenmaagd

een schip uitzwaait en tegelijkertijd toezicht houdt op de 

werkzaamheden van de gemeentelijke reinigingsdienst

. Vanwege de historische waarde en vanwege het feit dat we onze werknemers geen nieuwbouw aan willen bieden zonder de bezieling van de zwaaiende Amsterdamse stedenmaagd, worden de muren met het schilderij voorzichtig ingepakt en bewaard om dit mooie schilderij straks in de nieuwbouw een plekje te geven.

  een reactie | ¶

» Borrel met opbouwwerk, bewonersplatform en betrokken ambtenaren

Aan het eind van de vrijdagmiddag stonden we met een informele borrel even stil bij het succes van ons nieuwe opbouwwerk van Dock. An het eind van de eerste contractperiode spreken zowel raad als gebruikers zich zeer positief uit over het opbouwwerk.

Omdat destijds de aanbesteding en de introductie van het nieuwe opbouwwerk gepaard ging met veel scepsis en boosheid van de mensen die het graag bij het oude hadden gelaten, was er in het begin nog geen gepaste plaats voor tevredenheid over ons besluit.

Nu zowel politiek als het bewonersplatform positief terugkeken op de afgelopen periode en er groen licht is voor de contractverlening, mochten we samen eindelijk een beetje trots zijn. En dat deden we in zeer goede sfeer in de ruimte van het Bewonersplatform. Nadat ik eerder op de dag een fles champagne als doop had stukgeslagen, hadden we nu een toast met champagne die heel passend werd 

ingeschonken

door de ambtenaar die mij al die tijd heeft bijgestaan in het opbouwwerk dossier.

(meer)   drie reacties | ¶

» Schokkende beelden van Mokum TV

Mokum TV heeft een satire op onze Roosje weten te vinden. Pas op:  de aan te klikken foto bevat schokkende

beelden

, die niet op werkelijkheid berusten. Een uiterst vindingrijke manier van digitale fotobewerking.

Het behoeft geen betoog dat ik de oorspronkelijke kunstvorm gepaster vind, en nee ik overweeg geen carriere als fotomodel en vooralsnog ook nog niet meteen juridische stappen. Het spreekt voor zich dat mij hier niet om toestemming is gevraagd.

  twaalf reacties | ¶

» En voort ging die weer

Na afloop van de tour wilden er wel een paar mensen naar huis. Gelukkig was het grootste gedeelte van de mensen zo verstandig om pas de volgende dag te vertrekken, maar wij wilden weg. Om tien uur 's avonds zouden de wegen naar beneden weer open gaan. Wij stonden vanaf negen uur in de rij. Tien uur bleek toen slechts een indicatie. Eerst moest de hele tourkaravaan naar beneden en met 1600 volgauto's duurt dat even. Wel een prachtig gezicht in het donker van de berg af. Toen om elf uur de weg open ging reden we in een prachtige colonne naar beneden
De organisatie van dit hele feest was echt bewonderenswaardig. Alle mensen in het dorp dat zo'n twee weken lang overspoeld werd en waar overal gekampeerd werd waren heel vriendelijk en flexibel. Elk plekje werd benut ook op plaatsen die je niet voor mogelijk had gehouden en die vast eigenlijk ook niet echt mochten. De politie liep zo ongeveer in vrije tijdstenue en bleef uitermate vriendelijk. De gemeentereiniging deelde op grote schaal vuiniszakken uit aan alle wildkampeerders en ook in de bochten die binnen de gemeentegrens vielen stonden overal de herkenbare vuilniszakken. Met als gevolg dat na afloop van de tour er bijzonder weinig afval lag na zo'n groot evenement. Anders was het in de bochten beneden behorend bij Bourg d' Oisean. Geen grote vuilniszakken en dus ook veel meer troep. Op onze terugtocht naar beneden kwamen we nog heel veel campers en tenten tegen op plekken waar wij toch niet graag 4 dagen doorgebracht hadden, soms echt gewoon gevaarlijk.
Eenmaal beneden viel iedereen in slaap en reed Marco ons 's nachts naar Toscane. Sinds vanochtend zitten we op een zalig rustige camping in Torre del Lago. Lekker even een dagje aan de rand van het zwembad. Morgen gaan we hier in het kader van het 50e Puccinifestival naar Madama Butterfly.

  Geen reacties | ¶

» De Touretappe Alpe 'd Huez

Een kolkend feest vanf het eerste tot het laatste moment. Vanuit ons alpenweitje boven bocht één overzagen we vier bochten en konden we toch nog snel aan de weg gaan kijken. De promotiekaravaan, de mesen, de wave, de muziek, de sfeer en natuurlijk de 157 renners die lek hun eigen gevecht met de tijd en de berg aangingen. De protesten van mijn kinderen negerend, schreeuwde, joelde en klapte ik ze één voor één naar boven. Één miljoen mensen in 21 bochten alleen maar feest, geen onvertogen woord en een sfeer die moeilijk te beschrijven valt. Na de prachtige apotheose waarin Armstrong Basso passeerde en hem voor onze ogen niet meer dan een paar meter voor was (maar wel 2 minuten later gestart).

Dochter Lotte zette ze prachtig op de foto omdat ons gezamenlijk oogcontact met de franse eigenaar haar een prachtig plekje op het dak van zijn camper opleverde. Ze keek of ze de loterij had gewonnen en genoot met volle teugen. Direct na doorkomst van de laatste renner, verloren de hekken hun functie en begon de grote publieksopmars over de weg naar het dorp Één groot feest en een ervaring die het 4 dagen op een parkeerplaats kamperen absoluut waard was.

p.s. 2 dagen later las ik in de Volkskrant een zeikerig verslag over deze touretappe. Welliswaar stonden we niet op het stuk waar geen hekken waren en als ik de beelden daarvarn zag dan leek het me ook best eng. Maar achter de hekken was het echt heel feestelijk en alleen maar supportersgedrag, alhoewel ik heel soms even boeh heb horen roepen als er een renner van US Postal langskwam, maar dat was een uitzondering.

  zes reacties | ¶

» De dag voor de touretappe Alsof het allemaal nog niet genoeg was dit Alpe d'Huez feest, vielen we s'avonds met onze neus in de boter. We maakten de live uitzending van "Sport Zomer", in de tuin van her kerkje waar de vorige pastoor altijd de klokken luidde als een Nederlander won op de Alpe d'Huez. Mart Smeets had als gasten Thomas Dekker een coming wielerman, en een belgische sportverslaggever. Hij liet veel beelden van eerder zien die we vanuit onze plek niet konden bekijken, gelukkig nam een collega van Marco alles op zodat we dat rustig thuis nog eens na kunnen kijken.
We maakten nog een nachtelijk rondje langs de finish waar de eerste volgvrachtauto's luid toeterend binnenkwamen. De spanning van dit feest loopt op.
Ergens op de dag onttrok ik me even aan "het met z'n zessen in de camper"en zocht de vrijheid van een internetcafé waar ik licht gehinderd door een frans toetsenbord, maar met een glaasje witte wijn een aantal stukjes kon posten.
Nu is alles en iedereen in afwachting van de touretappe van morgen.   Geen reacties | ¶

» Totale gekte

Sinds ons besluit is de gekte in Alpe d' Huez alleen maar toegenomen, een sfeer en drukte die amper te beschrijven is. Het dorp  is als skidorp heel weids. Het heeft 32.000 bedden voor overnachting. Op dit moment staan er daarnaast minstens tweeduizend campers en evenzoveel tentjes op elk vrij plekje tot aan de middenberm van de vele rotondes aan toe. Vanmiddag, een dag voor de etappe, keken zeker 1000 mensen via groot scherm buiten naar de overwinning van Armstrong. En het moet allemaal nog beginnen. Vannacht arriveert de tourcaravaan en morgen de tijdrit. Het is hier nog niet eerder zo druk geweest, verklaarde een local, terwijl ze toch al wat eerdere touretappes hier gehad hebben; Wij gaan er helemaal in de komende 24 uur en genieten volop.

  Geen reacties | ¶

» Het Besluit

Gelukkig haalden onze mannen het. Marco deed dit al een paar keer eerder, maar voor Mick was het een ware tour de force. Ik ben apetrots. We besloten die nacht te blijven zodat Marco het verdiende diner met bier kon nuttigen en we een beetje van die sfeer van gekte konden proeven. Terug bij onze parkeerplaats stuitten we op een campement van Limburgers die niet alleen drie cmpers maar ook een generator een 160 liter Limburgs tapbier bij  zich hadden. Ik drink geen bier, maar heel soms vergeet ik dat. In de ochtend werd duidelijk dat de gekte ons allemaal te pakken had. Het besluit viel, we zouden blijven en de touretappe meemaken.

  Geen reacties | ¶

» Alpe d' Huez

Al eerder had Lotte de wens geuit een etappe van de Tour de France te kunnen zien. Hij leek absoluut niet in ons reisschema te passen. Om dat verlies iets te compenseren, besloten we om hem dan maar voor wie dat wilden op te fietsen en toch even in Alpe d' Huez te gaan kijken. Speciaal daarvoor nam ik voor het eerst deze vakantie het stuur van de camper over om weer als bezemwagen te kunnen dienen. Al beneden in Bourg d'Oisans bleek dat het toen al (zondag) een gekkenhuis was. Parkeerplaatsen stonden vol met campers en veel tourvlaggen waren al zichtbaar. Mick en Marco waagden zich aan de beklimming. Ik deed mijn eigen tour de force en reed de camper omhoog. Al vanaf de eerste bocht, bleek de totale gekte; er was geen plekje onbenut. Overal stonden campers, tentjes, auto's. Mijn belofte om op een derde van de rit even te wachten, strandde op een absolute onmogelijkheid. Alle eenentwintig bochten naar boven stonden vol en werden al gevangen in een enthousiaste sfeer van heel veel mensen waaronder natuurlijk erg veel Nederlanders. "Die mensen zijn volstrekt gestoord", zeiden wij nog, "het duurt nog 4 dagen". Eenmaal boven bleek dat het nog veel gekker kon; overal stonden campers en tentjes. Wij vonden op de valreep nog een plekje met de camper; na 21 bochten en het inparkeren  was mijn rug kleddernat van het zweet. Wij liepen naar een plek met mooi zicht op de aankomst van onze renners in de hoop dat het ze zou lukken, want teruggaan zou lastig worden.

  Geen reacties | ¶

» Col du Lautaret

Al snel vervulden we nog een jongensdroom van Marco; wildkamperen op de Col du Lautaret. Tegen een prachtige ondergaande zon en met zicht op de gletcher aten wij kaasfondue in de camper. Geen plek zo gek of ik maak er kaasfondue. De technische stellage die nodig is voor de rechaud, wordt elke keer met gezamenlijke fantasie gevonden. In de ochtend maakten wij een prachtige wandeling naar de gletcher, omringd door uitbundig bloeiende alpenweides.

  Geen reacties | ¶

» Disneyland

De vreugde was groot. De hele dag en avond beleefden we Disneyland. Tim leerde hier al snel kaart lezen.

Drommen mensen, maar weinig rijen voor de attracties. Leuk voor ons, maar slecht voor het park dat voor de zoveelste keer weer in ernstige financiële moeilijkheden verkeert. Als je ziet hoeveel mensen hier zijn, hoe duur alles is en hoveel plezier de gasten er toch aan beleven, is het moeilijk voor te stellen dat zoiets als dit niet overeind kan blijven. Na heel veel achtbanen (ik niet) en Peter Pans, Piraten en mijn favoriete "It's a small world" attractie, aten we lekker in het Piratenrestaurant, zagen we de mooi verlichtte Parade en genoten we van het vuurwerk rond het kasteel. Iedereen viel als een blok in slaap, behalve Marco die 's nachts door zou rijden naar De Alpen.

  Geen reacties | ¶

» Vroege Vogels

Nadat we 's nachts met het raampje open niet alleen het permanent ruisen van de zee hoorden, maar ook het licht van zeker wel 5 vuurtorens naar binnen hadden zien schijnen, was het vertrek 's ochtends heel vroeg gepland zodat we ook eens vroeg in de middag op een camping aan zouden komen.
Zo vroeg dat Marco de rest liet slapen en heel stilletjes wegreed. Zo stil en vroeg dat we ons buitenstaande campertrapje vergaten en daar pas twee uur later achterkwamen. Teruggaan was dus geen optie. Het zag er vast heel dom uit zo'n losstaand trapje dat zonder camper nergens toe dient op een parkeerplaats, maar goed. Wij hebben nu een nieuwe missie en in de tussentijd oefenen we onze knieën met te hoge sprongen uit de camper.
Na de Noord- en Westkust gingen we nu naar de Zuidkust van Bretagne. We vonden een prachtige camping (Les Embruns) in het kustplaatsje Le Pouldu. Heel mooi wandelen daar langs de erg wilde en klifachtige kust. Er werd ook gefietst en we spotten Mehnirs en andere megalieten. De kinderen waren blij met het zembad en de midgetgolf. Eventjes pas op de plaats dus.

  Geen reacties | ¶

» Bretagne

Op de plek waar je vroeger Asterix en Obelix zo een wild zwijn had kunnen zien achtervolgen. Op de plek waar ik spijt had dat ik niet Zout op mijn huid van Benoite Grould niet ter herlezing had meegenomen (hier speelde het zich per slot van rekening gedeeltelijk af). Op de plek waar elke plaatsnaam vergeven van de Keltische invloeden en Bretonse ondertiteling een uitstraling heeft, die maakt dat je er geweest wilt zijn. Een ruige kust maar helemaal vergeven van de grootste hortensiastruiken die je maar kunt denken. Ik heb nog nooit zoveel hortensias bij elkaar gezien.
Wij sliepen aan de Cote Granite Rose en dat was goed te zien: niet alleen langs de kust en bij de granietmijn zelf, maar ook in de dorpjes, de hekjes, de straatstenen en zelfs de Amsterdammertjes waren van roze graniet.
Onderweg naar het verste westpunt van Frankrijk, passeerden we Brest, een erg lelijke stad. Dat er Brest 2004 was, vergelijkbaar met onze Sail, maar dan niet gratis, maakte nog iets goed.

  Geen reacties | ¶

» Mont St. Michel

Onze tweede wildkampeernacht brachten we door op de parkeerplaats voor Mont St. Michel. Op de wildkampeersite hadden we deze al gevonden. Ondanks het zeer slechte weer stonden er toch zeker 100 campers die hetzelfde deden. Deze berg op een schiereiland is een voormalig bedevaartsoort. Bij vloed is er alleen nog een smalle weg die er naar toe leidt. 's Avonds zetten ze berg, dorp en kerk prachtig in het licht en als je daar vanuit je camperbedje ongehinderd zicht op hebt is dat helemaal niet verkeerd, die striemende regen op het dak doet het dan ook wel goed.

's Ochtends zagen wij drommen toeristen het dorp in trekken. Wij hielden het snel voor gezien en liepen een soort wadlooprondje om het eiland heen. Erg mooi.

  Geen reacties | ¶

» Richting Honfleur

Vanuit onze eerste wildparkeerplek reden we naar Honfleur. daar zouden we de nacht op een camping doorbengen (handig vanwege watertanken, legen van toilet en vanwege de stroom) Vlak daarvoor namen we Le Pont de Normandie (kosten 0,5 miljard en wellicht ook wel daarom vereerd met een permanente tentoonstelling over hoe de brug tot stand kwam).
Op de plek waar de Seine in de zee stroomt, hebben ze dan ook met recht een prachtige brug gebouwd die echt het bekijken waard is. Honfleur zelf is een lieflijk havenstadje waar het helaas goot van de regen, dat lieten we dus aan ons voorbij gaan, ondanks het feit dat het het geboortedorp van Erik Satie is.
Wij kennen de Cote d'Azur van binnen en van buiten, maar deze kust is ook niet te versmaden. Prachtige landhuizen langs de kust, casino's en mooie badplaatsen. Vanwege de getijden, liggen de bootjes de helft van de tijd gewoon droog in de bedding.

  vier reacties | ¶

» Dag 1: Van Amsterdam naar Cap Blanc Nez

"Je vergeet iets" riep de man met gitaar op zijn rug toen hij even in de deuropening van de camper kwam kijken die wij met rappe snelheid probeerden te pakken, half op de stoep. "Ja hoor meneer" dacht ik "we willen hier snel weg en al die tassen moeten nog ergens in en dan ben ik nog wat vergeten ook" als vriendelijke variant op ga ergens anders lol trappen. "Je vergeet je glimlach" zei hij breed lachend. Hij had helemaal gelijk en zijn zonnige opmerking hielp als trein. Na een tussenstop in Utrecht waar we mijn schoonmoeder en haar spullen inlaadden, gingen we voort. Onderweg deden we ons best om alle spullen een plekje te geven. Deze camper was toch een maatje kleiner dan de vorige, dus dat vroeg om beleid.
Qua wakker blijven was het een echte afvalrace. Ergens bouwden we banken om tot bedden en de één na de ander viel om. Uiteindelijk karde Marco alleen naar onze eerste overnachtingsplek. De eerste nacht in de camper, meteen wildkamperen. We sliepen langs de weg op het uitzichtspunt op Cap Blanc Nez, met prachtig zicht op de krijtrotsen van Dover, waarbij ik het niet kan laten om aan King Lear te denken. Toe we er aankwamen was niemand zich bewust van wat we de volgende dag zouden zien.

  een reactie | ¶

» Beter een goede buur(t) dan.....

Dinsdagavond was er een buurtfilm met discussie en hapjes na, in het kader van Urban II.

In de film van Ward Pieters kwamen bewoners en ondernemers uit de Jan Pieter Heyestraat, de Clercqstraat en de Jacob van Lennepstraat aan het woord. Een mooi beeld van de buurt en bovendien kwamen er een boel ondernemers aan het woord waar je als buurtbewoner je boodschappen doet: de bakker, de slager, de groenteboer en de sigarenboer.

De discussie die er op gericht was om samen met bewoners en ondernemers te bekijken hoe we het samen beter kunnen doen, leverde afgezien van bruikbare suggesties natuurlijk ook veel moppers over parkeren, wegopbrekingen, schadeclaims en bekeuringen, vergunningen en vastgoed op.  Ik ving de signalen op voor de collega's en probeerde zo goed mogelijk hun antwoorden te geven.

De film was echt leuk om te zien en het sloeg ook erg aan want de zaal zat bij de film vol. Ook de borrel na afloop met hapjes van de ondernemers uit de J.P. Heyestraat. In september gaan we verder met gesprekken, maar ik denk dat de avond ook een antal dingen opleverde waar stadsdeel, ondernemers en bewoners meteen me aan de slag zouden kunnen.

  vier reacties | ¶

» De nacht van de franstalige muziek met Vic van Reijt in Paradiso

Wat een feest:

Paradiso: Kolkend en uitverkocht. Heel erg veel nostalgie tijdens de nacht van de franstalige muziek.

Ik kom toch echt niet voor het eerst in Paradiso, heb het ook eerder uitverkocht meegemaakt, alhoewel mijn muzieksmaak ook regelmatig ruimte biedt in een niet uitverkochte zaal. Mijn favoriete plek, vooraan de verhoging voor bij de bar was allang vergeven toen wij binnenkwamen. op naar één hoog waar ik na fantastische medewerking van onze buren ter plekke, Henk en Olaf (dank je wel nog Henk voor je mooie compliment, ik bewaar hem bij deze avond) perfect zicht had ("ik kan wel over jou heen kijken en jij niet over mij dus ga je gang").

Wat je aan franstalige muziek kent, kwam voorbij vanavond, echt genieten. Ik kon niet anders dan aan den lijve ondervinden dat Paradiso anders klinkt als het publiek (veelal 40ers) meezingt uit nostalische overwegingen dan bij een laatste hit. Je taime moi non plus, uitgrvoerd door Ellen ten Damme is on stage natuurlijk perfect en ik genoot. Wie heeft daar geen herinneringen aan. Ik ruil de mijne toch maar niet in voor deze performance.

Voor mij was het absolute hoogtepunt van de avond de vertolking van Jacqes Brel's "mille temps" door een dame die ik verder niet kende, maar die later Wende Snijders bleek te zijn. Brel zingen is een hele opgave, wie kan het nou beter of gelijkwaardig aan Brel met zijn kracht en passie, dat gaat best vaak fout.  Deze zangeres kreeg niet alleen het wat jolige Paradiso stil in de eerste maten, maar zette een vertolking neer met een kracht en lef die ik niet meer vergeet, absolute klasse. 

Non je ne regrette rien, bleek voor mij naast een absolute meezinger, ook na het roerig eind van ons politike seizoen bijna een politiek statement.

Tot slot natuurlijk "Non rien a change" met het voltallig artiestenkoor. Mooie afsluiting van een perfecte avond en goede voorbereiding op onze vakantie die eerst door Frankrijk voert.

  vijf reacties | ¶

» Sloop

Vanmiddag een markant moment in de ontwikkeling van onze Hallen: de eerste sloopactiviteit. Nadat we eerst een nieuwe tijdelijke werf hadden ingericht, werd vandaag de start gemaakt met de sloop van de oude werf om ruimte te maken voor de ontwikkeling van het Hallen project.

Vreemd en markant  ook omdat dit gebouw lang in gebruik is geweest, eerst als gebouw voor de gemeentelijke reiniging en later als onze stadsdeelwerf.

Ik pleegde de eerste sloophandeling. Jammergenoeg voor de omstanders en voor mij, was dat een hele degelijke actie zonder veel stof, lawaai of sloopkogel. Gezeten in de kraan tilde ik een stuk van het dak af. Gezien mijn expertise op dit gebied had ik nog de mogelijkheid om het gesloopte deel van het dak op een bestelbusje te laten landen, maar ik heb me weer eens in kunnen houden, alhoewel ik toch een 

aardig stukje dak

in handen of in de grijper had

Bij mijn toespraak vooraf bleek al dat het vertrouwen in mijn sloopcapaciteit niet al te groot was: de omstanders hadden zichzelf op veilige afstand geplaatst, waardoor er voor mij niets anders overbleef dan de menigte

toe te schreeuwen

, hetgeen gezien de volumecapaciteit van mijn stem niet echt bezwaarlijk was.

Met de sloop van de werf gaan we wel een stuk geschiedenis en cultuur bewaren. In 1940 schilderde de joodse schilder Moos Cohen op de muren in het gebouw een tafreel waarin de Amsterdamse

stedenmaagd

een schip uitzwaait en tegelijkertijd toezicht houdt op de 

werkzaamheden van de gemeentelijke reinigingsdienst

. Vanwege de historische waarde en vanwege het feit dat we onze werknemers geen nieuwbouw aan willen bieden zonder de bezieling van de zwaaiende Amsterdamse stedenmaagd, worden de muren met het schilderij voorzichtig ingepakt en bewaard om dit mooie schilderij straks in de nieuwbouw een plekje te geven.

  een reactie | ¶

» Borrel met opbouwwerk, bewonersplatform en betrokken ambtenaren

Aan het eind van de vrijdagmiddag stonden we met een informele borrel even stil bij het succes van ons nieuwe opbouwwerk van Dock. An het eind van de eerste contractperiode spreken zowel raad als gebruikers zich zeer positief uit over het opbouwwerk.

Omdat destijds de aanbesteding en de introductie van het nieuwe opbouwwerk gepaard ging met veel scepsis en boosheid van de mensen die het graag bij het oude hadden gelaten, was er in het begin nog geen gepaste plaats voor tevredenheid over ons besluit.

Nu zowel politiek als het bewonersplatform positief terugkeken op de afgelopen periode en er groen licht is voor de contractverlening, mochten we samen eindelijk een beetje trots zijn. En dat deden we in zeer goede sfeer in de ruimte van het Bewonersplatform. Nadat ik eerder op de dag een fles champagne als doop had stukgeslagen, hadden we nu een toast met champagne die heel passend werd 

ingeschonken

door de ambtenaar die mij al die tijd heeft bijgestaan in het opbouwwerk dossier.

(meer)   drie reacties | ¶

» Schokkende beelden van Mokum TV

Mokum TV heeft een satire op onze Roosje weten te vinden. Pas op:  de aan te klikken foto bevat schokkende

beelden

, die niet op werkelijkheid berusten. Een uiterst vindingrijke manier van digitale fotobewerking.

Het behoeft geen betoog dat ik de oorspronkelijke kunstvorm gepaster vind, en nee ik overweeg geen carriere als fotomodel en vooralsnog ook nog niet meteen juridische stappen. Het spreekt voor zich dat mij hier niet om toestemming is gevraagd.

  twaalf reacties | ¶