» Boeh

Vandaag hield ik een speech over een koe.

Je moet van vele markten thuis zijn in dit vak.

Gelukkig was eloquentia -over de meest mallotige onderwerpen - tijdens mijn middelbare schooltijd onderdeel van het klassentoernooi en was dit dus niet de eerste keer. 

Wij vierden vandaag de start van het nieuwe schooljaar met het onderwijzend personeel uit Oud-West tijdens een borrel.

In de Havelaar, met een licht educatief tintje vanwege de speurtocht door kinderboerderij de Zimmerhoeve en als thema de Boerderij. Hoofdprijs een groentepakket geoogst door onze eigen schooltuinjuf Anita en afkomstig van de van Blijdensteintuin.

Alle andere aanwezigen kregen een sleutelhanger met koe en de blijde boodschap "Een loeigoed schooljaar"

Daar is geen reclamebureau aan te pas gekomen, laat staan dat het concept eventueel gejat zou zijn.

Het aankleden en organiseren van onze openingsborrel wordt elk jaar weer met heel veel enthousiasme door onze afdeling onderwijs gedaan en ik geniet elke keer weer van de uitkomst en de bijeenkomst met leerkrachten, directies en onze afdeling. Naast gewoonweg gezellig, ook een teken dat je er samen voor wilt gaan.

Net na de vakantie dook het presentje op in mijn staf. Daar lag die koe opeens op tafel. Vanaf dat moment wilde er bijna geen zinnige gedachte over mijn openingsspeech meer opkomen......maar de koe ving haar haas en kreeg geen boeh tijdens de speech.

  Geen reacties | ¶

» Alles in volle heftigheid weer aan de gang

Vandaag was het de hele dag full speed ahead. Geen besluit dat het zo was, maar zo was het gewoon.

Met tussen de met vergaderingen volgeplande dag nog een aantal actualiteiten op de koop toe waaronder de ontruiming van het gekraakte Olympia die gisteren bleek plaats te vinden. Tot laat in de avond aan de slag geweest en eigenlijk nog steeds niet klaar. Gelukkig wel tijd gehad voor lunch met mijn jongste die één keer per week niet naar de overblijf gaat en dan samen met moeders op het werk eet (feest vindt hij dat) "Gek hè mam, dat de dag van vandaag nooit meer terug komt als hij over is" zei hij vanmiddag. Naast filosofisch ook op een geruststellende manier relativerend. Een dag niet geleefd is voor altijd verloren, maar ook...morgen begint er gewoon weer een nieuwe dag.....

  Geen reacties | ¶

» Uitmarkt

Al woon ik in Amsterdam, weet ik vrij goed wat je hier allemaal kunt halen: de Uitmarkt is toch een jaarlijks feestje. Zaterdag had ik vrijgespeeld om lekker in mijn eentje over de Uitmarkt te kunnen lopen.

Met het programma in de hand zoek ik uit waar ik naar toe wil. Eenmaal op de Uitmarkt komt daar niets meer van terecht. Eenmaal aangekomen laat ik me afleiden door alles wat er gebeurt en geniet daar dan gewoon van.

De muziek blijkt dan leidraad. Ik zag opteredens van Mieke Giga en van Frederique Spigt, ik blijk toch een zwak te hebben voor vrouwen die al zingend een keel op weten te zetten.

Uiteindelijk toch prachtig weer, glaasje wijn, mensen en optredens overal om je heen. Tussendoor verzamelde ik genoeg folders om weer veel meer te verzamelen dan waar ik uiteindelijk naar toe zal gaan, maar ach..... zo gaat het al jaren tussen de Uitmarkt en mij.

  een reactie | ¶

» Gadgets en Games

Vrijdagmiddag nog meer ICT. Ik ging naar de publiekslezing van de Summerschool van ANMI (Amsterdam New Media Institute) over Trends in innovatie en onderzoek. Vanwege een uitgelopen vergadering was ik te laat om de bijdrage van onze wethouder ICT te horen, maar ik kreeg genoeg grappige trends en innovatie mee.

Eerst een workshop over games door Matt Adams van Blast Theory, met voorbeelden waarin de grenzen tussen het virtuele spel en de fysieke werkelijkheid vervaagden. Stel je voor je loopt met een PDA door de stad en speelt een spel dat zich in de stad afspeelt en waarin je door online gamers wordt aangestuurd in dit geval op zoek naar "Uncle Roy". Het zag er indrukwekkend uit en ik zou er zo voor te vinden zijn.

Daarna een presentatie met de nieuwste vindingen uit het Media Lab Europe. Veel onderzoek naar nieuwe ontwikkelingen en de gadgets van morgen. Voetballen tegen iemand die zich op een volstrekt andere plek en tijdzone bevindt, telefoons die je gebaren herkennen en telefonie die alle prikkels en omgevingsinvloeden afsluit.

De samenleving wordt er vast niet maakbaarder op, maar spannend is het wel.

Zo had ik op een dag niet alleen de dilemma's rond het internet maar ook de leuke en mooie nieuwe ontwikkelingen.

De dag werd s'avonds rond dit thema feestelijk afgesloten door de online melding van de geboorte van een baby. Zowel de eerste aankondiging van de zwangerschap als alle ontwikkelingen er omheen tot aan de laatste loodjes en nu de geboorte had ik alleen via internet meebeleefd. De enorme vreugde van pa inclusief foto van de newborn maakten de scheiding tussen het beeldscherm, de koptelefoon en de emoties flinterdun

  acht reacties | ¶

» Guaranteeing Media Freedom on the Internet

Vandaag wel aan het werk, maar mijn eigen interessante dag samengesteld uit een veelheid aan gebeurtenissen in Amsterdam.

Het politiek bedrijf werkt nog niet op volle sterkte, perfect moment omdatgene uit te kiezen wat je ook zelf erg leuk vind ondanks het feit dat het niet meteen één op één aan je dagelijks werk gerelateerd is.

Zo was ik bij de opening van de OSCE conferentie Guaranteeing Media Freedom on the Internet.

De conferentie komt als geroepen op het moment dat de vrijheid op het internet onder vuur ligt. Waar de meesten van ons nog maar net een beetje gewend zijn aan verhalen dat internet een geheel nieuwe vrije ruimte biedt, wordt die vrijheid onder de angst voor terrorisme, problemen met hatemail en discriminatie al aan banden gelegd. Bovendien is er een actueel voorstel  om alle internetverkeer en telefonie gegevens verplicht te laten bewaren en beschikbaar te stellen aan de overheid voor onderzoek en opsporing.

De conferentie in de amsterdamse digitale raadszaal werd geopend door Lodewijk Asscher. Niet alleen gastheer als gemeenteraadslid maar ook nog eens beroepsmatig geinteresseerd als mediajurist en gepromoveerd op Communicatiegrondrechten.

In de opening betoogde Asscher dat het internet dat ooit de ultieme technologie voor vrijheid van meningsuiting leek, nu best wel eens zou kunnen veranderen in de ultieme technologie voor controle en waar censuur geen mensenwerk maar software kan worden. Bepaald geen aanlokkelijk vooruitzicht.

In een tijdsgewricht waarin "zowel de onderschatting als de overschatting van terrorismedreiging" verkeerd uit kunnen pakken is het aan de andere kant ook niet gek dat allelei overheden en opsporingsdiensten nadenken over hoe ze grip kunnen krijgen op de relatief "lawless Cyberspace".

Ik geef als consument zonder reserve mijn gegevens af, heb een bonuskaart en maak mijn halve hebben en houden vrijwillig publiek op mijn weblog, maar vind tegelijkertijd het recht op privacy en zelfgekozen anonimiteit wel fundamenteel en word bepaald niet enthousiast van de gedachte dat er ergens een opsporingsorgaan gigantische hoeveelheden data gaat lopen verzamelen en bewaren waarbij ze en passant mijn persoonlijke webwandelingen en chatgedrag gaat lopen monitoren. Sjoera Nas van Bits of Freedom legde met haar bijdrage over dit scenario de fundamentele vragen en dreiging behoorlijk op tafel.

Het is wel een hele spannende en wezenlijke discussie want je komt er niet door te roepen ik ben voor vrijheid van meningsuiting en privacy en tegen terrorisme. Misbruik van juist die zo te verankeren vrijheid, tast diezelfde vrijheid aan. Om die te kunnen blijven garanderen, lijkt niets doen helaas geen optie. 

Ik geniet zelf altijd enorm  van de manier waarop gebruikers van het internet op de plekken waar ik kom (en die houd ik toch nog even voor mijzelf zolang dat nog kan) elkaar stimuleren, corrigeren en opvoeden, samen de inrichting van je nieuwe ruimte ontwerpen en het daar ook over hebben. Het is ongetwijfeld naief om te denken dat iets dat zo groot en invloedrijk is geworden als het internet zichzelf kan blijven reguleren maar ik vind het wel een mooi principe.

Ik ben benieuwd naar het Freedom of the media Internet Cookbook dat de geplande opbrengst van de conferentie is: recepten, aanbevelingen en bruikbare voorbeelden om met de dilemma's om te gaan. Ik hoop dat de expertkoks de ingrediënten weten te vinden om het optimum tussen fundamentele vrijheden en de aanvallen daarop te binden. Zoetzuur?

  Geen reacties | ¶

» De heren van De Amstel: Dales en Oudkerk bij AT5

Ik beng bang dat niemand zo mooi en overuigend het malle woord "apekool" kan zeggen als Geert Dales.

Terwijl ik geboeid in Het Parool een artikel over de 2500e aflevering uit de Bouquetreeks zat te lezen, ontvouwde zich voor mij op AT5 het politieke equivalent van de Bouquetreeks: de zwoele stad van AT5 met Geert Dales en Rob Oudkerk. Potentieel smullen voor amsterdamse politici.

Beide heren weten beiden de media behoorlijk te bespelen, zijn beide op hun eigen wijze goed in dat vak, stralen uit dat ze zich heel wel voelen en bijdragen aan dat van buitenaf bezien irritant arrogante "old boys netwerk", maar hebben ook beiden hoe je het ook wendt of keert  allebei een oprechte liefde voor de publieke zaak die heel herkenbaar is. De grens tussen zelfverheerlijking en strijd voor het publiek belang is soms moeilijk te onderscheiden.

Ondanks het feit dat ik bij het kijken zo af en toe een cynische ondertiteling had, ik heb - met de één meer dan de ander - veel te maken gehad bij mijn werk en dat was niet altijd een puur genoegen, genoot ik van de saamhorige eerlijkheid waarin Dales en Oudkerk herkenden dat het wethouderschap niet echt de mooiste eigenschappen in een mens oproept. En toch, ook op die plek ben en blijf je gewoon een mens.

Ondanks mijn geloof in het openbaar bestuur denk ik dat ze daar echt gelijk hebben. Raar triest natuurlijk, het is niet velen gegeven om op een plek te zitten waar je zoveel kan doen voor mensen, waar je echt het verschil kunt maken en dan word je getroffen door een al dan niet zelfgewenste mannetjesmakerij en een soort beroepsziekte waarin het bijna onmogelijk is om aan de arrogantie te ontsnappen.

Zelfs het wethouderschap ontslaat mensen niet van de morele plicht om aan het eind van de dag zonder schaamte naar zichzelf in de spiegel te kunnen kijken, maar het zo in de publieke belangstelling staan, het toch vaak door moeten hakken van lastige knopen die bij wethouders op tafel komen en niet ergens anders, maken het risico op onaangename karaktertrekken niet onwaarschijnlijk.

Op stadsdeelniveau, waar de mediabelangstelling veel minder groot is, de nabijheid tot de mensen, de beslissingen waarover het gaat en de kans dat je met een goed gesprek al bijna bij de oplossing bent veel groter is, ligt het toch alweer wat anders. Ik hoop dan ook dat het "beroepsrisico" van onaangename karaktertrekken bij ons minder op de loer ligt.

Met dat in het achterhoofd zie ik nog niet zo met verlangen uit naar de gekozen burgemeester. Het appél op mannetjesmakerij en arrogantie neemt daarbij, alhoewel ik het principe van gekozen vertegenwoordiging ondersteun, vast niet af.

Ondertussen zegt burgemeester Geert beslist en onderkoeld tegen vriend Rob Oudkerk voor de camera dat hij geen schijn van kans maakt als hij het opneemt tegen Job Cohen. Toch gaan ze daarna samen uit eten.

Er blijft dus hoop voor het openbaar bestuur ondanks - of misschien toch (ehh, toch liever niet) vanwege -mannetjesmakerij, al dan niet beroepsgebonden arrogantie en met of zonder gekozen burgemeester.

En ik, ik ruilde het artikel over de Bouquetreeks in voor AT5 en had en geen spijt van.

  drie reacties | ¶

» Compleet

Dinsdag waren we als Dagelijks Bestuur voor het eerst weer compleet na de vakantie. Heel goed, want ondertussen moesten er ook wel weer besluiten genomen worden die echt wel bestuurlijke toetsing en de diverse invalshoeken nodig hadden. We waren er weer en er stonden een aan tal onderwerpen op de agenda waar je echt wel vanuit diverse politieke invalshoeken anders naar kan kijken.

Bij mij overheerste na afloop van de vergadering vooral het gevoel: "wat goed dat we er allemaal weer zijn en dat we het weer ergens over hebben" Na bijna twee maanden geen politiek "gekissebis" is het toch mooi om te zien dat het gevoel "gelukkig zijn mijn collega's er weer en hebben we het weer ergens over" overheerst. Potentiële ergenissen over het verschil in politieke invalshoeken (met een coalitie zo breed als VVD, PvdA en GroenLinks liggen die toch zwaar op de loer) komen later vast wel weer. Nu de tevredenheid over ons/mijn team is er weer.

  Geen reacties | ¶

» Weer naar school

Hij leek nog het meest op een stuiterbal met alleen een audiolijn uit functie. Luisteren naar input in zat er bijna niet meer in.

Vandaag mocht Tim weer naar school naar een nieuwe klas in de middenbouw. Stoer stuiterend en superenthousiast maakte hij vanochtend het vrijliggend fietspad weer onveilig met zijn heftig zwaaiende fietsvlag.

Wat is hij er aan toe. "mam ze zongen allemaal liedjes die ik niet kende, zelfs twee in het frans, maar ik zong gewoon mee hoor, net alsof ik het al kon" De grote man werd aan het eind van de ochtend toch liefdevol opgewacht door zijn oude juf om even snel te horen hoe het haar leerling vandaag vergaan was. Groot worden onder begeleiding.

En overigens stortte deze stoere stuiterbal s'middags in bijzijn van moeders lekker helemaal in. Precies zo als het gaan moet. Morgen stuitert hij lustig weer verder met een moeder die daar lustig achteraan hobbelt, het snapt ,maar hem even niet bijhoudt, maar dat was ook wel de bedoeling waarschijnlijk.

  vier reacties | ¶

» Zwemmen voor zilver

Na de goede voornemens en het lid worden van de nieuwe sportclub, moest het er nog wel even van komen. Eerst ziek worden was geen goed begin, maar donderdag was het dan zover.

De persoonlijke instructie heb ik nog niet gehad, dus beperkte ik me tot het zwembad.Door de glazen wand heen kan je op de terugweg van elk gezwommen baantje de grote TV schermen in de fitnessruimte zien.

Zo gebeurde het dat ik al zwemmend Inge de Bruin naar Zilver op de 100 meter vrije slag zag zwemmen. Voorwaar een gunstig voorteken voor mijn goede voornemens.

  Geen reacties | ¶

» Bellamystraatbezoek

Vorige week ging ik samen met de buurtregisseur op bezoek bij de krakers uit de Bellamystraat. Er is sprake van een nieuwe bestemming voor het pand dat al een tijdje leegstond. Door de kraak komt een nieuwe huurster met mooie plannen en haast in het gedrang en wordt ook de overdacht van het pand bemoeilijkt. De buurt maakte zich zorgen over eventuele ontruiming en had wel wat vragen. De krakers twijfelen aan de goede bedoelingen van de eigenaar, maar lijken wel bereid te vertrekken als het gebruik door de nieuwe huurster zeker is. Het stadsdeel is geen partij maar zit ook niet te wachten op onnodige verharding en kan bovendien informatie geven over de status van verbouwplannen. Het leek er dus op dat we als stadsdeel eventueel nog een bemiddelende rol zouden kunnen hebben.

Doordat ik het bezoek van te voren had aangekondigd waren er nogal wat mensen op de been en werd er zo her en der nogal wat geroepen. Ik geloof nog steeds dat partijen er met elkaar best uit kunnen komen en dat dat de prettigste en snelste oplossing voor iedereen is. Of dat lukt daar ga ik natuurlijk niet over. Als iedereen zich ingraaft wordt het niet meer dan een toneelstuk voor meerdere partijen waar in het script al staat hoe een ieder zich volgens zijn rol moet gedragen, maar volgens mij kan dat hier echt anders.

Ik hoop dat de informatiebijeenkomst die het stadsdeel daags daarna hield de benodigde informatie heeft gebracht en dat de goede bedoelingen wat meer op de voorgrond gekomen zijn.

  Geen reacties | ¶

» Pas op mijn gal

Mijn zomergriepje had een staartje: aanhoudende pijn, intuïtie en geen zin om in de bestuurderskwaal te vervallen met verwaarloosde maagklachten door te blijven lopen, brachten mij al snel bij de dokter. Snelle diagnose en bijbehorende bloeduitslag stuurden mij door naar een echo, die binnen een halve minuut het vermoeden van de huisarts bevestigde: Inderdaad een galsteen op een rottige plek.

Tevredenheid over de dokter, mijn intuïtie, de snelle diagnose en de geruststelling dat ik dus echt niet kleinzerig was geweest. Op de fiets naar huis, opeens in het bezit van een galsteen fietste ik door een kuil "Oei, pas op, straks schiet ie weer verkeerd" Zo werkt het dus niet, maar weet ik veel.

Als de aanvallen niet terugkomen is er niets aan de hand. Als wel, dan herken ik de klachten en mag ik me snel melden.

Wellicht heb ik nu een excuus om zo af en toe eens mijn gal te spuwen.

  Geen reacties | ¶

» Zachtjes tikt de regen en genieten maar

De beloofde regen kwam best wel een beetje, maar deerde weinig. Een gewaarschuwd mens telt voor drie paraplu's. Gezellig en ontspannen. Na de regeneieren durfde de kleinkinderbrigade ook de exercitie van zelfgeplukte en

zelfgemaakte bramenjam

aan.

Afwassen met de bolderkar

, lekker

lezen

, uitgebreid boodschappen doen in Eerbeek alsof er in Amsterdam geen winkels zijn, samenzang en kampvuurverhalen zonder kampvuur, potje 

buitenschaak

 en genieten van de regen op de luifel.

Ook de wespen lieten zich door het slechte weer niet bedonderen, een ware augustusplaag waarvan ik nog een lullige steek in mijn nek meekreeg die vanwege de zeer adequate familie-EHBO trommels binnen een minuut uitgezogen was. Die afgrijselijk afgeprijsde 

nieuwe tent

voldeed meer dan aan de verwachtingen. Na de mooie camperreis, is dit toch ook wel weer erg genieten.

  vier reacties | ¶

» Alweer "Maar nu even niet" (lui?)

De week ging door met veel: praten met buurt en krakers, toch geen zomergriep maar galsteen, leuk gloriemoment voor het Fijnhouttheater, gesport, beleidsgedialoogd, weblogger Merel tegengekomen (dat zat er in en aan te komen). Veel te vertellen, maar nu even niet. Ga lekker genieten van frisse lucht en regen happen tijdens kampeerweekend. Met familie afgesproken na het Pinksterkamp om lekker nazomer kamperen al af te spreken. Gelukkig net grote en regenbestendige tent gekocht.

  een reactie | ¶

» DB-dag

Dinsdag weer DB met mijn stukkenstroom naar de commissie. Ik heb als eerste commissie na het reces. Voor het reces hebben we scherpe afspraken gemaakt over wat er geleverd zou worden. Tijdens het reces wordt er dan druk geproduceerd en als je terug bent van vakantie moet het dan ook snel door. We hadden het in het DB veel over geld. Hoe geef je nu aan richting de commissie dat je volgend jaar denkt op die en die punten meer geld in te moeten zetten (prioriteiten) terwijl je als DB nog niet hebt vastgesteld welke van de ingediende prioriteiten je met elkaar honoreert. Dat gaat eigenlijk altijd wel goed, maar met het dualisme waarin de raad over de programma's gaat werkt de vroeger systematiek niet meer helemaal zijn we nog niet helemaal uitgezocht naar nieuwe wegen. Gelukkig is het wel een gezamenlijke zoektocht.

's Middags verdiepte ik me in de toestand rond de gekraakte bioscoop Olympia. Ik was benaderd door buurtbewoners die zich en zorgen maakten over een eventuele hardhandige ontruiming in hun kleine straatje en die ook nogal wat vragen hadden over wat er nu precies met het gebouw ging gebeuren en welke inspraak zij in dat proces zouden hebben. Het pand is niet van ons en over ontruimingen gaat het stadsdeel niet, maar we hebben natuurlijk wel vrij beschikbare informatie over het hoe en wat van ingediende bouwplannen, termijnen en inspraakmogenlijkheden en kennen we de beoogd nieuwe huurder.  Een poging om onrust en onnodige verharding te door informatie en gesprek te voorkomen is dan denk ik toch de moeite waard. Waarbij altijd de vraag blijft of dat door alle betrokkenen op prijs gesteld wordt en mensen denken dat je partij kiest.

's Avond door op de bezoektocht aan de nieuwe restaurantjes, gegeten bij Cocagne. Erg lekker en erg gezellig en dat het zo ongeveer je buren zijn, is toch ook wel apart.

  Geen reacties | ¶

» Geveld

En opeens ging ik kopje onder in een vervelende zomergriep. Een onbedoelde reinigingskuur. En nu een slappe vaatdoek. Vanmiddag toch maar naar het werk vanwege alle staven. Ik ben nog nooit zo meegaand geweest geloof ik.

  twee reacties | ¶

» Oud-West identiteit op papier

Donderdagmiddag mocht ik een bureau selecteren dat onze nieuwe huisstijl gaat ontwerpen. Kiezen uit drie bureaus met elk hun volstrekt eigen stijl en presentatie.

Ondanks het feit dat ik grafisch ontwerp een leuke en spannende tak van sport vind, had ik er van te voren iets lacherigs over. We hebben namelijk binnen Amsterdam afgesproken dat er één huisstijl voor Amsterdam komt inclusief alle stadsdelen en diensten en dat het daarmee ook afgelopen is met al die verschillende logos. Er is een beperkte vrijheid voor de stadsdelen en diensten om hun eigenheid in een gezamenlijk logo aan te brengen hetgeen in onze wandelgangen soms wat spottend "het droedeltje" onder de drie andreaskruisen wordt genoemd. Ik sta helemaal achter die schoonmaakactie, er is per slot van rekening maar één Amsterdam en het is bepaald geen schande om te laten zien dat je daar graag bij hoort.

Ik had alleen het idee dat het wellicht een beetje overdreven was om vervolgens de stadsdeelvoorzitter en twee ambtelijke zwaargewichten een heel dagdeel stuk te laten slaan op het selecteren van een bureau dat met het "droedeltje" onze deel-identiteit van Oud-West zou gaan maken.

Toch is de wijze waarop je je naar buiten presenteert wel degelijk erg belangrijk en die manier moet ook passen bij wat je uit wil dragen en bij hoe je je bewoners wilt aanspreken. "Glossy, vet en flitsend populair" past bijvoorbeeld helemaal niet bij de toch wat bescheiden "doe maar gewoon" houding die wij als Oud-West een beetje hebben.

Het was bijzonder boeiend om te horen wat de mensen die hier verstand van hebben hier aan opvattingen en oplossingen voor bedacht had. Ik heb daar veel van geleerd.

Ons oude logo past niet in de nieuwe stijl, op zich best jammer want ik vond de eenvoud heel sprekend. Twee van de geselecteerde bureaus riepen over ons oude logo dat ze het een literair logo vonden dat meer bij een uitgeverij zou passen. Dat is met onze vele straten naar dichters en schrijvers vernoemd dus niet eens zo gek.

Wat er voor in de plaats komt is nog even onbekend. Duidelijk is wel dat het een vrouwlijke stijl gaat worden. Onze selectiecommissie bestond geheel uit vrouwen en we waren het prettig roerend eens over de te maken keuze.

  een reactie | ¶

» Dubbele weblog

Als je binnen een Dagelijks Bestuur twee webloggers hebt, loop je natuurlijk het risico op dubbelingen. Als je dan vervolgens ook nog eens samen op stap gaat, zoals Werner en ik gisteren deden, dan is het raak. Leuk. Volgende keer past de vraag: Your Log or Mine?

  Geen reacties | ¶

» Op pad

Donderdagochtend was ik te gast bij het echtpaar Alberti dat recent hun 60 jarig huwelijksfeest had gevierd. Met de felicitaties een cadeautje en een plantenbakje ga ik dan altijd even langs. Een van mijn favoriete "klusjes" want ik voel me dan echt ambassadeur van Oud-West, mensen vinden het altijd leuk en ik krijg vaak de prachtigste verhalen van mensen die vaak al hun hele leven in Oud-West wonen. De laatste tijd gaat het vaak een beetje mis met de plantenbakken en wordt ik op pad gestuurd met een buitensporig formaat: slecht te hanteren en bovendien loodzwaar.  Ik laat het nooit bezorgen want dat vind ik onpersoonlijk, dienstauto's hebben we niet en ik doe alles met veel plezier op de fiets.

Tijdens mijn worsteltocht met plant en fiets richting verzorgingstehuis Vondelstede liet ik á la Klein Duimpje een spoor van bruine korrels achter en tegen de tijd dat ik met bak en al bij de voordeur stond was er geen sprake meer van een representatieve ambassadeur. Gelukkig vielen bezoek, attentie en plantenbak in goede aarde en is het daarmee de moeite zo alweer waard. Het echtpaar Alberti kwam een half jaar geleden pas vanuit Middelburg naar Amsterdam, heeft prachtig uitzicht op het Vondelpark en Villa Betty en weten hun dochter aan de andere kant van het park wonen. Zij hadden dan ook hele positieve verhalen over hun nieuwe woonomgeving.

Ik heb terug op het honk wel opdracht gegeven om de volgende keer het formaat plantenbak in overeenstemming te brengen met het formaat stadsdeelvoorzitter.

  zes reacties | ¶

» besluiten en titels

Dinsdag was weer de eerste DB vergadering. Zonder collega Hans, maar besluiten werden weer genomen. Deze eerste keer stond er nog weinig op de agenda, vanaf volgende week is de stroom weer echt op gang. 's Middags aan de gang met de voorbereiding voor de nieuwe progambegroting.

's Avonds was ik bij de verhaardag van mijn broer Tijs, die niet alleen 25 werd maar ook zijn goedgekeurde scriptie op tafel had liggen. Zo wordt hij de eerste van mijn vaders kinderen met een academische titel. Reden tot trots. Ik ben blij voor mijn vader, die altijd hoopte dat ik rechter zou worden) dat hij nu tenminste één kind met afgeronde academische opleiding heeft (ik strandde voor het eind en raakte verzeild in het actiewezen en zwangerschap maar op mijn huidige titel is hij ook best trots). Tijs schreef zijn scriptie over de juridische verankering van het belang van het kind bij adoptieverdragen. Met deze interesse valt de appel niet ver van zijn stamboom.

  Geen reacties | ¶

» De Parade

Maandagavond bezocht ik De Parade. Het stadsdeelbestuur van Zuideramstel had haar relaties uitgenodigd om samen met haar een stukje van dit unieke evenement mee te maken.

Erg leuk zo'n uitnodiging en een perfecte manier om aan het eind van het reces op een lekker informele manier je collega's weer tegen te komen. Werkelijk opvallend om te zien hoe uitgerust en ontspannen bestuurders er aan het eind van het reces uitzien. Bij de meesten van ons gaat die gebruinde ontspannen look er in het werk al weer snel af.

Met veel mensen die nog lekker in vakantiestemming waren, tropisch zomerweer, theatertentjes, attracties en drankgelegenheden een perfecte avond die ontspannen, met veel cultuur en drank overgoten wel behoorlijk laat werd.

We zagen de voorstelling Zap Grieken van De Koningskinderen. Op dit zapniveau blijk ik mijn klassiekers gelukkig nog goed te kennen en het was dan ook dolle pret. Van geofferde dochters om een beetje wind te vangen tot de complexe Oedipus kwamen voorbij op soapniveau met veel humor, taalgrappen en verbasterd grieks. Een aanrader.

Ik werd vergezeld door mijn oudste zoon die het heftig naar zijn zin had, in de ban raakte van de meligheid van het Catacloppe hoefijzergooispel en ons daar in meetroonde. Het meligheidsgehalte was recht evenredig aan de kans om een van de bizarre prijzen te winnen. Ik bracht er niets van terecht, maar zoonlief won toch een heel paar handboeien.

  Geen reacties | ¶

» Terug op het Oud-West honk

Ontspannen weer aan het werk.

Allereerst samen met mijn secretaresse agendaoverleg. Mijn agenda zag er nu nog wel een beetje ontspannen uit, maar na zo'n sessie raakt hij alweer stevig vol. Gelukkig nog niet helemaal meteen nu.Het blijft altijd een leuk en lastig moment om te kiezen welk van die stapel uitnodigingen je wel en niet kunt bijwonen. Hoeveel ik ook doe, de lijst met afwijzingen blijft imposanter dan de dingen waar ik wel naar toe ga.

In de staf een berg stukken voor de eerstvolgende commissievergadering, dus ik zat direct weer volop in de inhoud. Jongerenwerk, Integratie, vrijwilligersbeleid en een evaluatie van het kunstbeleid. Meteen bijna weer allround ingewerkt. Ook de voorbereidingen voor de begrotingsaanvragen in mijn portefeuilles. Het onderdeel bezuinigen hadden we voor de vakantie al afgerond, maar er zijn toch ook altijd nieuwe aanvragen ookal is er weinig geld.

Tussen de middag met collega Werner en de stadsdeelsecretaris op een terrasje gegeten om elkaar weer even bij te praten over de gebeurtenissen in de zomerperiode en de diverse vakantiebelevingen. Het was een stille zomer bevestigden de collega's wat me ook bij lezing van de achterstallige kranten al was opgevallen. 's Middags werd het 32 graden in mijn kantoor. De tweede staf van die dag deden we dan ook vanaf een bankje in de schaduw op het Bellamyplein.

Na het werk nog samen met collega's Hans en Werner de jarige kroegbaas van ons politieke stamcafé gefeliciteerd. Zo kon ik ook nog net een paar woorden met Hans wisselen die de volgende dag op vakantie zou gaan. Korte overdracht en doorgeven van het vakantiestokje.

  Geen reacties | ¶

» Vakantiegevoel rekken

's Avonds laat kwamen we thuis in een subtropisch Amsterdam. We laadden de rotzooi uit, schoven de kinderen in bed en gigen beneden naast onze voordeur op de Overtoom op een terrasje zitten om het vakantiegevoel te verlengen. Lekker met een drankje naar de auto's op de Overtoom kijken: nog een beetje vakantiegevoel en langzaam weer wennen aan de stad.

De volgende dag zette het vakantiegevoel nog lekker door. Met zoon Tim naar de speeltuin op het Cremerplein, die tijdens mijn vakantie behoorlijk gerenoveerd is. Onder een parasol op het gras las ik de helft van de achterstallige kranten terwijl zoonlief  in het pierenbadje dreef. Tegenwoordig kan je er ook ouderwetse dubbellikijsjes kopen, dus net als vroeger. Welliswaar staat dit badje nog niet vermeld op pierenbadjeswebsite (wel het badje op het Bellamyplein). Het was gezellig en druk en droeg erg bij aan het verlengde vakantiegevoel.

Zaterdag eindelijk naar de Canalpride. Tot nu toe heb ik die steeds gemist omdat ik op vakantie was. Wat een feestelijke drukte en spektakel, een relaxed soort koninginnedag met mooie mensen op de boten en langs de kant. Ook GroenLinks met Roze Links was op het water. Weer een mooi vakantiedagje.

Zondag begon toch de dikke envelop van het werk verwijtend te kijken. Maandag weer aan de slag en er moet een boel gelezen worden. Geen nood, de stukken werden gelezen in het opblaasbadje op het dakterras zodat ik toch nog de hele dag genoot van het mooie weer.

Kortom, ik kan er weer helemaal tegen, heb er zin in en vanf morgen weer werkgerelateerd nieuws.

  Geen reacties | ¶

» Langzaam afzakken naar huis

Na onze spectaculaire ontmoeting met det Aletsch gletscher begon de volgende dag de onvermijdelijke langzame terugtocht naar huis. Tijdens de vakantie was het ons steeds goed gelukt om geen saaie stukken overdag te rijden (de echt saaie stukken reed Marco soms 's nachts) maar vandaag moesten we toch een paar honderd kilometer saai rijden. Gelukkig stond ons vlak na vertrek nog een heel leuk stuk te wachten: we namen de Lutschberg tunnel waar je met auto en al op de 

laadbak

van een trein wordt gezet om door de berg heen te rijden. Je blijft zelf in de auo zitten (tenzij je auto met open dak hebt, dan moet je in de passagierswagon). Met een reisje van nog geen half uur bespaar je zeker 1,5 uur paswegen: geen wagenzieke kinderen en goed voor het milieu. Ze zijn daar ondertussen bezig met een mega werkstuk, de tunnel nog veel lager en veel langer door de berg laten gaan.

Daarna werd het saai totdat we in Duitsland de Rijn op het mooie stuk gingen volgen.

Ondanks Marco's treiterige "Ja een reisje langs de Rijn, Rijn, Rijn" genoot ik van het uitzicht en was ik blij dat we een camping vonden aan de Rijn recht tegenover de Loreley. We konden samen nog moeiteloos de eerste strofe van Heine's gedicht over de Loreley "Ich weiß nicht was soll es bedeuten Daß ich so traurig bin; Ein Märchen aus alten Zeiten, Das kommt mir nicht aus dem Sinn." reproduceren.

Het is op allerlei manieren goed zichtbaar dat de doorvaart in de Rijn hier niet zonder slag of stoot gaat en bepaald ook niet vreemd dat juist hier het toneel is van de oude sage over de dame met lange blonde lokken die hier menig schipper door haar gezang zo afleidde dat hij verging. Afgezien van een idyllische plek, was het ook duidelijk merkbaar dat we ook nog op een druk verkeersknooppunt stonden. Iedere tien minuten kwam er langs een van de oevers een trein langsdenderen, de vrachtvaart ging 's nachts gewoon door en langs beide oevers bevond zich een doorgaande autoweg. Niets aan de hand want het is erg leuk om midden in de nacht uit je slaapcabineraampje een grote vrachtboot langs te zien schuiven.

Na de overnachting was het rechttoe rechtaan naar huis. Onze gehuurde camper moest schoon en leeg weer ingeleverd worden. Dat zag ik mezelf niet zo zonder grote parkeerplaats langs de Overtoom doen, dus deden we dat in Utrecht bij Marco's moeder die ook mee was.

Na 4 weken met zijn zessen in de camper was hij nog niet zomaar leeg en schoon. Een warm klusje bij de tropische temperaturen die we bij terugkomst in Nederland aantroffen. De beloning kwam aan het eind toen de camper ook van buiten schoongemaakt moest worden. De tuinslang en sproeier torffen veel meer dan alleen de camper. Aan het eind zat het vuil van de camper op mij maar was ook ik lekker verkoeld. We leverden de camper schoon weer in aan de andere kant van het land en reden dus een stuk van de zojuist afgelegde route weer terug, maar goed. Met onze eigen auto, die opeens erg klein leek, maar wel lekker reed na een lange dag op huis aan.

  Geen reacties | ¶

» Wandelen op bijna het dak van de wereld

Onze vriendjes hebben een heel mooi stekje: lekkere tuin, prachtig uitzicht op de bergen en de diverse gondels en andere liften. Na een zalig maal, blijkt dat ze al mooie plannen voor ons verblijf hebben gemaakt. Gelukkig voor één keer deze vakantie niet zelf plannen, maar bij de hand genomen worden. We gaan wandelen bij de Aletsch gletscher, de mooiste en langste gletscher van de Alpen. 23 kilometer lang en hij beweegt zo'n 200 meter per jaar. Niet voor niets Unesco beschermd natuurgebied. Bovenop de Eggishorn waar we met twee liften naar toe gaan, is het adembenemend. Uitzicht op de grote brede gletscher die eigenlijk van drie verschillende bergen afkomt. Je kunt er naartoe en overheen wandelen, maar dan moet je wel ervaring of begeleiding hebben. Wij maken een prachtige wandeling die halverwege ruw verstoord lijkt te worden door onweersgerommel bij de bergen tegenover ons. Omdat onweer op zulke hoogte toch net wat minder idyllisch is dan onder de luifel bij de camper, lopen we even stevig door.  Het is hier werkelijk prachtig, niet alleen de gletscher maar uitzicht op heel veel andere bekende bergen en prachtige natuur bovenop de berg. Hier gaan we zeker nog een keer naar toe.

's Avonds na goed lopen weer lekker eten met voor de tweede keer kaasfondue in deze vakantie en zalmpannekoeken.

  Geen reacties | ¶

» Gletsch

Vanaf het meer reden we naar vrienden die een huisje vlak bij Brig hadden gehuurd. Niet zonder weer een pasweg te rijden, deze keer de Nufuenenpas. Ook hoog, ook mooi en weer veel sneeuw.
We maakten nog een klein ommetje naar de Rhonegletscher. Op 1700 meter hoogte zie je daar direct vanuit de gletscher de Rhone ontstaan, dat is wel een vrij spectaculair idee. Vlak voor de top van de gletscher ligt een dorpje Gletsch. De vraag komt gletscher nu van de naar van het dorpje of is het andersom hield ons bezig, het antwoord hebben we nog niet.
Na alle beroemde, dure en rijke kerken die we deze vakantie gezien hebben, werd ik getroffen door de schoonheid van een simpel ietwat afgebladderd kerkje dat daar met uitzicht op de gletscher stond en vanwaar je door de ramen van de kerk "de schepping" toch wel vrij letterlijk zag.

  Geen reacties | ¶

» vuurwerk aan het lago Maggiore

We hadden weer dubbele mazzel; in het geheel niet gepland om naar Lago Maggiore te gaan en toen we er eenmaal waren hadden we niet alleen een mooie camping aan het meer met hele vriendelijke mensen, maar bleek het ook feest. Aan alle tenten van zwitsers hadden we al hele slierten vlaggetjes zien hangen. Tijdens de afwas knoopte ik een gesprek aan met mijn zwitserse buurvrouw die haar plek ook vol met vlaggetjes had gehangen.
Op 1 augustus blijkt het de stichtingsdag van Zwitserland en die wordt als nationale feestdag gevierd met veel per streek verschillende tradities, maar voor het hele land met vlaggetjes, T-shirts met het zwitserse kruis er op en vooral veel vuurwerk. We vielen dus midden met ons neus in de boter.

's Avonds toog iedereen van de camping naar het strandje bij het meer. Niet alleen biij onze camping maar overal rond het meer en ook op de bergen langs het meer werd vuurwerk afgestoken. Een prachtig gezicht zo aan het meer want je kunt heel ver kijken. Ook de temperatuur was veel aangenamer dan bij ons op 31 december.

  Geen reacties | ¶

» Lotte 14

Zaterdag vierden wij Lotte's 14e verjaardag. Het arme kind is altijd midden in de vakantie jarig en heeft haar verjaardag al in heel wat landen en onder verschillende omstandigheden gevierd. We doen wel altijd wel ons best er iets speciaals van te maken. Zo had ze al eens een schitterend ontbijtbuffet in San Francisco, een lunch in het schilderachtige St. Paul de Vence. Deze keer hadden we een hors categorie camping uit de ANWB gids uitgezocht, camping Sägemühle in Prato allo Stelvio vlakbij Bolzano compleet met binnenzwembad, sauna en stoombad en tot ons grote vermaak een grote stofzuigerauto die alle paadjes langs ging. Hier hadden we een feestontbijt compleet met slingers en balonnen die vanwege de grote hoogte op de meest ongelukkige momenten knalden. Daarna maakten we een spectaculaire rit over de Stelviopas ofwel de Stilfser Joch. Hiermee vergeleken is de Alpe d' Huez niet meer dan een jeugdpuistje. Volgens de lijst met zwaarst te fietsen passen klopt dit ook wel. Marco fietste hem op en af en bereidde ons al voor. 48 spectaculaire bochten. Het is dat het zo mooi was anders had ik de hele rit mijn ogen dichtgehouden. Kennelijk is dit ook een bedevaartsoort voor motorrijders want we werden aan een stuk door links en rechts ingehaald door alles wat je zo op de motorrai kan vinden. In 1953 behaalde Fausto Coppi hier een spectaculaire zege op de Stelvio die hem ook de zege in de Giro bezorgde. Dat levert hem boven op de Stelvio een gedenkplaat op.

Boven op de pas hadden we koffie met verjaardagstaart en spectaculair uitzicht.

In de afdaling passeerden we de grens met Zwitserland waar het gedurende de rest van de rit onverminderd mooi bleef. We vonden een superkleine camping, een variant op kamperen bij de boer, in een klein dorpje Tiefencastel, zo ergens tussen niets en nergens. Daar aten we de verjaardagsdis in het plaatselijke hotel. Erg lekker eten, nog traditioneel met opdienen aan tafel; had je een worteltje op, dan stond de bediening al klaar om het volgende weer op je bord te leggen. Al met al een prima verjaardagsdag. De volgende ochtend reden we door naar het Lago Maggiore waar we nu vlakbij Locarno op een camping aan het meer staan. Vanmiddag lekker zwemmen en vanavond met de boot naar Locarno

  Geen reacties | ¶

» De Dolomieten

Vanuit Venetie vertrokken we naar de Dolomieten. We overnachtten in Cortina d'Ampezzo, het meest mondaine ski oord van Italie. De Dolomieten zijn mooi, ruig en erg krijtrotsachtig. Marco heeft hier in het jaar dat Tim geboren werd en wij dus niet meegingen een prachtige ski rondreis vakantie gehouden (alles gedaan wat met gezin niet zou lukken). Hij kon ons dus onderweg alles vertellen van het gebied.
Op enig moment verlieten wij de Dolomiten nadat we in Cortina d'Ampezzo gekampeerd hadden. Hier woedde destijd in de eerste wereldoorlog een stevige strijd wat je nog steeds kunt zien aan de littekens in de bergen. De italianen en de oostenrijkers groeven in de bergen gangen naar elkaar toe in de hoop elkaars gangen op te kunnen blazen. Dat lukte regelmatig en de lidtekens aan de bergen kun je nu nog steeds zien. Over spectaculaire paswegen bereikten we Sud Tirol; nog steeds Italie, maar opeens speken ze hier duits. Raar maar wel handig want dat gaat toch een stuk makkelijker.

  Geen reacties | ¶

» Venetie

Venetie bezoeken we vaak in onze meivakantie die de laatste jaren steevast naar Italie leidt. Dan moeten we altijd al weer terug voor de avond valt.
Deze keer vonden we een perfecte camping aan het water met uitzicht op Venetie aan de overkant een een waterbus verbinding. Na een supersnelle avondmaaltijd waagden we ons nog snel met de boot naar Venice by night. Echt genieten. Alles prachtig in het licht, de kleine straatjes spookachtig en overal strijkjes, zangers en zangeressen met als hoogtepunt het St. Marcoplein waar vier strijkjes tegen elkaar op stonden te strijken. Het strijkje voor het beroemde cafe Florian won waarschijnlijk getuige de grote hoeveelheid mensen die ver buiten de grensen van het terras stonden te luisteren. 

En dan al die gondels. Overdag kost het me geen enkele moeite om die te weerstaan. 's Avonds zijn er zeer veel gondeliers die vanaf elke straathoek "gondola, gondola" sissen net zoals je vroeger op de Dam overal "hashjies" hoorde sissen. Als je ze dan ook nog italiaans zingend overal over het water hoort gaan, wordt het toch wat ingewikkelder om het verstand de boventoon te laten houden. Ik hield me in, ondanks het feit dat dochter en jongste zoon ook graag wilden.

Ik beloonde mezelf de volgende dag met een langdurig bezoek (in mijn eentje, wat een feest en een rust) aan het Guggenheim museum inclusief audiotour. Een prachtige collectie kunst met veel bekende namen bij elkaar gesprokkeld door een huisvrouw met veel geld (haar vader verging met de Titanic maar liet wel veel geld na) die toen de kinderen naar school gingen "iets om handen" wilde hebben. De hobby liep door hulp en advies van haar kunstenaarsnetwerk behoorlijk uit de hand en werd tot een van de grootste collecties van kunst uit de vorige eeuw.

  Geen reacties | ¶

» Stendahlsteek

De afgelopen week deden wij ons uiterste best om tegelijkertijd een zonnesteek en het Stendahlsyndroom (ziek worden van teveel  aanschouwde schoonheid) op te lopen.
Terwijl het in alle steden meer dan behoorlijk warm was, zagen wij Lucca, Pisa, Rome, Florence en Venetie in minder dan een week. Eeuwen aan geschiedenis,  invloeden en kunstvormen schoven over ons netvlies. Het een nog mooier dan het andere en na de ene kerk nog weer een kerk.
Door Rome schoven we met mijn gewaardeerde Vademecum, de gids van mijn Rome reis met het Barlaeus, volgeschreven met berichtjes van reisgenoten en in de index nog door mij opgeschreven waar we op welke dag waren (ik ontdekte ook nog een oud spiekbriefje met de 12 apostelen in de gids).

Zoon Tim die plechtig een muntje over zijn schouder gooide in de Trevi fontein omdat dat geluk zou brengen zat nog wel met een wetenschappelijke vraag; "Maar Mam hoe maken ze nu precies geluk van al die muntjes?"

Leuk om nu eens met eigen ogen te zien dat de toren van Pisa echt scheef staat.
In Florence genoot ik van het feit dat ik in de Dom de twee identieke afbeeldingen trof, een voordat het perspectief ontdekt was en een van daarna. Ik had daar vorig jaar tijdens de vakantie al over gelezen in De Hemelpoort tot Cyberspace van Margaret Wertheim waarin o.a. de geschiedenis van de beleving van ruimte beschreven staat.

  Geen reacties | ¶

» A Day at the Opera

Ik zou toch gezworen hebben dat ik niet van opera hield. En dat is volgens mij ook altijd zo geweest.
Toch hadden we met groot enthousiasme naar aanleiding van een artikeltje in de reisbijlage van Het Parool kaartjes voor Madama Butterfly in Toscane besteld waar het 50e Puccinifestival in Torre del Lago plaatsvond in het door Puccini ooit gedroomde openluchttheater aan zijn geliefde meer.
Op zich waren alleen al de omgevingsfactoren en de voorpret reden genoeg om van dit event te genieten.. Maar begin juni was ik in functie ook al bij een concert in de revalidatiekliniek waar arias van Mozart gezongen werden. Ook toen bleek ik tot mijn verrassing bepaald niet ongevoelig voor de zang die ik eerder echt nooit mooi gevonden had.
Madama Butterfly aan het meer in het theater met 4000 mensen was werkelijk schitterend. Ik heb van elke minuut genoten. Er werd onverstekt gezongen tegen een prachtig decor van een beroemde beeldhouder. De verhaallijn was ons vantevoren duidelijk, maar de tekst konden we niet echt verstaan in het italiaans. Het weerhield mij er niet van om behoorlijk geroerd te raken van alles wat ik hoorde en zag.
We hadden de mazzel om een camping te vinden die grensde aan het theater waardoor de thuisgebleven kinderen ook nog mee konden genieten, ik makkelijk op hoge hakken naar de opera kon en de artiesten na afloop in het campingcafe gingen nagenieten.
Ik ga er maar van uit dat dit niet mijn laatse opera geweest zal zijn en krab me even achter de oren over wat deze omslag nu betekent. Volgens het boek dat ik nu lees, zou het wel eens kunnen zijn dat ik in een liminale periode zit, waarin je extra vatbaar bent voor nieuwe invloeden. Ach en zolang dat tijdens de vakantie is en over opera gaat, kan dat vast geen kwaad.

  Geen reacties | ¶

» aLAS alas, maar gelukkig is het vakantie, dus manjana, manjana   drie reacties | ¶

» Uploaden wil even niet lukken, telefoon Marco stuk   Geen reacties | ¶

» Boeh

Vandaag hield ik een speech over een koe.

Je moet van vele markten thuis zijn in dit vak.

Gelukkig was eloquentia -over de meest mallotige onderwerpen - tijdens mijn middelbare schooltijd onderdeel van het klassentoernooi en was dit dus niet de eerste keer. 

Wij vierden vandaag de start van het nieuwe schooljaar met het onderwijzend personeel uit Oud-West tijdens een borrel.

In de Havelaar, met een licht educatief tintje vanwege de speurtocht door kinderboerderij de Zimmerhoeve en als thema de Boerderij. Hoofdprijs een groentepakket geoogst door onze eigen schooltuinjuf Anita en afkomstig van de van Blijdensteintuin.

Alle andere aanwezigen kregen een sleutelhanger met koe en de blijde boodschap "Een loeigoed schooljaar"

Daar is geen reclamebureau aan te pas gekomen, laat staan dat het concept eventueel gejat zou zijn.

Het aankleden en organiseren van onze openingsborrel wordt elk jaar weer met heel veel enthousiasme door onze afdeling onderwijs gedaan en ik geniet elke keer weer van de uitkomst en de bijeenkomst met leerkrachten, directies en onze afdeling. Naast gewoonweg gezellig, ook een teken dat je er samen voor wilt gaan.

Net na de vakantie dook het presentje op in mijn staf. Daar lag die koe opeens op tafel. Vanaf dat moment wilde er bijna geen zinnige gedachte over mijn openingsspeech meer opkomen......maar de koe ving haar haas en kreeg geen boeh tijdens de speech.

  Geen reacties | ¶

» Alles in volle heftigheid weer aan de gang

Vandaag was het de hele dag full speed ahead. Geen besluit dat het zo was, maar zo was het gewoon.

Met tussen de met vergaderingen volgeplande dag nog een aantal actualiteiten op de koop toe waaronder de ontruiming van het gekraakte Olympia die gisteren bleek plaats te vinden. Tot laat in de avond aan de slag geweest en eigenlijk nog steeds niet klaar. Gelukkig wel tijd gehad voor lunch met mijn jongste die één keer per week niet naar de overblijf gaat en dan samen met moeders op het werk eet (feest vindt hij dat) "Gek hè mam, dat de dag van vandaag nooit meer terug komt als hij over is" zei hij vanmiddag. Naast filosofisch ook op een geruststellende manier relativerend. Een dag niet geleefd is voor altijd verloren, maar ook...morgen begint er gewoon weer een nieuwe dag.....

  Geen reacties | ¶

» Uitmarkt

Al woon ik in Amsterdam, weet ik vrij goed wat je hier allemaal kunt halen: de Uitmarkt is toch een jaarlijks feestje. Zaterdag had ik vrijgespeeld om lekker in mijn eentje over de Uitmarkt te kunnen lopen.

Met het programma in de hand zoek ik uit waar ik naar toe wil. Eenmaal op de Uitmarkt komt daar niets meer van terecht. Eenmaal aangekomen laat ik me afleiden door alles wat er gebeurt en geniet daar dan gewoon van.

De muziek blijkt dan leidraad. Ik zag opteredens van Mieke Giga en van Frederique Spigt, ik blijk toch een zwak te hebben voor vrouwen die al zingend een keel op weten te zetten.

Uiteindelijk toch prachtig weer, glaasje wijn, mensen en optredens overal om je heen. Tussendoor verzamelde ik genoeg folders om weer veel meer te verzamelen dan waar ik uiteindelijk naar toe zal gaan, maar ach..... zo gaat het al jaren tussen de Uitmarkt en mij.

  een reactie | ¶

» Gadgets en Games

Vrijdagmiddag nog meer ICT. Ik ging naar de publiekslezing van de Summerschool van ANMI (Amsterdam New Media Institute) over Trends in innovatie en onderzoek. Vanwege een uitgelopen vergadering was ik te laat om de bijdrage van onze wethouder ICT te horen, maar ik kreeg genoeg grappige trends en innovatie mee.

Eerst een workshop over games door Matt Adams van Blast Theory, met voorbeelden waarin de grenzen tussen het virtuele spel en de fysieke werkelijkheid vervaagden. Stel je voor je loopt met een PDA door de stad en speelt een spel dat zich in de stad afspeelt en waarin je door online gamers wordt aangestuurd in dit geval op zoek naar "Uncle Roy". Het zag er indrukwekkend uit en ik zou er zo voor te vinden zijn.

Daarna een presentatie met de nieuwste vindingen uit het Media Lab Europe. Veel onderzoek naar nieuwe ontwikkelingen en de gadgets van morgen. Voetballen tegen iemand die zich op een volstrekt andere plek en tijdzone bevindt, telefoons die je gebaren herkennen en telefonie die alle prikkels en omgevingsinvloeden afsluit.

De samenleving wordt er vast niet maakbaarder op, maar spannend is het wel.

Zo had ik op een dag niet alleen de dilemma's rond het internet maar ook de leuke en mooie nieuwe ontwikkelingen.

De dag werd s'avonds rond dit thema feestelijk afgesloten door de online melding van de geboorte van een baby. Zowel de eerste aankondiging van de zwangerschap als alle ontwikkelingen er omheen tot aan de laatste loodjes en nu de geboorte had ik alleen via internet meebeleefd. De enorme vreugde van pa inclusief foto van de newborn maakten de scheiding tussen het beeldscherm, de koptelefoon en de emoties flinterdun

  acht reacties | ¶

» Guaranteeing Media Freedom on the Internet

Vandaag wel aan het werk, maar mijn eigen interessante dag samengesteld uit een veelheid aan gebeurtenissen in Amsterdam.

Het politiek bedrijf werkt nog niet op volle sterkte, perfect moment omdatgene uit te kiezen wat je ook zelf erg leuk vind ondanks het feit dat het niet meteen één op één aan je dagelijks werk gerelateerd is.

Zo was ik bij de opening van de OSCE conferentie Guaranteeing Media Freedom on the Internet.

De conferentie komt als geroepen op het moment dat de vrijheid op het internet onder vuur ligt. Waar de meesten van ons nog maar net een beetje gewend zijn aan verhalen dat internet een geheel nieuwe vrije ruimte biedt, wordt die vrijheid onder de angst voor terrorisme, problemen met hatemail en discriminatie al aan banden gelegd. Bovendien is er een actueel voorstel  om alle internetverkeer en telefonie gegevens verplicht te laten bewaren en beschikbaar te stellen aan de overheid voor onderzoek en opsporing.

De conferentie in de amsterdamse digitale raadszaal werd geopend door Lodewijk Asscher. Niet alleen gastheer als gemeenteraadslid maar ook nog eens beroepsmatig geinteresseerd als mediajurist en gepromoveerd op Communicatiegrondrechten.

In de opening betoogde Asscher dat het internet dat ooit de ultieme technologie voor vrijheid van meningsuiting leek, nu best wel eens zou kunnen veranderen in de ultieme technologie voor controle en waar censuur geen mensenwerk maar software kan worden. Bepaald geen aanlokkelijk vooruitzicht.

In een tijdsgewricht waarin "zowel de onderschatting als de overschatting van terrorismedreiging" verkeerd uit kunnen pakken is het aan de andere kant ook niet gek dat allelei overheden en opsporingsdiensten nadenken over hoe ze grip kunnen krijgen op de relatief "lawless Cyberspace".

Ik geef als consument zonder reserve mijn gegevens af, heb een bonuskaart en maak mijn halve hebben en houden vrijwillig publiek op mijn weblog, maar vind tegelijkertijd het recht op privacy en zelfgekozen anonimiteit wel fundamenteel en word bepaald niet enthousiast van de gedachte dat er ergens een opsporingsorgaan gigantische hoeveelheden data gaat lopen verzamelen en bewaren waarbij ze en passant mijn persoonlijke webwandelingen en chatgedrag gaat lopen monitoren. Sjoera Nas van Bits of Freedom legde met haar bijdrage over dit scenario de fundamentele vragen en dreiging behoorlijk op tafel.

Het is wel een hele spannende en wezenlijke discussie want je komt er niet door te roepen ik ben voor vrijheid van meningsuiting en privacy en tegen terrorisme. Misbruik van juist die zo te verankeren vrijheid, tast diezelfde vrijheid aan. Om die te kunnen blijven garanderen, lijkt niets doen helaas geen optie. 

Ik geniet zelf altijd enorm  van de manier waarop gebruikers van het internet op de plekken waar ik kom (en die houd ik toch nog even voor mijzelf zolang dat nog kan) elkaar stimuleren, corrigeren en opvoeden, samen de inrichting van je nieuwe ruimte ontwerpen en het daar ook over hebben. Het is ongetwijfeld naief om te denken dat iets dat zo groot en invloedrijk is geworden als het internet zichzelf kan blijven reguleren maar ik vind het wel een mooi principe.

Ik ben benieuwd naar het Freedom of the media Internet Cookbook dat de geplande opbrengst van de conferentie is: recepten, aanbevelingen en bruikbare voorbeelden om met de dilemma's om te gaan. Ik hoop dat de expertkoks de ingrediënten weten te vinden om het optimum tussen fundamentele vrijheden en de aanvallen daarop te binden. Zoetzuur?

  Geen reacties | ¶

» De heren van De Amstel: Dales en Oudkerk bij AT5

Ik beng bang dat niemand zo mooi en overuigend het malle woord "apekool" kan zeggen als Geert Dales.

Terwijl ik geboeid in Het Parool een artikel over de 2500e aflevering uit de Bouquetreeks zat te lezen, ontvouwde zich voor mij op AT5 het politieke equivalent van de Bouquetreeks: de zwoele stad van AT5 met Geert Dales en Rob Oudkerk. Potentieel smullen voor amsterdamse politici.

Beide heren weten beiden de media behoorlijk te bespelen, zijn beide op hun eigen wijze goed in dat vak, stralen uit dat ze zich heel wel voelen en bijdragen aan dat van buitenaf bezien irritant arrogante "old boys netwerk", maar hebben ook beiden hoe je het ook wendt of keert  allebei een oprechte liefde voor de publieke zaak die heel herkenbaar is. De grens tussen zelfverheerlijking en strijd voor het publiek belang is soms moeilijk te onderscheiden.

Ondanks het feit dat ik bij het kijken zo af en toe een cynische ondertiteling had, ik heb - met de één meer dan de ander - veel te maken gehad bij mijn werk en dat was niet altijd een puur genoegen, genoot ik van de saamhorige eerlijkheid waarin Dales en Oudkerk herkenden dat het wethouderschap niet echt de mooiste eigenschappen in een mens oproept. En toch, ook op die plek ben en blijf je gewoon een mens.

Ondanks mijn geloof in het openbaar bestuur denk ik dat ze daar echt gelijk hebben. Raar triest natuurlijk, het is niet velen gegeven om op een plek te zitten waar je zoveel kan doen voor mensen, waar je echt het verschil kunt maken en dan word je getroffen door een al dan niet zelfgewenste mannetjesmakerij en een soort beroepsziekte waarin het bijna onmogelijk is om aan de arrogantie te ontsnappen.

Zelfs het wethouderschap ontslaat mensen niet van de morele plicht om aan het eind van de dag zonder schaamte naar zichzelf in de spiegel te kunnen kijken, maar het zo in de publieke belangstelling staan, het toch vaak door moeten hakken van lastige knopen die bij wethouders op tafel komen en niet ergens anders, maken het risico op onaangename karaktertrekken niet onwaarschijnlijk.

Op stadsdeelniveau, waar de mediabelangstelling veel minder groot is, de nabijheid tot de mensen, de beslissingen waarover het gaat en de kans dat je met een goed gesprek al bijna bij de oplossing bent veel groter is, ligt het toch alweer wat anders. Ik hoop dan ook dat het "beroepsrisico" van onaangename karaktertrekken bij ons minder op de loer ligt.

Met dat in het achterhoofd zie ik nog niet zo met verlangen uit naar de gekozen burgemeester. Het appél op mannetjesmakerij en arrogantie neemt daarbij, alhoewel ik het principe van gekozen vertegenwoordiging ondersteun, vast niet af.

Ondertussen zegt burgemeester Geert beslist en onderkoeld tegen vriend Rob Oudkerk voor de camera dat hij geen schijn van kans maakt als hij het opneemt tegen Job Cohen. Toch gaan ze daarna samen uit eten.

Er blijft dus hoop voor het openbaar bestuur ondanks - of misschien toch (ehh, toch liever niet) vanwege -mannetjesmakerij, al dan niet beroepsgebonden arrogantie en met of zonder gekozen burgemeester.

En ik, ik ruilde het artikel over de Bouquetreeks in voor AT5 en had en geen spijt van.

  drie reacties | ¶

» Compleet

Dinsdag waren we als Dagelijks Bestuur voor het eerst weer compleet na de vakantie. Heel goed, want ondertussen moesten er ook wel weer besluiten genomen worden die echt wel bestuurlijke toetsing en de diverse invalshoeken nodig hadden. We waren er weer en er stonden een aan tal onderwerpen op de agenda waar je echt wel vanuit diverse politieke invalshoeken anders naar kan kijken.

Bij mij overheerste na afloop van de vergadering vooral het gevoel: "wat goed dat we er allemaal weer zijn en dat we het weer ergens over hebben" Na bijna twee maanden geen politiek "gekissebis" is het toch mooi om te zien dat het gevoel "gelukkig zijn mijn collega's er weer en hebben we het weer ergens over" overheerst. Potentiële ergenissen over het verschil in politieke invalshoeken (met een coalitie zo breed als VVD, PvdA en GroenLinks liggen die toch zwaar op de loer) komen later vast wel weer. Nu de tevredenheid over ons/mijn team is er weer.

  Geen reacties | ¶

» Weer naar school

Hij leek nog het meest op een stuiterbal met alleen een audiolijn uit functie. Luisteren naar input in zat er bijna niet meer in.

Vandaag mocht Tim weer naar school naar een nieuwe klas in de middenbouw. Stoer stuiterend en superenthousiast maakte hij vanochtend het vrijliggend fietspad weer onveilig met zijn heftig zwaaiende fietsvlag.

Wat is hij er aan toe. "mam ze zongen allemaal liedjes die ik niet kende, zelfs twee in het frans, maar ik zong gewoon mee hoor, net alsof ik het al kon" De grote man werd aan het eind van de ochtend toch liefdevol opgewacht door zijn oude juf om even snel te horen hoe het haar leerling vandaag vergaan was. Groot worden onder begeleiding.

En overigens stortte deze stoere stuiterbal s'middags in bijzijn van moeders lekker helemaal in. Precies zo als het gaan moet. Morgen stuitert hij lustig weer verder met een moeder die daar lustig achteraan hobbelt, het snapt ,maar hem even niet bijhoudt, maar dat was ook wel de bedoeling waarschijnlijk.

  vier reacties | ¶

» Zwemmen voor zilver

Na de goede voornemens en het lid worden van de nieuwe sportclub, moest het er nog wel even van komen. Eerst ziek worden was geen goed begin, maar donderdag was het dan zover.

De persoonlijke instructie heb ik nog niet gehad, dus beperkte ik me tot het zwembad.Door de glazen wand heen kan je op de terugweg van elk gezwommen baantje de grote TV schermen in de fitnessruimte zien.

Zo gebeurde het dat ik al zwemmend Inge de Bruin naar Zilver op de 100 meter vrije slag zag zwemmen. Voorwaar een gunstig voorteken voor mijn goede voornemens.

  Geen reacties | ¶

» Bellamystraatbezoek

Vorige week ging ik samen met de buurtregisseur op bezoek bij de krakers uit de Bellamystraat. Er is sprake van een nieuwe bestemming voor het pand dat al een tijdje leegstond. Door de kraak komt een nieuwe huurster met mooie plannen en haast in het gedrang en wordt ook de overdacht van het pand bemoeilijkt. De buurt maakte zich zorgen over eventuele ontruiming en had wel wat vragen. De krakers twijfelen aan de goede bedoelingen van de eigenaar, maar lijken wel bereid te vertrekken als het gebruik door de nieuwe huurster zeker is. Het stadsdeel is geen partij maar zit ook niet te wachten op onnodige verharding en kan bovendien informatie geven over de status van verbouwplannen. Het leek er dus op dat we als stadsdeel eventueel nog een bemiddelende rol zouden kunnen hebben.

Doordat ik het bezoek van te voren had aangekondigd waren er nogal wat mensen op de been en werd er zo her en der nogal wat geroepen. Ik geloof nog steeds dat partijen er met elkaar best uit kunnen komen en dat dat de prettigste en snelste oplossing voor iedereen is. Of dat lukt daar ga ik natuurlijk niet over. Als iedereen zich ingraaft wordt het niet meer dan een toneelstuk voor meerdere partijen waar in het script al staat hoe een ieder zich volgens zijn rol moet gedragen, maar volgens mij kan dat hier echt anders.

Ik hoop dat de informatiebijeenkomst die het stadsdeel daags daarna hield de benodigde informatie heeft gebracht en dat de goede bedoelingen wat meer op de voorgrond gekomen zijn.

  Geen reacties | ¶

» Pas op mijn gal

Mijn zomergriepje had een staartje: aanhoudende pijn, intuïtie en geen zin om in de bestuurderskwaal te vervallen met verwaarloosde maagklachten door te blijven lopen, brachten mij al snel bij de dokter. Snelle diagnose en bijbehorende bloeduitslag stuurden mij door naar een echo, die binnen een halve minuut het vermoeden van de huisarts bevestigde: Inderdaad een galsteen op een rottige plek.

Tevredenheid over de dokter, mijn intuïtie, de snelle diagnose en de geruststelling dat ik dus echt niet kleinzerig was geweest. Op de fiets naar huis, opeens in het bezit van een galsteen fietste ik door een kuil "Oei, pas op, straks schiet ie weer verkeerd" Zo werkt het dus niet, maar weet ik veel.

Als de aanvallen niet terugkomen is er niets aan de hand. Als wel, dan herken ik de klachten en mag ik me snel melden.

Wellicht heb ik nu een excuus om zo af en toe eens mijn gal te spuwen.

  Geen reacties | ¶

» Zachtjes tikt de regen en genieten maar

De beloofde regen kwam best wel een beetje, maar deerde weinig. Een gewaarschuwd mens telt voor drie paraplu's. Gezellig en ontspannen. Na de regeneieren durfde de kleinkinderbrigade ook de exercitie van zelfgeplukte en

zelfgemaakte bramenjam

aan.

Afwassen met de bolderkar

, lekker

lezen

, uitgebreid boodschappen doen in Eerbeek alsof er in Amsterdam geen winkels zijn, samenzang en kampvuurverhalen zonder kampvuur, potje 

buitenschaak

 en genieten van de regen op de luifel.

Ook de wespen lieten zich door het slechte weer niet bedonderen, een ware augustusplaag waarvan ik nog een lullige steek in mijn nek meekreeg die vanwege de zeer adequate familie-EHBO trommels binnen een minuut uitgezogen was. Die afgrijselijk afgeprijsde 

nieuwe tent

voldeed meer dan aan de verwachtingen. Na de mooie camperreis, is dit toch ook wel weer erg genieten.

  vier reacties | ¶

» Alweer "Maar nu even niet" (lui?)

De week ging door met veel: praten met buurt en krakers, toch geen zomergriep maar galsteen, leuk gloriemoment voor het Fijnhouttheater, gesport, beleidsgedialoogd, weblogger Merel tegengekomen (dat zat er in en aan te komen). Veel te vertellen, maar nu even niet. Ga lekker genieten van frisse lucht en regen happen tijdens kampeerweekend. Met familie afgesproken na het Pinksterkamp om lekker nazomer kamperen al af te spreken. Gelukkig net grote en regenbestendige tent gekocht.

  een reactie | ¶

» DB-dag

Dinsdag weer DB met mijn stukkenstroom naar de commissie. Ik heb als eerste commissie na het reces. Voor het reces hebben we scherpe afspraken gemaakt over wat er geleverd zou worden. Tijdens het reces wordt er dan druk geproduceerd en als je terug bent van vakantie moet het dan ook snel door. We hadden het in het DB veel over geld. Hoe geef je nu aan richting de commissie dat je volgend jaar denkt op die en die punten meer geld in te moeten zetten (prioriteiten) terwijl je als DB nog niet hebt vastgesteld welke van de ingediende prioriteiten je met elkaar honoreert. Dat gaat eigenlijk altijd wel goed, maar met het dualisme waarin de raad over de programma's gaat werkt de vroeger systematiek niet meer helemaal zijn we nog niet helemaal uitgezocht naar nieuwe wegen. Gelukkig is het wel een gezamenlijke zoektocht.

's Middags verdiepte ik me in de toestand rond de gekraakte bioscoop Olympia. Ik was benaderd door buurtbewoners die zich en zorgen maakten over een eventuele hardhandige ontruiming in hun kleine straatje en die ook nogal wat vragen hadden over wat er nu precies met het gebouw ging gebeuren en welke inspraak zij in dat proces zouden hebben. Het pand is niet van ons en over ontruimingen gaat het stadsdeel niet, maar we hebben natuurlijk wel vrij beschikbare informatie over het hoe en wat van ingediende bouwplannen, termijnen en inspraakmogenlijkheden en kennen we de beoogd nieuwe huurder.  Een poging om onrust en onnodige verharding te door informatie en gesprek te voorkomen is dan denk ik toch de moeite waard. Waarbij altijd de vraag blijft of dat door alle betrokkenen op prijs gesteld wordt en mensen denken dat je partij kiest.

's Avond door op de bezoektocht aan de nieuwe restaurantjes, gegeten bij Cocagne. Erg lekker en erg gezellig en dat het zo ongeveer je buren zijn, is toch ook wel apart.

  Geen reacties | ¶

» Geveld

En opeens ging ik kopje onder in een vervelende zomergriep. Een onbedoelde reinigingskuur. En nu een slappe vaatdoek. Vanmiddag toch maar naar het werk vanwege alle staven. Ik ben nog nooit zo meegaand geweest geloof ik.

  twee reacties | ¶

» Oud-West identiteit op papier

Donderdagmiddag mocht ik een bureau selecteren dat onze nieuwe huisstijl gaat ontwerpen. Kiezen uit drie bureaus met elk hun volstrekt eigen stijl en presentatie.

Ondanks het feit dat ik grafisch ontwerp een leuke en spannende tak van sport vind, had ik er van te voren iets lacherigs over. We hebben namelijk binnen Amsterdam afgesproken dat er één huisstijl voor Amsterdam komt inclusief alle stadsdelen en diensten en dat het daarmee ook afgelopen is met al die verschillende logos. Er is een beperkte vrijheid voor de stadsdelen en diensten om hun eigenheid in een gezamenlijk logo aan te brengen hetgeen in onze wandelgangen soms wat spottend "het droedeltje" onder de drie andreaskruisen wordt genoemd. Ik sta helemaal achter die schoonmaakactie, er is per slot van rekening maar één Amsterdam en het is bepaald geen schande om te laten zien dat je daar graag bij hoort.

Ik had alleen het idee dat het wellicht een beetje overdreven was om vervolgens de stadsdeelvoorzitter en twee ambtelijke zwaargewichten een heel dagdeel stuk te laten slaan op het selecteren van een bureau dat met het "droedeltje" onze deel-identiteit van Oud-West zou gaan maken.

Toch is de wijze waarop je je naar buiten presenteert wel degelijk erg belangrijk en die manier moet ook passen bij wat je uit wil dragen en bij hoe je je bewoners wilt aanspreken. "Glossy, vet en flitsend populair" past bijvoorbeeld helemaal niet bij de toch wat bescheiden "doe maar gewoon" houding die wij als Oud-West een beetje hebben.

Het was bijzonder boeiend om te horen wat de mensen die hier verstand van hebben hier aan opvattingen en oplossingen voor bedacht had. Ik heb daar veel van geleerd.

Ons oude logo past niet in de nieuwe stijl, op zich best jammer want ik vond de eenvoud heel sprekend. Twee van de geselecteerde bureaus riepen over ons oude logo dat ze het een literair logo vonden dat meer bij een uitgeverij zou passen. Dat is met onze vele straten naar dichters en schrijvers vernoemd dus niet eens zo gek.

Wat er voor in de plaats komt is nog even onbekend. Duidelijk is wel dat het een vrouwlijke stijl gaat worden. Onze selectiecommissie bestond geheel uit vrouwen en we waren het prettig roerend eens over de te maken keuze.

  een reactie | ¶

» Dubbele weblog

Als je binnen een Dagelijks Bestuur twee webloggers hebt, loop je natuurlijk het risico op dubbelingen. Als je dan vervolgens ook nog eens samen op stap gaat, zoals Werner en ik gisteren deden, dan is het raak. Leuk. Volgende keer past de vraag: Your Log or Mine?

  Geen reacties | ¶

» Op pad

Donderdagochtend was ik te gast bij het echtpaar Alberti dat recent hun 60 jarig huwelijksfeest had gevierd. Met de felicitaties een cadeautje en een plantenbakje ga ik dan altijd even langs. Een van mijn favoriete "klusjes" want ik voel me dan echt ambassadeur van Oud-West, mensen vinden het altijd leuk en ik krijg vaak de prachtigste verhalen van mensen die vaak al hun hele leven in Oud-West wonen. De laatste tijd gaat het vaak een beetje mis met de plantenbakken en wordt ik op pad gestuurd met een buitensporig formaat: slecht te hanteren en bovendien loodzwaar.  Ik laat het nooit bezorgen want dat vind ik onpersoonlijk, dienstauto's hebben we niet en ik doe alles met veel plezier op de fiets.

Tijdens mijn worsteltocht met plant en fiets richting verzorgingstehuis Vondelstede liet ik á la Klein Duimpje een spoor van bruine korrels achter en tegen de tijd dat ik met bak en al bij de voordeur stond was er geen sprake meer van een representatieve ambassadeur. Gelukkig vielen bezoek, attentie en plantenbak in goede aarde en is het daarmee de moeite zo alweer waard. Het echtpaar Alberti kwam een half jaar geleden pas vanuit Middelburg naar Amsterdam, heeft prachtig uitzicht op het Vondelpark en Villa Betty en weten hun dochter aan de andere kant van het park wonen. Zij hadden dan ook hele positieve verhalen over hun nieuwe woonomgeving.

Ik heb terug op het honk wel opdracht gegeven om de volgende keer het formaat plantenbak in overeenstemming te brengen met het formaat stadsdeelvoorzitter.

  zes reacties | ¶

» besluiten en titels

Dinsdag was weer de eerste DB vergadering. Zonder collega Hans, maar besluiten werden weer genomen. Deze eerste keer stond er nog weinig op de agenda, vanaf volgende week is de stroom weer echt op gang. 's Middags aan de gang met de voorbereiding voor de nieuwe progambegroting.

's Avonds was ik bij de verhaardag van mijn broer Tijs, die niet alleen 25 werd maar ook zijn goedgekeurde scriptie op tafel had liggen. Zo wordt hij de eerste van mijn vaders kinderen met een academische titel. Reden tot trots. Ik ben blij voor mijn vader, die altijd hoopte dat ik rechter zou worden) dat hij nu tenminste één kind met afgeronde academische opleiding heeft (ik strandde voor het eind en raakte verzeild in het actiewezen en zwangerschap maar op mijn huidige titel is hij ook best trots). Tijs schreef zijn scriptie over de juridische verankering van het belang van het kind bij adoptieverdragen. Met deze interesse valt de appel niet ver van zijn stamboom.

  Geen reacties | ¶

» De Parade

Maandagavond bezocht ik De Parade. Het stadsdeelbestuur van Zuideramstel had haar relaties uitgenodigd om samen met haar een stukje van dit unieke evenement mee te maken.

Erg leuk zo'n uitnodiging en een perfecte manier om aan het eind van het reces op een lekker informele manier je collega's weer tegen te komen. Werkelijk opvallend om te zien hoe uitgerust en ontspannen bestuurders er aan het eind van het reces uitzien. Bij de meesten van ons gaat die gebruinde ontspannen look er in het werk al weer snel af.

Met veel mensen die nog lekker in vakantiestemming waren, tropisch zomerweer, theatertentjes, attracties en drankgelegenheden een perfecte avond die ontspannen, met veel cultuur en drank overgoten wel behoorlijk laat werd.

We zagen de voorstelling Zap Grieken van De Koningskinderen. Op dit zapniveau blijk ik mijn klassiekers gelukkig nog goed te kennen en het was dan ook dolle pret. Van geofferde dochters om een beetje wind te vangen tot de complexe Oedipus kwamen voorbij op soapniveau met veel humor, taalgrappen en verbasterd grieks. Een aanrader.

Ik werd vergezeld door mijn oudste zoon die het heftig naar zijn zin had, in de ban raakte van de meligheid van het Catacloppe hoefijzergooispel en ons daar in meetroonde. Het meligheidsgehalte was recht evenredig aan de kans om een van de bizarre prijzen te winnen. Ik bracht er niets van terecht, maar zoonlief won toch een heel paar handboeien.

  Geen reacties | ¶

» Terug op het Oud-West honk

Ontspannen weer aan het werk.

Allereerst samen met mijn secretaresse agendaoverleg. Mijn agenda zag er nu nog wel een beetje ontspannen uit, maar na zo'n sessie raakt hij alweer stevig vol. Gelukkig nog niet helemaal meteen nu.Het blijft altijd een leuk en lastig moment om te kiezen welk van die stapel uitnodigingen je wel en niet kunt bijwonen. Hoeveel ik ook doe, de lijst met afwijzingen blijft imposanter dan de dingen waar ik wel naar toe ga.

In de staf een berg stukken voor de eerstvolgende commissievergadering, dus ik zat direct weer volop in de inhoud. Jongerenwerk, Integratie, vrijwilligersbeleid en een evaluatie van het kunstbeleid. Meteen bijna weer allround ingewerkt. Ook de voorbereidingen voor de begrotingsaanvragen in mijn portefeuilles. Het onderdeel bezuinigen hadden we voor de vakantie al afgerond, maar er zijn toch ook altijd nieuwe aanvragen ookal is er weinig geld.

Tussen de middag met collega Werner en de stadsdeelsecretaris op een terrasje gegeten om elkaar weer even bij te praten over de gebeurtenissen in de zomerperiode en de diverse vakantiebelevingen. Het was een stille zomer bevestigden de collega's wat me ook bij lezing van de achterstallige kranten al was opgevallen. 's Middags werd het 32 graden in mijn kantoor. De tweede staf van die dag deden we dan ook vanaf een bankje in de schaduw op het Bellamyplein.

Na het werk nog samen met collega's Hans en Werner de jarige kroegbaas van ons politieke stamcafé gefeliciteerd. Zo kon ik ook nog net een paar woorden met Hans wisselen die de volgende dag op vakantie zou gaan. Korte overdracht en doorgeven van het vakantiestokje.

  Geen reacties | ¶

» Vakantiegevoel rekken

's Avonds laat kwamen we thuis in een subtropisch Amsterdam. We laadden de rotzooi uit, schoven de kinderen in bed en gigen beneden naast onze voordeur op de Overtoom op een terrasje zitten om het vakantiegevoel te verlengen. Lekker met een drankje naar de auto's op de Overtoom kijken: nog een beetje vakantiegevoel en langzaam weer wennen aan de stad.

De volgende dag zette het vakantiegevoel nog lekker door. Met zoon Tim naar de speeltuin op het Cremerplein, die tijdens mijn vakantie behoorlijk gerenoveerd is. Onder een parasol op het gras las ik de helft van de achterstallige kranten terwijl zoonlief  in het pierenbadje dreef. Tegenwoordig kan je er ook ouderwetse dubbellikijsjes kopen, dus net als vroeger. Welliswaar staat dit badje nog niet vermeld op pierenbadjeswebsite (wel het badje op het Bellamyplein). Het was gezellig en druk en droeg erg bij aan het verlengde vakantiegevoel.

Zaterdag eindelijk naar de Canalpride. Tot nu toe heb ik die steeds gemist omdat ik op vakantie was. Wat een feestelijke drukte en spektakel, een relaxed soort koninginnedag met mooie mensen op de boten en langs de kant. Ook GroenLinks met Roze Links was op het water. Weer een mooi vakantiedagje.

Zondag begon toch de dikke envelop van het werk verwijtend te kijken. Maandag weer aan de slag en er moet een boel gelezen worden. Geen nood, de stukken werden gelezen in het opblaasbadje op het dakterras zodat ik toch nog de hele dag genoot van het mooie weer.

Kortom, ik kan er weer helemaal tegen, heb er zin in en vanf morgen weer werkgerelateerd nieuws.

  Geen reacties | ¶

» Langzaam afzakken naar huis

Na onze spectaculaire ontmoeting met det Aletsch gletscher begon de volgende dag de onvermijdelijke langzame terugtocht naar huis. Tijdens de vakantie was het ons steeds goed gelukt om geen saaie stukken overdag te rijden (de echt saaie stukken reed Marco soms 's nachts) maar vandaag moesten we toch een paar honderd kilometer saai rijden. Gelukkig stond ons vlak na vertrek nog een heel leuk stuk te wachten: we namen de Lutschberg tunnel waar je met auto en al op de 

laadbak

van een trein wordt gezet om door de berg heen te rijden. Je blijft zelf in de auo zitten (tenzij je auto met open dak hebt, dan moet je in de passagierswagon). Met een reisje van nog geen half uur bespaar je zeker 1,5 uur paswegen: geen wagenzieke kinderen en goed voor het milieu. Ze zijn daar ondertussen bezig met een mega werkstuk, de tunnel nog veel lager en veel langer door de berg laten gaan.

Daarna werd het saai totdat we in Duitsland de Rijn op het mooie stuk gingen volgen.

Ondanks Marco's treiterige "Ja een reisje langs de Rijn, Rijn, Rijn" genoot ik van het uitzicht en was ik blij dat we een camping vonden aan de Rijn recht tegenover de Loreley. We konden samen nog moeiteloos de eerste strofe van Heine's gedicht over de Loreley "Ich weiß nicht was soll es bedeuten Daß ich so traurig bin; Ein Märchen aus alten Zeiten, Das kommt mir nicht aus dem Sinn." reproduceren.

Het is op allerlei manieren goed zichtbaar dat de doorvaart in de Rijn hier niet zonder slag of stoot gaat en bepaald ook niet vreemd dat juist hier het toneel is van de oude sage over de dame met lange blonde lokken die hier menig schipper door haar gezang zo afleidde dat hij verging. Afgezien van een idyllische plek, was het ook duidelijk merkbaar dat we ook nog op een druk verkeersknooppunt stonden. Iedere tien minuten kwam er langs een van de oevers een trein langsdenderen, de vrachtvaart ging 's nachts gewoon door en langs beide oevers bevond zich een doorgaande autoweg. Niets aan de hand want het is erg leuk om midden in de nacht uit je slaapcabineraampje een grote vrachtboot langs te zien schuiven.

Na de overnachting was het rechttoe rechtaan naar huis. Onze gehuurde camper moest schoon en leeg weer ingeleverd worden. Dat zag ik mezelf niet zo zonder grote parkeerplaats langs de Overtoom doen, dus deden we dat in Utrecht bij Marco's moeder die ook mee was.

Na 4 weken met zijn zessen in de camper was hij nog niet zomaar leeg en schoon. Een warm klusje bij de tropische temperaturen die we bij terugkomst in Nederland aantroffen. De beloning kwam aan het eind toen de camper ook van buiten schoongemaakt moest worden. De tuinslang en sproeier torffen veel meer dan alleen de camper. Aan het eind zat het vuil van de camper op mij maar was ook ik lekker verkoeld. We leverden de camper schoon weer in aan de andere kant van het land en reden dus een stuk van de zojuist afgelegde route weer terug, maar goed. Met onze eigen auto, die opeens erg klein leek, maar wel lekker reed na een lange dag op huis aan.

  Geen reacties | ¶

» Wandelen op bijna het dak van de wereld

Onze vriendjes hebben een heel mooi stekje: lekkere tuin, prachtig uitzicht op de bergen en de diverse gondels en andere liften. Na een zalig maal, blijkt dat ze al mooie plannen voor ons verblijf hebben gemaakt. Gelukkig voor één keer deze vakantie niet zelf plannen, maar bij de hand genomen worden. We gaan wandelen bij de Aletsch gletscher, de mooiste en langste gletscher van de Alpen. 23 kilometer lang en hij beweegt zo'n 200 meter per jaar. Niet voor niets Unesco beschermd natuurgebied. Bovenop de Eggishorn waar we met twee liften naar toe gaan, is het adembenemend. Uitzicht op de grote brede gletscher die eigenlijk van drie verschillende bergen afkomt. Je kunt er naartoe en overheen wandelen, maar dan moet je wel ervaring of begeleiding hebben. Wij maken een prachtige wandeling die halverwege ruw verstoord lijkt te worden door onweersgerommel bij de bergen tegenover ons. Omdat onweer op zulke hoogte toch net wat minder idyllisch is dan onder de luifel bij de camper, lopen we even stevig door.  Het is hier werkelijk prachtig, niet alleen de gletscher maar uitzicht op heel veel andere bekende bergen en prachtige natuur bovenop de berg. Hier gaan we zeker nog een keer naar toe.

's Avonds na goed lopen weer lekker eten met voor de tweede keer kaasfondue in deze vakantie en zalmpannekoeken.

  Geen reacties | ¶

» Gletsch

Vanaf het meer reden we naar vrienden die een huisje vlak bij Brig hadden gehuurd. Niet zonder weer een pasweg te rijden, deze keer de Nufuenenpas. Ook hoog, ook mooi en weer veel sneeuw.
We maakten nog een klein ommetje naar de Rhonegletscher. Op 1700 meter hoogte zie je daar direct vanuit de gletscher de Rhone ontstaan, dat is wel een vrij spectaculair idee. Vlak voor de top van de gletscher ligt een dorpje Gletsch. De vraag komt gletscher nu van de naar van het dorpje of is het andersom hield ons bezig, het antwoord hebben we nog niet.
Na alle beroemde, dure en rijke kerken die we deze vakantie gezien hebben, werd ik getroffen door de schoonheid van een simpel ietwat afgebladderd kerkje dat daar met uitzicht op de gletscher stond en vanwaar je door de ramen van de kerk "de schepping" toch wel vrij letterlijk zag.

  Geen reacties | ¶

» vuurwerk aan het lago Maggiore

We hadden weer dubbele mazzel; in het geheel niet gepland om naar Lago Maggiore te gaan en toen we er eenmaal waren hadden we niet alleen een mooie camping aan het meer met hele vriendelijke mensen, maar bleek het ook feest. Aan alle tenten van zwitsers hadden we al hele slierten vlaggetjes zien hangen. Tijdens de afwas knoopte ik een gesprek aan met mijn zwitserse buurvrouw die haar plek ook vol met vlaggetjes had gehangen.
Op 1 augustus blijkt het de stichtingsdag van Zwitserland en die wordt als nationale feestdag gevierd met veel per streek verschillende tradities, maar voor het hele land met vlaggetjes, T-shirts met het zwitserse kruis er op en vooral veel vuurwerk. We vielen dus midden met ons neus in de boter.

's Avonds toog iedereen van de camping naar het strandje bij het meer. Niet alleen biij onze camping maar overal rond het meer en ook op de bergen langs het meer werd vuurwerk afgestoken. Een prachtig gezicht zo aan het meer want je kunt heel ver kijken. Ook de temperatuur was veel aangenamer dan bij ons op 31 december.

  Geen reacties | ¶

» Lotte 14

Zaterdag vierden wij Lotte's 14e verjaardag. Het arme kind is altijd midden in de vakantie jarig en heeft haar verjaardag al in heel wat landen en onder verschillende omstandigheden gevierd. We doen wel altijd wel ons best er iets speciaals van te maken. Zo had ze al eens een schitterend ontbijtbuffet in San Francisco, een lunch in het schilderachtige St. Paul de Vence. Deze keer hadden we een hors categorie camping uit de ANWB gids uitgezocht, camping Sägemühle in Prato allo Stelvio vlakbij Bolzano compleet met binnenzwembad, sauna en stoombad en tot ons grote vermaak een grote stofzuigerauto die alle paadjes langs ging. Hier hadden we een feestontbijt compleet met slingers en balonnen die vanwege de grote hoogte op de meest ongelukkige momenten knalden. Daarna maakten we een spectaculaire rit over de Stelviopas ofwel de Stilfser Joch. Hiermee vergeleken is de Alpe d' Huez niet meer dan een jeugdpuistje. Volgens de lijst met zwaarst te fietsen passen klopt dit ook wel. Marco fietste hem op en af en bereidde ons al voor. 48 spectaculaire bochten. Het is dat het zo mooi was anders had ik de hele rit mijn ogen dichtgehouden. Kennelijk is dit ook een bedevaartsoort voor motorrijders want we werden aan een stuk door links en rechts ingehaald door alles wat je zo op de motorrai kan vinden. In 1953 behaalde Fausto Coppi hier een spectaculaire zege op de Stelvio die hem ook de zege in de Giro bezorgde. Dat levert hem boven op de Stelvio een gedenkplaat op.

Boven op de pas hadden we koffie met verjaardagstaart en spectaculair uitzicht.

In de afdaling passeerden we de grens met Zwitserland waar het gedurende de rest van de rit onverminderd mooi bleef. We vonden een superkleine camping, een variant op kamperen bij de boer, in een klein dorpje Tiefencastel, zo ergens tussen niets en nergens. Daar aten we de verjaardagsdis in het plaatselijke hotel. Erg lekker eten, nog traditioneel met opdienen aan tafel; had je een worteltje op, dan stond de bediening al klaar om het volgende weer op je bord te leggen. Al met al een prima verjaardagsdag. De volgende ochtend reden we door naar het Lago Maggiore waar we nu vlakbij Locarno op een camping aan het meer staan. Vanmiddag lekker zwemmen en vanavond met de boot naar Locarno

  Geen reacties | ¶

» De Dolomieten

Vanuit Venetie vertrokken we naar de Dolomieten. We overnachtten in Cortina d'Ampezzo, het meest mondaine ski oord van Italie. De Dolomieten zijn mooi, ruig en erg krijtrotsachtig. Marco heeft hier in het jaar dat Tim geboren werd en wij dus niet meegingen een prachtige ski rondreis vakantie gehouden (alles gedaan wat met gezin niet zou lukken). Hij kon ons dus onderweg alles vertellen van het gebied.
Op enig moment verlieten wij de Dolomiten nadat we in Cortina d'Ampezzo gekampeerd hadden. Hier woedde destijd in de eerste wereldoorlog een stevige strijd wat je nog steeds kunt zien aan de littekens in de bergen. De italianen en de oostenrijkers groeven in de bergen gangen naar elkaar toe in de hoop elkaars gangen op te kunnen blazen. Dat lukte regelmatig en de lidtekens aan de bergen kun je nu nog steeds zien. Over spectaculaire paswegen bereikten we Sud Tirol; nog steeds Italie, maar opeens speken ze hier duits. Raar maar wel handig want dat gaat toch een stuk makkelijker.

  Geen reacties | ¶

» Venetie

Venetie bezoeken we vaak in onze meivakantie die de laatste jaren steevast naar Italie leidt. Dan moeten we altijd al weer terug voor de avond valt.
Deze keer vonden we een perfecte camping aan het water met uitzicht op Venetie aan de overkant een een waterbus verbinding. Na een supersnelle avondmaaltijd waagden we ons nog snel met de boot naar Venice by night. Echt genieten. Alles prachtig in het licht, de kleine straatjes spookachtig en overal strijkjes, zangers en zangeressen met als hoogtepunt het St. Marcoplein waar vier strijkjes tegen elkaar op stonden te strijken. Het strijkje voor het beroemde cafe Florian won waarschijnlijk getuige de grote hoeveelheid mensen die ver buiten de grensen van het terras stonden te luisteren. 

En dan al die gondels. Overdag kost het me geen enkele moeite om die te weerstaan. 's Avonds zijn er zeer veel gondeliers die vanaf elke straathoek "gondola, gondola" sissen net zoals je vroeger op de Dam overal "hashjies" hoorde sissen. Als je ze dan ook nog italiaans zingend overal over het water hoort gaan, wordt het toch wat ingewikkelder om het verstand de boventoon te laten houden. Ik hield me in, ondanks het feit dat dochter en jongste zoon ook graag wilden.

Ik beloonde mezelf de volgende dag met een langdurig bezoek (in mijn eentje, wat een feest en een rust) aan het Guggenheim museum inclusief audiotour. Een prachtige collectie kunst met veel bekende namen bij elkaar gesprokkeld door een huisvrouw met veel geld (haar vader verging met de Titanic maar liet wel veel geld na) die toen de kinderen naar school gingen "iets om handen" wilde hebben. De hobby liep door hulp en advies van haar kunstenaarsnetwerk behoorlijk uit de hand en werd tot een van de grootste collecties van kunst uit de vorige eeuw.

  Geen reacties | ¶

» Stendahlsteek

De afgelopen week deden wij ons uiterste best om tegelijkertijd een zonnesteek en het Stendahlsyndroom (ziek worden van teveel  aanschouwde schoonheid) op te lopen.
Terwijl het in alle steden meer dan behoorlijk warm was, zagen wij Lucca, Pisa, Rome, Florence en Venetie in minder dan een week. Eeuwen aan geschiedenis,  invloeden en kunstvormen schoven over ons netvlies. Het een nog mooier dan het andere en na de ene kerk nog weer een kerk.
Door Rome schoven we met mijn gewaardeerde Vademecum, de gids van mijn Rome reis met het Barlaeus, volgeschreven met berichtjes van reisgenoten en in de index nog door mij opgeschreven waar we op welke dag waren (ik ontdekte ook nog een oud spiekbriefje met de 12 apostelen in de gids).

Zoon Tim die plechtig een muntje over zijn schouder gooide in de Trevi fontein omdat dat geluk zou brengen zat nog wel met een wetenschappelijke vraag; "Maar Mam hoe maken ze nu precies geluk van al die muntjes?"

Leuk om nu eens met eigen ogen te zien dat de toren van Pisa echt scheef staat.
In Florence genoot ik van het feit dat ik in de Dom de twee identieke afbeeldingen trof, een voordat het perspectief ontdekt was en een van daarna. Ik had daar vorig jaar tijdens de vakantie al over gelezen in De Hemelpoort tot Cyberspace van Margaret Wertheim waarin o.a. de geschiedenis van de beleving van ruimte beschreven staat.

  Geen reacties | ¶

» A Day at the Opera

Ik zou toch gezworen hebben dat ik niet van opera hield. En dat is volgens mij ook altijd zo geweest.
Toch hadden we met groot enthousiasme naar aanleiding van een artikeltje in de reisbijlage van Het Parool kaartjes voor Madama Butterfly in Toscane besteld waar het 50e Puccinifestival in Torre del Lago plaatsvond in het door Puccini ooit gedroomde openluchttheater aan zijn geliefde meer.
Op zich waren alleen al de omgevingsfactoren en de voorpret reden genoeg om van dit event te genieten.. Maar begin juni was ik in functie ook al bij een concert in de revalidatiekliniek waar arias van Mozart gezongen werden. Ook toen bleek ik tot mijn verrassing bepaald niet ongevoelig voor de zang die ik eerder echt nooit mooi gevonden had.
Madama Butterfly aan het meer in het theater met 4000 mensen was werkelijk schitterend. Ik heb van elke minuut genoten. Er werd onverstekt gezongen tegen een prachtig decor van een beroemde beeldhouder. De verhaallijn was ons vantevoren duidelijk, maar de tekst konden we niet echt verstaan in het italiaans. Het weerhield mij er niet van om behoorlijk geroerd te raken van alles wat ik hoorde en zag.
We hadden de mazzel om een camping te vinden die grensde aan het theater waardoor de thuisgebleven kinderen ook nog mee konden genieten, ik makkelijk op hoge hakken naar de opera kon en de artiesten na afloop in het campingcafe gingen nagenieten.
Ik ga er maar van uit dat dit niet mijn laatse opera geweest zal zijn en krab me even achter de oren over wat deze omslag nu betekent. Volgens het boek dat ik nu lees, zou het wel eens kunnen zijn dat ik in een liminale periode zit, waarin je extra vatbaar bent voor nieuwe invloeden. Ach en zolang dat tijdens de vakantie is en over opera gaat, kan dat vast geen kwaad.

  Geen reacties | ¶

» aLAS alas, maar gelukkig is het vakantie, dus manjana, manjana   drie reacties | ¶

» Uploaden wil even niet lukken, telefoon Marco stuk   Geen reacties | ¶