Na begroting, DB tweedaagse, morgen voor 4 dagen met de raad naar Antwerpen op werkbezoek met de raad. Heel sober, vol met werkbezoeken en met eigen bijdrage van de deelnemers.

Veel te weinig thuis. Bah. Zaterdag niet op de demonstratie. Bah.

Toch heb ik veel zin in het werkbezoek met de raad. Helaas morgen niet met de troepen mee in de trein. Ik kom na omdat ik donderdagochtend eerst nog portefeuillehoudersoverleg Onderwijs en Welzijn heb. Dat levert wel ruimte op om in de trein wat achterstallig leeswerk op schoot te nemen.

Het is dezer dagen helemaal niet moeilijk om het politiek met elkaar oneens te zijn: staking ja/nee sympathiseren als bestuur of werkgever, miljoenennota en Algemene Beschouwingen in de 2e Kamer. De vraag die kennelijk in het college ook al aan de orde kwam: kan/ga/mag je demonstreren zaterdag als je collega's hebt die qua politieke kleur in het kabinet zitting hebben.

Voeg daar je eigen begrotingsbesprekingen aan toe: hoe collegiaal een bestuur mogelijkerwijs ook kan zijn en in de wetenschap dat op stadsdeelniveau het grootste gedeelte van de dingen waar we aan werken helemaal niet politiek gekleurd zijn, je komt de verschillen op dit moment veelvuldig tegen.

Waarom overheidsinvesteringen in het huren van parkeerplaatsen als je het ook aan Welzijn uit kunt geven, tegenover welk onderdeel van welzijn is eigenlijk een wettelijke taak en waarom doen we daar wat we doen.

Niet altijd even con amore, maar het houdt je scherp.

Bij al die verschillen, vond ik het wel even prettig om vanaf de bank met glaasje wijn en Parool van vandaag te constateren dat ik het voor een keer eens van harte eens kon zijn met de bijdrage van wethouder Frits Huffnagel over wat Amsterdam wel en niet moet doen om een aantrekkelijke stad voor ICT investeringen te blijven en zijn pleidooi over waarom we als Amsterdam vooral in glasvezel moeten investeren.

Na alle politieke verschillen van de afgelopen periode op diverse bestuurslagen, toch prettig dat je het tussen GroenLinks en VVD ook best op een aantal dingen eens kunt zijn.

Aan zee met het DB. Samen terug en vooruitkijken. Na onze intensieve begrotingsbesprekingen van vorige week vroeg dat best veel. Al was het maar omdat we allen 's avonds een stukje indrukwekkende TV uit de Arena misten omdat we samen dineerden.

De geneugten van twee dagen weg blijken dan soms op heel ander vlak: Volstrekte eenzaamheid op het strand om zeven uur 's ochtends. Nederland is helemaal niet vol als je eigen voetstappen de enige zijn die op het strand te zien zijn. De ruimte en rust die dat oplevert overstijgen de inspanning van twee dagen intensief vergaderen.

Op de terugweg van mijn wandeling zag ik al vanuit de verte een tegenligger aankomen. Onvermijdelijk komt dan het moment dat je elkaar passeert.

Met het hoofd naar beneden kun je dat moment nog heel lang uitstellen, maar een minimale groet is toch het minste. Mijn tegenligger dacht er net zo over.

Vlak voor weer uit elkaar gaan hieven tegenligger en ik gelijk het hoofd op. "Goedemorgen" mompelden we beiden om weer door te lopen.

Tegelijkertijd liepen we achteruit terug naar de plek van ons treffen.

We bleken elkaar te kennen "Heee Hallo" begroetingszoenen en "doe de groetjes thuis" om vervolgens toch weer snel door te lopen. De behoefte om het strand even alleen te hebben was bij beiden even groot.

Vrijdag fietste ik van de ene naar de andere afspraak, de hele dag door.

Tussen de middag was er ruimte voor de voorlopige presentatie van de plannen van Stichting Culturele Hoofdstad (SCHA, voorheen LETZ, maar ook Harry de Winter) voor onze Hallen.

Het schijnt niet gemakkelijk te zijn om drukke mensen als Harry de Winter en het Stadsdeelbestuur bij elkaar te krijgen, maar vrijdag lukte het net aan.

De plannen zien er grotendeels mooi uit. Qua sfeerkleuring Off Broadway en Montmartre ineen.

Tussen droom en daad staan nog wat verdere uitzoek punten zoals natuurlijk altijd het geld, de vierkante meters en het bestemmingsplan.

Maar ik kon in gedachten al door het voorgestelde plan heenlopen en werd daar bepaald niet somber van.

Na nog een reken en teken exercitie hoop ik dat de plannen snel richting werkelijkheid gaan.

En dan bedoel ik niet dat je je eigen bed ter beschikking moet stellen, alhoewel dat natuurlijk ook nog zou kunnen.

Via dit mooie initiatief gaat 3% van elke hotelreservering naar daklozen.

Ik ga morgen eens uitzoeken of dat ook kan voor de hotel en conferentie reserveringen die wij, zij het spaarzaam, vanuit het stadsdeel boeken. Voor onze tweedaagse van morgen zal het geen soelaas meer bieden, maar toch.

Morgen ga ik de hei op, maar zie ik geen hei. We zitten namelijk met het DB in Bergen aan Zee.

Gelukkig zag ik de hei vandaag tijdens een lekkere herfstwandeling wel.

Vroeger zou ik gedacht hebben: "daar staat een koe".

Tegenwoordig zie ik een "anti-cruise maatregel".

Erg leuk,

Geeft bijna net zoveel voldoening als in het echt.

Was er alleen niet uit of dit nu RSI remt of bevordert.

Het vermindert wel accuut de stress.

Spotted on Women on the Web weblog

Donderdag had ik een overleg rond het Sociaal Meldpunt.

Ergens kwam aan de orde dat we de publiciteit over het Sociaal meldpunt regelmatig moesten herhalen om er voor te blijven zorgen dat bewoners dit meldpunt weten te vinden. Bij deze:

Bewoners van stadsdeel Oud-West kunnen zorgelijke situaties of burenoverlast telefonisch melden bij het stadsdeel. Het sociaal meldpunt is bereikbaar op werkdagen via telefoonnummer 589 34 44. Van een zorgelijke situatie kun je spreken wanneer iemand verkommert, niet de hulp krijgt die eigenlijk nodig is of vreemd gedrag vertoont. Bij burenoverlast kan het gaan om langdurige geluidsoverlast, mensen die hun huis extreem vervuilen of, onder invloed van alcohol en drugs, bij nacht en ontij overal aanbellen. Het zijn slechts voorbeelden.

Zelf vind ik het erg belangrijk dat mensen ons meldpunt weten te vinden. Niet alleen om eventuele overlast te melden, maar ook om te melden dat je je zorgen maakt over iemand in je omgeving. Een oplettende buur kan soms veel meer dan welke instelling of stadsdeel dan ook. Bewoners zijn toch de oren en ogen van de buurt.

Ik riep tijdens ons overleg argeloos dat nu dan wel het goede moment was voor extra publiciteit omdat de blaadjes weer gingen vallen. Per slot van rekening denken we dat mensen dan eerder depressief worden wat in extreme gevallen tot meer zorg of overlastmeldingen bij het Sociaal Meldpunt zou kunnen leiden.

Ik werd ter plekke terecht gewezen door de mensen die hier echt verstand van hebben, de professionals.

Het is een wijd verbreid misverstand dat mensen in de herfst eerder depressief worden. Dat klopt niet. Omdat ik vast niet de enige ben die dat dacht, zet ik dat bij deze recht.

Vanmiddag was ik bij de presentatie van het rapport De creatieve industrie in Amsterdam en de regio bij de Kamer van Koophandel tijdens het overleg gemeente en bedrijfsleven dat door de KvK en de afdeling EZ van de gemeente eens per kwartaal georganiseerd wordt.

Hype of hoop, maakt eigenlijk niet uit, het lijkt wel of iedereen het er over heeft, dus hot is het in ieder geval.

Wat niet te weerspreken valt is dat in de afgelopen jaren het aandeel van de creatieve industrie in deze stad boven gemiddeld gegroeid is. 10% van de nieuwe banen zit in deze sector en dat is een bovengemiddelde groei. Overigens is deze groei gerealiseerd zonder dat iemand zich dat realiseerde of het al tot hype verheven had, dus stof voor de stelling dat je er vooral niets aan moet doen, want het gebeurt ook zonder.

Ook tijdens deze bijeenkomst werd weer aandacht gevraagd voor het feit dat je de spontane opkomst van creatieve initiatieven niet onmogelijk moet maken door de hele stad vol te plannen en beginnende initiatieven op dit gebied tijdens de sloop en herstructurering weg te maaien.

De aandacht voor de creatieve industrie levert ook op.

Opeens is Kunst en cultuur niet meer alleen in de aandacht van de wethouder Cultuur, maar zijn ook de ogen van zakenleven, de wethouder Economische Zaken en de planologen hierop gericht.

Pik in die winst, zou ik zeggen. Eeen mooi moment om alle gevestigde Kunst en Cultuurinstellingen qua financiering en toekomstplanning over te dragen aan de afdeling EZ en toerisme: alle gemeentelijke musea gratis toegankelijk bijvoorbeeld zoals in Londen.

Kunst en Cultuur houdt zich dan primair bezig met het stimuleren van nieuwe kunstinitiatieven, het bevorderen van het Cultureel aandeelhouderschap, het bewaken van het Cultureel rentmeesterschap en bovenal het stimuleren van talentontwikkeling van de Amsterdamse bevolking: waarom importeren als je het je eigen inwoners kunt leren.

Thuisgekomen van deze bijeenkomst zag ik op AT5 een item over Robodock.

Dit "Amsterdamse Oerol" zoals de organisator dit festijn omschreef, week vorig jaar uit naar Rotterdam omdat ze er hier met de gemeente niet uit kwam. De organisator riep de gemeente op om dit initiatief te omarmen en vooral ook hier te willen houden omdat Amsterdam hier ook een uniek festival zou kunnen behouden.

Nu ligt het vast ingewikkeld in afstemming en regelgeving, over die afwegingen weet ik niet genoeg van om er een kwalitatief oordeel over te hebben. Robodock biedt vast allerlei ruimte die de gemeente niet zonder meer kan accorderen als ze naar haar eigen regelgeving kijkt.

Maar zou het nu niet -ook kijkend naar de toekomst en lettend op het klimaat wat je nodig hebt om ook de kunstvormen van de nabije toekomst te kunnen huisvesten- niet minstens net zo belangrijk zijn om een festival als dit voor Amsterdam te willen behouden als het plannen van woningbouw voor het importeren van nieuwe creatievelingen?

Donderdag was ik op de slotbijeenkomst van een 2-daagse conferentie over cultuureducatie, georganiseerd door het Amsterdams Fonds voor de Kunsten. Twee dagen lang waren mensen uit het onderwijs en cultturveld geinspireerd bij elkaar. Eeen boel energie en nieuwe plannen en samenwerkingsvormen kwamen in die twee dagen tot stand.

Bij de slotbijeenkomst waren bestuurders en nog prominenter de twee stedelijk wethouders Aboutaleb voor Onderwijs en Belliot voor Cultuur uitgenodigd.

Beiden betoogden dat ze cultuureducatie heel belangrijk vonden. Dat ze er geld voor over hadden, maar dat ze ook naar de slagkracht en middelen van het veld zelf keken. Per slot van rekening hebben ook schoolbesturen middelen tot hun beschikking om te investeren in cultuureducatie.

Helaas leidde het slotdebat zo af en toe tot het "jij-bakken" en het terug verwijzen naar eigen verantwoordelijkheden waardoor het wel leek alsof de positieve energie verdween.

Ik kon vanuit de zijlijn wel lachen om wat er gebeurde.

Ik had net ingewikkelde begrotingsbesprekingen achter de rug toen ik wethouder Belliot haar toespraak hoorde besluiten met een door miij vrijelijk weergegeven slotzin in de trant van " ik heb de ambities wel, maar het geld zit bij mijn collega Aboutaleb van onderwijs"

Mij had deze vorm niets opgeleverd want ik heb zowel cultuur als onderwijs in mijn portefeuille en het is mij niet echt opgevallen dat er ergens in deze portefeuille nog een bulk verstopt geld zit, maar goed.

Beiden betoogden, en dat herken ik ook vanuit mijn plek dat de bezuinigingen van de rijskoverheid en de gevolgen voor de gemeentebegroting ons nopen scherpe keuzes te maken.

Grappig verschil tussen beide bestuurders, overigens allebei PvdA, was dat Aboutaleb aangaf als hij voor de scherpe keuze stond voor arme bejaarden te kiezen die misschien de verwarming wel 5 graden lager moetsen zetten en boodschappen laten staan. Belliot gaf aan toch te willen investeren in de jeugd, want die oude mensen die hadden de toekomst niet meer. De uitspraken waren vast minder absoluut bedoeld dan dat ze overkwamen, maar het was wel opvallend.

Ik hoop dat de inspiratie die mensen uit het veld opdeden tijdens deze conferentie opdeden de boventoon blijven voeren, dat die inspiratie leidt tot mooie initiatieven op het gebied van cultuureducatie.

In Oud-West hoop ik dat onze cultuurscout die op verzoek van het stadsdeel de vraag van scholen gaat matchen met het door hen gewenste aanbod en onze kunstaanbieders, de inspiratie en nieuwe initiatieven warm houdt.

Vanavond een oude belofte ingelost, naar de Vagina Verhalen van het Handtheater. Toen ik voor het eerst over de vaginamonologen hoorde bezwoer ik mezelf dat ik daar niet naar toe zou gaan. Dat leek me nu 3 keer niets. Ondanks alle positieve verhalen die ik uit mijn omgeving hoorde, hield ik koppig vol.

Totdat ik vorig jaar toevallig Mieke van het Handtheater tegen het lijf liep die mij enthousiast meldde dat ze aan het repeteren waren voor de Vagina Verhalen in een uitvoering met dove en horende vrouwen samen. Het zou heel mooi worden en ik moest beslist komen kijken.

Ik vergat mijn eerdere uitspraken en beloofde dat ik zou komen.

Ik ben blij dat ik op mijn principes terug gekomen ben, want het was de moeite waard.

De combinatie van gebarentaal en spraak geeft een mooie dubbele beleving, vooral ook bij deze fysieke verhalen. Dat was me al eerder opgevallen bij O Amor Natural, een voorstelling waarin erotische gedichten van een braziliaanse dichter in gebarentaal gedeclameerd werden. Mijn kennis van de gebarentaal dreigt alleen zo wel wat eenzijdig erotisch te worden.

Alhoewel ik heb samen met mijn zoon ook al een keer vreselijk genoten van de kindervoorstelling Rupsje Nooitgenoeg die echt een must is voor alle kinderen, al was het maar om eens op speelse en beeldende wijze kennis te maken met de gebarentaal.

Het wordt een hete herfst, maar voorlopig is hij koud.

Als het zo doorgaat staan onze ambtenaren met recht in de kou en met hun kop in de wind als ze maandag met acties de straat op gaan. Over hoe je daar als gemeentelijk werkgever mee om kunt gaan zoemt op dit moment discussie. Bij deze temperaturen kunnen bestuurders wellicht nog solidariteit betuigen met het aanbieden van erwtensoep.

Vanochtend zaten we als samenwerkende openbaar schoolbesturen uit 4 stadsdelen in west bij elkaar om de voortgang in de samenwerking en de vervolgstappen te bespreken. Mooi om te constateren dat dit steeds vastere vormen aan gaat nemen, maar we zijn er nog niet. Toch blijkt voor mij vandaag wederom dat samenwerking op basis van vrijwilligheid en gedeeld belang vaak snel en soepel verloopt.

's Middags hield ik even een kort welkomswoord voor de traineepool die door onze trainee Sjoerd voor een werkbezoek aan Oud-West waren uitgenodigd. Altijd leuk als een groep jonge en enthousiaste mensen die proeven aan het ambtenaarschap een kijkje komt nemen in Oud-West.

Tijdens mijn praatje zat mijn jongste even op ons secretariaat en tetterde lustig teggen Hessel en Diana aan. Hij vond het maar niets dat ik al zo snel klaar was, maar ik was blij dat ik het beroep dat ik op hen deed kort kon houden.

Om de herfst te onderstrepen kocht ik later met Tim een passende dosis warme broeken, truien en nieuwe winterschoenen.

Verder bereidde ik me voor op het vervolg van de begrotingsbespreking en mijn portefeuillehoudersoverleg.

Na veel striemende regen, kou, een kwakkelend gezin en een recidivistische galblaas, gingen we om zes uur vanavond om, in ieder geval voor vandaag: de kachel ging aan. Om de zonde (geen kachel voor 1 oktober) licht te laten zijn, gaat de kachel nu uit en ik naar bed.

Vandaag begonnen we met onze begrotingsbesprekingen. In het voorbereidingsproces worstelden we ons door stapels cijfers, begrotingsposten en verklarende toelichtingen. Pas toen ik alles gelezen had kwam ik op het lumineuze idee om te vragen of het cijferschema wellicht een lettertype groter kon en of er lijntjes tussen konden omdat ik zo af en toe ten onrechte het idee had dat ik het verbad tussen uitgave en dekking miste als ik per ongeluk een regel was afgezakt onderweg.

De bespreking was hard werken voor iedereen en nog niet klaar. In tijden van krapte zijn deze besprekingen niet per definitie leuk.

Redelijk uitgeteld 's avonds was er nog een lichtpuntje. Ik probeer al tijden mijn echtgenoot te verleiden om een keer mee te gaan naar de sportschool.

Hij wil wel, maar toch ook niet want hij wacht eigenlijk tot ik het sporten zat ben en hij mijn lidmaatschap over kan nemen. Gezien het feit dat ik al een maand lang braaf door de week elke ochtend om 7 uur in het zwembad lig of een apparaat beklim, dreig ik hem te overtuigen dat dat er voorlopig niet inzit.

Maar als direct omwonenden van de nieuwe sportclub hebben wij tien gastenpassen gekregen om eventuele overlast die we als buren kunnen ondervinden te compenseren. Een mooi gebaar. Vanavond kreeg ik hem zover om zo'n pas in te zetten en gingen wij opeens nu ook samen sporten.

Erg lekker, leuk en gezellig. Al fietsend en kletsend keek ik tussendoor ook nog even naar Triviant met Harry de Winter, Thé Lau, Manuela Kemp en Frederique Spigt. Multitasking, gezellig en en passant verbrandde ik ook nog een calorietje of 400.

Vandaag werkte ik van 9 uur tot half elf vanavond: veel staf.

Veel begroting ook want morgen beginnen onze finale besprekingen, voorlopig niet openbaar, maar het lijkt duidelijk dat het slechte weer dat het college 2 weken geleden voor AT5 uitsprak natuurlijk ook ons raakt. We hebben dus wat te bespreken de komende dagen.

Om niet geheel en al meegesleurd te worden in "moeten", "niet kunnen", "wel willen" is dit plaatje wat ik van mijn vader toegstuurd kreeg als aandenken aan zijn dagje uit met mijn jongste wel even een mooie relativering.

Als je maar wilt en veerkracht hebt, dan kom je best nog wel van de grond.

Naast 30.000 deelnemers aan de Dam tot Damloop, waren er ook veel van dit soort bordjes. 

Om het euvel te voorkomen en deelnemers van alle overbodige ballast zonder schuldgevoel te bevrijden ook rijen en rijen wc-kabines en plaskruisen.

De Dam tot Damloop. 30.000 mensen aan de start, waarvan 520 rennend voor de Gemeente Amsterdam, waarvan weer 6 voor Oud-West.

Een prachtig evenement en reden voor supportersgedrag.

Ik was in Amsterdam getuige van de start van de businessloop en zag de gemeentelijke deelnemers vertrekken, niet te missen want ze hadden bepaald opvallend fluoriserend groen gele shirtjes aan waarvan alleen de drie kruisen aan de huisstijl voldeden. Ook aangekomen in Zaandam waren de shirtjes een absoluut herkenningspunt zodat ik nog een boel mensen herkende.

Het schijnt dat mensen langs het parcour de shirtjes ook begrepen: "hup ambtenaar" was er vanaf de kant aanmoedigend te horen.

Tussen start en finish herkende ik naast onze Oud-West medewerkers, ook nog de collega's Hans Luiten en Emiel Jensch en raadslid Dingeman Coumou. Verder liepen tussen veel mij onbekende ambtenaren ook de stadsdeelsecretaris van Oost Watergraafsmeer en gemeentesecretaris Erik Gerritsen mee.

Voor de deelnemers en supporters van de businessloop was na de finish een heus VIP dorp opgericht, waar ook de gemeente Amsterdam een tent had.

Daar assisteerde ik onze stadsdeelsecretaris -hij de bloemen, ik de zoenen- bij het feliciteren van de Oud-Westers. Met extra dank en waardering voor Lesley Pengel die zich als ware hoeder en inspirator van het team had opgeworpen.

Een mooie middag, een prestatie van formaat die ik ze voorlopig toch echt niet nadoe.

Foto: Emmelie Versteeg

Zaterdagavond was ik te gast bij het openingsfeest van het DIDF-DVA seizoen. Met veel mensen, eten, volksdansen, turkse en koerdische muziek.

Deze keer ging ik samen met mijn zusje nadat we eerst samen naar een verjaardag geweest waren. Erg leuk om dat samen te doen en voor haar bleek het een leuke manier om "grote zus" eens aan het werk te zien.

Ter plekke werd mij gevraagd ook nog een toespraakje te houden nadat de voorzitter zijn toespraak gehouden had. De enige nederlandse woorden die ik uit zijn turkse toespraak had opgevangen waren: "Balkenende", "de maat is vol" en "museumplein". Ik vermoed zomaar dat we het waarschijnlijk een heel eind eens zijn.

De rest van de gezellige avond werd gevuld met veel muziek en dans. Ik spreek geen woord turks en ook geen vorm van koerdisch maar het was erg leuk om getuige te zijn van het feit dat een boel liedjes enthousiast meegezongen werden. Later op de avond was er nog een optreden van Het Solidariteitskoor waarvan ik in ieder geval de tekst "Voorwaards en niet vergeten" wel mee kon zingen.

Foto: Emmelie Versteeg

Het is verbazend hoe je in een uur tijd geweldige progressie kunt boeken in je trefzekerheid en het vermogen je doel te bereiken. Portefeuillehouders, secorhoofden en afdelingshoofden samen gingen met sprongen vooruit.

Een workshop boogschieten als intermezzo op ons inhoudelijk programma.

Niet alleen de fysieke techniek kwam aan de orde. Booschieten is een van de Zenkunsten dus zaken als focus, concentratie, meditatie en een goed contact me de pijl zijn belangrijke voorwaarden voor het behalen van je resultaat.  

"Je moet pas schieten als de pijl er klaar voor is". Deze uitspraak en nog een paar anderen zullen in de komende tijd ongetwijfeld regelmatig opduiken in onze bestuurlijke overleggen.

Ik ben en kijk ondertussen tevreden terug van en op onze tweedaagse portefeuillehoudersconferentie, we hebben samen een stevige hoeveelheid ambities neegezet die we het komend jaar willen realiseren. Niet alleen het "wat" gaan we doen, maar ook het "hoe organiseren we dat gezamenlijk" kwam nadrukkelijk aan de orde.

Woensdag en donderdag ben ik even buiten de stad. De portefeuillehouders Onderwijs en Welzijn hebben samen met hun ambtelijke ondersteuning een tweedaagse conferentie waarin we gezamenlijk een aantal actuele dossiers bij de kop nemen en onze gezamenlijke ambities voor het volgend jaar formuleren.

Een uniek verschijnsel in ons amsterdams bestuurdersland, 2 dagen samen weg, veel inhoud, veel proces maar niet minder belangrijk ook concrete ambities voor de komende periode.

Ik kan me nog herinneren - ik stond aan de wieg van deze jaarlijkse conferentie- hoe we daar in de vorige bestuursperiode mee begonnen, destijds alleen met de portefeuillehouders Onderwijs. Het was even zoeken naar de juiste weg, de juiste mix tussen bestuur en ambtenaren, maar ondertussen is het een geslaagd jaarlijks terugkerend fenomeen geworden waarin je terugkijkend kunt constateren dat we een belangrijk deel van de samen afgesproken ambities ook daadwerkelijk bereiken.

Niet onbelangrijk is dat twee dagen samen ook de informele contacten en daarmee de onderlinge bereikbaarheid heel positief beinvloedt. Het inhoudelijk programma en de gesprekken aan de bar vormen samen een mooie mix. Alhoewel het wel zaak blijft om de gesprekken aan de bar ook ergens in de nacht te laten stoppen omdat anders de tweede dag te slaperig wordt. Ik hoop dat een ieder dat doet want ik ben dit jaar eindverantwoordelijk voor de opbrengsten van de tweede dag.

Maandag stafdag was een aaneengesloten waslijst van maatschappelijk relevante onderwerpen. Van het voorbereiden van een commissiediscussie over integratie tot maatschappelijke participatie, preferente sectoren voor ID banen, Roosje, toekomst voor de Hallen, terugblikken op de festivals van afgelopen weekend tot een spreekuurgaste die een inhoudelijke en graag ook financi"ele bijdrage van mij wilde voor het jubileum van een servicepunt.

Het gaat toch allemaal echt wel ergens over dacht ik nog tussendoor.

's Avonds geen ruimte voor inhoudelijk verslag maar voor spanning, sensatie en competitie in ons maandelijks avondje Mahjongh. Deze keer in een mooie afwijkende locatie, cafe De Bekeerde Suster met een blinkende brouwinstallatie.

Het uitzicht mocht niet baten geloof ik. Na veel remises en een late avond verloor ik weer genadeloos. 

Na de kritiek, beschuldiging van plagiaat nu ook de parodie op I amsterdam

Dank je Ellen. Overigens kreeg ik op dezelfde dag ook een Freecard met deze tekst, dus deze slogan leeft zeker ook.

Ook zaterdag (een rijk gevulde en erg leuke heen en weer rendag dus) was de opening van de nieuwe locatie van Handtheater in Theater 't Oog waar ik samen met collega Hans Weevers naar toe ging. Het Oog is een centrum voor dovencultuur en gebarentaal en het huistheater van Handtheater.

Eerst woonden ze bij ons in het stadsdeel en dat is altijd heel geslaagd geweest. Nu hebben ze een prachtige nieuwe plek in Westerpark. Daar hebben ze vreselijk hard voor moeten werken, ontzettend veel zelf gedaan en steeds maar weer blijven hopen op en vechten voor subsidie. Maar het is ze gelukt en hoe.....

Hun nieuwe plek ziet er echt prachtig uit, niet in de laatste plaats door de gouden handen en de creativiteit van de artistiek leider John van Gelder.

Wethouder Hannah Belliot opende het nieuwe theater en er waren toespraken van het bestuur en van de spelers. Allen natuurlijk ofwel in gebarentaal en getolkt of andersom. Applaus met zwaaiende handjes in de lucht. 

De stadsdeelvoorzitter van Westerpark, Anne Marie Hoogland was er natuurlijk ook. Zo was het haast een symbolische warme overdacht van Oud-West naar Westerpark. Als ik zie hoe ze er op vooruit gegaan zijn, kan ik alleen maar blij zijn.

Zaterdag was ook de Kunstsafari Oud-West: workshops, optredens heel veel 12 uur lang. Ondanks de late wijziging van de locatie en 's ochtends een wat aarzelende start van het publiek is dit toch een formule waarvan ik hoop dat het uit kan groeien tot een soort jaarlijkse Uitmarktje Oud-West. Samen met alle andere mooie initiatieven die we hebben. Ik geloof dat de helft van de Oud-West Kunstscene geprogrammeerd stond.

Bovendien vond het festival plaats bij de Hallen waar door de ramen van de tent de sloopwerkzaamheden goed zichtbaar zijn, waar we in het verleden al mooie festivals gehouden hebben en waar voor de toekomst de plannen groots zijn.

Ik heb genoten van wat ik er van mee kreeg en zag veel anderen dat ook doen. Dochterlief vermaakte zich uitstekend bij een workshop animatiefilm maken en later nog bij de workshop Egyptische Dans en was erg enthousiast.

Met zoveel culturele activiteiten in het stadsdeel als de afgelopen dagen kom ik nog maar amper aan verslagjes toe.

Deze week Solidariteitsfestival. Woensdag voor de kinderen. 's Ochtends gingen de scholen al bij de Havelaar langs en 's middags was het daar feest voor alle kinderen met heel veel verschillende activiteiten. Prachtig weer, lekker op het gras genieten van het zonnetje en ondertussen kijken naar een uitdagend kunstbouwproject "groendoenpaviljoen" voor kinderen.

Zaterdag Solidariteitsfestival voor iedereen op het Ten Kateplein. Ook hier werkte het weer boven verwachting mee.

De hele dag optredens en stands waar ik her en der wat van meepikte; solidariteitsliederen, dichters, een kinderkunstveiling (kunst gemaakt op de woensdageditie van het festival) en nog veel meer. Het slot met de Steel Electric Showband was als vanouds een spetterende afsluiting waarbij het Ten Kateplein tot drukbezochte dansvloer werd.

De hardwerkende vrijwilligers hebben deze dag zeker eer van hun werk gehad, het was weer erg geslaagd.

foto Emmelie Versteeg

Vanavond was het politiek café van GroenLinks over de gekozen burgemeester. Tot vlak van te voren stond ik in de startblokken om te gaan, totdat ik me toch liet overtuigen door mijn wattenhoofd en pijnlijke botten dat ik beter mijn bed in kon duiken. Vrijdag en zaterdag nog stevig wat te doen, dus even oppassen. Wel erg jammer. Had graag meegepraat over de voors en tegens.

Ik krijg dagelijks de vragen die GroenLinks in de Tweede Kamer stelt op mijn email. Lekker makkelijk. Soms zijn de vragen ver van waar ik me dagelijks druk om maak. Soms zijn ze me uit het hart gegrepen zoals de vragen van gisteren over het toegenomen aantal ongewenste zwangerschappen en abortussen nadat de pil uit het ziekenfondspakket is gehaald.

Ik ben benieuwd naar de antwoorden, alhoewel ik nog meer hoop op het ongedaan maken van deze maatregel.

Mijn computer was een weekje uit logeren. Alhoewel ik een prima alternatief had, was ik toch meer dan rationeel verklaarbaar tevreden toen ik mijn computer vanmiddag achterop de fiets weer thuis bracht.

Ik had wat pogingen gedaan zelf de problemen te verhelpen, maar besloot ze te staken. Maar goed ook: tegen een kapotte tweede harde schijf en een kapotte Cd-writer kan ik echt niet op.

Met nieuwe backup schrijf, ondertussen DVD writer en klaar voor draadloos netwerk kan hij dr weer helemaal tegen.

Ondertussen lach ik mezelf uit om mijn tevredenheid dat ik mijn eigen computer weer terug heb.

Vanochtend DB. Vanwege de afwezigheid van collega Werner 's middags geen informeel DB overleg. Dat schept opeens veel ruimte op een dag. Vanochtend waren we voorzien zo snel klaar dat ik voorstelde om met DB en stadsdeelsecretaris een werkwandeling door het stadsdeel te maken. We doen dat vaker, maar te weinig. Kijken, lopen, praten en bij sommige stukjes stilstaan, delen wat je daar van weet of wat er speelt en je ook weer dingen afvragen. Zo zagen de we de nieuwe oogst biggetjes op de kinderboerderij, troffen we Henk Bakker op de markt, hadden we het over bouwaanvragen, brandveiligheidsvergunningen en nog veel meer. Heel geslaagd, zeker ook met dit weer. We aten turkse pizza in de buurt als lunch en toen was het nog steeds pas 12.30.

's middags werd de nieuwe stadsdeelkrant met nieuwe opmaak aangeleverd. Reden om extra goed te kijken en de redacteur te complimenteren en de buurtregisseur te plagen, die, omdat hij een column in ons blaadje heeft hem zelf meteen even komt halen. De nieuwe opzet ziet er mooi uit en integreert meteen een aantal buurtgerichte nieuwsbrieven die nu niet meer apart gemaakt en uitgedeeld hoeven te worden. Slimmer, mooier en toch goedkoper, dat zijn de mooiste verbeteringen.

Verder hield ik me bezig met het bespreken van de voorbereiding voor onze DB 2-daagse die ook al een beetje in het teken van slimmere en snellere resultaten komen te staan (zo op de helft van je bestuursperiode is het zinvol om achteruit te kijken naar wat je hebt gerealiseerd, maar ook verstandig naar voren te kijken: wat willen we nog en hoe doen we dat het best).

Daarna mijn favoriete onderdeel: alleen uit eten als rustige voorbereiding op de commissievergadering. Elke keer als dat lukt vind ik het een cadeautje.

Ik ga nooit tussendoor naar huis als ik commissievergadering heb: als ik thuis zou zijn ben ik er toch maar half, dat is naar de kinderen toe niet aardig en ik moet ook weer vroeg weg, dus bij commissies blijf ik over. Vaak gaat die tijd op aan "op de valreep overleg" of een laatste bespreking.

Vanavond mocht ik alleen. Lang geleden vond ik dat moeilijk: alleen aan een tafeltje, wat denken mensen daar wel niet van (oh zielig of ah prooi). Tegenwoordig geniet ik met volle teugen van die spaarzame momenten en lees tegelijkertijd mijn stukken nog eens door.  

Daarmee is overigens vandaag het politieke seizoen met de eerste commissievergadering nu echt weer begonnen inclusief ongetwijfeld vanavond de gebruikelijke nazit in de kroeg. De horeca in Oud-West heeft mij dus vandaag de hele dag als klant.

Amsterdam aan de glasvezel: de cynici krijgen ongelijk, de markt heeft wel degelijk interesse. Mooi nieuws.

Het kon niet uitblijven dat daar op gereageerd zou worden, ook in negatieve zin. Je kon er op wachten dat die bedrijven met grote belangen op het spel zoals de kabelaars proberen dit tegen te laten houden. Ik ga er vanuit dat Amsterdam met al haar vooronderzoek en haar commissie van wijze mannen stevig staat. Voorlopig levert de vraag om een uitspraak van de Europese commissie wel vertraging op.

Voorlopig gaat het nog om een relatief klein gebied aantal van 40.000 aansluitingen. Maar als er in Amsterdam een schaap over de Dam is, worden het er vast snel meer. De ambitie van het college is  met om in 2010 heel Amsterdam aan het glas te hebben.

Ik hoop dat deze ambitie veel eerder gehaald wordt en dat de stadsdelen daar ook aan mee kunnen werken. Ik hoop dit namelijk al eerder dan in 2010 aan onze scholen, bewoners en bedrijven aan te bieden.

Vaak wordt een vertraging aan de start benut om later sneller te kunnen. Ik hoop dat dat ook hier geldt. Mislukking kent vele zieners, maar succes straks vele gebruikers.

Ondertussen gaat het ook in de rest van Nederland snel: in Hilversum begint men al aan een tweede net, Rotterdam koos vorige week een partij om haar glas te gaan expoiteren en in Nuenen zei 95% van de bevolking ja op de vraag of ze in wilden tekenen op een glasverbinding.

95% dat is een marktpenetratie waar maar weinig anderen van kunnen dromen, dus het is vast niet vreemd dat bestaande partijen wat onrustig worden als ook Amsterdam beweegt.

Ik hoop dat de stad en de liberaal die willen investeren om de nutsvoorziening van de 21e eeuw voor haar bewoners binnen handbereik te brengen de uitspraak van de Europese commissie met vertrouwen tegemoet kunnen zien.

De internetpoll op Planet Internet stemt hoopvol.

Maandag stafdag. De hele dag.

Iedereen valt gepland binnen en ik kom bijna niet buiten. Ondanks het ongemak aan meerdere kanten ben ik blij dat ik mezelf op deze dag een pauze gun en opleg waarin ik met mijn jongste zoon in onze kantine eet: anders ging het echt aan een stuk door.

Aan de ene kant prettig en overzichtelijk om het gros van de interne overleggen op een dag te plannen maar ik voel me wel altijd wat uitgewoond aan het eind van zo'n dag en vaak was de tijd dan toch nog te kort om alles goed afgehandeld te hebben.

Vandaag o.a. een overleg over een juridische kwestie die al heel lang sleept en waarin de juiste beslissing maar niet als vanzelf wil komen: meestal kom je met een gezonde dosis logica en een beetje juridische inschatting van de kansen een heel eind. Ik probeer mijn eigen principes en rechtvaardigheidsgevoel uit te zetten en in te schatten hoe kijkt de tegenpartij, hoe kijkt de rechter.....

Ook de truuk "als ik dit nu aan mijn kinderen zou proberen uit te leggen, wat zouden die dan zeggen?" doet het niet.  Niet voor het eerst hoop ik toch maar weer dat we er nu uit zijn, en niet in het minst omdat iedereen die hier mee bezig is ook best iets anders zinvols zou kunnen doen. 

Aan het eind van de dag een energieopwekkend onderhoud. Ik werd even bijgepraat over onze op hande zijnde Kunstsafari Oud-West. Zaterdag 11 september de hele dag optredens en workshops in Oud-West met heel veel kunstenaars uit Oud-West. Gelukkig bedenken we met elkaar ook veel dingen waar je wel blij van wordt.

Wij woonden dit weekend praktisch op ons dakterras en waren we elders dan was dat ook buiten. Zalig dat het weer nog even meewerkt.

De stukken voor morgen zijn ondertussen achter de kiezen, ik sluit het weekend af met nog even sterren kijken vanaf alweer het dakterras.

Bijna geen afspraken vandaag, alleen lunch met een collega stadsdeelvoorzitter, Lekker op het terras.

De rest van de dag opgeruimd, op kantoor dat schiet er te vaak bij in en de papierstapels groeien wel door.

2 verhuisdozen oud papier staan nu op de gang. Dat ruimt op.

Nu naar de opening van de expositie 101 stadsgezichten georganiseerd door het S-A-K.

Ook ik ben in het kader van die tentoonstelling geschilderd door Nike de Jeu. Wel spannend. Ik ben benieuwd hoe ik hang.

Na een volle dag: presidiumoverleg met de burgemeester, minidirehoek met de politie en een conferentie over het amsterdamse jongerenwerk, bleek ik opeens vanavond toch niet weg te hoeven: ik vergiste mij in de datum van het GroenLinks politiek café over de gekozen burgemeester: niet vanavond maar op 9 september.

Onverwachts vrij vanavond, ruimte voor grootse initiatieven maar: ik plofte met laptop op de bank, las mail en nieuwspagina's en deed wat ik mijn kinderen verbied (geen 2 beeldschermen tegelijkertijd): ik keek tegelijkertijd ook nog TV.

Ik deed dus eigenlijk niets.

Na begroting, DB tweedaagse, morgen voor 4 dagen met de raad naar Antwerpen op werkbezoek met de raad. Heel sober, vol met werkbezoeken en met eigen bijdrage van de deelnemers.

Veel te weinig thuis. Bah. Zaterdag niet op de demonstratie. Bah.

Toch heb ik veel zin in het werkbezoek met de raad. Helaas morgen niet met de troepen mee in de trein. Ik kom na omdat ik donderdagochtend eerst nog portefeuillehoudersoverleg Onderwijs en Welzijn heb. Dat levert wel ruimte op om in de trein wat achterstallig leeswerk op schoot te nemen.

Het is dezer dagen helemaal niet moeilijk om het politiek met elkaar oneens te zijn: staking ja/nee sympathiseren als bestuur of werkgever, miljoenennota en Algemene Beschouwingen in de 2e Kamer. De vraag die kennelijk in het college ook al aan de orde kwam: kan/ga/mag je demonstreren zaterdag als je collega's hebt die qua politieke kleur in het kabinet zitting hebben.

Voeg daar je eigen begrotingsbesprekingen aan toe: hoe collegiaal een bestuur mogelijkerwijs ook kan zijn en in de wetenschap dat op stadsdeelniveau het grootste gedeelte van de dingen waar we aan werken helemaal niet politiek gekleurd zijn, je komt de verschillen op dit moment veelvuldig tegen.

Waarom overheidsinvesteringen in het huren van parkeerplaatsen als je het ook aan Welzijn uit kunt geven, tegenover welk onderdeel van welzijn is eigenlijk een wettelijke taak en waarom doen we daar wat we doen.

Niet altijd even con amore, maar het houdt je scherp.

Bij al die verschillen, vond ik het wel even prettig om vanaf de bank met glaasje wijn en Parool van vandaag te constateren dat ik het voor een keer eens van harte eens kon zijn met de bijdrage van wethouder Frits Huffnagel over wat Amsterdam wel en niet moet doen om een aantrekkelijke stad voor ICT investeringen te blijven en zijn pleidooi over waarom we als Amsterdam vooral in glasvezel moeten investeren.

Na alle politieke verschillen van de afgelopen periode op diverse bestuurslagen, toch prettig dat je het tussen GroenLinks en VVD ook best op een aantal dingen eens kunt zijn.

Aan zee met het DB. Samen terug en vooruitkijken. Na onze intensieve begrotingsbesprekingen van vorige week vroeg dat best veel. Al was het maar omdat we allen 's avonds een stukje indrukwekkende TV uit de Arena misten omdat we samen dineerden.

De geneugten van twee dagen weg blijken dan soms op heel ander vlak: Volstrekte eenzaamheid op het strand om zeven uur 's ochtends. Nederland is helemaal niet vol als je eigen voetstappen de enige zijn die op het strand te zien zijn. De ruimte en rust die dat oplevert overstijgen de inspanning van twee dagen intensief vergaderen.

Op de terugweg van mijn wandeling zag ik al vanuit de verte een tegenligger aankomen. Onvermijdelijk komt dan het moment dat je elkaar passeert.

Met het hoofd naar beneden kun je dat moment nog heel lang uitstellen, maar een minimale groet is toch het minste. Mijn tegenligger dacht er net zo over.

Vlak voor weer uit elkaar gaan hieven tegenligger en ik gelijk het hoofd op. "Goedemorgen" mompelden we beiden om weer door te lopen.

Tegelijkertijd liepen we achteruit terug naar de plek van ons treffen.

We bleken elkaar te kennen "Heee Hallo" begroetingszoenen en "doe de groetjes thuis" om vervolgens toch weer snel door te lopen. De behoefte om het strand even alleen te hebben was bij beiden even groot.

Vrijdag fietste ik van de ene naar de andere afspraak, de hele dag door.

Tussen de middag was er ruimte voor de voorlopige presentatie van de plannen van Stichting Culturele Hoofdstad (SCHA, voorheen LETZ, maar ook Harry de Winter) voor onze Hallen.

Het schijnt niet gemakkelijk te zijn om drukke mensen als Harry de Winter en het Stadsdeelbestuur bij elkaar te krijgen, maar vrijdag lukte het net aan.

De plannen zien er grotendeels mooi uit. Qua sfeerkleuring Off Broadway en Montmartre ineen.

Tussen droom en daad staan nog wat verdere uitzoek punten zoals natuurlijk altijd het geld, de vierkante meters en het bestemmingsplan.

Maar ik kon in gedachten al door het voorgestelde plan heenlopen en werd daar bepaald niet somber van.

Na nog een reken en teken exercitie hoop ik dat de plannen snel richting werkelijkheid gaan.

En dan bedoel ik niet dat je je eigen bed ter beschikking moet stellen, alhoewel dat natuurlijk ook nog zou kunnen.

Via dit mooie initiatief gaat 3% van elke hotelreservering naar daklozen.

Ik ga morgen eens uitzoeken of dat ook kan voor de hotel en conferentie reserveringen die wij, zij het spaarzaam, vanuit het stadsdeel boeken. Voor onze tweedaagse van morgen zal het geen soelaas meer bieden, maar toch.

Morgen ga ik de hei op, maar zie ik geen hei. We zitten namelijk met het DB in Bergen aan Zee.

Gelukkig zag ik de hei vandaag tijdens een lekkere herfstwandeling wel.

Vroeger zou ik gedacht hebben: "daar staat een koe".

Tegenwoordig zie ik een "anti-cruise maatregel".

Erg leuk,

Geeft bijna net zoveel voldoening als in het echt.

Was er alleen niet uit of dit nu RSI remt of bevordert.

Het vermindert wel accuut de stress.

Spotted on Women on the Web weblog

Donderdag had ik een overleg rond het Sociaal Meldpunt.

Ergens kwam aan de orde dat we de publiciteit over het Sociaal meldpunt regelmatig moesten herhalen om er voor te blijven zorgen dat bewoners dit meldpunt weten te vinden. Bij deze:

Bewoners van stadsdeel Oud-West kunnen zorgelijke situaties of burenoverlast telefonisch melden bij het stadsdeel. Het sociaal meldpunt is bereikbaar op werkdagen via telefoonnummer 589 34 44. Van een zorgelijke situatie kun je spreken wanneer iemand verkommert, niet de hulp krijgt die eigenlijk nodig is of vreemd gedrag vertoont. Bij burenoverlast kan het gaan om langdurige geluidsoverlast, mensen die hun huis extreem vervuilen of, onder invloed van alcohol en drugs, bij nacht en ontij overal aanbellen. Het zijn slechts voorbeelden.

Zelf vind ik het erg belangrijk dat mensen ons meldpunt weten te vinden. Niet alleen om eventuele overlast te melden, maar ook om te melden dat je je zorgen maakt over iemand in je omgeving. Een oplettende buur kan soms veel meer dan welke instelling of stadsdeel dan ook. Bewoners zijn toch de oren en ogen van de buurt.

Ik riep tijdens ons overleg argeloos dat nu dan wel het goede moment was voor extra publiciteit omdat de blaadjes weer gingen vallen. Per slot van rekening denken we dat mensen dan eerder depressief worden wat in extreme gevallen tot meer zorg of overlastmeldingen bij het Sociaal Meldpunt zou kunnen leiden.

Ik werd ter plekke terecht gewezen door de mensen die hier echt verstand van hebben, de professionals.

Het is een wijd verbreid misverstand dat mensen in de herfst eerder depressief worden. Dat klopt niet. Omdat ik vast niet de enige ben die dat dacht, zet ik dat bij deze recht.

Vanmiddag was ik bij de presentatie van het rapport De creatieve industrie in Amsterdam en de regio bij de Kamer van Koophandel tijdens het overleg gemeente en bedrijfsleven dat door de KvK en de afdeling EZ van de gemeente eens per kwartaal georganiseerd wordt.

Hype of hoop, maakt eigenlijk niet uit, het lijkt wel of iedereen het er over heeft, dus hot is het in ieder geval.

Wat niet te weerspreken valt is dat in de afgelopen jaren het aandeel van de creatieve industrie in deze stad boven gemiddeld gegroeid is. 10% van de nieuwe banen zit in deze sector en dat is een bovengemiddelde groei. Overigens is deze groei gerealiseerd zonder dat iemand zich dat realiseerde of het al tot hype verheven had, dus stof voor de stelling dat je er vooral niets aan moet doen, want het gebeurt ook zonder.

Ook tijdens deze bijeenkomst werd weer aandacht gevraagd voor het feit dat je de spontane opkomst van creatieve initiatieven niet onmogelijk moet maken door de hele stad vol te plannen en beginnende initiatieven op dit gebied tijdens de sloop en herstructurering weg te maaien.

De aandacht voor de creatieve industrie levert ook op.

Opeens is Kunst en cultuur niet meer alleen in de aandacht van de wethouder Cultuur, maar zijn ook de ogen van zakenleven, de wethouder Economische Zaken en de planologen hierop gericht.

Pik in die winst, zou ik zeggen. Eeen mooi moment om alle gevestigde Kunst en Cultuurinstellingen qua financiering en toekomstplanning over te dragen aan de afdeling EZ en toerisme: alle gemeentelijke musea gratis toegankelijk bijvoorbeeld zoals in Londen.

Kunst en Cultuur houdt zich dan primair bezig met het stimuleren van nieuwe kunstinitiatieven, het bevorderen van het Cultureel aandeelhouderschap, het bewaken van het Cultureel rentmeesterschap en bovenal het stimuleren van talentontwikkeling van de Amsterdamse bevolking: waarom importeren als je het je eigen inwoners kunt leren.

Thuisgekomen van deze bijeenkomst zag ik op AT5 een item over Robodock.

Dit "Amsterdamse Oerol" zoals de organisator dit festijn omschreef, week vorig jaar uit naar Rotterdam omdat ze er hier met de gemeente niet uit kwam. De organisator riep de gemeente op om dit initiatief te omarmen en vooral ook hier te willen houden omdat Amsterdam hier ook een uniek festival zou kunnen behouden.

Nu ligt het vast ingewikkeld in afstemming en regelgeving, over die afwegingen weet ik niet genoeg van om er een kwalitatief oordeel over te hebben. Robodock biedt vast allerlei ruimte die de gemeente niet zonder meer kan accorderen als ze naar haar eigen regelgeving kijkt.

Maar zou het nu niet -ook kijkend naar de toekomst en lettend op het klimaat wat je nodig hebt om ook de kunstvormen van de nabije toekomst te kunnen huisvesten- niet minstens net zo belangrijk zijn om een festival als dit voor Amsterdam te willen behouden als het plannen van woningbouw voor het importeren van nieuwe creatievelingen?

Donderdag was ik op de slotbijeenkomst van een 2-daagse conferentie over cultuureducatie, georganiseerd door het Amsterdams Fonds voor de Kunsten. Twee dagen lang waren mensen uit het onderwijs en cultturveld geinspireerd bij elkaar. Eeen boel energie en nieuwe plannen en samenwerkingsvormen kwamen in die twee dagen tot stand.

Bij de slotbijeenkomst waren bestuurders en nog prominenter de twee stedelijk wethouders Aboutaleb voor Onderwijs en Belliot voor Cultuur uitgenodigd.

Beiden betoogden dat ze cultuureducatie heel belangrijk vonden. Dat ze er geld voor over hadden, maar dat ze ook naar de slagkracht en middelen van het veld zelf keken. Per slot van rekening hebben ook schoolbesturen middelen tot hun beschikking om te investeren in cultuureducatie.

Helaas leidde het slotdebat zo af en toe tot het "jij-bakken" en het terug verwijzen naar eigen verantwoordelijkheden waardoor het wel leek alsof de positieve energie verdween.

Ik kon vanuit de zijlijn wel lachen om wat er gebeurde.

Ik had net ingewikkelde begrotingsbesprekingen achter de rug toen ik wethouder Belliot haar toespraak hoorde besluiten met een door miij vrijelijk weergegeven slotzin in de trant van " ik heb de ambities wel, maar het geld zit bij mijn collega Aboutaleb van onderwijs"

Mij had deze vorm niets opgeleverd want ik heb zowel cultuur als onderwijs in mijn portefeuille en het is mij niet echt opgevallen dat er ergens in deze portefeuille nog een bulk verstopt geld zit, maar goed.

Beiden betoogden, en dat herken ik ook vanuit mijn plek dat de bezuinigingen van de rijskoverheid en de gevolgen voor de gemeentebegroting ons nopen scherpe keuzes te maken.

Grappig verschil tussen beide bestuurders, overigens allebei PvdA, was dat Aboutaleb aangaf als hij voor de scherpe keuze stond voor arme bejaarden te kiezen die misschien de verwarming wel 5 graden lager moetsen zetten en boodschappen laten staan. Belliot gaf aan toch te willen investeren in de jeugd, want die oude mensen die hadden de toekomst niet meer. De uitspraken waren vast minder absoluut bedoeld dan dat ze overkwamen, maar het was wel opvallend.

Ik hoop dat de inspiratie die mensen uit het veld opdeden tijdens deze conferentie opdeden de boventoon blijven voeren, dat die inspiratie leidt tot mooie initiatieven op het gebied van cultuureducatie.

In Oud-West hoop ik dat onze cultuurscout die op verzoek van het stadsdeel de vraag van scholen gaat matchen met het door hen gewenste aanbod en onze kunstaanbieders, de inspiratie en nieuwe initiatieven warm houdt.

Vanavond een oude belofte ingelost, naar de Vagina Verhalen van het Handtheater. Toen ik voor het eerst over de vaginamonologen hoorde bezwoer ik mezelf dat ik daar niet naar toe zou gaan. Dat leek me nu 3 keer niets. Ondanks alle positieve verhalen die ik uit mijn omgeving hoorde, hield ik koppig vol.

Totdat ik vorig jaar toevallig Mieke van het Handtheater tegen het lijf liep die mij enthousiast meldde dat ze aan het repeteren waren voor de Vagina Verhalen in een uitvoering met dove en horende vrouwen samen. Het zou heel mooi worden en ik moest beslist komen kijken.

Ik vergat mijn eerdere uitspraken en beloofde dat ik zou komen.

Ik ben blij dat ik op mijn principes terug gekomen ben, want het was de moeite waard.

De combinatie van gebarentaal en spraak geeft een mooie dubbele beleving, vooral ook bij deze fysieke verhalen. Dat was me al eerder opgevallen bij O Amor Natural, een voorstelling waarin erotische gedichten van een braziliaanse dichter in gebarentaal gedeclameerd werden. Mijn kennis van de gebarentaal dreigt alleen zo wel wat eenzijdig erotisch te worden.

Alhoewel ik heb samen met mijn zoon ook al een keer vreselijk genoten van de kindervoorstelling Rupsje Nooitgenoeg die echt een must is voor alle kinderen, al was het maar om eens op speelse en beeldende wijze kennis te maken met de gebarentaal.

Het wordt een hete herfst, maar voorlopig is hij koud.

Als het zo doorgaat staan onze ambtenaren met recht in de kou en met hun kop in de wind als ze maandag met acties de straat op gaan. Over hoe je daar als gemeentelijk werkgever mee om kunt gaan zoemt op dit moment discussie. Bij deze temperaturen kunnen bestuurders wellicht nog solidariteit betuigen met het aanbieden van erwtensoep.

Vanochtend zaten we als samenwerkende openbaar schoolbesturen uit 4 stadsdelen in west bij elkaar om de voortgang in de samenwerking en de vervolgstappen te bespreken. Mooi om te constateren dat dit steeds vastere vormen aan gaat nemen, maar we zijn er nog niet. Toch blijkt voor mij vandaag wederom dat samenwerking op basis van vrijwilligheid en gedeeld belang vaak snel en soepel verloopt.

's Middags hield ik even een kort welkomswoord voor de traineepool die door onze trainee Sjoerd voor een werkbezoek aan Oud-West waren uitgenodigd. Altijd leuk als een groep jonge en enthousiaste mensen die proeven aan het ambtenaarschap een kijkje komt nemen in Oud-West.

Tijdens mijn praatje zat mijn jongste even op ons secretariaat en tetterde lustig teggen Hessel en Diana aan. Hij vond het maar niets dat ik al zo snel klaar was, maar ik was blij dat ik het beroep dat ik op hen deed kort kon houden.

Om de herfst te onderstrepen kocht ik later met Tim een passende dosis warme broeken, truien en nieuwe winterschoenen.

Verder bereidde ik me voor op het vervolg van de begrotingsbespreking en mijn portefeuillehoudersoverleg.

Na veel striemende regen, kou, een kwakkelend gezin en een recidivistische galblaas, gingen we om zes uur vanavond om, in ieder geval voor vandaag: de kachel ging aan. Om de zonde (geen kachel voor 1 oktober) licht te laten zijn, gaat de kachel nu uit en ik naar bed.

Vandaag begonnen we met onze begrotingsbesprekingen. In het voorbereidingsproces worstelden we ons door stapels cijfers, begrotingsposten en verklarende toelichtingen. Pas toen ik alles gelezen had kwam ik op het lumineuze idee om te vragen of het cijferschema wellicht een lettertype groter kon en of er lijntjes tussen konden omdat ik zo af en toe ten onrechte het idee had dat ik het verbad tussen uitgave en dekking miste als ik per ongeluk een regel was afgezakt onderweg.

De bespreking was hard werken voor iedereen en nog niet klaar. In tijden van krapte zijn deze besprekingen niet per definitie leuk.

Redelijk uitgeteld 's avonds was er nog een lichtpuntje. Ik probeer al tijden mijn echtgenoot te verleiden om een keer mee te gaan naar de sportschool.

Hij wil wel, maar toch ook niet want hij wacht eigenlijk tot ik het sporten zat ben en hij mijn lidmaatschap over kan nemen. Gezien het feit dat ik al een maand lang braaf door de week elke ochtend om 7 uur in het zwembad lig of een apparaat beklim, dreig ik hem te overtuigen dat dat er voorlopig niet inzit.

Maar als direct omwonenden van de nieuwe sportclub hebben wij tien gastenpassen gekregen om eventuele overlast die we als buren kunnen ondervinden te compenseren. Een mooi gebaar. Vanavond kreeg ik hem zover om zo'n pas in te zetten en gingen wij opeens nu ook samen sporten.

Erg lekker, leuk en gezellig. Al fietsend en kletsend keek ik tussendoor ook nog even naar Triviant met Harry de Winter, Thé Lau, Manuela Kemp en Frederique Spigt. Multitasking, gezellig en en passant verbrandde ik ook nog een calorietje of 400.

Vandaag werkte ik van 9 uur tot half elf vanavond: veel staf.

Veel begroting ook want morgen beginnen onze finale besprekingen, voorlopig niet openbaar, maar het lijkt duidelijk dat het slechte weer dat het college 2 weken geleden voor AT5 uitsprak natuurlijk ook ons raakt. We hebben dus wat te bespreken de komende dagen.

Om niet geheel en al meegesleurd te worden in "moeten", "niet kunnen", "wel willen" is dit plaatje wat ik van mijn vader toegstuurd kreeg als aandenken aan zijn dagje uit met mijn jongste wel even een mooie relativering.

Als je maar wilt en veerkracht hebt, dan kom je best nog wel van de grond.

Naast 30.000 deelnemers aan de Dam tot Damloop, waren er ook veel van dit soort bordjes. 

Om het euvel te voorkomen en deelnemers van alle overbodige ballast zonder schuldgevoel te bevrijden ook rijen en rijen wc-kabines en plaskruisen.

De Dam tot Damloop. 30.000 mensen aan de start, waarvan 520 rennend voor de Gemeente Amsterdam, waarvan weer 6 voor Oud-West.

Een prachtig evenement en reden voor supportersgedrag.

Ik was in Amsterdam getuige van de start van de businessloop en zag de gemeentelijke deelnemers vertrekken, niet te missen want ze hadden bepaald opvallend fluoriserend groen gele shirtjes aan waarvan alleen de drie kruisen aan de huisstijl voldeden. Ook aangekomen in Zaandam waren de shirtjes een absoluut herkenningspunt zodat ik nog een boel mensen herkende.

Het schijnt dat mensen langs het parcour de shirtjes ook begrepen: "hup ambtenaar" was er vanaf de kant aanmoedigend te horen.

Tussen start en finish herkende ik naast onze Oud-West medewerkers, ook nog de collega's Hans Luiten en Emiel Jensch en raadslid Dingeman Coumou. Verder liepen tussen veel mij onbekende ambtenaren ook de stadsdeelsecretaris van Oost Watergraafsmeer en gemeentesecretaris Erik Gerritsen mee.

Voor de deelnemers en supporters van de businessloop was na de finish een heus VIP dorp opgericht, waar ook de gemeente Amsterdam een tent had.

Daar assisteerde ik onze stadsdeelsecretaris -hij de bloemen, ik de zoenen- bij het feliciteren van de Oud-Westers. Met extra dank en waardering voor Lesley Pengel die zich als ware hoeder en inspirator van het team had opgeworpen.

Een mooie middag, een prestatie van formaat die ik ze voorlopig toch echt niet nadoe.

Foto: Emmelie Versteeg

Zaterdagavond was ik te gast bij het openingsfeest van het DIDF-DVA seizoen. Met veel mensen, eten, volksdansen, turkse en koerdische muziek.

Deze keer ging ik samen met mijn zusje nadat we eerst samen naar een verjaardag geweest waren. Erg leuk om dat samen te doen en voor haar bleek het een leuke manier om "grote zus" eens aan het werk te zien.

Ter plekke werd mij gevraagd ook nog een toespraakje te houden nadat de voorzitter zijn toespraak gehouden had. De enige nederlandse woorden die ik uit zijn turkse toespraak had opgevangen waren: "Balkenende", "de maat is vol" en "museumplein". Ik vermoed zomaar dat we het waarschijnlijk een heel eind eens zijn.

De rest van de gezellige avond werd gevuld met veel muziek en dans. Ik spreek geen woord turks en ook geen vorm van koerdisch maar het was erg leuk om getuige te zijn van het feit dat een boel liedjes enthousiast meegezongen werden. Later op de avond was er nog een optreden van Het Solidariteitskoor waarvan ik in ieder geval de tekst "Voorwaards en niet vergeten" wel mee kon zingen.

Foto: Emmelie Versteeg

Het is verbazend hoe je in een uur tijd geweldige progressie kunt boeken in je trefzekerheid en het vermogen je doel te bereiken. Portefeuillehouders, secorhoofden en afdelingshoofden samen gingen met sprongen vooruit.

Een workshop boogschieten als intermezzo op ons inhoudelijk programma.

Niet alleen de fysieke techniek kwam aan de orde. Booschieten is een van de Zenkunsten dus zaken als focus, concentratie, meditatie en een goed contact me de pijl zijn belangrijke voorwaarden voor het behalen van je resultaat.  

"Je moet pas schieten als de pijl er klaar voor is". Deze uitspraak en nog een paar anderen zullen in de komende tijd ongetwijfeld regelmatig opduiken in onze bestuurlijke overleggen.

Ik ben en kijk ondertussen tevreden terug van en op onze tweedaagse portefeuillehoudersconferentie, we hebben samen een stevige hoeveelheid ambities neegezet die we het komend jaar willen realiseren. Niet alleen het "wat" gaan we doen, maar ook het "hoe organiseren we dat gezamenlijk" kwam nadrukkelijk aan de orde.

Woensdag en donderdag ben ik even buiten de stad. De portefeuillehouders Onderwijs en Welzijn hebben samen met hun ambtelijke ondersteuning een tweedaagse conferentie waarin we gezamenlijk een aantal actuele dossiers bij de kop nemen en onze gezamenlijke ambities voor het volgend jaar formuleren.

Een uniek verschijnsel in ons amsterdams bestuurdersland, 2 dagen samen weg, veel inhoud, veel proces maar niet minder belangrijk ook concrete ambities voor de komende periode.

Ik kan me nog herinneren - ik stond aan de wieg van deze jaarlijkse conferentie- hoe we daar in de vorige bestuursperiode mee begonnen, destijds alleen met de portefeuillehouders Onderwijs. Het was even zoeken naar de juiste weg, de juiste mix tussen bestuur en ambtenaren, maar ondertussen is het een geslaagd jaarlijks terugkerend fenomeen geworden waarin je terugkijkend kunt constateren dat we een belangrijk deel van de samen afgesproken ambities ook daadwerkelijk bereiken.

Niet onbelangrijk is dat twee dagen samen ook de informele contacten en daarmee de onderlinge bereikbaarheid heel positief beinvloedt. Het inhoudelijk programma en de gesprekken aan de bar vormen samen een mooie mix. Alhoewel het wel zaak blijft om de gesprekken aan de bar ook ergens in de nacht te laten stoppen omdat anders de tweede dag te slaperig wordt. Ik hoop dat een ieder dat doet want ik ben dit jaar eindverantwoordelijk voor de opbrengsten van de tweede dag.

Maandag stafdag was een aaneengesloten waslijst van maatschappelijk relevante onderwerpen. Van het voorbereiden van een commissiediscussie over integratie tot maatschappelijke participatie, preferente sectoren voor ID banen, Roosje, toekomst voor de Hallen, terugblikken op de festivals van afgelopen weekend tot een spreekuurgaste die een inhoudelijke en graag ook financi"ele bijdrage van mij wilde voor het jubileum van een servicepunt.

Het gaat toch allemaal echt wel ergens over dacht ik nog tussendoor.

's Avonds geen ruimte voor inhoudelijk verslag maar voor spanning, sensatie en competitie in ons maandelijks avondje Mahjongh. Deze keer in een mooie afwijkende locatie, cafe De Bekeerde Suster met een blinkende brouwinstallatie.

Het uitzicht mocht niet baten geloof ik. Na veel remises en een late avond verloor ik weer genadeloos. 

Na de kritiek, beschuldiging van plagiaat nu ook de parodie op I amsterdam

Dank je Ellen. Overigens kreeg ik op dezelfde dag ook een Freecard met deze tekst, dus deze slogan leeft zeker ook.

Ook zaterdag (een rijk gevulde en erg leuke heen en weer rendag dus) was de opening van de nieuwe locatie van Handtheater in Theater 't Oog waar ik samen met collega Hans Weevers naar toe ging. Het Oog is een centrum voor dovencultuur en gebarentaal en het huistheater van Handtheater.

Eerst woonden ze bij ons in het stadsdeel en dat is altijd heel geslaagd geweest. Nu hebben ze een prachtige nieuwe plek in Westerpark. Daar hebben ze vreselijk hard voor moeten werken, ontzettend veel zelf gedaan en steeds maar weer blijven hopen op en vechten voor subsidie. Maar het is ze gelukt en hoe.....

Hun nieuwe plek ziet er echt prachtig uit, niet in de laatste plaats door de gouden handen en de creativiteit van de artistiek leider John van Gelder.

Wethouder Hannah Belliot opende het nieuwe theater en er waren toespraken van het bestuur en van de spelers. Allen natuurlijk ofwel in gebarentaal en getolkt of andersom. Applaus met zwaaiende handjes in de lucht. 

De stadsdeelvoorzitter van Westerpark, Anne Marie Hoogland was er natuurlijk ook. Zo was het haast een symbolische warme overdacht van Oud-West naar Westerpark. Als ik zie hoe ze er op vooruit gegaan zijn, kan ik alleen maar blij zijn.

Zaterdag was ook de Kunstsafari Oud-West: workshops, optredens heel veel 12 uur lang. Ondanks de late wijziging van de locatie en 's ochtends een wat aarzelende start van het publiek is dit toch een formule waarvan ik hoop dat het uit kan groeien tot een soort jaarlijkse Uitmarktje Oud-West. Samen met alle andere mooie initiatieven die we hebben. Ik geloof dat de helft van de Oud-West Kunstscene geprogrammeerd stond.

Bovendien vond het festival plaats bij de Hallen waar door de ramen van de tent de sloopwerkzaamheden goed zichtbaar zijn, waar we in het verleden al mooie festivals gehouden hebben en waar voor de toekomst de plannen groots zijn.

Ik heb genoten van wat ik er van mee kreeg en zag veel anderen dat ook doen. Dochterlief vermaakte zich uitstekend bij een workshop animatiefilm maken en later nog bij de workshop Egyptische Dans en was erg enthousiast.

Met zoveel culturele activiteiten in het stadsdeel als de afgelopen dagen kom ik nog maar amper aan verslagjes toe.

Deze week Solidariteitsfestival. Woensdag voor de kinderen. 's Ochtends gingen de scholen al bij de Havelaar langs en 's middags was het daar feest voor alle kinderen met heel veel verschillende activiteiten. Prachtig weer, lekker op het gras genieten van het zonnetje en ondertussen kijken naar een uitdagend kunstbouwproject "groendoenpaviljoen" voor kinderen.

Zaterdag Solidariteitsfestival voor iedereen op het Ten Kateplein. Ook hier werkte het weer boven verwachting mee.

De hele dag optredens en stands waar ik her en der wat van meepikte; solidariteitsliederen, dichters, een kinderkunstveiling (kunst gemaakt op de woensdageditie van het festival) en nog veel meer. Het slot met de Steel Electric Showband was als vanouds een spetterende afsluiting waarbij het Ten Kateplein tot drukbezochte dansvloer werd.

De hardwerkende vrijwilligers hebben deze dag zeker eer van hun werk gehad, het was weer erg geslaagd.

foto Emmelie Versteeg

Vanavond was het politiek café van GroenLinks over de gekozen burgemeester. Tot vlak van te voren stond ik in de startblokken om te gaan, totdat ik me toch liet overtuigen door mijn wattenhoofd en pijnlijke botten dat ik beter mijn bed in kon duiken. Vrijdag en zaterdag nog stevig wat te doen, dus even oppassen. Wel erg jammer. Had graag meegepraat over de voors en tegens.

Ik krijg dagelijks de vragen die GroenLinks in de Tweede Kamer stelt op mijn email. Lekker makkelijk. Soms zijn de vragen ver van waar ik me dagelijks druk om maak. Soms zijn ze me uit het hart gegrepen zoals de vragen van gisteren over het toegenomen aantal ongewenste zwangerschappen en abortussen nadat de pil uit het ziekenfondspakket is gehaald.

Ik ben benieuwd naar de antwoorden, alhoewel ik nog meer hoop op het ongedaan maken van deze maatregel.

Mijn computer was een weekje uit logeren. Alhoewel ik een prima alternatief had, was ik toch meer dan rationeel verklaarbaar tevreden toen ik mijn computer vanmiddag achterop de fiets weer thuis bracht.

Ik had wat pogingen gedaan zelf de problemen te verhelpen, maar besloot ze te staken. Maar goed ook: tegen een kapotte tweede harde schijf en een kapotte Cd-writer kan ik echt niet op.

Met nieuwe backup schrijf, ondertussen DVD writer en klaar voor draadloos netwerk kan hij dr weer helemaal tegen.

Ondertussen lach ik mezelf uit om mijn tevredenheid dat ik mijn eigen computer weer terug heb.

Vanochtend DB. Vanwege de afwezigheid van collega Werner 's middags geen informeel DB overleg. Dat schept opeens veel ruimte op een dag. Vanochtend waren we voorzien zo snel klaar dat ik voorstelde om met DB en stadsdeelsecretaris een werkwandeling door het stadsdeel te maken. We doen dat vaker, maar te weinig. Kijken, lopen, praten en bij sommige stukjes stilstaan, delen wat je daar van weet of wat er speelt en je ook weer dingen afvragen. Zo zagen de we de nieuwe oogst biggetjes op de kinderboerderij, troffen we Henk Bakker op de markt, hadden we het over bouwaanvragen, brandveiligheidsvergunningen en nog veel meer. Heel geslaagd, zeker ook met dit weer. We aten turkse pizza in de buurt als lunch en toen was het nog steeds pas 12.30.

's middags werd de nieuwe stadsdeelkrant met nieuwe opmaak aangeleverd. Reden om extra goed te kijken en de redacteur te complimenteren en de buurtregisseur te plagen, die, omdat hij een column in ons blaadje heeft hem zelf meteen even komt halen. De nieuwe opzet ziet er mooi uit en integreert meteen een aantal buurtgerichte nieuwsbrieven die nu niet meer apart gemaakt en uitgedeeld hoeven te worden. Slimmer, mooier en toch goedkoper, dat zijn de mooiste verbeteringen.

Verder hield ik me bezig met het bespreken van de voorbereiding voor onze DB 2-daagse die ook al een beetje in het teken van slimmere en snellere resultaten komen te staan (zo op de helft van je bestuursperiode is het zinvol om achteruit te kijken naar wat je hebt gerealiseerd, maar ook verstandig naar voren te kijken: wat willen we nog en hoe doen we dat het best).

Daarna mijn favoriete onderdeel: alleen uit eten als rustige voorbereiding op de commissievergadering. Elke keer als dat lukt vind ik het een cadeautje.

Ik ga nooit tussendoor naar huis als ik commissievergadering heb: als ik thuis zou zijn ben ik er toch maar half, dat is naar de kinderen toe niet aardig en ik moet ook weer vroeg weg, dus bij commissies blijf ik over. Vaak gaat die tijd op aan "op de valreep overleg" of een laatste bespreking.

Vanavond mocht ik alleen. Lang geleden vond ik dat moeilijk: alleen aan een tafeltje, wat denken mensen daar wel niet van (oh zielig of ah prooi). Tegenwoordig geniet ik met volle teugen van die spaarzame momenten en lees tegelijkertijd mijn stukken nog eens door.  

Daarmee is overigens vandaag het politieke seizoen met de eerste commissievergadering nu echt weer begonnen inclusief ongetwijfeld vanavond de gebruikelijke nazit in de kroeg. De horeca in Oud-West heeft mij dus vandaag de hele dag als klant.

Amsterdam aan de glasvezel: de cynici krijgen ongelijk, de markt heeft wel degelijk interesse. Mooi nieuws.

Het kon niet uitblijven dat daar op gereageerd zou worden, ook in negatieve zin. Je kon er op wachten dat die bedrijven met grote belangen op het spel zoals de kabelaars proberen dit tegen te laten houden. Ik ga er vanuit dat Amsterdam met al haar vooronderzoek en haar commissie van wijze mannen stevig staat. Voorlopig levert de vraag om een uitspraak van de Europese commissie wel vertraging op.

Voorlopig gaat het nog om een relatief klein gebied aantal van 40.000 aansluitingen. Maar als er in Amsterdam een schaap over de Dam is, worden het er vast snel meer. De ambitie van het college is  met om in 2010 heel Amsterdam aan het glas te hebben.

Ik hoop dat deze ambitie veel eerder gehaald wordt en dat de stadsdelen daar ook aan mee kunnen werken. Ik hoop dit namelijk al eerder dan in 2010 aan onze scholen, bewoners en bedrijven aan te bieden.

Vaak wordt een vertraging aan de start benut om later sneller te kunnen. Ik hoop dat dat ook hier geldt. Mislukking kent vele zieners, maar succes straks vele gebruikers.

Ondertussen gaat het ook in de rest van Nederland snel: in Hilversum begint men al aan een tweede net, Rotterdam koos vorige week een partij om haar glas te gaan expoiteren en in Nuenen zei 95% van de bevolking ja op de vraag of ze in wilden tekenen op een glasverbinding.

95% dat is een marktpenetratie waar maar weinig anderen van kunnen dromen, dus het is vast niet vreemd dat bestaande partijen wat onrustig worden als ook Amsterdam beweegt.

Ik hoop dat de stad en de liberaal die willen investeren om de nutsvoorziening van de 21e eeuw voor haar bewoners binnen handbereik te brengen de uitspraak van de Europese commissie met vertrouwen tegemoet kunnen zien.

De internetpoll op Planet Internet stemt hoopvol.

Maandag stafdag. De hele dag.

Iedereen valt gepland binnen en ik kom bijna niet buiten. Ondanks het ongemak aan meerdere kanten ben ik blij dat ik mezelf op deze dag een pauze gun en opleg waarin ik met mijn jongste zoon in onze kantine eet: anders ging het echt aan een stuk door.

Aan de ene kant prettig en overzichtelijk om het gros van de interne overleggen op een dag te plannen maar ik voel me wel altijd wat uitgewoond aan het eind van zo'n dag en vaak was de tijd dan toch nog te kort om alles goed afgehandeld te hebben.

Vandaag o.a. een overleg over een juridische kwestie die al heel lang sleept en waarin de juiste beslissing maar niet als vanzelf wil komen: meestal kom je met een gezonde dosis logica en een beetje juridische inschatting van de kansen een heel eind. Ik probeer mijn eigen principes en rechtvaardigheidsgevoel uit te zetten en in te schatten hoe kijkt de tegenpartij, hoe kijkt de rechter.....

Ook de truuk "als ik dit nu aan mijn kinderen zou proberen uit te leggen, wat zouden die dan zeggen?" doet het niet.  Niet voor het eerst hoop ik toch maar weer dat we er nu uit zijn, en niet in het minst omdat iedereen die hier mee bezig is ook best iets anders zinvols zou kunnen doen. 

Aan het eind van de dag een energieopwekkend onderhoud. Ik werd even bijgepraat over onze op hande zijnde Kunstsafari Oud-West. Zaterdag 11 september de hele dag optredens en workshops in Oud-West met heel veel kunstenaars uit Oud-West. Gelukkig bedenken we met elkaar ook veel dingen waar je wel blij van wordt.

Wij woonden dit weekend praktisch op ons dakterras en waren we elders dan was dat ook buiten. Zalig dat het weer nog even meewerkt.

De stukken voor morgen zijn ondertussen achter de kiezen, ik sluit het weekend af met nog even sterren kijken vanaf alweer het dakterras.

Bijna geen afspraken vandaag, alleen lunch met een collega stadsdeelvoorzitter, Lekker op het terras.

De rest van de dag opgeruimd, op kantoor dat schiet er te vaak bij in en de papierstapels groeien wel door.

2 verhuisdozen oud papier staan nu op de gang. Dat ruimt op.

Nu naar de opening van de expositie 101 stadsgezichten georganiseerd door het S-A-K.

Ook ik ben in het kader van die tentoonstelling geschilderd door Nike de Jeu. Wel spannend. Ik ben benieuwd hoe ik hang.

Na een volle dag: presidiumoverleg met de burgemeester, minidirehoek met de politie en een conferentie over het amsterdamse jongerenwerk, bleek ik opeens vanavond toch niet weg te hoeven: ik vergiste mij in de datum van het GroenLinks politiek café over de gekozen burgemeester: niet vanavond maar op 9 september.

Onverwachts vrij vanavond, ruimte voor grootse initiatieven maar: ik plofte met laptop op de bank, las mail en nieuwspagina's en deed wat ik mijn kinderen verbied (geen 2 beeldschermen tegelijkertijd): ik keek tegelijkertijd ook nog TV.

Ik deed dus eigenlijk niets.