Samen met brandweer, politie en het NUON gaf het stadsdeel veiligheidsadviezen vanuit de "Informatie op Locatie bus" van stadsdeel Slotervaart.

De mooie bus van Slotervaart had ik bij de opening van hun nieuwe stadsdeelkantoor al breeduit bewonderd. Collega Henk Goetsch bood toen al onmiddelijk aan dat wij hem ook mochten gebruiken.

Zo gezegd, zo gedaan, alhoewel het in het smalle stratenplan van Oud-West toch heel wat ingewikkelder manouvreren is, vertelde de brandweercommandant die hem voor ons bestuurde.

Zaterdag stond de bus op de Ten Katemarkt, dus aanloop genoeg.

Aanleiding was in eerste instantie de wens om bewoners bewuster te maken van de risico´s die ze lopen met hun geisers.

Elk jaar hebben we in vanaf de herfst gevallen van koolmonoxide vergiftiging in ons stadsdeel. Dat is gemakkelijk te voorkomen als de geiser regelmatig gecontroleerd wordt. Vaak doen mensen dat niet omdat ze zich er niet van bewust zijn of denken dat de huisbaas dat moet regelen.

Ook nadenken over brandgevaar, rookmelders en vluchtroutes is vaak geen dagelijkse kost. Door voorlichting hopen we mensen bewuster te maken. Onze brandweercommandant sprak samen met zijn collega twee dagen lang alle passanten aan en wist met een paar simpele vragen hun interesse te wekken. De belangstelling was groot.

Het stadsdeel had kaarten laten maken waarmee ze bewoners een gratis advies over het veilig maken van electra en gasleidingen aanbood en waarmee bewoners een gratis beveiligingsadvies voor hun woning konden laten uitvoeren.

Bij een beveiligingsadvies van de woning tegen inbraak vergoedt het stadsdeel montagekosten en 20% van de materiaalkosten.

Voor een controle op de veiligheid van electriciteits- en gastinstallatie werd een gratis advies van NUON aangeboden.

Ook was de AFAC met de gratis fietsgraveeraktie aanwezig, altijd garant voor fietsers in de rij.

Al deze verzamelde adviezen, aanbiedingen en het feit dat bewoners er tijdens hun marktbezoek gewoon tegen aan liepen, maakte deze actie tot een groot succes.

Campagne gemist?

Leer hier interactief over brandveiligheid bij de brandweer en hier over veilig gas en electra en hier over het Keurmerk Veilig Wonen.

Vrijdag had ik voorzittersoverleg in Amsterdam Zuid-Oost.

Ik kom er niet dagelijks, maar als ik er kom valt het me wel steeds op wat er allemaal verandert. Qua bouwputten en werkzaamheden, is het net het centrum van Amsterdam. Als ik nu in de metro zit, zit die regelmatig vol met scholieren of studenten die ergens langs de lijn hun school hebben staan, echt een opvallend verschil met vroeger.

Onderweg naar het stadsdeelkantoor kwam ik langs Imagine IC, waar ik al veel over gehoord had, graag naar toe wilde maar tot mijn schande nog steeds niet geweest was.

Aangezien ik gek ben op vertelde verhalen en ook bestuurlijk geinteresseerd ben ik elk project wat verhalen van mensen optekent en daarmee niet alleen naar mensen luistert maar ook herinneringen bewaart en ontsluit, besloot ik dan straks maar wat later terug richting West te gaan. 

Na afloop van onze vergadering ging ik op bezoek samen met collega Martin die ook wel een stukje cultuur Zuid-Oost met mij mee wilde maken.

Het was bepaald boeiend om er rond te kijken. Ik moet wel zeker een keer terug want veel van het materiaal dat ze verzameld hebben is niet via het internet maar alleen via hun eigen computers te bekijken en te beluisteren.

Onderweg terug naar de metro liep ik langs een intrigerend reclamebord:

Het prikkelde me, maar ik moest het drie keer lezen.

Een spannende manier om vernieuwende plannen binnen te krijgen voor de symbolische  straat van 1000 culturen.

I.p.v. een werkbezoek, een eventjes ergens anders sfeer proeven.

Ik genoot van mijn kijkje buiten mijn grenzen.

Oud-West staat bekend als kunstrijk stadsdeel. Ik ben daar trots op en draag dat graag uit.

Soms vragen mensen: "hoeveel kunstenaars wonen en/of werken er dan in Oud-West?" Oeps!?

Mijn favoriete antwoord is dan, nadat ik eerst een mystiek gezicht heb op gezet en een fluistertoon als antwoorstem heb aangezet: "Dat........, weet bijna niemand"

Ik geniet daar wel van, maar de bizarre realiteit is dat het antwoord wel waar is. Er zijn lijstjes en factsheets te over, maar kunstenaars en kunstzinnige uitingen laten zich lastig tellen (en maar goed ook, denk ik dan stiekem).

Toch zijn we vandaag in Oud-West wel op een innovatieve en inspirerende manier een glorieuze stap dichter bij de telbaarheid gekomen: Vandaag is de culturele database van het kunstnetwerk in Oud-West een feit geworden, middels een prachtige interactieve website waar ik als stadsdeelvoorzitter (of is het nu als portefeuillehouder Kunst) echt heel erg trots op ben.

Que sera, sera: Voorlopig even een trio trotse culturscout Marcel Boontje, ambtenaar Kunst Joekenel en ik.

Hoe je hem ook bekijkt: Als Oud-West heeft zijn eigen Orkut, maar dan op het gebied van Kunst en Cultuur. Of als de eerste plek waar je kunstvorm, aanbieder en locatie gewoon kunt vinden. Of als een plek waar onze lokale intiatieven zich en masse of strikt individueel kunnen presenteren, onze nieuwe database is het allemaal -en even een klein beetje pochen: volgens mij zijn we hiermee echt de eerste! En het mooie is ook dat het volstrekt uitrolbaar is: zwaan kleef aan.

De Kunstplanner is bedacht en uitgevoerd door Marcel Boontje – de cultuurscout van Oud-West, gebouwd door Per Jansson van Lepelle en tot stand gekomen met financiële steun van Urban II en het Cultuurfonds van Stadsdeel Oud-West.

Aan de presentatie van de culturele database ging een prachtig experimenteel initiatief vooraf, de cultroutes die door 170 VMBO leerlingen van het Huygens College gelopen en beleefd werd met als doel de leerlingen kennis te laten maken met het aanbod van Oud-West en tegelijkertijd de leerlingen de mogenlijkheid gaf om hun waardering en commentaar op het aanbod als vulling voor de database te laten werken.

De Cultroutes die gebruik maken van het structuur van XY net zijn door DMO gesubsidieerd. Experimenteel was het zeker: er ging veel te veel mis om alle 170 leerlingen en hun begeleiders een vlekkeloze dag te bezorgen: de techniek en de organisatie lieten zo af en toe wat hiaten zien, jammer en soms hinderlijk maar ook passend bij het experiment.

Toch zaten er 170 leerlingen aan het eind van de middag (en dat tijdens de Rammadan) op hun plek in een te klein zaaltje om de presentatie van de cultroutes mee te maken. KLasse.

Na afloop van de presentatie was er voor de genodigden vollop gelegenheid om in de multimedia ruimte van Het Fijnhout theater de culurele database te beproeven.

Vollop gevoed met opmerkingen en eigen observaties over hoe je er nog meer van zou kunnen maken, was ik uiteindelijk gewoon toch lekker hardstikke trots op het resultaat dat hier door hard werk en veel enthousiasme en samenwerking bereikt was.

Kijken dus!

Ik ben blij om te zien dat Europa toch een vuist kan maken. Dreigen met een paardenmiddel en tot een meerderheid weten te komen. Ik vind het belangrijk dat dit signaal tegen de benoeming van Buttiglione gegeven werd. Door het langdurig touwtrekken en het voet bij stuk houden door de meerderheid is het signaal dat we antidiscriminatie en recht op sexuele voorkeur hoog in het vaandel dragen extra sterk geworden.

Er zijn dagen dat ik erg veel door de stad fiets. Meestal erg leker.

Zo ook vandaag. Prachtig strak herfstweer met veel zon.

Op de heenweg had ik haast en was ik zo onverstandig om te vinden dat de snelste route over de Wallen ging. Stom, want daar heeft niemand haast, rijden auto's langzaam, lopen voetgangers op straat en heeft iedereen aandacht voor andere zaken dan het verkeer. Als je dan ook nog probeert even snel iets telefonisch af te handelen, is dat niet de meest geslaagde combinatie.

Op de terugweg had ik helemaal geen haast en ruim de tijd om van Nemo naar Slotervaart te fietsen. Lekker onspannen en wat is Amsterdam toch mooi fietsend in het zonnetje, de herfstkleuren op straat en weerspiegelend in het water.

Het was niet voor het eerst en het zal ook vast de laatste keer niet zijn, dat ik zo juist op de fiets weer even trots ben op het feit dat ik voor deze stad werk.

Van het een komt het ander.

Na het aanleggen van een nieuw netwerk, bleken de computers van de kinderen te oud. Windows 98, te lage processorsnelheid, te weinig geheugen.

Het gezeur hierover hadden we lang weten tegen te houden, maar nu ze niet meer in het nieuwe netwerk pasten en ook internet het niet meer bij ze deed, was dat voor onze chattende en forumbezoekende kinderen zwaar.

Herfstvakantie, aanbieding, toch al weer even met het hoofd in de computersores.

Gisteren kochten wij in een aanbieding hun upgrade.

Gisteravond en vandaag zaten wij dus meermaals met meer dan een computer op tafel, installeerden veel, voegden oude harde schijven bij om bestaande bestanden over te krijgen.

Dus geen upgrade voor mijn weblog layout, anders dan dat ik na een hulpvraag op het forum eindelijk van mijn onderstreepte links ben afgekomen.

Ik had mijn dag anders gepland, maar met alle banden , kabels en dipswitches - en een onverschrokken echtgenoot die doorgaat waar ik stop- toch weer een boel geleerd en gedaan. En niet in de laatste plaats......hele tevreden kinderen.

Terug uit bad, schoon maar nog niet uitgerust, want we hebben wat kilometers afgelopen daar overzee.

Ook vanalles gezien, van beefeaters tot kaviaar. Erg leuk.

Voor mij de eerste keer in Londen, heel speciaal. We hadden een hotel in een zijstraat van Picadilly circus.

We kwamen rond een uur of vijf aan op Picadilly Circus, althans, het metrostation. Bijna donker in Londen. Ontzettend druk in Londen en mijn eerste reactie was: "Waarom heeft iedereen hier zo'n haast?"

Dan kom je dat plein op en dat is zo waanzinnig mooi, al die lichtjes. Snel spullen dumpen in de hotelkamer en dan eten. De keuze is zo enorm! Je kan werkelijk alles eten in Londen. De eerste twee avonden hebben we Italiaans gegeten (Sorry Mam). Ja, de Londense eetmogenlijkheden bevielen me wel. Vooral het ontbijt; tot afschuw van mijn moeder at ik met smaak patat en witte bonen in tomatensaus bij het ontbijt. Ik zou zo kunnen inburgeren daar in Londen.

Saranna moest me ook zo ongeveer wegslepen bij Harrods. Dat is gewoon al een winkelstraat op zich. maar we gingen meteen daarna naar Hamleys, is ook leuk shoppen. De dag daarna gingen we wat meer cultureel doen; we bezochten de Tower (I Love The Jewels) en maakten een kleine stadswandeling langs de Theems enzo.

's Middags gingen we naar Camden, het waterloo plein is er niks bij. Ik vind dat er een heleboel... eh... aparte mensen zijn in Londen. Mam en ik hebben daar alletwee maar een nieuwe jas gekocht en we hebben zo ongeveer alle winkeltjes daar gezien. (Arme mam) 's Avonds daar gegeten en vervolgens na een busreisje zo ongeveer ons bed in gerold.

Londen was vermoeiend ja, maar wel ontzettend leuk!!!!

Halloween at Harrods

Ik was vaker in Londen. Altijd druk. Altijd veel.

Ik blijk tot nu toe de meeste winkels effectief ontweken te hebben. Girlie Londen met dochter Lotte: dolle pret, maar ik kan geen winkel meer zien!

Lotte schrijft het internetverslag, maar die is direct na thuiskomst het bad ingedoken.

Tot maandag zit ik lekker met dochter Lotte in Londen: naar Camden, The Crown Jewels, Harrods, 5 verdiepingen speelgoedwarenhuis, english breakfast en nog veel meer.

Onze eigen webcam.

Met de sloop van het oude kantoor van de reiniging, startte de eerste zichtbare werkzaamheden aan De Hallen.

Reden voor een webcam.

Als je dat als overheid wilt, heeft dat terecht wat voeten in de aarde, maar daar is hij dan.

Gedurende het gehele sloop en bouwproces zal de webcam de werkzaamheden volgen en zichtbaar maken voor wie dat wil.

Als je daar rondloopt snap je niet dant Nederland dreigt achter te raken als Kennisland. Volop kinderen en jongeren die aan alle knoppen zitten en alles uit proberen.

Wij kwamen amper weg bij de oudste attractie van het zeepbellen maken, maar alles werd uitgeprobeerd en ontdekt.

Grote broer Mick ontpopte zich als natuurkundeleraar in wording: hij liet zien, legde uit en liet doen.

Bij de ballenfabriek hadden we zelfs alle kindertjes eensgezind in het produktieproces: ze sorteerden orders, wogen ballen en volgden hun bestelling door de fabriek. Erg mooi om naar te kijken en ook leuk om te zien hoe elk kind weer een andere strategie had.

Dit was volgens mij een van onze weinige verjaardagspartijtjes waarbij de kinderen na afloop afgepeigerder waren dan de begeleiders.

Pijnloze tanden zitten er nog even niet in: een ontsteking aan een wortelpunt was de diagnose na een tranentrekkende behandeling. Gewapend met een verwijzing naar de kaakchirurg en recepten voor antibiotica en pijnstillers meldde ik me bij mijn apotheker.

Braaf klopte hij de recepten in het systeem.

"Mevrouw, ik krijg hier een melding dat u zwanger bent" riep hij vrolijk "en dan zijn deze medicijnen niet zo goed".

Heel even dacht ik nog met geloof in de woorden van een professional, "Gut, weet hij iets dat ik niet weet?"

Ik besloot op eigen kennis en vaardigheden te varen en antwoordde dapper "Nee hoor, ik ben helemaal niet zwanger".

Hij geloofde mij gelukkig op mijn woord en gaf toe dat ik dat zelf waarschijnlijk toch wel het beste zou weten.

Misschien iets in verlegenheid gebracht speurde hij op zijn beeldscherm naar een mogelijke verklaring.

"Aha" zei hij "ik snap het al, er staat hier dat u een kinderwens heeft".

"Dat betwijfel ik ook, ik heb er al drie en dat vind ik geloof ik niet echt te weinig" zei ik maar.

"Okay" zei hij en hij rammelde wat op het toetsenbord om mij vervolgens terug te geven "Vanaf nu heeft u geen kinderwens meer".

Tsss, er zijn mensen die er langer over doen om tot diezelfde constatering te komen, je regelt het bij de apotheker.

Toch voelde ik me na de verandering van mijn electronische patientenstatus wel wat kaal, had ik zomaar opeens geen kinderwens meer.  Gelukkig kreeg ik wel mijn medicijnen mee.

Na een heftige dinsdag en intensieve woensdag met kinderverjaarspartijtje, moe.

Sinds maandag geplaagd door steeds erger wordende kiespijn, kijk ik bijna uit naar de tandarts morgen.

Mijn computer doet het niet en daar word ik ook al behoorlijk knarrig van. Kortom moe, pijnlijdend en knarrig.

Maar..........

De remedie: draadloos met de laptop vanuit bed op de tv het Nederlands elftal te zien winnen met 3-1 met als pijnbestrijder een stevige keelsmerende en verdovende borrel, is zo slecht nog niet.

Ik ben alweer bijna helemaal vrolijk en zet morgen mijn dan hopelijk pijnloze tanden gewoon in mijn computerprobleem, voorzichtig doorbijten.

Dinsdagavond commissievergadering. Deze keer bespraken we de begroting.

Sinds de invoering van het dualisme hebben we gewerkt aan een programmabegroting naast de produktenbegroting. Een speciale werkgroep van raadsleden doet daar onderfsteund voorstellen voor. Ondertussen zijn we aan onze tweede programma begroting toe. De tweede is al behoorlijk verbeterd en veranderd ten opzichte van de eerste. Toch blijft het zoeken, voor de raad die de oude produktenbegroting en de lijst met bezuinigingen en prioriteiten mist, maar ook voor het DB om het met een ander dokument te moeten doen in de commissie.

Vragen uit de commissie over 5 verschillende programma's over doelen, effecten, middelen, inhoudelijke voortgang. Beantwoording graag kort: dat is niet mijn sterkste punt, ookal niet omdat ik tijdens het eerste antwoord koortsachtig speur naar de opgeschreven tweede vraag en mijn te geven antwoord daarop.

Aan het eind van zo'n avond heb ik vaak het idee dat ik meegedaan heb aan de quiz 2 voor 12. Niet alleen vanwege de wens om zo goed mogelijk te antwoorden op een grote diversiteit aan vragen, maar ook omdat ik zo af en toe vrolijk roep: "Die zoeken we op".

Ooit zei iemand tegen mij "Als je de pers niet goed te woord kunt staan, dan hoor je niet in het openbaar bestuur thuis". Wellicht klinkt dit strenger dan bedoeld, maar de strekking was duidelijk.

Ik heb geoefend, ben vriendelijk, heb geleerd wanneer ik me niet van mijn stuk moet laten brengen en echt niets meer moet melden dan wat ik kwijt wil, maar eerlijk is eerlijk, het is niet mijn grootste hobby.

Daar trekt de pers zich natuurlijk niets van aan. Dus had ik donderdag een interview met het NRC over "moslimextremisme" (ze ondervroegen veel meer mensen dan alleen mij), vrijdag een interview met het NRC over ons gemeenschappelijk plaatsingsbeleid op scholen samen met het bijzondere schoolbestuur, maandagochtend om negen uur (!) een interview met AT5 over de kosten voor ons nieuw te bouwen stadsdeelkantoor en s'middags een persconferentie (dus zelfgekozen) over wederom het gemeenschappelijk plaatsingsbeleid in het primair onderwijs in Oud-West.

AT5 had na deskresearch besloten dat wij het op een na duurste stadsdeelkantoor in de stad gingen bouwen. Bepaald een leuk item om mee in het nieuws te komen! Gelukkig, en voorspelbaar -want wij zijn niet van de luxe en de gouden kranen- leverde ons eigen deskresearch op, dat zij appels met peren vergeleken: verbouw vergeleken met nieuwbouw, kantoren met en zonder nieuw te bouwen stadsdeelwerf op een hoop gooiden en geen rekening hielden met de grondkosten die per stadsdeel kunnen verschillen.

Ik mocht dat allemaal uitleggen. Kern van mijn betoog was dat de enige zinvolle vergelijking was als je de prijs per " Bruto vierkante meter vloeroppervlak" zou vergelijken"  en dat het zinvol was om te kijken of er stadsdelen waren die per medewerker meer dan gemiddeld vloeroppervlak berekenden. Het laatste was minstens bij ons niet het geval. Als je uit ging van de prijs per "bruto vierkante meter vloeroppervlak zaten wij onderaan de middenmoot en als je de extra kosten voor het aanleggen van onze half verdiepte werf (passend binnen het projectplan voor de Hallen en gehonoreerd met een subsidie van het rijk) er van af zou trekken, dan kon je gemakkelijk constateren dat wij juist behoorlijk sober bouwen. Dat is, omdat we natuurlijk niet op kosten van de burger onszelf duur willen huisvesten, een terechte constatering.

Of het overkwam? Ik hoop het maar.

Wat ik wel weet is dat het zonder stotteren uitspreken van "bruto prijs per vierkante meter vloeroppervak" op maandagochtend om negen uur voor de camera wel even wat van te voren oefenen kostte.

Onafhankelijk van elkaar bedachten wij hetzelfde.

Onze zondagswandeling ging dus niet naar strand, bos of duinen, maar naar de Ceres terminal om te bekijken hoe het laden en lossen van dit containerschip in zijn werk zou gaan. Per slot van rekening was het nieuws.

Gelukkig voor Ceres, wat minder gelukkig voor ons, ging het overladen kennelijk zo snel dat de Ceres terminal zondag toch weer een desolate aanblik bood. Een medewerker wist ons te vertellen dat het allemaal perfect gegaan was.

Toen wij dan maar doorreden naar IJmuiden om even een visje te eten, zagen we toch gelukkig net nog het containerschip het ruime sop kiezen.

We gaan het zeker nog een keer wel echt zien, maar zullen dan sneller zijn.

Ons weekend stond in het teken van een blije Tim die 7 werd. Groot feest. Grote zus Lotte besteedde al haar lucht en twee uur van haar tijd aan een superverjaardagsballonnenclown.

Los van alle feestelijkheden kregen wij een ernstige verstopping die de buren lekkage en een nat bed bezorgde en Marco veel en lang vies werk.

Zondag stond in het teken van opruimen, spelen met cadeaus en het voorbereiden van de traktatie op school

Morgen een zoon die 7 wordt.

Daarnaast een boel werk voor het stadsdeel en gisteravond een avondvullend etentje met het presidium als afscheid van onze voormalige secretaris en ondersteuner van het Bestuurlijk Overleg Stadsdelen. Erg gezellig en lekker gegeten, maar de tijd voor het vullen van het weblog ontbrak daardoor.

Natuurlijk gaat ook de verjaardag van Tim voor, dus even geen nieuws

Dinsdagavond hadden wij een in mijn ogen zeer constructieve raadsvergadering. De onderwerpen die op tafel lagen waren niet de minste in zo'n brede coalitie als wij met elkaar in Oud-West hebben: veel parkeren en vastgoedbeheer.

Mijn enige agendapunt werd afgehamerd, dus al te veel zweet van mijn kant zat er niet in. Ik genoot van de discussies en ook van de wijze waarop de partijen reageerden op elkaars Algemene Beschouwingen.

In het dualisme en met nieuwe afspraken blijft het regelmatig zoeken over hoe dit nu weer moet. De gewenste poging om als raadsfracties meer met elkaar dan met het DB in debat te gaan, ging volgens mij best goed.

Raar en volgens mij ook onbevredigend voor velen is het format waarbinnen de raad voor het reces Algemene Beschouwingen houdt, het DB zaken hieruit gedurende de begrotingsbesprekingen in de programbegroting verwekt, maar waarbij het DB pas in november reageert op de tekst van de Algemene Beschouwingen.

We hebben het voor dit jaar zo afgesproken, maar als ik de geluiden op de wandelgangen zo hoor, is dat vanaf volgend jaar anders. In mijn beleving zou dat ook terecht zijn. Algemene Beschouwingen in Juni en reageren in November: daar zit teveel tijd tussen.

Vorig jaar hadden we vlak na ons gemeenschappelijk werkbezoek raad. Die ging toen moeizaam en scherp waarop een van de achtergeblevenen cynisch opmerkte "Goh, het is merkbaar dat de raad op werkbezoek aan teambuilding heeft gedaan".

Na ons afgelopen werkbezoek hadden we meteen dinsdag al raad. De cynische opmerking van vorig jaar is niet herhaald. Volgens mij ging het dan ook erg goed afgelopen dinsdag en na afloop ind e kroeg voerden de belevenissen in Antwerpen de boventoon.

Elk jaar organiseren de school en de bibliotheekouders voor alle kinderen een programma in het kader van de kinderboekenweek. Dit jaar voerden ouders Hina en het mes op uit  De Dans van de drummers van Hans Hagen die dit jaar de Gouden Griffel won.

Omdat ik vaak voor mijn werk even een kopje koffie bij de concierge van de school drink, had ik in de afgelopen weken al mooie attributen en vele varianten van afrikaanse kleding voorbij zien komen.

De combinatie van de aandacht die de school hier in steekt en de gedrevenheid waarmee de ouders een prachtig decor, een mooi verhaal en enthousiast spel neerzetten (ouders die normaal niet op het toneel staan) doen mij toch wel wat.

Daar gebeuren hele mooie dingen, zoals vaak op school.

De kinderen genoten en na afloop van het toneelstuk dansen ouders en kinderen met afrikaanse muziekinstrumenten, geheel in stijl van het thema van de Kinderboekenweek.

Extra leuk was dat Hans Hagen vorig jaar nog op school was geweest. De kinderen wisten daar nog veel van. 

Ik weet in dit soort gevallen nooit zo goed wie er na afloop trotser is, ik als stadsdeelwethouder Onderwijs of ik als moeder. Gezien het feit dat dit me ook regelmatig overkomt als ik op een van onze andere scholen een themagebeurtenis op school meemaak, zal het toch wel de eerste zijn.

Gisteravond maakte ik me "zorgen" (:) over of er vandaag wel iets op mijn weblog zou verschijnen, gezien het van 09 tot 24 uur gevulde programma van vandaag.

Aan het eind van de middag betrapte ik mezelf op de cynische observatie dat een weblog hebben als politiek bestuurder dan wel hardstikke transparant is en getuigt van innovatiebereidheid en de wens tot het afleggen van verantwoording, maar dat je soms somber kan worden over het feit dat over datgene waar je het meest mee zit op dat moment en dus wellicht ook wel het meest politiek/bestuurlijk interessante vraagstuk van dat moment,  je vaak niets op je weblog kunt melden:

Te gecompliceerd, vertrouwelijk of niet bijdragend aan de beste oplossingsrichting als je daar over iets zou schrijven, maar onmiskenbaar ook op dat moment hetgene waar je het meest mee bezig bent.

Dit dillema hoort natuurlijk bij de functie die ik vervul.

Gelukkig draag ik zowel de functie als de bijbehorende dilemma's met graagte en trots.

Dat leidt tot de paradoxale conclusie dat dit stukje dus nergens over gaat.

Het gewone dagelijkse leven liep dus wel hard vandaag. Vollop drukte en verzoeken, terwijl ik mijn benen nog voelde vanuit het werkbezoek aan Antwerpen en eerlijk gezegd toch ook de indruk had dat ik niet helemaal weekend had gehad, maar goed.

Erg leuk was de voorbereidingsgroep voor onze ingratiediscussie met de commissie Welzijn omdat we daar ook net in Antwerpen een bijeenkomst over hadden gehad. Dat hielp onmiddelijk mee bij de voorbereiding, dus het eerste succesje van ons werkbezoek lag er vandaag al.

's Avonds een goede vergadering met de agendacommissie van de Samenwerkende Amsterdamse Stadsdelen. Tijdens onze Onderwijs en Welzijnsconferentie formuleerden we aan de hand van een aantal inhoudelijke dossiers onze gemeenschappelijke ambities. Veelvuldig werd bij de "hoe-vraag" terugverwezen naar de agendacommissie. Dat was heel verstandig en spaarde toen veel tijd.

Maar al bij de eerste agendacommissie kwamen we tot de conclusie dat we zoveel samen hadden geformuleerd dat er toch minstens een extra en lange sessie van de agendacommissie nodig was om die ambities in goede banen te leiden.

Dat deden we vanavond. We deden goede zaken, met vanaf halverwege de avond een flesje wijn op tafel. 

Morgenavond raad, waarschijnlijk met heftige discussies. Het wordt vast laat, veel verslag over Antwerpen zal er morgen dus wel niet inzitten.

Terug in Amsterdam zag ik zowel aan mijn mailbox als op de website van de gemeente Antwerpen dat bestuurlijke zaken in Oud-West en de collegevergadering in Antwerpen onverminderd doorgingen.

Ons bezoek heeft dus niemand schadelijk van het werk gehouden. Ook het gewone leven ging gewoon door:

De demonstratie waar ik graag bij had willen zijn, werd ook zonder ons een groot succes en Roosje werd zowel in het Vlaams als in het Nederlands "gekuist" en haalde daarmee weer de pers.

Daarnaast had ik zelfs een afspraak met mijn dochter dat ze mijn mailtjes op de website zou zetten (ik weet dat ik dat in principe automatisch zou kunnen doen, maar dat is me tot op heden nog niet gelukt wekens gebrek aan uitzoektijd).

Ik kwam simpelweg niet aan loggen toe: vol programma en veel slaap als ik eenmaal weer in het hotel terug was.

Ondertussen ben ik met veel indrukken, links, papieren en foto's weer terug.

Als het gewone dagelijks leven niet al te hard loopt, binnenkort meer.

Samen met brandweer, politie en het NUON gaf het stadsdeel veiligheidsadviezen vanuit de "Informatie op Locatie bus" van stadsdeel Slotervaart.

De mooie bus van Slotervaart had ik bij de opening van hun nieuwe stadsdeelkantoor al breeduit bewonderd. Collega Henk Goetsch bood toen al onmiddelijk aan dat wij hem ook mochten gebruiken.

Zo gezegd, zo gedaan, alhoewel het in het smalle stratenplan van Oud-West toch heel wat ingewikkelder manouvreren is, vertelde de brandweercommandant die hem voor ons bestuurde.

Zaterdag stond de bus op de Ten Katemarkt, dus aanloop genoeg.

Aanleiding was in eerste instantie de wens om bewoners bewuster te maken van de risico´s die ze lopen met hun geisers.

Elk jaar hebben we in vanaf de herfst gevallen van koolmonoxide vergiftiging in ons stadsdeel. Dat is gemakkelijk te voorkomen als de geiser regelmatig gecontroleerd wordt. Vaak doen mensen dat niet omdat ze zich er niet van bewust zijn of denken dat de huisbaas dat moet regelen.

Ook nadenken over brandgevaar, rookmelders en vluchtroutes is vaak geen dagelijkse kost. Door voorlichting hopen we mensen bewuster te maken. Onze brandweercommandant sprak samen met zijn collega twee dagen lang alle passanten aan en wist met een paar simpele vragen hun interesse te wekken. De belangstelling was groot.

Het stadsdeel had kaarten laten maken waarmee ze bewoners een gratis advies over het veilig maken van electra en gasleidingen aanbood en waarmee bewoners een gratis beveiligingsadvies voor hun woning konden laten uitvoeren.

Bij een beveiligingsadvies van de woning tegen inbraak vergoedt het stadsdeel montagekosten en 20% van de materiaalkosten.

Voor een controle op de veiligheid van electriciteits- en gastinstallatie werd een gratis advies van NUON aangeboden.

Ook was de AFAC met de gratis fietsgraveeraktie aanwezig, altijd garant voor fietsers in de rij.

Al deze verzamelde adviezen, aanbiedingen en het feit dat bewoners er tijdens hun marktbezoek gewoon tegen aan liepen, maakte deze actie tot een groot succes.

Campagne gemist?

Leer hier interactief over brandveiligheid bij de brandweer en hier over veilig gas en electra en hier over het Keurmerk Veilig Wonen.

Vrijdag had ik voorzittersoverleg in Amsterdam Zuid-Oost.

Ik kom er niet dagelijks, maar als ik er kom valt het me wel steeds op wat er allemaal verandert. Qua bouwputten en werkzaamheden, is het net het centrum van Amsterdam. Als ik nu in de metro zit, zit die regelmatig vol met scholieren of studenten die ergens langs de lijn hun school hebben staan, echt een opvallend verschil met vroeger.

Onderweg naar het stadsdeelkantoor kwam ik langs Imagine IC, waar ik al veel over gehoord had, graag naar toe wilde maar tot mijn schande nog steeds niet geweest was.

Aangezien ik gek ben op vertelde verhalen en ook bestuurlijk geinteresseerd ben ik elk project wat verhalen van mensen optekent en daarmee niet alleen naar mensen luistert maar ook herinneringen bewaart en ontsluit, besloot ik dan straks maar wat later terug richting West te gaan. 

Na afloop van onze vergadering ging ik op bezoek samen met collega Martin die ook wel een stukje cultuur Zuid-Oost met mij mee wilde maken.

Het was bepaald boeiend om er rond te kijken. Ik moet wel zeker een keer terug want veel van het materiaal dat ze verzameld hebben is niet via het internet maar alleen via hun eigen computers te bekijken en te beluisteren.

Onderweg terug naar de metro liep ik langs een intrigerend reclamebord:

Het prikkelde me, maar ik moest het drie keer lezen.

Een spannende manier om vernieuwende plannen binnen te krijgen voor de symbolische  straat van 1000 culturen.

I.p.v. een werkbezoek, een eventjes ergens anders sfeer proeven.

Ik genoot van mijn kijkje buiten mijn grenzen.

Oud-West staat bekend als kunstrijk stadsdeel. Ik ben daar trots op en draag dat graag uit.

Soms vragen mensen: "hoeveel kunstenaars wonen en/of werken er dan in Oud-West?" Oeps!?

Mijn favoriete antwoord is dan, nadat ik eerst een mystiek gezicht heb op gezet en een fluistertoon als antwoorstem heb aangezet: "Dat........, weet bijna niemand"

Ik geniet daar wel van, maar de bizarre realiteit is dat het antwoord wel waar is. Er zijn lijstjes en factsheets te over, maar kunstenaars en kunstzinnige uitingen laten zich lastig tellen (en maar goed ook, denk ik dan stiekem).

Toch zijn we vandaag in Oud-West wel op een innovatieve en inspirerende manier een glorieuze stap dichter bij de telbaarheid gekomen: Vandaag is de culturele database van het kunstnetwerk in Oud-West een feit geworden, middels een prachtige interactieve website waar ik als stadsdeelvoorzitter (of is het nu als portefeuillehouder Kunst) echt heel erg trots op ben.

Que sera, sera: Voorlopig even een trio trotse culturscout Marcel Boontje, ambtenaar Kunst Joekenel en ik.

Hoe je hem ook bekijkt: Als Oud-West heeft zijn eigen Orkut, maar dan op het gebied van Kunst en Cultuur. Of als de eerste plek waar je kunstvorm, aanbieder en locatie gewoon kunt vinden. Of als een plek waar onze lokale intiatieven zich en masse of strikt individueel kunnen presenteren, onze nieuwe database is het allemaal -en even een klein beetje pochen: volgens mij zijn we hiermee echt de eerste! En het mooie is ook dat het volstrekt uitrolbaar is: zwaan kleef aan.

De Kunstplanner is bedacht en uitgevoerd door Marcel Boontje – de cultuurscout van Oud-West, gebouwd door Per Jansson van Lepelle en tot stand gekomen met financiële steun van Urban II en het Cultuurfonds van Stadsdeel Oud-West.

Aan de presentatie van de culturele database ging een prachtig experimenteel initiatief vooraf, de cultroutes die door 170 VMBO leerlingen van het Huygens College gelopen en beleefd werd met als doel de leerlingen kennis te laten maken met het aanbod van Oud-West en tegelijkertijd de leerlingen de mogenlijkheid gaf om hun waardering en commentaar op het aanbod als vulling voor de database te laten werken.

De Cultroutes die gebruik maken van het structuur van XY net zijn door DMO gesubsidieerd. Experimenteel was het zeker: er ging veel te veel mis om alle 170 leerlingen en hun begeleiders een vlekkeloze dag te bezorgen: de techniek en de organisatie lieten zo af en toe wat hiaten zien, jammer en soms hinderlijk maar ook passend bij het experiment.

Toch zaten er 170 leerlingen aan het eind van de middag (en dat tijdens de Rammadan) op hun plek in een te klein zaaltje om de presentatie van de cultroutes mee te maken. KLasse.

Na afloop van de presentatie was er voor de genodigden vollop gelegenheid om in de multimedia ruimte van Het Fijnhout theater de culurele database te beproeven.

Vollop gevoed met opmerkingen en eigen observaties over hoe je er nog meer van zou kunnen maken, was ik uiteindelijk gewoon toch lekker hardstikke trots op het resultaat dat hier door hard werk en veel enthousiasme en samenwerking bereikt was.

Kijken dus!

Ik ben blij om te zien dat Europa toch een vuist kan maken. Dreigen met een paardenmiddel en tot een meerderheid weten te komen. Ik vind het belangrijk dat dit signaal tegen de benoeming van Buttiglione gegeven werd. Door het langdurig touwtrekken en het voet bij stuk houden door de meerderheid is het signaal dat we antidiscriminatie en recht op sexuele voorkeur hoog in het vaandel dragen extra sterk geworden.

Er zijn dagen dat ik erg veel door de stad fiets. Meestal erg leker.

Zo ook vandaag. Prachtig strak herfstweer met veel zon.

Op de heenweg had ik haast en was ik zo onverstandig om te vinden dat de snelste route over de Wallen ging. Stom, want daar heeft niemand haast, rijden auto's langzaam, lopen voetgangers op straat en heeft iedereen aandacht voor andere zaken dan het verkeer. Als je dan ook nog probeert even snel iets telefonisch af te handelen, is dat niet de meest geslaagde combinatie.

Op de terugweg had ik helemaal geen haast en ruim de tijd om van Nemo naar Slotervaart te fietsen. Lekker onspannen en wat is Amsterdam toch mooi fietsend in het zonnetje, de herfstkleuren op straat en weerspiegelend in het water.

Het was niet voor het eerst en het zal ook vast de laatste keer niet zijn, dat ik zo juist op de fiets weer even trots ben op het feit dat ik voor deze stad werk.

Van het een komt het ander.

Na het aanleggen van een nieuw netwerk, bleken de computers van de kinderen te oud. Windows 98, te lage processorsnelheid, te weinig geheugen.

Het gezeur hierover hadden we lang weten tegen te houden, maar nu ze niet meer in het nieuwe netwerk pasten en ook internet het niet meer bij ze deed, was dat voor onze chattende en forumbezoekende kinderen zwaar.

Herfstvakantie, aanbieding, toch al weer even met het hoofd in de computersores.

Gisteren kochten wij in een aanbieding hun upgrade.

Gisteravond en vandaag zaten wij dus meermaals met meer dan een computer op tafel, installeerden veel, voegden oude harde schijven bij om bestaande bestanden over te krijgen.

Dus geen upgrade voor mijn weblog layout, anders dan dat ik na een hulpvraag op het forum eindelijk van mijn onderstreepte links ben afgekomen.

Ik had mijn dag anders gepland, maar met alle banden , kabels en dipswitches - en een onverschrokken echtgenoot die doorgaat waar ik stop- toch weer een boel geleerd en gedaan. En niet in de laatste plaats......hele tevreden kinderen.

Terug uit bad, schoon maar nog niet uitgerust, want we hebben wat kilometers afgelopen daar overzee.

Ook vanalles gezien, van beefeaters tot kaviaar. Erg leuk.

Voor mij de eerste keer in Londen, heel speciaal. We hadden een hotel in een zijstraat van Picadilly circus.

We kwamen rond een uur of vijf aan op Picadilly Circus, althans, het metrostation. Bijna donker in Londen. Ontzettend druk in Londen en mijn eerste reactie was: "Waarom heeft iedereen hier zo'n haast?"

Dan kom je dat plein op en dat is zo waanzinnig mooi, al die lichtjes. Snel spullen dumpen in de hotelkamer en dan eten. De keuze is zo enorm! Je kan werkelijk alles eten in Londen. De eerste twee avonden hebben we Italiaans gegeten (Sorry Mam). Ja, de Londense eetmogenlijkheden bevielen me wel. Vooral het ontbijt; tot afschuw van mijn moeder at ik met smaak patat en witte bonen in tomatensaus bij het ontbijt. Ik zou zo kunnen inburgeren daar in Londen.

Saranna moest me ook zo ongeveer wegslepen bij Harrods. Dat is gewoon al een winkelstraat op zich. maar we gingen meteen daarna naar Hamleys, is ook leuk shoppen. De dag daarna gingen we wat meer cultureel doen; we bezochten de Tower (I Love The Jewels) en maakten een kleine stadswandeling langs de Theems enzo.

's Middags gingen we naar Camden, het waterloo plein is er niks bij. Ik vind dat er een heleboel... eh... aparte mensen zijn in Londen. Mam en ik hebben daar alletwee maar een nieuwe jas gekocht en we hebben zo ongeveer alle winkeltjes daar gezien. (Arme mam) 's Avonds daar gegeten en vervolgens na een busreisje zo ongeveer ons bed in gerold.

Londen was vermoeiend ja, maar wel ontzettend leuk!!!!

Halloween at Harrods

Ik was vaker in Londen. Altijd druk. Altijd veel.

Ik blijk tot nu toe de meeste winkels effectief ontweken te hebben. Girlie Londen met dochter Lotte: dolle pret, maar ik kan geen winkel meer zien!

Lotte schrijft het internetverslag, maar die is direct na thuiskomst het bad ingedoken.

Tot maandag zit ik lekker met dochter Lotte in Londen: naar Camden, The Crown Jewels, Harrods, 5 verdiepingen speelgoedwarenhuis, english breakfast en nog veel meer.

Onze eigen webcam.

Met de sloop van het oude kantoor van de reiniging, startte de eerste zichtbare werkzaamheden aan De Hallen.

Reden voor een webcam.

Als je dat als overheid wilt, heeft dat terecht wat voeten in de aarde, maar daar is hij dan.

Gedurende het gehele sloop en bouwproces zal de webcam de werkzaamheden volgen en zichtbaar maken voor wie dat wil.

Als je daar rondloopt snap je niet dant Nederland dreigt achter te raken als Kennisland. Volop kinderen en jongeren die aan alle knoppen zitten en alles uit proberen.

Wij kwamen amper weg bij de oudste attractie van het zeepbellen maken, maar alles werd uitgeprobeerd en ontdekt.

Grote broer Mick ontpopte zich als natuurkundeleraar in wording: hij liet zien, legde uit en liet doen.

Bij de ballenfabriek hadden we zelfs alle kindertjes eensgezind in het produktieproces: ze sorteerden orders, wogen ballen en volgden hun bestelling door de fabriek. Erg mooi om naar te kijken en ook leuk om te zien hoe elk kind weer een andere strategie had.

Dit was volgens mij een van onze weinige verjaardagspartijtjes waarbij de kinderen na afloop afgepeigerder waren dan de begeleiders.

Pijnloze tanden zitten er nog even niet in: een ontsteking aan een wortelpunt was de diagnose na een tranentrekkende behandeling. Gewapend met een verwijzing naar de kaakchirurg en recepten voor antibiotica en pijnstillers meldde ik me bij mijn apotheker.

Braaf klopte hij de recepten in het systeem.

"Mevrouw, ik krijg hier een melding dat u zwanger bent" riep hij vrolijk "en dan zijn deze medicijnen niet zo goed".

Heel even dacht ik nog met geloof in de woorden van een professional, "Gut, weet hij iets dat ik niet weet?"

Ik besloot op eigen kennis en vaardigheden te varen en antwoordde dapper "Nee hoor, ik ben helemaal niet zwanger".

Hij geloofde mij gelukkig op mijn woord en gaf toe dat ik dat zelf waarschijnlijk toch wel het beste zou weten.

Misschien iets in verlegenheid gebracht speurde hij op zijn beeldscherm naar een mogelijke verklaring.

"Aha" zei hij "ik snap het al, er staat hier dat u een kinderwens heeft".

"Dat betwijfel ik ook, ik heb er al drie en dat vind ik geloof ik niet echt te weinig" zei ik maar.

"Okay" zei hij en hij rammelde wat op het toetsenbord om mij vervolgens terug te geven "Vanaf nu heeft u geen kinderwens meer".

Tsss, er zijn mensen die er langer over doen om tot diezelfde constatering te komen, je regelt het bij de apotheker.

Toch voelde ik me na de verandering van mijn electronische patientenstatus wel wat kaal, had ik zomaar opeens geen kinderwens meer.  Gelukkig kreeg ik wel mijn medicijnen mee.

Na een heftige dinsdag en intensieve woensdag met kinderverjaarspartijtje, moe.

Sinds maandag geplaagd door steeds erger wordende kiespijn, kijk ik bijna uit naar de tandarts morgen.

Mijn computer doet het niet en daar word ik ook al behoorlijk knarrig van. Kortom moe, pijnlijdend en knarrig.

Maar..........

De remedie: draadloos met de laptop vanuit bed op de tv het Nederlands elftal te zien winnen met 3-1 met als pijnbestrijder een stevige keelsmerende en verdovende borrel, is zo slecht nog niet.

Ik ben alweer bijna helemaal vrolijk en zet morgen mijn dan hopelijk pijnloze tanden gewoon in mijn computerprobleem, voorzichtig doorbijten.

Dinsdagavond commissievergadering. Deze keer bespraken we de begroting.

Sinds de invoering van het dualisme hebben we gewerkt aan een programmabegroting naast de produktenbegroting. Een speciale werkgroep van raadsleden doet daar onderfsteund voorstellen voor. Ondertussen zijn we aan onze tweede programma begroting toe. De tweede is al behoorlijk verbeterd en veranderd ten opzichte van de eerste. Toch blijft het zoeken, voor de raad die de oude produktenbegroting en de lijst met bezuinigingen en prioriteiten mist, maar ook voor het DB om het met een ander dokument te moeten doen in de commissie.

Vragen uit de commissie over 5 verschillende programma's over doelen, effecten, middelen, inhoudelijke voortgang. Beantwoording graag kort: dat is niet mijn sterkste punt, ookal niet omdat ik tijdens het eerste antwoord koortsachtig speur naar de opgeschreven tweede vraag en mijn te geven antwoord daarop.

Aan het eind van zo'n avond heb ik vaak het idee dat ik meegedaan heb aan de quiz 2 voor 12. Niet alleen vanwege de wens om zo goed mogelijk te antwoorden op een grote diversiteit aan vragen, maar ook omdat ik zo af en toe vrolijk roep: "Die zoeken we op".

Ooit zei iemand tegen mij "Als je de pers niet goed te woord kunt staan, dan hoor je niet in het openbaar bestuur thuis". Wellicht klinkt dit strenger dan bedoeld, maar de strekking was duidelijk.

Ik heb geoefend, ben vriendelijk, heb geleerd wanneer ik me niet van mijn stuk moet laten brengen en echt niets meer moet melden dan wat ik kwijt wil, maar eerlijk is eerlijk, het is niet mijn grootste hobby.

Daar trekt de pers zich natuurlijk niets van aan. Dus had ik donderdag een interview met het NRC over "moslimextremisme" (ze ondervroegen veel meer mensen dan alleen mij), vrijdag een interview met het NRC over ons gemeenschappelijk plaatsingsbeleid op scholen samen met het bijzondere schoolbestuur, maandagochtend om negen uur (!) een interview met AT5 over de kosten voor ons nieuw te bouwen stadsdeelkantoor en s'middags een persconferentie (dus zelfgekozen) over wederom het gemeenschappelijk plaatsingsbeleid in het primair onderwijs in Oud-West.

AT5 had na deskresearch besloten dat wij het op een na duurste stadsdeelkantoor in de stad gingen bouwen. Bepaald een leuk item om mee in het nieuws te komen! Gelukkig, en voorspelbaar -want wij zijn niet van de luxe en de gouden kranen- leverde ons eigen deskresearch op, dat zij appels met peren vergeleken: verbouw vergeleken met nieuwbouw, kantoren met en zonder nieuw te bouwen stadsdeelwerf op een hoop gooiden en geen rekening hielden met de grondkosten die per stadsdeel kunnen verschillen.

Ik mocht dat allemaal uitleggen. Kern van mijn betoog was dat de enige zinvolle vergelijking was als je de prijs per " Bruto vierkante meter vloeroppervlak" zou vergelijken"  en dat het zinvol was om te kijken of er stadsdelen waren die per medewerker meer dan gemiddeld vloeroppervlak berekenden. Het laatste was minstens bij ons niet het geval. Als je uit ging van de prijs per "bruto vierkante meter vloeroppervlak zaten wij onderaan de middenmoot en als je de extra kosten voor het aanleggen van onze half verdiepte werf (passend binnen het projectplan voor de Hallen en gehonoreerd met een subsidie van het rijk) er van af zou trekken, dan kon je gemakkelijk constateren dat wij juist behoorlijk sober bouwen. Dat is, omdat we natuurlijk niet op kosten van de burger onszelf duur willen huisvesten, een terechte constatering.

Of het overkwam? Ik hoop het maar.

Wat ik wel weet is dat het zonder stotteren uitspreken van "bruto prijs per vierkante meter vloeroppervak" op maandagochtend om negen uur voor de camera wel even wat van te voren oefenen kostte.

Onafhankelijk van elkaar bedachten wij hetzelfde.

Onze zondagswandeling ging dus niet naar strand, bos of duinen, maar naar de Ceres terminal om te bekijken hoe het laden en lossen van dit containerschip in zijn werk zou gaan. Per slot van rekening was het nieuws.

Gelukkig voor Ceres, wat minder gelukkig voor ons, ging het overladen kennelijk zo snel dat de Ceres terminal zondag toch weer een desolate aanblik bood. Een medewerker wist ons te vertellen dat het allemaal perfect gegaan was.

Toen wij dan maar doorreden naar IJmuiden om even een visje te eten, zagen we toch gelukkig net nog het containerschip het ruime sop kiezen.

We gaan het zeker nog een keer wel echt zien, maar zullen dan sneller zijn.

Ons weekend stond in het teken van een blije Tim die 7 werd. Groot feest. Grote zus Lotte besteedde al haar lucht en twee uur van haar tijd aan een superverjaardagsballonnenclown.

Los van alle feestelijkheden kregen wij een ernstige verstopping die de buren lekkage en een nat bed bezorgde en Marco veel en lang vies werk.

Zondag stond in het teken van opruimen, spelen met cadeaus en het voorbereiden van de traktatie op school

Morgen een zoon die 7 wordt.

Daarnaast een boel werk voor het stadsdeel en gisteravond een avondvullend etentje met het presidium als afscheid van onze voormalige secretaris en ondersteuner van het Bestuurlijk Overleg Stadsdelen. Erg gezellig en lekker gegeten, maar de tijd voor het vullen van het weblog ontbrak daardoor.

Natuurlijk gaat ook de verjaardag van Tim voor, dus even geen nieuws

Dinsdagavond hadden wij een in mijn ogen zeer constructieve raadsvergadering. De onderwerpen die op tafel lagen waren niet de minste in zo'n brede coalitie als wij met elkaar in Oud-West hebben: veel parkeren en vastgoedbeheer.

Mijn enige agendapunt werd afgehamerd, dus al te veel zweet van mijn kant zat er niet in. Ik genoot van de discussies en ook van de wijze waarop de partijen reageerden op elkaars Algemene Beschouwingen.

In het dualisme en met nieuwe afspraken blijft het regelmatig zoeken over hoe dit nu weer moet. De gewenste poging om als raadsfracties meer met elkaar dan met het DB in debat te gaan, ging volgens mij best goed.

Raar en volgens mij ook onbevredigend voor velen is het format waarbinnen de raad voor het reces Algemene Beschouwingen houdt, het DB zaken hieruit gedurende de begrotingsbesprekingen in de programbegroting verwekt, maar waarbij het DB pas in november reageert op de tekst van de Algemene Beschouwingen.

We hebben het voor dit jaar zo afgesproken, maar als ik de geluiden op de wandelgangen zo hoor, is dat vanaf volgend jaar anders. In mijn beleving zou dat ook terecht zijn. Algemene Beschouwingen in Juni en reageren in November: daar zit teveel tijd tussen.

Vorig jaar hadden we vlak na ons gemeenschappelijk werkbezoek raad. Die ging toen moeizaam en scherp waarop een van de achtergeblevenen cynisch opmerkte "Goh, het is merkbaar dat de raad op werkbezoek aan teambuilding heeft gedaan".

Na ons afgelopen werkbezoek hadden we meteen dinsdag al raad. De cynische opmerking van vorig jaar is niet herhaald. Volgens mij ging het dan ook erg goed afgelopen dinsdag en na afloop ind e kroeg voerden de belevenissen in Antwerpen de boventoon.

Elk jaar organiseren de school en de bibliotheekouders voor alle kinderen een programma in het kader van de kinderboekenweek. Dit jaar voerden ouders Hina en het mes op uit  De Dans van de drummers van Hans Hagen die dit jaar de Gouden Griffel won.

Omdat ik vaak voor mijn werk even een kopje koffie bij de concierge van de school drink, had ik in de afgelopen weken al mooie attributen en vele varianten van afrikaanse kleding voorbij zien komen.

De combinatie van de aandacht die de school hier in steekt en de gedrevenheid waarmee de ouders een prachtig decor, een mooi verhaal en enthousiast spel neerzetten (ouders die normaal niet op het toneel staan) doen mij toch wel wat.

Daar gebeuren hele mooie dingen, zoals vaak op school.

De kinderen genoten en na afloop van het toneelstuk dansen ouders en kinderen met afrikaanse muziekinstrumenten, geheel in stijl van het thema van de Kinderboekenweek.

Extra leuk was dat Hans Hagen vorig jaar nog op school was geweest. De kinderen wisten daar nog veel van. 

Ik weet in dit soort gevallen nooit zo goed wie er na afloop trotser is, ik als stadsdeelwethouder Onderwijs of ik als moeder. Gezien het feit dat dit me ook regelmatig overkomt als ik op een van onze andere scholen een themagebeurtenis op school meemaak, zal het toch wel de eerste zijn.

Gisteravond maakte ik me "zorgen" (:) over of er vandaag wel iets op mijn weblog zou verschijnen, gezien het van 09 tot 24 uur gevulde programma van vandaag.

Aan het eind van de middag betrapte ik mezelf op de cynische observatie dat een weblog hebben als politiek bestuurder dan wel hardstikke transparant is en getuigt van innovatiebereidheid en de wens tot het afleggen van verantwoording, maar dat je soms somber kan worden over het feit dat over datgene waar je het meest mee zit op dat moment en dus wellicht ook wel het meest politiek/bestuurlijk interessante vraagstuk van dat moment,  je vaak niets op je weblog kunt melden:

Te gecompliceerd, vertrouwelijk of niet bijdragend aan de beste oplossingsrichting als je daar over iets zou schrijven, maar onmiskenbaar ook op dat moment hetgene waar je het meest mee bezig bent.

Dit dillema hoort natuurlijk bij de functie die ik vervul.

Gelukkig draag ik zowel de functie als de bijbehorende dilemma's met graagte en trots.

Dat leidt tot de paradoxale conclusie dat dit stukje dus nergens over gaat.

Het gewone dagelijkse leven liep dus wel hard vandaag. Vollop drukte en verzoeken, terwijl ik mijn benen nog voelde vanuit het werkbezoek aan Antwerpen en eerlijk gezegd toch ook de indruk had dat ik niet helemaal weekend had gehad, maar goed.

Erg leuk was de voorbereidingsgroep voor onze ingratiediscussie met de commissie Welzijn omdat we daar ook net in Antwerpen een bijeenkomst over hadden gehad. Dat hielp onmiddelijk mee bij de voorbereiding, dus het eerste succesje van ons werkbezoek lag er vandaag al.

's Avonds een goede vergadering met de agendacommissie van de Samenwerkende Amsterdamse Stadsdelen. Tijdens onze Onderwijs en Welzijnsconferentie formuleerden we aan de hand van een aantal inhoudelijke dossiers onze gemeenschappelijke ambities. Veelvuldig werd bij de "hoe-vraag" terugverwezen naar de agendacommissie. Dat was heel verstandig en spaarde toen veel tijd.

Maar al bij de eerste agendacommissie kwamen we tot de conclusie dat we zoveel samen hadden geformuleerd dat er toch minstens een extra en lange sessie van de agendacommissie nodig was om die ambities in goede banen te leiden.

Dat deden we vanavond. We deden goede zaken, met vanaf halverwege de avond een flesje wijn op tafel. 

Morgenavond raad, waarschijnlijk met heftige discussies. Het wordt vast laat, veel verslag over Antwerpen zal er morgen dus wel niet inzitten.

Terug in Amsterdam zag ik zowel aan mijn mailbox als op de website van de gemeente Antwerpen dat bestuurlijke zaken in Oud-West en de collegevergadering in Antwerpen onverminderd doorgingen.

Ons bezoek heeft dus niemand schadelijk van het werk gehouden. Ook het gewone leven ging gewoon door:

De demonstratie waar ik graag bij had willen zijn, werd ook zonder ons een groot succes en Roosje werd zowel in het Vlaams als in het Nederlands "gekuist" en haalde daarmee weer de pers.

Daarnaast had ik zelfs een afspraak met mijn dochter dat ze mijn mailtjes op de website zou zetten (ik weet dat ik dat in principe automatisch zou kunnen doen, maar dat is me tot op heden nog niet gelukt wekens gebrek aan uitzoektijd).

Ik kwam simpelweg niet aan loggen toe: vol programma en veel slaap als ik eenmaal weer in het hotel terug was.

Ondertussen ben ik met veel indrukken, links, papieren en foto's weer terug.

Als het gewone dagelijks leven niet al te hard loopt, binnenkort meer.