Het was weer zo'n maandag: ik zat op mijn stoel en de wereld, of tenminste het ambtelijk deel van de wereld voltrok zich voor mij.

Zo af en toe en regelrechte stoelendans, als er teveel mensen binnenkwamen. De koffie en thee werden af en aan geruisloos aangevuld.

Van "op welke uitnodigingen ga je deze maand wel of niet in" tot integratie, voorwoorden, stadsdeelhuis, gebaar naar nieuwe bewoners, gesprek met de moskee, Het Fijnhout, Sociale Activering, Kunst in de Openbare Ruimte, Buurtsportinitiatieven, trouwlocaties, het vermeerderen van zorgeloosheid en het verminderen van handelingsverlegenheid.

Er trok nogal wat aan mij voorbij.

Aan het eind van de dag had ik een kennismakingsgesprek met onze nieuwe wijkteamchef van de politie.

Soms zeggen ze dat de bestuurlijke top zo vaak verandert, maar ik zie toch her en der bij anderen snellere personeelswisselingen aan mij voorbij gaan: ik ben in mijn korte voorzittersperiode aan "mijn" derde wijkteamchef en aan de tweede districtschef toe. Op zich houd ik niet zo van personele veranderingen, ik vind het altijd jammer dat mensen weggaan. Maar goed het went.

Ik neem me voor de wisselingen constructief op te pakken en de inhoud van onze overleggen dan ook maar weer opnieuw vorm te gaan geven.

Onze nieuwe wijkteamchef heeft een indrukwekkende en gevarieerde staat van dienst en brengt vast ook weer een nieuwe en eigen werkwijze met zich mee. Ik heb ondertussen al eventjes in mijn rol mogen oefenen, dus het wordt vast een nieuwe goede samenwerking.

Terwijl de dag vraagt om een verslag, werkt mijn computer tegen.

Na de zoveelste interventie blijf ik last houden van een windowsversie die om activering vraagt terwijl dat allang gebeurd is en ik toch echt in bezit ben van een legale versie inclusief produktnummer.

Ik legde vanavond het moede hoofd in de schoot en installeerde windows maar weer een keer opnieuw.

En dat terwijl ik net zo lekker opshcoot met mijn autodidacte rondleiding door de open source CD en al aan het experimenteren was geslagen met het audioprogramma.

Gelukkig heb ik altijd nog de laptop. Terwijl ik al chattend een uitnodiging krijg om naar San Fransisco te komen door iemand die ik in Amsterdam heb ontmoet, wacht ik op het andere scherm braaf de herinstallatie van windows af.

Vandaag had ik een goed gesprek met de moskee. We ontkwamen, zeker gezien de actuele discussie niet aan het "handen geef issue".

Ook ik krijg geen hand en natuurlijk heb ik daar moeite mee.

Elke keer als ik met de moskee in gesprek ga, benoemen we onze wederzijdse gevoelens en intenties bij het wel of niet handen geven. Een noodzakelijk ritueel waar ik in iedergeval niet zonder kan.

Aan de hand van de discussie over Verdonk, kreeg die discussie wel een nieuwe dimensie.

Ik krijg geen hand en zolang ik naar de vertegenwoordigers van de moskee kan benoemen wat dat met mij doet los van hun uitleg over het waarom niet, kan ik daar voorlopig mee leven.

Wel riep ik vandaag:

Alles goed en wel, als Verdonk een hand krijgt, dan ik ook want we doen niet aan discriminatie. Daarover waren we het overigens snel met elkaar eens.

Hoe moeilijk het ook is, we hadden een oprecht goed gesprek over waar we elkaar zouden moeten kunnen vinden over wederzijdse verantwoordelijkheden, over wat (even los van wat ons natuurlijk in religieus opzicht scheidt) ons bindt en waar we met elkaar naar afspraken kunnen zoeken om het in Oud-West met elkaar goed te doen.

Het gesprek wordt vervolgd.

Vandaag was vol, veel, leuk en goed.

Net thuis.

Ik geniet in stilte van een lege kamer en van het feit dat iedereen al in bed ligt, pendel in herhaling met de koptelefoon op heen en weer tussen Boudewijn de Groot en Son of a Preacher man. Even lekker bijkomen.

Veel vergaderd vandaag, gesprek met de moskee voorbereid, voorzittersoverleg met de Burgemeester.

Vanavond een gezellige, goede en ontspannen huiselijke afspraak samen met proffessor van de UvA en een collegavoorzitter over een samenwerkingsproject en hoe we daar zoveel mogelijk betekenis aan kunnen geven.

Even stevig weg van de jachtigheid in alle rust over samenwerking, gretigheid en wederzijdse kennisoverdracht.

                                                       Foto: Lars Nanninga

Donderdagmiddag mocht ik in De Waag de eerste nederlandstalige Open Source Software CD, The OpenCD NL in ontvangst nemen.

De CD is gemaakt door het Open Source Software Lab in samenwerking met Disc en biedt tal van open source softwaretoepassingen meestal voorzien van een nederlandstalige handleiding.

Ik kreeg de CD aangeboden omdat ik voorzitter van het portefeuillehoudersoverleg ICT ben en omdat ik onze welzijnsinstelling op het spoor heb gezet van samenwerking met het OSSL waardoor zij in haar multifunctioneel centrum gebruik is gaan maken van de open source software.

Bij het Fijnhout kunnen mensen nu computercursussen volgen waarbij i.p.v. dure software open source toepassingen gebruikt worden. Bij de cursus krijgen ze ook gratis de open source software CD mee zodat ze ook thuis aan de slag kunnen zonder dure software te hoeven kopen.

Omdat de meeste bezoekers van het Fijnhout niet echt geld over hebben, is dat helemaal goed.

Los daarvan maken de open brondcodes en het feit dat je geen licenties hoeft te betalen en dat je op de bestaande software door kunt borduren de open source software tot principieel zeer verantwoorde software: kennis delen, vergroten en weer terug geven. Of zoals een van de deelnemers het verwoordde "Dit is de Max Havelaar onder de software".

Ik ga er binnenkort maar eens een avondje mee spelen. Of zoals ik tijdens de presentatie aangaf "een strategisch werkbezoek aan Het Fijnhout afleggen en meteen een cursus meepakken", want afgezien van mijn weblogtool, heb ik me zelf nog niet super verdiept in het zelf gebruiken van open source software.

Je kunt de Open CD hier vinden en downloaden.

Shapeshifter: Dat woord bleef vanavond de hele avond hangen tijdens de voorstelling van Freek de Jonge. De Shapeshifter is een bekende figuur uit Star Trek die steeds van verschijning verandert.

Dinsdag was ik bij de eerste avond van Neerlands Hoop in Memoriam als onderdeel van de Vergrijzing van Freek de Jonge.

Ik liep mijn leven grotendeels langs het aanbod van Freek de Jonge en geloof dat ik hem deze avond voor het eerst live en van dichtbij zag.

Gedenkwaardig, imposant, verwarrend, om te lachen en ook om het bij tijd en wijle even koud van te krijgen.

Voor de pauze een interview door Henk van Gelder met Freek de Jonge over het ontstaan van Neerlands Hoop. Zonder conferencepakje aan en even geen spelbepaler of aangever, gaf het mij het idee in een wat vergrote huiskamer te zitten terwijl de grote conferencier zichzelf op de pijnbank legde om niet alleen zijn beeld van de periode neer te zetten, maar ook recht te doen aan Bram Vermeulen die zijn verhaal er niet tegenover kon zetten. Er viel nog wel wat af te ronden.

Na de pauze, een Freek de Jonge nu wel in coferencepakje die veel makkelijker dan ikzelf de overgang maakte van het interview naar zijn  "eigenlijke werk" dan ik.

Veel oude stukjes conference en veel muzikale gasten om nummers uit die tijd ten gehore te brengen.

Ik had even het idee dat ik de OOR pop encyclopedie voor een groot deel in het echt zag: Jan de Hont, Robbert Jan Stips, Stef Bos, Bart de Ruiter, Rob Kloet..... en last but not least natuurlijk Thé Lau, ooit ook deel van de begeleidingsband van Neerlands Hoop en nu al jaren eigenstandig zo groot, dat ik al heel lang fan van hem ben.

Ik vond het behoorlijk indringend allemaal.

Freek de Jonge nog nooit echt live gezien, eerste gast Stef Bos( met het mooie nummer Vogelvrij), voor mij wel bekend maar nog nooit echt naar geluisterd, nu wel en het viel heel niet tegen.

Bij het optreden van Thé zat ik extra rechtop. Het valt me op dat je bij je favoriete zangers hun eigenheid bijna nog meer hoort als ze het werk van een ander zingen dan hun eigen werk: dan hoor je nog meer wat dat stemgeluid zo apart maakt. Thé zong Kijk daar is Kees en Rode Wijn van Bram Vermeulen.

Na afloop opeens de rare gedachte. Hoeveel wrange grappen kunnen er gemaakt worden in de tijd dat er een verdwaalde traan uit het vorige nummer nodig heeft om vanuit je oog naar beneden af te druipen. Het antwoord kwam onmiddelijk daarna: veel.

Ik shift niet zo gemakkelijk in sfeer, dus loop nog achter als deze dynamische Freek al weer lang met iets anders bezig is.  Dat zorgt voor wat verwarring aan mijn kant. Ik houd dat tempo van wisselingen geloof ik toch niet helemaal bij.

Toch genoot ik samen met mijn zoon enorm van deze avond en samen hadden we het idee getuige te zijn van iets heel bijzonders rond de hommage aan en afronding van Neerlands Hoop.

Het einde met Quo Vadis, de Douaniare en de bijhorende act met de knallende papieren boterhamzakjes die het podium opgegooid moesten worden, moeten veel op vroeger hebben geleken.

Vanaf vanmiddag 4 uur tot nu heb ik me uitsluitend met ontspannende (en toch ook belangrijke) zaken bezig gehouden.

Bezoek aan Living Tomorrow gekoppeld aan een belangrijke vergadering en direct aansluitend (maaltijd schoot er dus bij in) naar Freek de Jonge in het Compagnie Theater voor Neerlands Hoop In Memoriam.

De eerste keer dat het kon om weer te lachen om een actueel pregnant grapje, beetje bevrijdend. "Ober er loopt een vlieg over mijn soep" waarop de ober zijn armen ten hemel rijkt en zegt "Jezus is terug gekeerd op aarde" "Vroeger kon die, maar of dat nu nog zo is"?.......

Wel lekker om even in een setting te zijn waarbij je gewoon ongeneerd kunt lachen, maar vandaag dus even geen tijd meer voor de log.

Vanavond hadden we met de raad een themabijeenkomst over integratie.

Deze avond was al voor de zomervakantie afgesproken, maar viel na de gebeurtenissen van de afgelopen weken toch opeens op een andere plek.

Buiten de raadszaal, met filmbijdragen van buurtbewoners, stellingen, een zeer gedegen panel, een goede discussieleider en werkopdrachten waarbij de raadsleden uit de eigen fractie getrokken werden.

De hele avond sprak iedereen als individu en verwoordde de eigen zoektocht op de stellingen. Ik vond dit een enorm prettige manier om ongedwongen in een andere setting de discussie met elkaar aan te gaan en heb het idee dat we met de opbrengst ook aan de slag kunnen.

Bij de opdracht om prioriteiten te benoemen, kwam ouderparticipatie op scholen als ongedeeld eerste naar voren.

Aan het eind van de avond gaf een vertegenwoordiger van het bewonersplatform ons nog een mooie opsteker mee: jullie mogen trots zijn op jullie buurt want de manier waarop bewoners geregeerd hebben en gepraat is echt heel goed. Jullie mogen ook trots zijn op je opbouwwerk en je stadsdeelbestuur want zij hebben hard gewerkt en goede dingen gedaan de afgelopen periode.

Een mooi slot. Ook ik ben trots op onze bewoners en ontzettend blij met de enorme inzet die ons opbouwwerk altijd, maar de laatste weken des te meer in de buurt levert. 

Ondertussen ben ik na een lange dag thuis en val hier midden in de filisofiebijeenkomst van mijn echtgenoot. In rap tempo komen terwijl ik zit te werken, het bezoek van de koningin, de functie, de zin en de onzin van het geloof en het verschil tussen argumenten die je vanuit je eigen denken of vanuit je geloofsovertuiging naar voren kunt brengen aan de orde. In de nazit van het boek dat ze bespraken. Vooralsnog is er dus op dit moment zo ongeveer overal waar ik kom dialoog.

De dialoog slaat even dood als er toch snel gekeken moet worden wie de grootste Nederlander is geworden, achter de computer gezeten ben ik de boodschapper van het nieuws.

Vanavond wilde ik naar het politiek Cafe van GroenLinks. Dat begon al om 20.00 uur in Oost.

Tijdige aankomst wilde niet lukken: eerst Sint Maarten vieren en daarna mijn jongste met snoep en al in bed krijgen en pas daarna....

Later dan ik wilde zat ik op de fiets.

Moe, lui en alles had ik eigenlijk amper zin om me per fiets naar de andere kant van de stad te begeven, maar ja.

Halverwege de Overtoom fietste ik in een fuik van politieagenten waaronder ik een van onze buurtregisseurs herkende. Ik stond half met met hand omhoog om te groeten toen ik aangehouden werd.

Mevrouw u fietst zonder licht.

Laten we voorop stellen dat ik in de stellige overtuiging verkeerde dat ik licht had, anders zet je toch je dynamo niet op je wiel en bovendien had ik het recent nog gechekt.

Agenten in opleiding moesten de papierwerkzaamheden oplossen.

Ik ben moeder, heb een voorbeeldfunctie en daarnaast ben ik ook heel sporadisch ook automobilist en vanuit elk van die rollen ken en onderschrijf ik het belang van goede fietsverlichting. Het feit dat ik fietste in volle overtuiging dat mijn licht het deed, doet daar niets aan af.

Ik nam de boete dan ook met volle overtuiging en vind het goed dat hier acties op zijn. De gêne aan beide kanten was groot. Maar ik gaf mijn paspoort, zette mijn fiets aan de kant en belde en taxi, anders zou ik nooit meer op dat politiek cafe aankomen.

Uiteindelijk werd ik lekker warm in de taxi naar mijn bestemming en probeer ik uit te vogelen hoe mijn fiets en ik morgen lang genoeg van elkaar gescheiden kunnen zijn om het euvel te laten verhelpen, want ik fiets bewust niet (vanavond dus niet bewust) zonder licht. Als het niet lukt morgen, dan de electrische knipperlichten die ik thuis heb liggen als noodmaatregel maar weer van stal.

update 12/11: mijn licht doet het gelukkig weer.

Het kon eigenlijk al nooit en je moet het ook niet willen maar vroeger had ik nog wel eens het idee dat je "if all else failed" je mening altijd nog uit de krant kon halen. Ik was dezer dagen gedreven door een sterke nieuwshonger.  Ook verlangde ik naar dat wat veel van ons wel zal zijn overkomen "geef me tenminste een aanknopingspunt van waaruit ik die gedachtenstroom en hoe verder" op een rijtje zou kunnen zetten.

Dat lukt van geen kant: teveel nieuws, ik heb uiteindelijk gelimiteerde opslagcapaciteit en merkte bij het kranten lezen soms bijna letterlijk dat na lezing van het ene artikel, het eerst gelezen artikel in mijn geheugen gewist werd. Daarnaast waren er zoveel nieuwsbronnen, zoveel meningen en zoveel mogelijke invalshoeken dat mijn reguliere ordeningsprincipe overbelast werd.

Geeft niets. Uiteindelijk doe je het toch met wat je zelf voelt, denkt, hoort, bespreekt. Welke en hoevele bronnen je ook gebruikt. Hoe je zelf alles kleurt, rangschikt en interpreteert en hoe dat je beeld op de wereld om je heen bepaalt, is nu namelijk precies dat wat maakt dat je bent wie je bent.

Toch ben ik ook blij dat ik mij af en toe even kan warmen aan de meningen en uitspraken van mijn partijgenoten:

Speech van Femke Halsema op Forum GroenLinks

GroenLinks wil halt aan escalatie

Voor wie wil weten wat de webloggende politici dezer dagen zoal bezighoudt, geeft de stem van.nl een mooie doorkijk.

Toen ik zondag meldde dat ik zat te zweten op een verklaring voor de raad van de volgende dag over de situatie rond de moord op Theo van Gogh, rekende ik even buiten de waard of liever gezegd het dualisme.

We zouden pas dinsdag raad hebben, en maandag een brede commissie vanwege voorbespreking van motie en amendementen opde begroting. Mijn gedachte was simpel: als wij met zijn allen maandag bij elkaar zitten, klinkt "wacht u maar tot morgen" in een week waarin de gebeurtenissen elkaar met rap tempo opvolgen wellicht niet zo adequaat.

Maar bij de brede commissie hoefde het DB niet echt een rol te spelen, onze preadviezen stonden al op papier. Bovendien werd aangegeven, was de raad een plechtiger moment.

Daar ben ik het van harte mee eens en ik had ook zelf een voorkeur voor dat moment, maar dacht dat de raad daar wel anders over zou denken. Wel was het apart dat dit volgens mij de eerste keer was dat de raad aangaf dat een dagje later geen bezwaar was. Ik ben heel tevreden over de gezamenlijke uitkomst.

En zo kon ik dan naast een apart feitenrelaas uitdelen tijdens de raad waarin de begroting werd vastgesteld, onze verklaring afleggen.

Het was goed om de gebeurtenissen en het denken erover samen met raadsleden en organisatie een plek te geven tijdens een plechtig moment. Ook spraken we af hoe we hier verder over door zouden praten.

Vrijdag  was ik aanwezig bij een iftarmaaltijd met aansluitend debat georganiseerd door een groep jongeren uit het jongerencentrum Argan. Het debat ging over integratie en de rol van de islam daarin. Dat was al lang gepland.

De actualitiet maakte dat het eigenlijk alleen om de moord op Theo van Gogh ging.

Als gast van de jongeren, hadden de politici achter de tafel waaronder ik zich te verantwoorden. Een debat waarin nog niet direct de pasklare oplossingen voor de toekomst naar voren kwamen, maar waarbij ook duidelijk naar voren kwam dat een aantal mensen naast onzet over de moord ook boos en verontwaardigd waren over de wijze waarop er aan hen gevraagd was of ze zich schuldig voelden en op welke wijze zij zich zouden gaan uitspreken tegen de moord.

Heel begrijpelijk vanuit de optiek van jiongeren die hier part nog deel aan hebben, met twee benen in de maatschappij staan en toch een verantwoordingsvraagstuk voorgelegd krijgen.

Toch ligt bij deze groep jongeren ook een antwoord naar de toekomst, een safe plek voor onze jongeren naar hun eigen toekomst en die van Amsterdam, maar ook de plek waarin de discussie over de modernisering en beleving van welk geloof dan ook in Amsterdam, die juist vanuit deze plek/groep op een constructieve manier gevoerd en gevoed kan worden.

Wij gaan dit rotklusje niet voor jullie opknappen en niet repareren wat een combinatie van fundamentalisten aan de ene kant en rechtste politieke partijen aan de andere kant met elkaar in leven roepen. Niet onze strijd en kijk alsjeblieft niet naar ons voor het opruimen van die niet door ons veroorzaakte zooi was een van de meningen in mijn eigen woorden verwoord.

Vandaag kreeg ik meermaals melding van een fietsdemonstratietocht die morgen vooral door jongeren gehouden gaat worden.

Ik heb de middelbare en beroepsopleidingen in ons stadsdeel opgeroepen hier vooral aan mee te doen. Vanavond tijdens de commissie vergadering kreeg ik de poster met oproep onder ogen inclusief een website.

Te laat thuis, surf ik naar de website "Dit pikken wij niet"en zie tot mijn vreugde dat de actie gecoordineerd wordt vanuit Argan. Het debat van vrijdag en de actie van morgen liggen dus en zo toch in elkaars verlengde.

Vanavond broed en zweet ik op een verklaring naar de raad voor morgen over de moord op Theo van Gogh.

Hoewel wij met velen dinsdag al samen naar de Dam liepen, is het van belang om samen stil te staan bij de verschrikkelijke gebeurtenis en haar impact op Amsterdam, onze bewoners en ons stadsdeel.

Ik deed veel de afgelopen week, was veel in de buurt, ik luisterde veel de afgelopen week en ik zei veel deze week.

Toch: Het weten, duiden en op kunnen schrijven lijkt nog steeds heel moeilijk. Maar het werkt heel louterend op de maalstroom aan gedachten: huiswerk met betekenis.

Zittend achter mijn computer, mis ik het potlood van vroeger waarop je starend en denkend kon kauwen, zoekend naar de juiste woorden.

Vrijdag liep ik net als elke maand met een van onze buurtregisseurs door de buurt.

De Da Costabuurt deze keer.

Eigenlijk zou ik willen zeggen dat we van een boel zaken constateerden dat ze er veel beter en mooier uitzagen. Zo was het namelijk ook.

Vlak van te voren speelde nog heel even de gedachte om de wandeling niet door te laten gaan met een vaag sentiment in het achterhoofd: "welk beeld straal je uit als je nu als lokaal bestuurder geflankeerd door een politieagent door de buurt loopt. En dat op een dag waarvan later verschrikkelijk genoeg bleek dat er beveiliging rond een aantal prominente bestuurders was ingesteld.

Wij hadden een goede en zinvolle wandeling met veel wederzijdse informatie.

Zoals altijd heb ik mijn camera bij me om mooie, grappige of ergelijke dingen vast te leggen.

Toen ik vanavond mijn foto's bekeek "bleef bij deze de tekst "Alleen de vogels vliegen van Oost naar West Berlijn" in mijn hoofd hangen.

Oost, West, Thuis Best moet blijven gelden voor iedereen bij ons, uit Oost en West in Amsterdam.

Vandaag een waas over de gewone dingen. Vroeg op, voor de uitslag van de amerikaanse verkiezingen. Vanacht niet opgebleven, met het risico een historisch moment te missen. Vanochtend blij dat ik mijn nachtrust niet heb opgegeven om te horen dat Bush blijft.

De gewone vergaderingen gingen door, met tussendoor en tijdens telefoontjes over de gebeurtenissen van gisteren en over hoe het er vandaag in Oud-West aan toe gaat.

Het door de gemeente in Amsterdam in werking gezette "draaiboek Vrede" vraagt om nog actiever en alerter te weten wat er speelt in de buurt en het door te geven als er onrust is.

Bij ons bestond dat vandaag uit weten dat er veel cameraploegen bij de moskee langsgingen, contact met de buurtregisseur, het opbouwwerk en de Centrale Stad.

Ook moest ik vandaag nadenken over een reactie naar een bewoner die aangaf dat de tocht naar de Dam met op kop een vertegenwoordiger van de moskee en de stadsdeelvoorzitter een vervelende indruk had achtergelaten.

Ik realiseerde me gisteren terdege toen ik besloot te doen wat ik deed, dat hier ook mensen tegen zouden zijn. Een aantal mensen heb ik  tijdens de tocht uit kunnen leggen waarom ik het belangrijk vond om samen met een vertegenwoordiger van de moskee te laten zien dat we het samen afschuwelijk vonden wat er gebeurd is en daarmee ook de delegatie aan te voeren.

Ik loop niet vaak voorop, heb die behoefte of het doel ook maar zelden. Gisteren wel. De te verwachten tegenreactie kwam ook. Volgende week hebben we hier een gesprek over.

Wat er gisteren gebeurd is, kwam nog het meest direct bij me terug toen vandaag alledrie mijn kinderen met hun verhalen van school terugkwamen: de jongste had samen met een klasgenootje in de klas over de demonstratie van gisteren mogen vertellen, de tweede oudsten waren allebei behoorlijk onder de indruk van de toespraak van hun beide rectoren vandaag. De oudste besloot vandaag spontaan zijn spreekbeurt voor morgen, die eigenlijk over "parcouren" zou gaan, aan de dood van Theo van Gogh te wijden en dan met name over waarom het zo belangrijk was dat de rector en de burgemeester niet alleen zeiden dat het heel erg was wat er gebeurd was maar ook nadruk legden op het rustig en waardig reageren en je niet te laten verleiden tot haatdragende reacties.

Nog maar net thuis, hongerig naar beelden enieuws over wat ons vandaag al de hele dag bezighoudt: de afschuwelijke moord op Theo van Gogh.

10.06: mijn nooit aflatende nieuwsdienst, echtgenoot Marco (eerste bron bij 11 september en de moord op Pim Fortuyn) doorbreekt ons DB met het afschuwelijke nieuws.

11.00 Bericht vanuit de Centrale Stad, Theo Van Gogh is vermoord. Zorg dat je er staat als lokale overheid en wees alert op behoefte tot hier gezamenlijk over praten, uitingen van onlust en discriminerende graffiti, communiceer en handel.

13.30 Buurtregisseurs is gevraagd de buurt in te gaan en  te onderzoeken wat er speelt. De eerste verzoeken komen binnen bij ons opbouwwerk om ons buurtmuseum open te stellen voor mensen die ervaringen willen delen en willen praten.

We werken samen aan het idee om vanuit Oud-West de dan net bekend geworden lawaaidemonstratie op de Dam bij te wonen. De eerste telefoontjes van raadsleden die vanovond niet willen vergaderen, maar op de Dam willen, zijn komen binnen.

Uiteindelijk wordt de geplande vergadering op verzoek van raadleden gecancelled en bekendheid gegeven aan het gezamenlijk voornemen om als Oud-West samen naar de Dam te gaan,

15.00 Richting Het DAC op de Jacob van Lennepkade. Zij openen vandaag feestelijk hun activiteitencentrum. Hannah Belliot zou openen maar moet afzeggen vanweg een ingelaste collegevergadering i.v.m. de moord op Theo van Gogh.

Onder de passende woorden "Een ongelukkige dag voor Amsterdam, maar een feestelijke voor het DAC want wij gaan open" Bij een te begrijpen afwezigheid van Hannah Belliot, improviseer ik als second best een openingstoespraakje.

Het DAC heeft hard gewerkt om dit prachtige activiteitencentrum open te laten gaan, een aanwinst voor de zorg in Amsterdam en ook een aanwinst voor Oud-West. Ik ben blij dat ik er ben en nog "een klein beetje bestuurlijk cachet"aan de opening kan geven.

Ondertussen gaat de voorbereiding voor de avond door: onze buurtregisseur loopt samen met de buurt mee in de tocht naar de Dam, in uniform: Mooi.

Ondertussen gaan we in gesprek met het bestuur vande moskee El Tahweed: Loop alsjeblieft samen met ons mee inde tocht van vanavond en laat met ons als bewoners en stadsdeel zien dat je deze daad verafschuwt.

Ons pleidooi vind een gewillig oor.

Samen met dhr. Zaari van de moskee, voer ik als stadsdeelvoorzitter onze delegatie naar de Dam aan.

Terwijl er later op de avond in Nova gepraat wordt over de sluiting van o.a. deze moskee, sta ik samen met de vertegenwoordiger van deze moskee zij aan zij op de Dam om deze daad te verwerpen.

Onze overtuigingen en handelswijzen verschillen enorm, toch staan we samen op de Dam om zichtbaar te maken dat wij deze daad tot op het bot veroordelen.

Ik ben aan het werk en in functie vanavond, maar ik weet mij elders op de Dam  erg gesteund in de wetenschap dat zowel mijn gezin als mijn vrienden elders op de Dam voor volstrekt hetzelfde staan,

Eenmaal thuis, kijkend naar alle nieuwsberichten en uitzendingen, heb ik de impact van de daad, deze dag en de gevolgen en mijn emoties daarbij nog steeds voor mijn gevoel niet op een rijtje.

Toch ben ik op deze droeve en boosmakende dag tevreden over het feit dat wij als Oud-West samen met uiteenlopende partijen op de Dam stonden en lieten zien dat dit niet kan.

Een stevige basis om alle gesprekken, meningen en speculaties die na vandaag nog zullen volgen, samen aan te gaan.

Maandagmiddag zat ik een werkconferentie voor beleidsmedewerkers onderwijs voor over sociale compententies.

Ik hoefde niet veel te doen. De deelnemers wilden zo graag en wisten zo precies wat ze wilden vragen en waar ze het over wilden hebben, dat ik het erg gemakkelijk had. Behalve in het afsluiten van de conferentie want toen op het programma al hoog en breed de borrel stond aangekondigd, wilde men nog door, tekenend voor het enthousiasme van deze middag.

Beleid voor sociale competenties is opgenomen in het Lokaal Onderwijs&Jeugdplan van Amsterdam, is een onderdeel van het Landelijk Beleidskader en is door zowel door de stadsdelen als door de schoolbesturen tot een van de speerpunten van het onderwijsbeleid benoemd.

Sociale compententies. Voor de één een te breed containerbegrip waar je alles onder kunt schuiven en wat slecht te meten valt, voor de ander een absolute drijfveer bij het werk.

Ik zie investeren in sociale competenties als een veel betere mogenlijkheid om kinderen een steuntje in de rug te geven bij het omgaan met de maatschappij, elkaar en zichzelf dan de nu soms gepropageerde verplichte lessen Normen en Waarden op scholen.

Kinderen leren trots zijn op zichzelf, manieren hebben conflicten op te lossen, om te gaan met verschillen en zich onderdeel en drager van deze maatschappij te voelen niet alleen tijdens schooltijd, maar ook daarbuiten en in de buurt.

Scholen, buurthuizen en clubs doen daar al heel veel aan. Wel zou het helpen als al die verschillende manieren en opbrengsten meer gedeeld en afgestemd konden worden, zoals bijvoorbeeld in de Brede School.

Het zoeken naar meer gezamenlijke taal, tools en uitwisselingspraktijken voor stadsdelen die niet alleen een belangrijk deel van deze activiteiten financieren maar ook verantwoordelijk zijn voor het jeugdbeleid was dan ook enthousiasmerend en nuttig.

Het was weer zo'n maandag: ik zat op mijn stoel en de wereld, of tenminste het ambtelijk deel van de wereld voltrok zich voor mij.

Zo af en toe en regelrechte stoelendans, als er teveel mensen binnenkwamen. De koffie en thee werden af en aan geruisloos aangevuld.

Van "op welke uitnodigingen ga je deze maand wel of niet in" tot integratie, voorwoorden, stadsdeelhuis, gebaar naar nieuwe bewoners, gesprek met de moskee, Het Fijnhout, Sociale Activering, Kunst in de Openbare Ruimte, Buurtsportinitiatieven, trouwlocaties, het vermeerderen van zorgeloosheid en het verminderen van handelingsverlegenheid.

Er trok nogal wat aan mij voorbij.

Aan het eind van de dag had ik een kennismakingsgesprek met onze nieuwe wijkteamchef van de politie.

Soms zeggen ze dat de bestuurlijke top zo vaak verandert, maar ik zie toch her en der bij anderen snellere personeelswisselingen aan mij voorbij gaan: ik ben in mijn korte voorzittersperiode aan "mijn" derde wijkteamchef en aan de tweede districtschef toe. Op zich houd ik niet zo van personele veranderingen, ik vind het altijd jammer dat mensen weggaan. Maar goed het went.

Ik neem me voor de wisselingen constructief op te pakken en de inhoud van onze overleggen dan ook maar weer opnieuw vorm te gaan geven.

Onze nieuwe wijkteamchef heeft een indrukwekkende en gevarieerde staat van dienst en brengt vast ook weer een nieuwe en eigen werkwijze met zich mee. Ik heb ondertussen al eventjes in mijn rol mogen oefenen, dus het wordt vast een nieuwe goede samenwerking.

Terwijl de dag vraagt om een verslag, werkt mijn computer tegen.

Na de zoveelste interventie blijf ik last houden van een windowsversie die om activering vraagt terwijl dat allang gebeurd is en ik toch echt in bezit ben van een legale versie inclusief produktnummer.

Ik legde vanavond het moede hoofd in de schoot en installeerde windows maar weer een keer opnieuw.

En dat terwijl ik net zo lekker opshcoot met mijn autodidacte rondleiding door de open source CD en al aan het experimenteren was geslagen met het audioprogramma.

Gelukkig heb ik altijd nog de laptop. Terwijl ik al chattend een uitnodiging krijg om naar San Fransisco te komen door iemand die ik in Amsterdam heb ontmoet, wacht ik op het andere scherm braaf de herinstallatie van windows af.

Vandaag had ik een goed gesprek met de moskee. We ontkwamen, zeker gezien de actuele discussie niet aan het "handen geef issue".

Ook ik krijg geen hand en natuurlijk heb ik daar moeite mee.

Elke keer als ik met de moskee in gesprek ga, benoemen we onze wederzijdse gevoelens en intenties bij het wel of niet handen geven. Een noodzakelijk ritueel waar ik in iedergeval niet zonder kan.

Aan de hand van de discussie over Verdonk, kreeg die discussie wel een nieuwe dimensie.

Ik krijg geen hand en zolang ik naar de vertegenwoordigers van de moskee kan benoemen wat dat met mij doet los van hun uitleg over het waarom niet, kan ik daar voorlopig mee leven.

Wel riep ik vandaag:

Alles goed en wel, als Verdonk een hand krijgt, dan ik ook want we doen niet aan discriminatie. Daarover waren we het overigens snel met elkaar eens.

Hoe moeilijk het ook is, we hadden een oprecht goed gesprek over waar we elkaar zouden moeten kunnen vinden over wederzijdse verantwoordelijkheden, over wat (even los van wat ons natuurlijk in religieus opzicht scheidt) ons bindt en waar we met elkaar naar afspraken kunnen zoeken om het in Oud-West met elkaar goed te doen.

Het gesprek wordt vervolgd.

Vandaag was vol, veel, leuk en goed.

Net thuis.

Ik geniet in stilte van een lege kamer en van het feit dat iedereen al in bed ligt, pendel in herhaling met de koptelefoon op heen en weer tussen Boudewijn de Groot en Son of a Preacher man. Even lekker bijkomen.

Veel vergaderd vandaag, gesprek met de moskee voorbereid, voorzittersoverleg met de Burgemeester.

Vanavond een gezellige, goede en ontspannen huiselijke afspraak samen met proffessor van de UvA en een collegavoorzitter over een samenwerkingsproject en hoe we daar zoveel mogelijk betekenis aan kunnen geven.

Even stevig weg van de jachtigheid in alle rust over samenwerking, gretigheid en wederzijdse kennisoverdracht.

                                                       Foto: Lars Nanninga

Donderdagmiddag mocht ik in De Waag de eerste nederlandstalige Open Source Software CD, The OpenCD NL in ontvangst nemen.

De CD is gemaakt door het Open Source Software Lab in samenwerking met Disc en biedt tal van open source softwaretoepassingen meestal voorzien van een nederlandstalige handleiding.

Ik kreeg de CD aangeboden omdat ik voorzitter van het portefeuillehoudersoverleg ICT ben en omdat ik onze welzijnsinstelling op het spoor heb gezet van samenwerking met het OSSL waardoor zij in haar multifunctioneel centrum gebruik is gaan maken van de open source software.

Bij het Fijnhout kunnen mensen nu computercursussen volgen waarbij i.p.v. dure software open source toepassingen gebruikt worden. Bij de cursus krijgen ze ook gratis de open source software CD mee zodat ze ook thuis aan de slag kunnen zonder dure software te hoeven kopen.

Omdat de meeste bezoekers van het Fijnhout niet echt geld over hebben, is dat helemaal goed.

Los daarvan maken de open brondcodes en het feit dat je geen licenties hoeft te betalen en dat je op de bestaande software door kunt borduren de open source software tot principieel zeer verantwoorde software: kennis delen, vergroten en weer terug geven. Of zoals een van de deelnemers het verwoordde "Dit is de Max Havelaar onder de software".

Ik ga er binnenkort maar eens een avondje mee spelen. Of zoals ik tijdens de presentatie aangaf "een strategisch werkbezoek aan Het Fijnhout afleggen en meteen een cursus meepakken", want afgezien van mijn weblogtool, heb ik me zelf nog niet super verdiept in het zelf gebruiken van open source software.

Je kunt de Open CD hier vinden en downloaden.

Shapeshifter: Dat woord bleef vanavond de hele avond hangen tijdens de voorstelling van Freek de Jonge. De Shapeshifter is een bekende figuur uit Star Trek die steeds van verschijning verandert.

Dinsdag was ik bij de eerste avond van Neerlands Hoop in Memoriam als onderdeel van de Vergrijzing van Freek de Jonge.

Ik liep mijn leven grotendeels langs het aanbod van Freek de Jonge en geloof dat ik hem deze avond voor het eerst live en van dichtbij zag.

Gedenkwaardig, imposant, verwarrend, om te lachen en ook om het bij tijd en wijle even koud van te krijgen.

Voor de pauze een interview door Henk van Gelder met Freek de Jonge over het ontstaan van Neerlands Hoop. Zonder conferencepakje aan en even geen spelbepaler of aangever, gaf het mij het idee in een wat vergrote huiskamer te zitten terwijl de grote conferencier zichzelf op de pijnbank legde om niet alleen zijn beeld van de periode neer te zetten, maar ook recht te doen aan Bram Vermeulen die zijn verhaal er niet tegenover kon zetten. Er viel nog wel wat af te ronden.

Na de pauze, een Freek de Jonge nu wel in coferencepakje die veel makkelijker dan ikzelf de overgang maakte van het interview naar zijn  "eigenlijke werk" dan ik.

Veel oude stukjes conference en veel muzikale gasten om nummers uit die tijd ten gehore te brengen.

Ik had even het idee dat ik de OOR pop encyclopedie voor een groot deel in het echt zag: Jan de Hont, Robbert Jan Stips, Stef Bos, Bart de Ruiter, Rob Kloet..... en last but not least natuurlijk Thé Lau, ooit ook deel van de begeleidingsband van Neerlands Hoop en nu al jaren eigenstandig zo groot, dat ik al heel lang fan van hem ben.

Ik vond het behoorlijk indringend allemaal.

Freek de Jonge nog nooit echt live gezien, eerste gast Stef Bos( met het mooie nummer Vogelvrij), voor mij wel bekend maar nog nooit echt naar geluisterd, nu wel en het viel heel niet tegen.

Bij het optreden van Thé zat ik extra rechtop. Het valt me op dat je bij je favoriete zangers hun eigenheid bijna nog meer hoort als ze het werk van een ander zingen dan hun eigen werk: dan hoor je nog meer wat dat stemgeluid zo apart maakt. Thé zong Kijk daar is Kees en Rode Wijn van Bram Vermeulen.

Na afloop opeens de rare gedachte. Hoeveel wrange grappen kunnen er gemaakt worden in de tijd dat er een verdwaalde traan uit het vorige nummer nodig heeft om vanuit je oog naar beneden af te druipen. Het antwoord kwam onmiddelijk daarna: veel.

Ik shift niet zo gemakkelijk in sfeer, dus loop nog achter als deze dynamische Freek al weer lang met iets anders bezig is.  Dat zorgt voor wat verwarring aan mijn kant. Ik houd dat tempo van wisselingen geloof ik toch niet helemaal bij.

Toch genoot ik samen met mijn zoon enorm van deze avond en samen hadden we het idee getuige te zijn van iets heel bijzonders rond de hommage aan en afronding van Neerlands Hoop.

Het einde met Quo Vadis, de Douaniare en de bijhorende act met de knallende papieren boterhamzakjes die het podium opgegooid moesten worden, moeten veel op vroeger hebben geleken.

Vanaf vanmiddag 4 uur tot nu heb ik me uitsluitend met ontspannende (en toch ook belangrijke) zaken bezig gehouden.

Bezoek aan Living Tomorrow gekoppeld aan een belangrijke vergadering en direct aansluitend (maaltijd schoot er dus bij in) naar Freek de Jonge in het Compagnie Theater voor Neerlands Hoop In Memoriam.

De eerste keer dat het kon om weer te lachen om een actueel pregnant grapje, beetje bevrijdend. "Ober er loopt een vlieg over mijn soep" waarop de ober zijn armen ten hemel rijkt en zegt "Jezus is terug gekeerd op aarde" "Vroeger kon die, maar of dat nu nog zo is"?.......

Wel lekker om even in een setting te zijn waarbij je gewoon ongeneerd kunt lachen, maar vandaag dus even geen tijd meer voor de log.

Vanavond hadden we met de raad een themabijeenkomst over integratie.

Deze avond was al voor de zomervakantie afgesproken, maar viel na de gebeurtenissen van de afgelopen weken toch opeens op een andere plek.

Buiten de raadszaal, met filmbijdragen van buurtbewoners, stellingen, een zeer gedegen panel, een goede discussieleider en werkopdrachten waarbij de raadsleden uit de eigen fractie getrokken werden.

De hele avond sprak iedereen als individu en verwoordde de eigen zoektocht op de stellingen. Ik vond dit een enorm prettige manier om ongedwongen in een andere setting de discussie met elkaar aan te gaan en heb het idee dat we met de opbrengst ook aan de slag kunnen.

Bij de opdracht om prioriteiten te benoemen, kwam ouderparticipatie op scholen als ongedeeld eerste naar voren.

Aan het eind van de avond gaf een vertegenwoordiger van het bewonersplatform ons nog een mooie opsteker mee: jullie mogen trots zijn op jullie buurt want de manier waarop bewoners geregeerd hebben en gepraat is echt heel goed. Jullie mogen ook trots zijn op je opbouwwerk en je stadsdeelbestuur want zij hebben hard gewerkt en goede dingen gedaan de afgelopen periode.

Een mooi slot. Ook ik ben trots op onze bewoners en ontzettend blij met de enorme inzet die ons opbouwwerk altijd, maar de laatste weken des te meer in de buurt levert. 

Ondertussen ben ik na een lange dag thuis en val hier midden in de filisofiebijeenkomst van mijn echtgenoot. In rap tempo komen terwijl ik zit te werken, het bezoek van de koningin, de functie, de zin en de onzin van het geloof en het verschil tussen argumenten die je vanuit je eigen denken of vanuit je geloofsovertuiging naar voren kunt brengen aan de orde. In de nazit van het boek dat ze bespraken. Vooralsnog is er dus op dit moment zo ongeveer overal waar ik kom dialoog.

De dialoog slaat even dood als er toch snel gekeken moet worden wie de grootste Nederlander is geworden, achter de computer gezeten ben ik de boodschapper van het nieuws.

Vanavond wilde ik naar het politiek Cafe van GroenLinks. Dat begon al om 20.00 uur in Oost.

Tijdige aankomst wilde niet lukken: eerst Sint Maarten vieren en daarna mijn jongste met snoep en al in bed krijgen en pas daarna....

Later dan ik wilde zat ik op de fiets.

Moe, lui en alles had ik eigenlijk amper zin om me per fiets naar de andere kant van de stad te begeven, maar ja.

Halverwege de Overtoom fietste ik in een fuik van politieagenten waaronder ik een van onze buurtregisseurs herkende. Ik stond half met met hand omhoog om te groeten toen ik aangehouden werd.

Mevrouw u fietst zonder licht.

Laten we voorop stellen dat ik in de stellige overtuiging verkeerde dat ik licht had, anders zet je toch je dynamo niet op je wiel en bovendien had ik het recent nog gechekt.

Agenten in opleiding moesten de papierwerkzaamheden oplossen.

Ik ben moeder, heb een voorbeeldfunctie en daarnaast ben ik ook heel sporadisch ook automobilist en vanuit elk van die rollen ken en onderschrijf ik het belang van goede fietsverlichting. Het feit dat ik fietste in volle overtuiging dat mijn licht het deed, doet daar niets aan af.

Ik nam de boete dan ook met volle overtuiging en vind het goed dat hier acties op zijn. De gêne aan beide kanten was groot. Maar ik gaf mijn paspoort, zette mijn fiets aan de kant en belde en taxi, anders zou ik nooit meer op dat politiek cafe aankomen.

Uiteindelijk werd ik lekker warm in de taxi naar mijn bestemming en probeer ik uit te vogelen hoe mijn fiets en ik morgen lang genoeg van elkaar gescheiden kunnen zijn om het euvel te laten verhelpen, want ik fiets bewust niet (vanavond dus niet bewust) zonder licht. Als het niet lukt morgen, dan de electrische knipperlichten die ik thuis heb liggen als noodmaatregel maar weer van stal.

update 12/11: mijn licht doet het gelukkig weer.

Het kon eigenlijk al nooit en je moet het ook niet willen maar vroeger had ik nog wel eens het idee dat je "if all else failed" je mening altijd nog uit de krant kon halen. Ik was dezer dagen gedreven door een sterke nieuwshonger.  Ook verlangde ik naar dat wat veel van ons wel zal zijn overkomen "geef me tenminste een aanknopingspunt van waaruit ik die gedachtenstroom en hoe verder" op een rijtje zou kunnen zetten.

Dat lukt van geen kant: teveel nieuws, ik heb uiteindelijk gelimiteerde opslagcapaciteit en merkte bij het kranten lezen soms bijna letterlijk dat na lezing van het ene artikel, het eerst gelezen artikel in mijn geheugen gewist werd. Daarnaast waren er zoveel nieuwsbronnen, zoveel meningen en zoveel mogelijke invalshoeken dat mijn reguliere ordeningsprincipe overbelast werd.

Geeft niets. Uiteindelijk doe je het toch met wat je zelf voelt, denkt, hoort, bespreekt. Welke en hoevele bronnen je ook gebruikt. Hoe je zelf alles kleurt, rangschikt en interpreteert en hoe dat je beeld op de wereld om je heen bepaalt, is nu namelijk precies dat wat maakt dat je bent wie je bent.

Toch ben ik ook blij dat ik mij af en toe even kan warmen aan de meningen en uitspraken van mijn partijgenoten:

Speech van Femke Halsema op Forum GroenLinks

GroenLinks wil halt aan escalatie

Voor wie wil weten wat de webloggende politici dezer dagen zoal bezighoudt, geeft de stem van.nl een mooie doorkijk.

Toen ik zondag meldde dat ik zat te zweten op een verklaring voor de raad van de volgende dag over de situatie rond de moord op Theo van Gogh, rekende ik even buiten de waard of liever gezegd het dualisme.

We zouden pas dinsdag raad hebben, en maandag een brede commissie vanwege voorbespreking van motie en amendementen opde begroting. Mijn gedachte was simpel: als wij met zijn allen maandag bij elkaar zitten, klinkt "wacht u maar tot morgen" in een week waarin de gebeurtenissen elkaar met rap tempo opvolgen wellicht niet zo adequaat.

Maar bij de brede commissie hoefde het DB niet echt een rol te spelen, onze preadviezen stonden al op papier. Bovendien werd aangegeven, was de raad een plechtiger moment.

Daar ben ik het van harte mee eens en ik had ook zelf een voorkeur voor dat moment, maar dacht dat de raad daar wel anders over zou denken. Wel was het apart dat dit volgens mij de eerste keer was dat de raad aangaf dat een dagje later geen bezwaar was. Ik ben heel tevreden over de gezamenlijke uitkomst.

En zo kon ik dan naast een apart feitenrelaas uitdelen tijdens de raad waarin de begroting werd vastgesteld, onze verklaring afleggen.

Het was goed om de gebeurtenissen en het denken erover samen met raadsleden en organisatie een plek te geven tijdens een plechtig moment. Ook spraken we af hoe we hier verder over door zouden praten.

Vrijdag  was ik aanwezig bij een iftarmaaltijd met aansluitend debat georganiseerd door een groep jongeren uit het jongerencentrum Argan. Het debat ging over integratie en de rol van de islam daarin. Dat was al lang gepland.

De actualitiet maakte dat het eigenlijk alleen om de moord op Theo van Gogh ging.

Als gast van de jongeren, hadden de politici achter de tafel waaronder ik zich te verantwoorden. Een debat waarin nog niet direct de pasklare oplossingen voor de toekomst naar voren kwamen, maar waarbij ook duidelijk naar voren kwam dat een aantal mensen naast onzet over de moord ook boos en verontwaardigd waren over de wijze waarop er aan hen gevraagd was of ze zich schuldig voelden en op welke wijze zij zich zouden gaan uitspreken tegen de moord.

Heel begrijpelijk vanuit de optiek van jiongeren die hier part nog deel aan hebben, met twee benen in de maatschappij staan en toch een verantwoordingsvraagstuk voorgelegd krijgen.

Toch ligt bij deze groep jongeren ook een antwoord naar de toekomst, een safe plek voor onze jongeren naar hun eigen toekomst en die van Amsterdam, maar ook de plek waarin de discussie over de modernisering en beleving van welk geloof dan ook in Amsterdam, die juist vanuit deze plek/groep op een constructieve manier gevoerd en gevoed kan worden.

Wij gaan dit rotklusje niet voor jullie opknappen en niet repareren wat een combinatie van fundamentalisten aan de ene kant en rechtste politieke partijen aan de andere kant met elkaar in leven roepen. Niet onze strijd en kijk alsjeblieft niet naar ons voor het opruimen van die niet door ons veroorzaakte zooi was een van de meningen in mijn eigen woorden verwoord.

Vandaag kreeg ik meermaals melding van een fietsdemonstratietocht die morgen vooral door jongeren gehouden gaat worden.

Ik heb de middelbare en beroepsopleidingen in ons stadsdeel opgeroepen hier vooral aan mee te doen. Vanavond tijdens de commissie vergadering kreeg ik de poster met oproep onder ogen inclusief een website.

Te laat thuis, surf ik naar de website "Dit pikken wij niet"en zie tot mijn vreugde dat de actie gecoordineerd wordt vanuit Argan. Het debat van vrijdag en de actie van morgen liggen dus en zo toch in elkaars verlengde.

Vanavond broed en zweet ik op een verklaring naar de raad voor morgen over de moord op Theo van Gogh.

Hoewel wij met velen dinsdag al samen naar de Dam liepen, is het van belang om samen stil te staan bij de verschrikkelijke gebeurtenis en haar impact op Amsterdam, onze bewoners en ons stadsdeel.

Ik deed veel de afgelopen week, was veel in de buurt, ik luisterde veel de afgelopen week en ik zei veel deze week.

Toch: Het weten, duiden en op kunnen schrijven lijkt nog steeds heel moeilijk. Maar het werkt heel louterend op de maalstroom aan gedachten: huiswerk met betekenis.

Zittend achter mijn computer, mis ik het potlood van vroeger waarop je starend en denkend kon kauwen, zoekend naar de juiste woorden.

Vrijdag liep ik net als elke maand met een van onze buurtregisseurs door de buurt.

De Da Costabuurt deze keer.

Eigenlijk zou ik willen zeggen dat we van een boel zaken constateerden dat ze er veel beter en mooier uitzagen. Zo was het namelijk ook.

Vlak van te voren speelde nog heel even de gedachte om de wandeling niet door te laten gaan met een vaag sentiment in het achterhoofd: "welk beeld straal je uit als je nu als lokaal bestuurder geflankeerd door een politieagent door de buurt loopt. En dat op een dag waarvan later verschrikkelijk genoeg bleek dat er beveiliging rond een aantal prominente bestuurders was ingesteld.

Wij hadden een goede en zinvolle wandeling met veel wederzijdse informatie.

Zoals altijd heb ik mijn camera bij me om mooie, grappige of ergelijke dingen vast te leggen.

Toen ik vanavond mijn foto's bekeek "bleef bij deze de tekst "Alleen de vogels vliegen van Oost naar West Berlijn" in mijn hoofd hangen.

Oost, West, Thuis Best moet blijven gelden voor iedereen bij ons, uit Oost en West in Amsterdam.

Vandaag een waas over de gewone dingen. Vroeg op, voor de uitslag van de amerikaanse verkiezingen. Vanacht niet opgebleven, met het risico een historisch moment te missen. Vanochtend blij dat ik mijn nachtrust niet heb opgegeven om te horen dat Bush blijft.

De gewone vergaderingen gingen door, met tussendoor en tijdens telefoontjes over de gebeurtenissen van gisteren en over hoe het er vandaag in Oud-West aan toe gaat.

Het door de gemeente in Amsterdam in werking gezette "draaiboek Vrede" vraagt om nog actiever en alerter te weten wat er speelt in de buurt en het door te geven als er onrust is.

Bij ons bestond dat vandaag uit weten dat er veel cameraploegen bij de moskee langsgingen, contact met de buurtregisseur, het opbouwwerk en de Centrale Stad.

Ook moest ik vandaag nadenken over een reactie naar een bewoner die aangaf dat de tocht naar de Dam met op kop een vertegenwoordiger van de moskee en de stadsdeelvoorzitter een vervelende indruk had achtergelaten.

Ik realiseerde me gisteren terdege toen ik besloot te doen wat ik deed, dat hier ook mensen tegen zouden zijn. Een aantal mensen heb ik  tijdens de tocht uit kunnen leggen waarom ik het belangrijk vond om samen met een vertegenwoordiger van de moskee te laten zien dat we het samen afschuwelijk vonden wat er gebeurd is en daarmee ook de delegatie aan te voeren.

Ik loop niet vaak voorop, heb die behoefte of het doel ook maar zelden. Gisteren wel. De te verwachten tegenreactie kwam ook. Volgende week hebben we hier een gesprek over.

Wat er gisteren gebeurd is, kwam nog het meest direct bij me terug toen vandaag alledrie mijn kinderen met hun verhalen van school terugkwamen: de jongste had samen met een klasgenootje in de klas over de demonstratie van gisteren mogen vertellen, de tweede oudsten waren allebei behoorlijk onder de indruk van de toespraak van hun beide rectoren vandaag. De oudste besloot vandaag spontaan zijn spreekbeurt voor morgen, die eigenlijk over "parcouren" zou gaan, aan de dood van Theo van Gogh te wijden en dan met name over waarom het zo belangrijk was dat de rector en de burgemeester niet alleen zeiden dat het heel erg was wat er gebeurd was maar ook nadruk legden op het rustig en waardig reageren en je niet te laten verleiden tot haatdragende reacties.

Nog maar net thuis, hongerig naar beelden enieuws over wat ons vandaag al de hele dag bezighoudt: de afschuwelijke moord op Theo van Gogh.

10.06: mijn nooit aflatende nieuwsdienst, echtgenoot Marco (eerste bron bij 11 september en de moord op Pim Fortuyn) doorbreekt ons DB met het afschuwelijke nieuws.

11.00 Bericht vanuit de Centrale Stad, Theo Van Gogh is vermoord. Zorg dat je er staat als lokale overheid en wees alert op behoefte tot hier gezamenlijk over praten, uitingen van onlust en discriminerende graffiti, communiceer en handel.

13.30 Buurtregisseurs is gevraagd de buurt in te gaan en  te onderzoeken wat er speelt. De eerste verzoeken komen binnen bij ons opbouwwerk om ons buurtmuseum open te stellen voor mensen die ervaringen willen delen en willen praten.

We werken samen aan het idee om vanuit Oud-West de dan net bekend geworden lawaaidemonstratie op de Dam bij te wonen. De eerste telefoontjes van raadsleden die vanovond niet willen vergaderen, maar op de Dam willen, zijn komen binnen.

Uiteindelijk wordt de geplande vergadering op verzoek van raadleden gecancelled en bekendheid gegeven aan het gezamenlijk voornemen om als Oud-West samen naar de Dam te gaan,

15.00 Richting Het DAC op de Jacob van Lennepkade. Zij openen vandaag feestelijk hun activiteitencentrum. Hannah Belliot zou openen maar moet afzeggen vanweg een ingelaste collegevergadering i.v.m. de moord op Theo van Gogh.

Onder de passende woorden "Een ongelukkige dag voor Amsterdam, maar een feestelijke voor het DAC want wij gaan open" Bij een te begrijpen afwezigheid van Hannah Belliot, improviseer ik als second best een openingstoespraakje.

Het DAC heeft hard gewerkt om dit prachtige activiteitencentrum open te laten gaan, een aanwinst voor de zorg in Amsterdam en ook een aanwinst voor Oud-West. Ik ben blij dat ik er ben en nog "een klein beetje bestuurlijk cachet"aan de opening kan geven.

Ondertussen gaat de voorbereiding voor de avond door: onze buurtregisseur loopt samen met de buurt mee in de tocht naar de Dam, in uniform: Mooi.

Ondertussen gaan we in gesprek met het bestuur vande moskee El Tahweed: Loop alsjeblieft samen met ons mee inde tocht van vanavond en laat met ons als bewoners en stadsdeel zien dat je deze daad verafschuwt.

Ons pleidooi vind een gewillig oor.

Samen met dhr. Zaari van de moskee, voer ik als stadsdeelvoorzitter onze delegatie naar de Dam aan.

Terwijl er later op de avond in Nova gepraat wordt over de sluiting van o.a. deze moskee, sta ik samen met de vertegenwoordiger van deze moskee zij aan zij op de Dam om deze daad te verwerpen.

Onze overtuigingen en handelswijzen verschillen enorm, toch staan we samen op de Dam om zichtbaar te maken dat wij deze daad tot op het bot veroordelen.

Ik ben aan het werk en in functie vanavond, maar ik weet mij elders op de Dam  erg gesteund in de wetenschap dat zowel mijn gezin als mijn vrienden elders op de Dam voor volstrekt hetzelfde staan,

Eenmaal thuis, kijkend naar alle nieuwsberichten en uitzendingen, heb ik de impact van de daad, deze dag en de gevolgen en mijn emoties daarbij nog steeds voor mijn gevoel niet op een rijtje.

Toch ben ik op deze droeve en boosmakende dag tevreden over het feit dat wij als Oud-West samen met uiteenlopende partijen op de Dam stonden en lieten zien dat dit niet kan.

Een stevige basis om alle gesprekken, meningen en speculaties die na vandaag nog zullen volgen, samen aan te gaan.

Maandagmiddag zat ik een werkconferentie voor beleidsmedewerkers onderwijs voor over sociale compententies.

Ik hoefde niet veel te doen. De deelnemers wilden zo graag en wisten zo precies wat ze wilden vragen en waar ze het over wilden hebben, dat ik het erg gemakkelijk had. Behalve in het afsluiten van de conferentie want toen op het programma al hoog en breed de borrel stond aangekondigd, wilde men nog door, tekenend voor het enthousiasme van deze middag.

Beleid voor sociale competenties is opgenomen in het Lokaal Onderwijs&Jeugdplan van Amsterdam, is een onderdeel van het Landelijk Beleidskader en is door zowel door de stadsdelen als door de schoolbesturen tot een van de speerpunten van het onderwijsbeleid benoemd.

Sociale compententies. Voor de één een te breed containerbegrip waar je alles onder kunt schuiven en wat slecht te meten valt, voor de ander een absolute drijfveer bij het werk.

Ik zie investeren in sociale competenties als een veel betere mogenlijkheid om kinderen een steuntje in de rug te geven bij het omgaan met de maatschappij, elkaar en zichzelf dan de nu soms gepropageerde verplichte lessen Normen en Waarden op scholen.

Kinderen leren trots zijn op zichzelf, manieren hebben conflicten op te lossen, om te gaan met verschillen en zich onderdeel en drager van deze maatschappij te voelen niet alleen tijdens schooltijd, maar ook daarbuiten en in de buurt.

Scholen, buurthuizen en clubs doen daar al heel veel aan. Wel zou het helpen als al die verschillende manieren en opbrengsten meer gedeeld en afgestemd konden worden, zoals bijvoorbeeld in de Brede School.

Het zoeken naar meer gezamenlijke taal, tools en uitwisselingspraktijken voor stadsdelen die niet alleen een belangrijk deel van deze activiteiten financieren maar ook verantwoordelijk zijn voor het jeugdbeleid was dan ook enthousiasmerend en nuttig.