Het Maagdenhuis is bezet.

Dat klinkt nostalgisch.

Ik ben van na de maagdenhuisbezetting en studeerde aan de VU.

Daar actief in de studentenvakbond, maakte ik menige bezetting mee.

Ook ik heb destijds wel eens een nacht geslapen in de bestuursvleugel van de VU waar toen nog Sybolt Noorda huisde.

Toen hadden we nog met actiecomité De Geplukte Kip vanuit ons tijdelijk veroverde territorium telefonische interviews met Felix Meurders voor de radio.

Tegenwoordig is er gewoon meteen een website met aparte pershoek en kun je je thuis vanachter de computer via de mail op de hoogte laten houden van het verloop van de actie.

Wie zong ook al weer, en was het niet in die dagen: "The times, they are changing"?

Het zwembad was rustig.

Rimpelloos water.

Ik gleed door het water, genoot en mijmerde lekker.

Vanuit mijn ooghoek zag ik een kaper op de kust, een man met een mat borsthaar waar ze in de Arena jaloers op zouden zijn.

Kennelijk voedde hij zijn mat met een rooshoudend pocongoedje:

met elke slag die hij door het water deed vermengde zijn geur zich met het water.

Soms gaat het leven niet over rozen.

Anja Meulenbelt

Rings a bell, 2 eigenlijk:

Nu weblogster en lid van de Eerste Kamer voor de SP

Vroeger één van de namen in mijn moeders feministische boekenkast.

Tussendoor ook een van de schrijfsters die ik regelmatig tegenkwam gedurende mijn vijftien jarig abonnement op Opzij

Vandaag kwamen vroeger, tussendoor en nu even heel mooi samen.

Anja Meulenbelt publiceerde samen met Mohammed Benzakour in Het Parool een artikel waarom Ayaan Hirshi Ali niet de Harriët Freezer ring van Opzij had moeten krijgen.

Ik heb al lang de gedachte afgezworen dat je je mening uit de krant kunt halen, maar het is lang geleden dat ik het zo eens geweest ben met een krantenartikel als met hun artikel van vandaag.

Ik heb tot op de dag van vandaag bewondering voor vrouwen die ergens voor durven staan en hun mond open trekken: dus voor mijn moeder, voor Anja Meulenbelt, voor heel veel andere vrouwen, voor mezelf en vanuit dit principe dus ook voor Ayaan.

Toch vind ik wel dat Ayaan het volstrekt verkeerd aanpakt alhoewel ik best wil geloven dat haar intenties en strijdvaardigheid oprecht zijn.

De observatie in het Parool artikel dat er eerder ondanks dan dankzij Ayaan gelukkig wel een derde feministische golf onder moslima's op gang is gekomen, deel ik dan ook volkomen.

Je mond open trekken is afgezien van een emancipatorische oefening, waar iedereen die dat eerder niet durfde door heen moet, geen doel op zich.

Als je echt iets wilt bereiken moet je je altijd afvragen of de manier waarop je dat doet ook werkt. Zo niet: handelswijze bijstellen of als dat te moeilijk is, je doel.

Blijven roepen zonder effectieve strategie en daarmee de aandacht op jezelf richten in plaats van op de zaak die je probeert te behartigen, leidt tot dubbele negatieve effecten: je laat zien dat jezelf niet slaagt en je doet de zaak die je behartigt geen goed.

Ik ben ondanks de goede begeleiding van mijn moeder en de boeken van Anja Meulenbelt een beetje mislukt als pure feministe en opereer alles ten spijt toch nog steeds het liefst en het effectiefst in het harmoniemodel.

Ik waardeer de echt grote scheur veel meer bij zang dan bij mensen in het debat en merk dat ik bewondering voor... ook afmeet aan de effectiviteit  van... natuurlijk wel met behoud van principes.

Als ik, zoals een paar weken geleden in een debat over emancipatie van moslima's (Ben je Bang voor mij manifestatie in Paradiso), hoor dat veel moslima's de insteek van Ayaan eerder als een struikelblok voor hun emancipatie dan een ondersteuning van hun emancipatie ervaren, dan zou een bijstelling van de strategie van Ayaan veel eerder voor de hand liggen dan de beloning ervan met de Opzij prijs.

Dinsdagmiddag hielden we in Oud-West een mini-conferentie over Wonen, Zorg en Welzijn. Georganiseerd samen met de Ouderen Advies Raad in Oud-West.

De extramuralisering van de Zorg, de komst van de WMO, de wens van het stadsdeel om een passend antwoord te kunnen bieden op de veranderende en diverse zorgvraag van onze bewoners: redenen genoeg.

Over dit onderwerp is genoegzaam bekend dat je het niet alleen kunt, maar dat het zoveel verschillende organisaties waren, drong pas echt pregnant door bij het zien van deze dia.

Niet voor niets was het meest gehoorde woord op de middag Samenwerking.

Natuurlijk werd ook de vraag gesteld hoe je met zoveel verschillende organisaties, verschillende belangen, versnipperde informatiefuncties tot vruchtbare resultaten zou kunnen komen.

Positief als ik ben,  genoot ik van het feit dat ik alle organisaties kende en me voor kon stellen wat we bij dit onderwerp aan elkaar kunnen hebben om bewoners met diverse zorgvraag van dienst te kunnen zijn.

Wel bekroop me een lichte vorm van ontzag voor de grote hoeveelheid betrokkenen, de grote betrokkenheid en de hoeveelheid vrijwilligersorganisaties:

Hoe het abstracte "maatschappelijk middenveld" en "belangenorganisaties" opeens als betrokken rijkdom kan voelen.

Eéntje om in gedachten te bewaren als ooit in het proces naar resultaat de samenwerking eens even wat minder makkelijk loopt.

Op donderdag 10 februari, van 17.00 tot 19.00 uur open ik het fotoproject 'Oud-West door ogen van bewoners' door een reizende fototafel te onthullen in het Buurtmuseum.

Beeldend kunstenaar Dominique Panhuysen heeft 12 bewoners uit stadsdeel Oud-West gevraagd om haar hun blik op de buurt te laten zien. De plekken waar ze langs wandelden, heeft ze gefotografeerd. Van die foto's maakte ze een mobiele fototafel met 12 albums.

Ik mocht zelf ook mijn plekken in Oud-West aangeven voor de foto. Het wandelen door de buurt en het vertellen over de plekken alleen al was heel erg leuk om te doen. Ik ben ontzettend beniwud naar het resultaat.

De tafel staat van 11 februari t/m 11 maart in de publieksruimte van het stadsdeelkantoor en gaat daarna reizen door Oud-West. Tot 1 maart zijn er ook foto's te zien in 6 etalages rond het Bellamyplein in het kader van Bellamy by Night.

Opening donderdag 10 februari 2005 van 17.00 tot 19.00 uur in het Buurtmuseum, Wenslauerstraat 51

Programma:
17.00 uur: verzamelen in Buurtmuseum, wandeling langs de etalages
18.00 uur: terug in het buurtmuseum, onthulling van de reizende fototafel door stadsdeelvoorzitter Saranna Maureau.

Ondertekening van het OKC convenant

Volgens het persbericht:

Eind januari heeft stadsdeel Oud-West een belangrijke stap gezet om de kwaliteit van de zorg voor het jonge kind te verbeteren. Stadsdeelvoorzitter Saranna Maureau en vertegenwoordigers van de consultatiebureaus van GG&GD en Amsterdam Thuiszorg, de Opvoedwinkel, het Geboortecentrum, de verloskundigenpraktijk Bilderdijkstraat, ACK Kraamzorg en Bureau Jeugdzorg hebben toen een intentieverklaring ondertekend om in Oud-West een Ouder-en-Kindcentrum (OKC) in te richten. De ondertekening is een stap voorwaarts in de realisatie van een centrale OKC in Oud-West. In de OKC wordt ook de al jaren draaiende opvoedwinkel opgenomen.

Bij het OKC kunnen ouders en verzorgers terecht met vragen over de gezondheid, de ontwikkeling en de opvoeding van hun kind of kinderen. Vanaf het eerste moment van de zwangerschap biedt het OKC deskundige voorlichting en ondersteuning aan ouders, die daaraan behoefte hebben. Het doel is om kinderen een zo groot mogelijke kans te geven om gezond op te groeien en zo goed mogelijk voor te bereiden op een plaats in de maatschappij. Er komen OKC's in alle Amsterdamse stadsdelen.

In 2004 woonden in Oud-West ongeveer 1380 kinderen van 0 tot 4 jaar. Per jaar worden er ongeveer 440 baby's geboren in Oud-West. Naar verwachting zal 85 procent van deze kinderen zonder grote problemen volwassen worden. Ongeveer 15 procent van deze kinderen krijgt vroeg of laat te kampen met gezondheids-, opvoedings- of psychosociale problemen of een combinatie hiervan. Vroege signalering en preventie kunnen deze problemen voorkomen. De samenwerkende partners in Oud-West zorgen daarvoor.

Momenteel staat ongeveer de helft van de 0 tot 4-jarigen ingeschreven bij de consultatiebureaus van Amsterdam Thuiszorg in de Borgerstraat, de Helmersstraat en in het Geboortecentrum in de Bosboom Toussaintstraat. De andere helft gaat naar de consultatiebureaus van de GG&GD in de stadsdelen Westerpark en Oud-Zuid. Het is de bedoeling dat er ook een consultatiebureau van de GG&GD in Oud-West komt, zodat straks alle ouders in het stadsdeel zelf terecht kunnen.

Zolang er nog niet één locatie is, zullen de partijen vanuit hun eigen plek intensief samenwerken

Dinsdagavond raadsvergadering: vol, lang, spannend en controversieel.

Op de agenda stond het besluit om voor de herprofilering van de Bilderdijkstraat toch de bomen te kappen ondanks het feit dat er langdurig door alle partijen geprobeerd is een oplossing met behoud van de bomen te vinden en dat in een eerder stadium ook leek te gaan lukken.

Bomen, herprofileringen en mensen: altijd ingrijpend, altijd controversieel en moeilijk.

Ik heb tijdens mijn raadstijd geen onderwerpen of besluiten gezien waar mensen heftiger op reageren. Ik kan me dat ook goed voorstellen.

Bomen en zeker grote en oude bomen zijn ontzettend belangrijk, zeker in zo'n versteend stukje stad als Oud-West. Belangrijk voor het uitzicht, voor het tegengaan van luchtvervuiling en belangrijk omdat ze nu eenmaal voor heel veel mensen een grote emotionele waarde hebben.

Ik wist zo af en toe niet met wie ik het meer te doen had, met de uitermate betrokken en goed voorbereide insprekers die gedurende de avond hun voorlopig laatste poging om de bomen te redden door het raadsbesluit zagen mislukken, of met collega Toonk die als verantwoordelijk portefeuillehouder al het boegeroep, ellende en scherpe vragen over zich heen kreeg.

Ook GroenLinks dat samen met De Groenen en Leefbaar Oud-West een meerderheid probeerde te krijgen voor een alternatief  waarbij mogelijk wel een groot aantal bomen behouden zou kunnen worden, redde het niet.

Ik vind het doodzonde dat we dit moeten besluiten en weet dat collega's Werner en Hans er net zo over denken.

Bomen en herprofileringen in een stad verhouden zich helaas vaak slecht tot elkaar. Ik hoop dat de voortgang in de wetenschap het snel mogelijk maakt dat je gewoon wel bijna altijd met zekerheid en behoud van verkeersveiligheid de straten op kunt knappen als dat moet gebeuren.

Helaas werd de sfeer na een goed begin waarin er nog mooie foto's van iepen en een stuk boomschors aan de raad werden aangeboden, toch wat grimmiger. Toen behalve het applaus en boe-geroep er ook een paar kwalijke opmerkingen her en der gemaakt werden.

Het is natuurlijk heel moeilijk om in zo'n beladen sfeer met geëmotioneerde mensen alles helemaal netjes te laten verlopen, mensen reageren op elkaar, laten zich wellicht ook wat aansteken. Dat is moeulijk te beheersen en de publieke tribune ontruimen wil al helemaal niemand.

Toch vind ik het wel een aandachtspunt dat ook bij een tumultueuze raadsvergadering mensen elkaar met een minimale vorm van respect blijven bejegenen. Er zijn een paar dingen gezegd die in mijn beleving eigenlijk niet door de beugel kunnen.

Dr raadsvoorzitter die de schone en zware taak had om hier tegen op te treden, deed enorm zijn best. Toch zag je ook hem worstelen met hoe te handelen.

Ik hoop dat er naar aanleiding hiervan nog een discussie gevoerd gaat worden over wat je nu nog meer kunt doen om toch te kunnen blijven garanderen dat het er in de raad en op de tribune een beetje netjes aan toe blijft gaan.

Vergeleken met de herprofilering verliep het in aanloop controversieel bevonden raadsbesluit over het horecabeleid dat bij inspraakavonden en commissie volle zalen had getrokken, heel rustig.

Ten aanzien van de amendementen en moties die er de hele avond aan de orde waren, was het soms wonderlijk om te volgen wie er met wat meestemde. Wisselend links+ of rechts+ werden veel moties en amendementen binnengehaald en lang niet altijd met een onverdeelde coalitie.

Met ondertussen een bijna lege tribune onstond er voor de coalitie nog een niet alledaagse situatie waarin GroenLinks voor een grote parkeergarage pleitte om een wandelpromenade aan het water te krijgen, PvdA op die plek juist kleiner wilde dan voorlag en de VVD aangaf niet hier op deze plek een grotere garage te willen, terwijl ze dat eigenlijk altijd wel willen.

De ratio achter de beweegredenen van elk van de partijen was volstrekt helder, maar ik geloof niet dat dit al eerder vertoond was.

Ik zelf had met 2 voordrachten en 30 seconden stemgebruik om een toezegging te doen, weinig te doen deze raadsvergadering.

Vandaag een van mijn favoriete representatieve taken, op bezoek bij een echtpaar met een 65 jarig huwelijksjubileum.

Gewapend met een plant, een Oud-West boodschappentas en het Groot Amsterdams Sprookjesboek, ontvangen op de koffie tenmidden van het jubilerend paar, de trotse zonen en schoondochters. Al snel weet ik dat er ook nog klein- en achterkleinkinderen zijn.

"We zijn met zijn drie-en-twintigen". De mededeling op papier zegt weinig, de trotse blik van de dynastiehoudster zoveel meer.

Ik word rondgeleid langs de bloemen en planten, de felicitaties en kaartjes en natúúrlijk ook langs het gelukstelegram van de koningin.

Moeiteloos wordt er een krantenknipsel te voorschijn getoverd van de felicitaties bij het 60 jarig jubileum waar mijn voorgangster Hannie Dankbaar in dezelfde pose staat als waarin ik op dat moment door een zoon met het echtpaar gefotografeerd word.

Ook het jubileum van 50 jaar ligt nog vers in het geheugen - met een draaiorgel en een spandoek over de straat dat iedereen vroeg even te toeteren voor het bruidspaar, er werd heel wat afgetoeterd.

Voor het eerst tijdens al mijn bezoekjes, bezoek ik een zonnige benedenwoning, liefdevol opgeknapt door de zoon die er eerst woonde. De meeste ouderen die ik bezoek wonen twee of drie hoog, precies op de plek waar ze ooit hun huwelijksleven begonnen zijn. Steile trappen, waarvan je je afvraagt hoelang dat nog te doen blijft.

Ik moet elke keer weer even glimlachen om mijn angst bij de eerste keer: bij vreemden naar binnen, heb ik wel genoeg te zeggen?

Ik weet ondertussen dat ik tijdens het bezoekje van een uur aan twee oren soms amper genoeg heb en dat je in die tijd fantastische gesprekken kunt hebben over beroepen, kinderen, kleinkinderen, de veranderingen in de buurt, levensloop en de vorige eeuw in vogelvlucht. Ik geniet en leer elke keer weer.

Meneer Walman reed en voer met kolen, daarna ging hij in de scheermesjesfabricage, waar hij ondanks het feit dat hij alleen de lagere school "gelopen" had vanwege zijn interesse in de techniek een baan achter een van de machines kreeg.

Vanuit de kolen kent hij de hele stad, alhoewel hij de nieuwe straatjes toch echt niet meer bijhoudt, "jullie maken het veels te ingewikkeld met die nieuwbouw". Hij praat met liefde over zijn werkgevers, ze zijn altijd goed op me geweest.

Ik leer dat "De Boldootwagen" een eufemisme is voor de strondkar en dat je daar als baldadige jongeman lelijk streken mee uit kon halen. Dat er een mooie foto is in het Gemeentearchief waar de Boldoot wagen op staat en waar mevrouw Walman op te vinden is.

                                    Dit was de enige die ik daar kon vinden

Mevrouw Walman deed dienstjes in de concertgebouwbuurt waar ze haar zo vertrouwden dat ze sleutel en geld voor haar achterlieten.

Samen is het echtpaar, beiden gewapend met nieuwe rollators, bekend als de bonte hond op de Ten Katemarkt en gaan ze nog steeds, "misschien dit jaar wel voor het laatst" naar Spanje.

Na zo'n bezoek, glim ik na en ben ik onveranderlijk juist dan even heel "fier" op mijn erebaan.

En wéér keek ik met genoegen naar AT5: op Amsterdam.nl was er een item over het etalageproject Bellamy by Night.

In het kader van ons buurtprogramma Bellamy voor Mekaar was er een éénmalig project waarbij er in de Bellamybuurt etalages gemaakt werden voor kunst: bewoners en bedrijven konden aangeven of zij hun raam hiervoor beschikbaar wilden stellen. De animo was overweldigend en het resultaat van de eerste expositie ook.

Door de initiatiefnemers is ondertussen dit project omgezet in een stichting waardoor het ook na die eerste keer doorgang kon vinden.

Mooi voorbeeld van de eerste beweging die je nodig hebt voor het in gang zetten van een perpetuum mobile (en welk een bescheiden doch belangrijke rol de lokale overheid daar in kan spelen).

Voor mij een zeer geslaagd voorbeeld van samenwerking en buurtbetrokkenheid.

De herinnering aan een drukbezochte wandeling langs met licht en kunst getooide etalages in een anders s'avonds best wel stille buurt, staat nog scherp op mijn netvlies en het trotse gevoel ook: zo zet een buurt zichzelf op de kaart.

Amsterdam.nl TV laat de laatste uitzending via de website zien zodra er een nieuwe is, dus binnenkort is de uitzending hier te zien

De Burgemeester van Naarden stond zijn weblog af aan Prins Carnaval, voor de duur van het carnaval..

Het mijne heeft nog niemand geclaimed of het moet de spam attack zijn die erger is dan verse vogelpoep op je fietszadel.

Toch ook carnaval in Oud-West: voor mij werd vanavond het carnaval ingeluid tijdens de carnavalsdisco van De Havink, de twee wekelijke disco voor verstandelijk gehandicapten in buurthuis De Havelaar.

Tijdens de kerstdisco had ik beloofd een volgende keer de bingo te draaien en vanavond was het zover.

Ik heb een nieuwe roeping gevonden, de lucht die de ballen omhoog pompt maakt echte communicatie moeilijk, maar het boe geroep als ik de verkeerde ballen naar boven toverde was niet luider dan in de dagelijkse politiek arena en de vreugde bij het behalen van de bingo groot. Dit was erg leuk om te doen.

Verder kwam ik tot ergens vanavond tot de bizarre constatering dat ik de polonaise - met wonderlijk veel plezier-  alleen maar dans als ik in functie ben (je zou redelijkerwijs toch anders verwachten).

De Raad van Elf liet de polonaise langdurig voortgaan om haar keuze te kunnen bepalen ten aanzien van de best uitgedoste carnavalvierder. Ik had hem al gezged dat ik dacht dat hij in de prijzen zou vallen en mocht hem ook op de foto zetten:

                                        Harrie als winnaar

Ik ben, denk ik, weer redelijk bij met de carnavalskrakers:

Ik hoorde: Holadiee, retteketet, drie hoeraatjes voor het kabinet.

Drie hoeraatjes voor het kabinet??

Het carnaval is duidelijk begonnen......

Ik had niet gedacht dat ik carnaval zo leuk zou vinden.

                           Bron foto: www.cremerplein.nl

Gelukkig lees ik logs, want anders zou me nog wel eens wat ontgaan.

Zondag 6 februari: Barend, beheerder van ons succesvolle Cremerplein bij de Ikon om 16.00 uur.

Gisteren nog een discussie over vrijheid van meningsuiting op de weblog: gaat je partij nu wel of niet over uitlatingen op je weblog, wat kun je zeggen, hoever wil je gaan..

Ik vertelde gisteren dat ik na twee jaar net deze week mijn lijst referrers (daarop kun je zien wie er via een link naar je site is gekomen of op welke trefwoorden iemand gezocht heeft voordat hij/zij op jou site terecht is gekomen) onzichtbaar heb gemaakt op mijn site.

Ik heb dat gedaan omdat mijn site in toenemende mate via deze lijst gespamd werd door pornosites, Viagra en leenaanbiedingen die ik er niet op wilde.

Bij het reinigen van mijn mail maak ik er nog een moment van bezinning van: relaxed alles weggooien in de vreugde dat je het allemaal niet nodig hebt, moment van rust voordat je echt aan het werk gaat.

De spammer ontneemt mij in mijn beleving de vrijheid om nieuwschierig te zijn naar zoektermen, alhoewel de keuze om de lijst niet meer te laten zien natuurlijk geheel mijn eigen verantwoordelijkheid is.

Krijg ik vandaag twee reacties op mijn log die ik absoluut niet in verband kan brengen met het item waarop ze gepost zijn......

Hadden we het gisteren in de weblogdiscussie nog over het feit dat er over het algemeen toch minder gereageerd wordt dan je hoopt, dit had ik bepaald niet bedoeld: spam in mijn reacties (ik zeg niet van wie, want de eer van de naamsvermelding gun ik ze niet).

Ik grijp in en haal ze weg, niet na een korte Google tocht die laat zien dat ik vandaag bepaald niet de enige weblogger was die hier last van heeft gehad.

Jammer genoeg geen nederlands bedrijf anders had ik een middel gehad om te protesteren

Ik stapte mijn voordeur uit.

Vanuit mijn ooghoek werd mijn aandacht getrokken door een prop papier.

In een split second dacht ik mijn naam daarop te zien staan.

Ik raapte de prop op:

een verkreukelde, opengemaakte enveloppe met mijn naam erop en géén inhoud, poststempel van ergens in december en afkomstig uit Den Haag.

Dit is niet het begin van een interactieve schrijfwedstrijd, alhoewel het dat zomaar zou kunnen worden.

Mijn nieuwschierigheid is gewekt en sinds de vondst spelen diverse verhaallijnen zich in mijn hoofd af.

Alleen mensen zonder fantasie vluchten in de realiteit.

Wie mij toch uit de droom wil helpen, graag zachtjes wakker maken.

Volgde ik van het weekend met enig leedvermaak de zoektocht vande PvdA naar dé nieuwe uitdrukking van hun wezen en hun nieuwe beginselprogramma, zie ik vandaag een stevige douw naar een vanonze eigen teksten.

Hij is niet van mijzelf, gespot via De Stem van.net en te vinden op taalpuristen.nl : ik vond hem erg leuk.

Met daaronder het vernietigende commentaar: Zo flikker je die mensen natuurlijk meteen het water in.

Het Maagdenhuis is bezet.

Dat klinkt nostalgisch.

Ik ben van na de maagdenhuisbezetting en studeerde aan de VU.

Daar actief in de studentenvakbond, maakte ik menige bezetting mee.

Ook ik heb destijds wel eens een nacht geslapen in de bestuursvleugel van de VU waar toen nog Sybolt Noorda huisde.

Toen hadden we nog met actiecomité De Geplukte Kip vanuit ons tijdelijk veroverde territorium telefonische interviews met Felix Meurders voor de radio.

Tegenwoordig is er gewoon meteen een website met aparte pershoek en kun je je thuis vanachter de computer via de mail op de hoogte laten houden van het verloop van de actie.

Wie zong ook al weer, en was het niet in die dagen: "The times, they are changing"?

Het zwembad was rustig.

Rimpelloos water.

Ik gleed door het water, genoot en mijmerde lekker.

Vanuit mijn ooghoek zag ik een kaper op de kust, een man met een mat borsthaar waar ze in de Arena jaloers op zouden zijn.

Kennelijk voedde hij zijn mat met een rooshoudend pocongoedje:

met elke slag die hij door het water deed vermengde zijn geur zich met het water.

Soms gaat het leven niet over rozen.

Anja Meulenbelt

Rings a bell, 2 eigenlijk:

Nu weblogster en lid van de Eerste Kamer voor de SP

Vroeger één van de namen in mijn moeders feministische boekenkast.

Tussendoor ook een van de schrijfsters die ik regelmatig tegenkwam gedurende mijn vijftien jarig abonnement op Opzij

Vandaag kwamen vroeger, tussendoor en nu even heel mooi samen.

Anja Meulenbelt publiceerde samen met Mohammed Benzakour in Het Parool een artikel waarom Ayaan Hirshi Ali niet de Harriët Freezer ring van Opzij had moeten krijgen.

Ik heb al lang de gedachte afgezworen dat je je mening uit de krant kunt halen, maar het is lang geleden dat ik het zo eens geweest ben met een krantenartikel als met hun artikel van vandaag.

Ik heb tot op de dag van vandaag bewondering voor vrouwen die ergens voor durven staan en hun mond open trekken: dus voor mijn moeder, voor Anja Meulenbelt, voor heel veel andere vrouwen, voor mezelf en vanuit dit principe dus ook voor Ayaan.

Toch vind ik wel dat Ayaan het volstrekt verkeerd aanpakt alhoewel ik best wil geloven dat haar intenties en strijdvaardigheid oprecht zijn.

De observatie in het Parool artikel dat er eerder ondanks dan dankzij Ayaan gelukkig wel een derde feministische golf onder moslima's op gang is gekomen, deel ik dan ook volkomen.

Je mond open trekken is afgezien van een emancipatorische oefening, waar iedereen die dat eerder niet durfde door heen moet, geen doel op zich.

Als je echt iets wilt bereiken moet je je altijd afvragen of de manier waarop je dat doet ook werkt. Zo niet: handelswijze bijstellen of als dat te moeilijk is, je doel.

Blijven roepen zonder effectieve strategie en daarmee de aandacht op jezelf richten in plaats van op de zaak die je probeert te behartigen, leidt tot dubbele negatieve effecten: je laat zien dat jezelf niet slaagt en je doet de zaak die je behartigt geen goed.

Ik ben ondanks de goede begeleiding van mijn moeder en de boeken van Anja Meulenbelt een beetje mislukt als pure feministe en opereer alles ten spijt toch nog steeds het liefst en het effectiefst in het harmoniemodel.

Ik waardeer de echt grote scheur veel meer bij zang dan bij mensen in het debat en merk dat ik bewondering voor... ook afmeet aan de effectiviteit  van... natuurlijk wel met behoud van principes.

Als ik, zoals een paar weken geleden in een debat over emancipatie van moslima's (Ben je Bang voor mij manifestatie in Paradiso), hoor dat veel moslima's de insteek van Ayaan eerder als een struikelblok voor hun emancipatie dan een ondersteuning van hun emancipatie ervaren, dan zou een bijstelling van de strategie van Ayaan veel eerder voor de hand liggen dan de beloning ervan met de Opzij prijs.

Dinsdagmiddag hielden we in Oud-West een mini-conferentie over Wonen, Zorg en Welzijn. Georganiseerd samen met de Ouderen Advies Raad in Oud-West.

De extramuralisering van de Zorg, de komst van de WMO, de wens van het stadsdeel om een passend antwoord te kunnen bieden op de veranderende en diverse zorgvraag van onze bewoners: redenen genoeg.

Over dit onderwerp is genoegzaam bekend dat je het niet alleen kunt, maar dat het zoveel verschillende organisaties waren, drong pas echt pregnant door bij het zien van deze dia.

Niet voor niets was het meest gehoorde woord op de middag Samenwerking.

Natuurlijk werd ook de vraag gesteld hoe je met zoveel verschillende organisaties, verschillende belangen, versnipperde informatiefuncties tot vruchtbare resultaten zou kunnen komen.

Positief als ik ben,  genoot ik van het feit dat ik alle organisaties kende en me voor kon stellen wat we bij dit onderwerp aan elkaar kunnen hebben om bewoners met diverse zorgvraag van dienst te kunnen zijn.

Wel bekroop me een lichte vorm van ontzag voor de grote hoeveelheid betrokkenen, de grote betrokkenheid en de hoeveelheid vrijwilligersorganisaties:

Hoe het abstracte "maatschappelijk middenveld" en "belangenorganisaties" opeens als betrokken rijkdom kan voelen.

Eéntje om in gedachten te bewaren als ooit in het proces naar resultaat de samenwerking eens even wat minder makkelijk loopt.

Op donderdag 10 februari, van 17.00 tot 19.00 uur open ik het fotoproject 'Oud-West door ogen van bewoners' door een reizende fototafel te onthullen in het Buurtmuseum.

Beeldend kunstenaar Dominique Panhuysen heeft 12 bewoners uit stadsdeel Oud-West gevraagd om haar hun blik op de buurt te laten zien. De plekken waar ze langs wandelden, heeft ze gefotografeerd. Van die foto's maakte ze een mobiele fototafel met 12 albums.

Ik mocht zelf ook mijn plekken in Oud-West aangeven voor de foto. Het wandelen door de buurt en het vertellen over de plekken alleen al was heel erg leuk om te doen. Ik ben ontzettend beniwud naar het resultaat.

De tafel staat van 11 februari t/m 11 maart in de publieksruimte van het stadsdeelkantoor en gaat daarna reizen door Oud-West. Tot 1 maart zijn er ook foto's te zien in 6 etalages rond het Bellamyplein in het kader van Bellamy by Night.

Opening donderdag 10 februari 2005 van 17.00 tot 19.00 uur in het Buurtmuseum, Wenslauerstraat 51

Programma:
17.00 uur: verzamelen in Buurtmuseum, wandeling langs de etalages
18.00 uur: terug in het buurtmuseum, onthulling van de reizende fototafel door stadsdeelvoorzitter Saranna Maureau.

Ondertekening van het OKC convenant

Volgens het persbericht:

Eind januari heeft stadsdeel Oud-West een belangrijke stap gezet om de kwaliteit van de zorg voor het jonge kind te verbeteren. Stadsdeelvoorzitter Saranna Maureau en vertegenwoordigers van de consultatiebureaus van GG&GD en Amsterdam Thuiszorg, de Opvoedwinkel, het Geboortecentrum, de verloskundigenpraktijk Bilderdijkstraat, ACK Kraamzorg en Bureau Jeugdzorg hebben toen een intentieverklaring ondertekend om in Oud-West een Ouder-en-Kindcentrum (OKC) in te richten. De ondertekening is een stap voorwaarts in de realisatie van een centrale OKC in Oud-West. In de OKC wordt ook de al jaren draaiende opvoedwinkel opgenomen.

Bij het OKC kunnen ouders en verzorgers terecht met vragen over de gezondheid, de ontwikkeling en de opvoeding van hun kind of kinderen. Vanaf het eerste moment van de zwangerschap biedt het OKC deskundige voorlichting en ondersteuning aan ouders, die daaraan behoefte hebben. Het doel is om kinderen een zo groot mogelijke kans te geven om gezond op te groeien en zo goed mogelijk voor te bereiden op een plaats in de maatschappij. Er komen OKC's in alle Amsterdamse stadsdelen.

In 2004 woonden in Oud-West ongeveer 1380 kinderen van 0 tot 4 jaar. Per jaar worden er ongeveer 440 baby's geboren in Oud-West. Naar verwachting zal 85 procent van deze kinderen zonder grote problemen volwassen worden. Ongeveer 15 procent van deze kinderen krijgt vroeg of laat te kampen met gezondheids-, opvoedings- of psychosociale problemen of een combinatie hiervan. Vroege signalering en preventie kunnen deze problemen voorkomen. De samenwerkende partners in Oud-West zorgen daarvoor.

Momenteel staat ongeveer de helft van de 0 tot 4-jarigen ingeschreven bij de consultatiebureaus van Amsterdam Thuiszorg in de Borgerstraat, de Helmersstraat en in het Geboortecentrum in de Bosboom Toussaintstraat. De andere helft gaat naar de consultatiebureaus van de GG&GD in de stadsdelen Westerpark en Oud-Zuid. Het is de bedoeling dat er ook een consultatiebureau van de GG&GD in Oud-West komt, zodat straks alle ouders in het stadsdeel zelf terecht kunnen.

Zolang er nog niet één locatie is, zullen de partijen vanuit hun eigen plek intensief samenwerken

Dinsdagavond raadsvergadering: vol, lang, spannend en controversieel.

Op de agenda stond het besluit om voor de herprofilering van de Bilderdijkstraat toch de bomen te kappen ondanks het feit dat er langdurig door alle partijen geprobeerd is een oplossing met behoud van de bomen te vinden en dat in een eerder stadium ook leek te gaan lukken.

Bomen, herprofileringen en mensen: altijd ingrijpend, altijd controversieel en moeilijk.

Ik heb tijdens mijn raadstijd geen onderwerpen of besluiten gezien waar mensen heftiger op reageren. Ik kan me dat ook goed voorstellen.

Bomen en zeker grote en oude bomen zijn ontzettend belangrijk, zeker in zo'n versteend stukje stad als Oud-West. Belangrijk voor het uitzicht, voor het tegengaan van luchtvervuiling en belangrijk omdat ze nu eenmaal voor heel veel mensen een grote emotionele waarde hebben.

Ik wist zo af en toe niet met wie ik het meer te doen had, met de uitermate betrokken en goed voorbereide insprekers die gedurende de avond hun voorlopig laatste poging om de bomen te redden door het raadsbesluit zagen mislukken, of met collega Toonk die als verantwoordelijk portefeuillehouder al het boegeroep, ellende en scherpe vragen over zich heen kreeg.

Ook GroenLinks dat samen met De Groenen en Leefbaar Oud-West een meerderheid probeerde te krijgen voor een alternatief  waarbij mogelijk wel een groot aantal bomen behouden zou kunnen worden, redde het niet.

Ik vind het doodzonde dat we dit moeten besluiten en weet dat collega's Werner en Hans er net zo over denken.

Bomen en herprofileringen in een stad verhouden zich helaas vaak slecht tot elkaar. Ik hoop dat de voortgang in de wetenschap het snel mogelijk maakt dat je gewoon wel bijna altijd met zekerheid en behoud van verkeersveiligheid de straten op kunt knappen als dat moet gebeuren.

Helaas werd de sfeer na een goed begin waarin er nog mooie foto's van iepen en een stuk boomschors aan de raad werden aangeboden, toch wat grimmiger. Toen behalve het applaus en boe-geroep er ook een paar kwalijke opmerkingen her en der gemaakt werden.

Het is natuurlijk heel moeilijk om in zo'n beladen sfeer met geëmotioneerde mensen alles helemaal netjes te laten verlopen, mensen reageren op elkaar, laten zich wellicht ook wat aansteken. Dat is moeulijk te beheersen en de publieke tribune ontruimen wil al helemaal niemand.

Toch vind ik het wel een aandachtspunt dat ook bij een tumultueuze raadsvergadering mensen elkaar met een minimale vorm van respect blijven bejegenen. Er zijn een paar dingen gezegd die in mijn beleving eigenlijk niet door de beugel kunnen.

Dr raadsvoorzitter die de schone en zware taak had om hier tegen op te treden, deed enorm zijn best. Toch zag je ook hem worstelen met hoe te handelen.

Ik hoop dat er naar aanleiding hiervan nog een discussie gevoerd gaat worden over wat je nu nog meer kunt doen om toch te kunnen blijven garanderen dat het er in de raad en op de tribune een beetje netjes aan toe blijft gaan.

Vergeleken met de herprofilering verliep het in aanloop controversieel bevonden raadsbesluit over het horecabeleid dat bij inspraakavonden en commissie volle zalen had getrokken, heel rustig.

Ten aanzien van de amendementen en moties die er de hele avond aan de orde waren, was het soms wonderlijk om te volgen wie er met wat meestemde. Wisselend links+ of rechts+ werden veel moties en amendementen binnengehaald en lang niet altijd met een onverdeelde coalitie.

Met ondertussen een bijna lege tribune onstond er voor de coalitie nog een niet alledaagse situatie waarin GroenLinks voor een grote parkeergarage pleitte om een wandelpromenade aan het water te krijgen, PvdA op die plek juist kleiner wilde dan voorlag en de VVD aangaf niet hier op deze plek een grotere garage te willen, terwijl ze dat eigenlijk altijd wel willen.

De ratio achter de beweegredenen van elk van de partijen was volstrekt helder, maar ik geloof niet dat dit al eerder vertoond was.

Ik zelf had met 2 voordrachten en 30 seconden stemgebruik om een toezegging te doen, weinig te doen deze raadsvergadering.

Vandaag een van mijn favoriete representatieve taken, op bezoek bij een echtpaar met een 65 jarig huwelijksjubileum.

Gewapend met een plant, een Oud-West boodschappentas en het Groot Amsterdams Sprookjesboek, ontvangen op de koffie tenmidden van het jubilerend paar, de trotse zonen en schoondochters. Al snel weet ik dat er ook nog klein- en achterkleinkinderen zijn.

"We zijn met zijn drie-en-twintigen". De mededeling op papier zegt weinig, de trotse blik van de dynastiehoudster zoveel meer.

Ik word rondgeleid langs de bloemen en planten, de felicitaties en kaartjes en natúúrlijk ook langs het gelukstelegram van de koningin.

Moeiteloos wordt er een krantenknipsel te voorschijn getoverd van de felicitaties bij het 60 jarig jubileum waar mijn voorgangster Hannie Dankbaar in dezelfde pose staat als waarin ik op dat moment door een zoon met het echtpaar gefotografeerd word.

Ook het jubileum van 50 jaar ligt nog vers in het geheugen - met een draaiorgel en een spandoek over de straat dat iedereen vroeg even te toeteren voor het bruidspaar, er werd heel wat afgetoeterd.

Voor het eerst tijdens al mijn bezoekjes, bezoek ik een zonnige benedenwoning, liefdevol opgeknapt door de zoon die er eerst woonde. De meeste ouderen die ik bezoek wonen twee of drie hoog, precies op de plek waar ze ooit hun huwelijksleven begonnen zijn. Steile trappen, waarvan je je afvraagt hoelang dat nog te doen blijft.

Ik moet elke keer weer even glimlachen om mijn angst bij de eerste keer: bij vreemden naar binnen, heb ik wel genoeg te zeggen?

Ik weet ondertussen dat ik tijdens het bezoekje van een uur aan twee oren soms amper genoeg heb en dat je in die tijd fantastische gesprekken kunt hebben over beroepen, kinderen, kleinkinderen, de veranderingen in de buurt, levensloop en de vorige eeuw in vogelvlucht. Ik geniet en leer elke keer weer.

Meneer Walman reed en voer met kolen, daarna ging hij in de scheermesjesfabricage, waar hij ondanks het feit dat hij alleen de lagere school "gelopen" had vanwege zijn interesse in de techniek een baan achter een van de machines kreeg.

Vanuit de kolen kent hij de hele stad, alhoewel hij de nieuwe straatjes toch echt niet meer bijhoudt, "jullie maken het veels te ingewikkeld met die nieuwbouw". Hij praat met liefde over zijn werkgevers, ze zijn altijd goed op me geweest.

Ik leer dat "De Boldootwagen" een eufemisme is voor de strondkar en dat je daar als baldadige jongeman lelijk streken mee uit kon halen. Dat er een mooie foto is in het Gemeentearchief waar de Boldoot wagen op staat en waar mevrouw Walman op te vinden is.

                                    Dit was de enige die ik daar kon vinden

Mevrouw Walman deed dienstjes in de concertgebouwbuurt waar ze haar zo vertrouwden dat ze sleutel en geld voor haar achterlieten.

Samen is het echtpaar, beiden gewapend met nieuwe rollators, bekend als de bonte hond op de Ten Katemarkt en gaan ze nog steeds, "misschien dit jaar wel voor het laatst" naar Spanje.

Na zo'n bezoek, glim ik na en ben ik onveranderlijk juist dan even heel "fier" op mijn erebaan.

En wéér keek ik met genoegen naar AT5: op Amsterdam.nl was er een item over het etalageproject Bellamy by Night.

In het kader van ons buurtprogramma Bellamy voor Mekaar was er een éénmalig project waarbij er in de Bellamybuurt etalages gemaakt werden voor kunst: bewoners en bedrijven konden aangeven of zij hun raam hiervoor beschikbaar wilden stellen. De animo was overweldigend en het resultaat van de eerste expositie ook.

Door de initiatiefnemers is ondertussen dit project omgezet in een stichting waardoor het ook na die eerste keer doorgang kon vinden.

Mooi voorbeeld van de eerste beweging die je nodig hebt voor het in gang zetten van een perpetuum mobile (en welk een bescheiden doch belangrijke rol de lokale overheid daar in kan spelen).

Voor mij een zeer geslaagd voorbeeld van samenwerking en buurtbetrokkenheid.

De herinnering aan een drukbezochte wandeling langs met licht en kunst getooide etalages in een anders s'avonds best wel stille buurt, staat nog scherp op mijn netvlies en het trotse gevoel ook: zo zet een buurt zichzelf op de kaart.

Amsterdam.nl TV laat de laatste uitzending via de website zien zodra er een nieuwe is, dus binnenkort is de uitzending hier te zien

De Burgemeester van Naarden stond zijn weblog af aan Prins Carnaval, voor de duur van het carnaval..

Het mijne heeft nog niemand geclaimed of het moet de spam attack zijn die erger is dan verse vogelpoep op je fietszadel.

Toch ook carnaval in Oud-West: voor mij werd vanavond het carnaval ingeluid tijdens de carnavalsdisco van De Havink, de twee wekelijke disco voor verstandelijk gehandicapten in buurthuis De Havelaar.

Tijdens de kerstdisco had ik beloofd een volgende keer de bingo te draaien en vanavond was het zover.

Ik heb een nieuwe roeping gevonden, de lucht die de ballen omhoog pompt maakt echte communicatie moeilijk, maar het boe geroep als ik de verkeerde ballen naar boven toverde was niet luider dan in de dagelijkse politiek arena en de vreugde bij het behalen van de bingo groot. Dit was erg leuk om te doen.

Verder kwam ik tot ergens vanavond tot de bizarre constatering dat ik de polonaise - met wonderlijk veel plezier-  alleen maar dans als ik in functie ben (je zou redelijkerwijs toch anders verwachten).

De Raad van Elf liet de polonaise langdurig voortgaan om haar keuze te kunnen bepalen ten aanzien van de best uitgedoste carnavalvierder. Ik had hem al gezged dat ik dacht dat hij in de prijzen zou vallen en mocht hem ook op de foto zetten:

                                        Harrie als winnaar

Ik ben, denk ik, weer redelijk bij met de carnavalskrakers:

Ik hoorde: Holadiee, retteketet, drie hoeraatjes voor het kabinet.

Drie hoeraatjes voor het kabinet??

Het carnaval is duidelijk begonnen......

Ik had niet gedacht dat ik carnaval zo leuk zou vinden.

                           Bron foto: www.cremerplein.nl

Gelukkig lees ik logs, want anders zou me nog wel eens wat ontgaan.

Zondag 6 februari: Barend, beheerder van ons succesvolle Cremerplein bij de Ikon om 16.00 uur.

Gisteren nog een discussie over vrijheid van meningsuiting op de weblog: gaat je partij nu wel of niet over uitlatingen op je weblog, wat kun je zeggen, hoever wil je gaan..

Ik vertelde gisteren dat ik na twee jaar net deze week mijn lijst referrers (daarop kun je zien wie er via een link naar je site is gekomen of op welke trefwoorden iemand gezocht heeft voordat hij/zij op jou site terecht is gekomen) onzichtbaar heb gemaakt op mijn site.

Ik heb dat gedaan omdat mijn site in toenemende mate via deze lijst gespamd werd door pornosites, Viagra en leenaanbiedingen die ik er niet op wilde.

Bij het reinigen van mijn mail maak ik er nog een moment van bezinning van: relaxed alles weggooien in de vreugde dat je het allemaal niet nodig hebt, moment van rust voordat je echt aan het werk gaat.

De spammer ontneemt mij in mijn beleving de vrijheid om nieuwschierig te zijn naar zoektermen, alhoewel de keuze om de lijst niet meer te laten zien natuurlijk geheel mijn eigen verantwoordelijkheid is.

Krijg ik vandaag twee reacties op mijn log die ik absoluut niet in verband kan brengen met het item waarop ze gepost zijn......

Hadden we het gisteren in de weblogdiscussie nog over het feit dat er over het algemeen toch minder gereageerd wordt dan je hoopt, dit had ik bepaald niet bedoeld: spam in mijn reacties (ik zeg niet van wie, want de eer van de naamsvermelding gun ik ze niet).

Ik grijp in en haal ze weg, niet na een korte Google tocht die laat zien dat ik vandaag bepaald niet de enige weblogger was die hier last van heeft gehad.

Jammer genoeg geen nederlands bedrijf anders had ik een middel gehad om te protesteren

Ik stapte mijn voordeur uit.

Vanuit mijn ooghoek werd mijn aandacht getrokken door een prop papier.

In een split second dacht ik mijn naam daarop te zien staan.

Ik raapte de prop op:

een verkreukelde, opengemaakte enveloppe met mijn naam erop en géén inhoud, poststempel van ergens in december en afkomstig uit Den Haag.

Dit is niet het begin van een interactieve schrijfwedstrijd, alhoewel het dat zomaar zou kunnen worden.

Mijn nieuwschierigheid is gewekt en sinds de vondst spelen diverse verhaallijnen zich in mijn hoofd af.

Alleen mensen zonder fantasie vluchten in de realiteit.

Wie mij toch uit de droom wil helpen, graag zachtjes wakker maken.

Volgde ik van het weekend met enig leedvermaak de zoektocht vande PvdA naar dé nieuwe uitdrukking van hun wezen en hun nieuwe beginselprogramma, zie ik vandaag een stevige douw naar een vanonze eigen teksten.

Hij is niet van mijzelf, gespot via De Stem van.net en te vinden op taalpuristen.nl : ik vond hem erg leuk.

Met daaronder het vernietigende commentaar: Zo flikker je die mensen natuurlijk meteen het water in.