Soms als de processen in ons bestuurlijk stelsel niet helemaal eenduidig zijn en vastgelopen zijn, we toch resultaat willen en niet onmiddelijk duidelijk is waar het stokt, verzinnen we een list.

Één van die listen was ooit de Vliegende Panters, een groep eagere, wellicht zonder vaste dagelijkse werkzaamheden zittende ambtenaren van de bestuursdienst, die op een vastgelopen dossier eens kwamen kijken, hun licht lieten schijnen, met systeemdoorbrekende oplossingen kwamen (of niet) en zo soms een resultaat haalden dat geen van de partijen afzonderlijk had kunnen behalen.

In ons bestuurlijk stelsel werd deze (ondertussen opgeheven, kennelijk geen problemen meer) groep soms met argwaan bekeken omdat we soms met zijn allen meer aan onze eigen bevoegdheden en competenties leken te hangen dan aan de wens om tot een snelle oplossing voor een collectief gevoeld probleem te komen.

Of tenminste daar heeft het soms alle schijn van.

Deze ploeg deed zeker niet alles goed, kon zeker ook niet alles oplossen, trapte soms ten onrechte hard op de verkeerde lange tenen, maar toch, soms hielp het en dan is een dankjewel op zijn plaats.

Ik heb die groep nog wel eens half dreigend achter de hand gehouden: "als we nu niet tot een oplossing komen, dan vraag ik de Vliegende Panters om er naar te kijken".

Een andere list om vastgelopen processen te ontrafelen en weer op het juiste spoor te zetten was "het oliemannetje" of eigenlijk meer precies het olievrouwtje. Aan deze list bewaar ik slechte herinneringen omdat deze list in mijn beleving niets dan zwaar gekneusde tenen en geen oplossingen heeft opgeleverd.

Gisteren waren wij tijdens een overleg over zorg opeens op zoek naar een slimme oplossing die dwars door alle financieringsstromen oplossingen kon vinden voor clienten die zorg nodig hadden, daar ook ongetwijfeld vanuit een van de financieringsstromen recht op had, maar waarvan de financieringsstroom niet eenduidig of gemakkelijk te vinden zou zijn.

Voor allen die zich bestuurlijk of in de uitvoering bezig houden met zorg aan kwetsbare mensen, een heel herkenbaar vraagstuk.

"Oliemannetje"? opperde iemand als oplossing omdat de parallel met eerdere dossiers voor de hand lag.

Een spoor van (halfgespeelde) afschuw trok door het gezelschap. Duidelijk een besmette term.

Al snel kwamen we er achter wat we dan wel nodig hadden: een rugzakvullertje.

Iemand die, als duidelijk is wat voor soort zorg of welke combinate van divers hulpaanbod een client nodig heeft, op zoek gaat naar de financieringsbron of bronnen en die zo aan elkaar knoopt dat de persoon in kwestie gewoon de zorg krijgt die hij nodig heeft.

Ik vond het een mooie term naar de analogie van het rugzakje of het persoonsgebonden budget.

De net uitgevonden term tijdens het ochtendoverleg (in dat geval gerelateerd aan de curatieve schoolgezondheidszorg), bleek nog geen uur later alweer uitstekend van pas te komen in een overleg over maarschappelijke participatie waar ook het probleem speelt dat het profiel van de klant vaak overduidelijk is, het zorgaanbod dat de klant nodig heeft ook, maar waarbij de financieringsbronnen die dit moeten gaan bekostigen diffuus en vaak moeilijk bereikbaar zijn.

Ik geloof dat ik, als ik niet meer werkzaam ben in mijn huidige baan, ga solliciteren als rugzakvullertje. Nu maar hopen dat de maatschappij tegen die tijd door heeft dat dat een baan is die nodig uitgevonden moet worden.

Eens kijken of ik die term in de nieuwe uitgave van de Van Dale weet te krijgen.

Zaterdag was ik aanwezig bij de vooropening van de Marc Chagall manifestatie in Oud-West.

In de WG-expozaal hangt een tentoonstelling die veel laat zien van hoe Chagall tot zijn eindresultaat kwam.

Alhoewel hij zelf alleen het eindresultaat belangrijk vond en eigenlijk door de bank genomen geen voorstudies wilde laten zien, maakte hij op verzoek een uitzondering voor een tentoonstelling in het Louvre over de tot standkoming van zijn glas in lood ramen de Hadassah-synagoge.

Daarnaast is er ooit een drukker geweest die de complete drukgang voor een houtsnede achterover drukte, waardoor ook dat nu zichtbaar is.

Met een bevlogen uitleg van galeriehouder Pieter Zuidema is het fascinerend om een kijk"je in het "produktieproces"van een kunstenaar te krijgen.

Woensdag 6 April wordt de tentoonstelling officieel geopend.

WG-Kunst organiseert in samenwerking met Galerie Wuyt en het stadsdeel verschillende tentoonstellingen rond Marc Chagall. Daarnaast zijn er lezingen en workshops in het teken van Chagall.

Kinderen kunnen zelf een Chagall raam maken, monoprinten, zeefdrukken of linoleum snijden. Volwassenen kunnen in de geest van Chagall etsen, schilderen, collages maken of zich bekwamen in gemengde technieken en dat alles onder deskundige begeleiding.

Er zijn tentoonstellingen in het stadsdeelkantoor, in de WG-Expozaal en daarnaast, heel bijzonder, ook in het BEP etalageproject in de Bellamybuurt.

Ik voel me enorm verwend met dit arangement.

Vorig jaar mei mocht ik een tentoonstelling van Chagall openen in de revalidatiekliniek aan de Overtoom. 

Ik vond dat zo'n leuk en waardevol project dat ik de galerie-eigenaar in contact bracht met één van onze ambtenaren en voorstelde dit ook eens samen met WG-Kunst en het stadsdeel te doen omdat wij op die manier ook onze kinderen en buurtbewoners op een wat andere, maar heel toegankelijke, manier kennis konden laten maken met kunst.

Het programma wat ze nu samen opgesteld hebben, overtreft mijn verwachtingen en ik vind het echt een cadeautje.

                                       Foto gemaakt met een Fuji Finepix 440

                                       onder matige omstandigheden door een matige fotografe

Te mooi om te laten lopen, de schoolfotograaf in actie.

Ik krijg jaarlijks de afdrukjes van zijn resultaat, maar zo in actie had ik nog nooit gezien.

Dit was dan ook een beetje stiekume actiefoto.

"Ga jij naar Duits"?

Bijna 25 jaar na dato, was de afschuw op het gezicht van mijn toenmalige klasgenote nog zichtbaar toen we elkaar tegenkwamen in de deuropening van het leslokaal waar ik net een rëunieles zou gaan volgen.

"Nee hoor, wij gaan gewoon naar Jos"

Jos, vorig jaar gepensioneerd, was vroeger onze leraar Duits. Hij was gek op poezië.

Ik ook en ik heb overigens ook nooit iets tegen het vak Duits gehad.

Voor deze lustrumles schotelde Jos ons twee gedichten van Goethe voor: één uit zijn beginperiode toen de wereld om hem heen nog Rococco geïnspireerd was, en één uit de latere Sturm und Drang periode.

"Helaas is er uit zijn vroege periode weinig bewaard gebleven omdat Goethe zo onfortuinlijk was zijn gedichten aan een professor te laten lezen, die hem aangaf dat het niets was".

Deze opmerking aan het begin triggerde een lang verloren herinnering.

Als absoluut naieve, maar volop in beweging zijnde 14-jarige, liet ik destijds een van mijn eigen gedichten aan Jos lezen, omdat hij altijd zo bevlogen was over poezie.

Ik heb me destijds vast niet echt gerealiseerd dat ik hem daarbij met het verzoek om daar iets van de vinden behoorlijk in verlegenheid gebracht moet hebben.

Zijn handgeschreven antwoordbriefje met bemoedigende en welhaast vaderlijke reactie, trof precies de juiste toon. Het briefje overleeft samen met mijn gedichtenschrift al jaren elke verhuizing en opruimdrift, maar ik was het bijna vergeten.

Terug van het middaggedeelte van de rëunie, moest dat briefje met gedichtenschrift opeens kostte wat het kost boven water komen.

Met behulp van de trapladder en systematisch zoeken, vond ik het nog net voor het avondgedeelte van de reunië.

Ik herondekte ter plekke de waarde van de inhoud van het briefje en de aanbeveling om vooral niets weg te gooien en me nooit te schamen voor mijn gedachteroerselen.

Had Goethe zo'n professor gehad, dan had die oud-leraar van mij vast van nog meer gedichten van Goethe kunnen genieten.

De laatste tijd word ik weer heftig gespamd.

Niet via mijn mailbox, daar let ik al bijna niet meer op, maar via de reacties van mijn weblog.

De spammers doen dit volledig geautomatiseerd. Ik kan niet anders dan alle reacties handmatig verwijderen en dat voelt niet eerlijk. Heel soms komt de nieuwe spam al binnen terwijl ik aan het verwijderen ben. Een echt Calimero effect.

De blacklist die ik geinstalleerd heb, werkt nog niet helemaal naar behoren. Ik moet hier snel een oplossing voor vinden, want mijn webhoster geeft steeds vaker waarschuwingen af dat ik excessief datagebruik heb, dat kan alleen maar hierdoor komen.

Dit weekend lustrumfeest van mijn oude middelbare school, het Barlaeus.

Het schoolmotto "Niet voor de school, maar voor het leven" heeft ook mij gevormd. 

Ik ben nog steeds een trotse oudleerling met veel mooie herinneringen en de schone illusie dat ik nog dagelijks de vruchten en het levensgenieten pluk uit die periode.

Het besef dat mijn moeder voor mij en nu ook mijn dochter na mij onderdeel uitmaken van de geschiedenis en de toekomst van deze school gekoppeld aan het feit dat het Barlaeus wel heel trots uitdraagt anders te zijn en een heel apart slag mensen te leveren, maakt de viering van het 120 jarig bestaan voor mij wel weer tot een hele aparte en contemplatieve gebeurtenis.

Het mooie oude schoolgebouw van het Barlaeus is vorig jaar grondig verbouwd en heeft daarbij de naastgelegen voormalige "Spinazieacademie" geannexeerd. 

Afgezien van de statige voorkant met de prachtige vooringang en de aula, is er zo ongeveer niets dat nog lijkt op vroeger.

's Middags werden er op school lessen gegeven door oud-leerlingen en oud-docenten.

Uit collegialiteit ging ik naar de les van voormalig klasgenoot Guido Frankfurther, uit kinderachtige opstandigheid niet naar de les van Frits Bolkenstein.

Tussendoor bekeek ik het nieuwe gebouw van onder tot boven. Het is zonder meer prachtig geworden, maar op zoek naar oude herinneringen miste ik de oude entourage wel een beetje.

Nog steeds een beetje in Memory Lane, past dat allemaal niet in één stukje.

Woensdagmiddag was ik aanwezig bij de ondertekening van het convenant Schooltuinen.

Bizar convenant eigenlijk. In de afgelopen tijd is er een werkgroep bezig geweest te bekijken hoe we er voor kunnen zorgen dat de schooltuinen en schooltuinmedewerkers van een stabiele toekomst kunnen worden blijven voorzien.

Het convenant doet niet veel meer dan dat de stadsdelen elkaar en de schooltuinen beloven te blijven zorgen voor het voortbestaan van de schooltuinen en de schoolltuinlessen.

Het klinkt als elkaar iets beloven wat eigenlijk de normaalse zaak van de wereld is, dus waarom dat dan op papier zetten?

Het schooltuinwerk zit ingewikkeld in elkaar: niet ieder stadsdeel heeft zijn eigen schooltuin. Schooltuinen zijn onderdeel van de consensusvoorzieningen in Amsterdam. Dat bekekent dat we met elkaar, openaar onderwijs, bijzonder onderwijs en gemeente afgesproken hebben dat dit een aanbod is voor alle schoolgaande kinderen, net zoals bijvoorbeeld schoolzwemmen en cultuureducatie. Het zijn voorzieningen voor alle kinderen die je dus ook samen in stand houdt. Geen doorvergoedingsverplichting en iedereen commiteert zich aan het aanbod waar je vervolgens ook gezamelijk verantwoordelijk voor bent. Voor de financiën betekent het dat het geen wettelijke verplichting is, maar wel een bovenwettelijke verplichting. Je hebt elkaar beloofd het in stand te houden en je draagt dus ook de personeelsrisico's bij verandering.

Op sommige plaatsen in de stad zijn er schooltuinen, maar heeft men plannen met de grond. Als daardoor een schooltuin zou verdwijnen, kan dat niet zomaar want het heeft invloed op het aanbod wat je dan aan schooltuinen hebt.

De stadsdelen verrekenen onderling de kosten: zo betalen wij bijvoorbeeld aan stadsdeel Slotervaart omdat wij geen tuin hebben en onze kinderen naar hun schooltuin gaan. Maar we hebben wel onze eigen schooltuinmedewerkster in dienst.

Ingewikkeld dus en soms wordt zo'n voorziening opeens ergens in de bezuinigingslijst gezet, wat gezien de gezamelijke en bindende afspraken dus niet zomaar kan.

Reden genoeg om zo vlak voor het nieuwe schooltuinseizoen elkaar en de schooltuinen nog eens te belvone dat we ons aan de gemaakte afspraken houden en dat we schooltuinen nog steeds een belangrijke voorziening vinden.

Wrang genoeg tekenden we het convenant op de Almatuin in Buitenveldert. Deze tuin staat onder druk van de oprukkende Zuid-As en als directe buur van het VU ziekenhuis op de nominatie om straks te verdwijen.

Gelukkig bevestigde gastheer en collega Erik Koldenhof dat er op een andere plek in het stadsdeel een nieuwe tuin terugkomt.

Voor één keer zaten wij weer even in de schoolbankjes van het schooltuinlokaal omringd door natuuronderwijsplaatjes uit het verleden.

Het bevlogen schooltuinhoofd liet zijn volwassen gehoor nog een keertje zien hoe hij de beginnende schooltuinkinderen het wonder van het kiemende zaadje uitlegde. Een leuke ervaring terwijl wij braaf in de bankjes zaten te luisteren.

Met nog een rondje tuin (nu nog kaal, maar dat verandert heel snel) en natuurlijk de onvermijdelijke handtekening, was ik weer helemaal enthousiast, net als de keren dat ik met een van onze klassen mee ga op werkbezoek naar de schooltuinen.

                                ....met op de achtergrond de oprukkende Zuid-as

Woensdag hadden we in Oud-West een uitgestelde versie van de Nationale Boomplantdag.

Collega Werner plantte samen met kinderen van de Annie MG Schmidt school een aantal bomen voor het Kinderkookkafe aan het Kattenlaantje.

Vanwege de werkzaamheden aan de Kattenlaan kon dat pas deze week.Met de zandbak voor de deur en een afgesloten Kattenlaan, is het nu even doorbijten, maar straks als het mooie weer echt begint, een mooie Kattenlaan en mooie bomen in de tuin.

Bij elke school die we in Zweden bezochten, kregen de leerlingen tussen de middag een warme maaltijd met onveranderlijk een keur aan rauwkost en melkprodukten.

De Zweedse overheid probeert de kinderen gezond te houden en dit voedingsprogramma helpt daar enorm bij (alhoewel ik na een week schoolbezoek en lunch op school toch echt een kilo aangekomen was, maar ik sportte de hele week dan ook niet).

Alle kinderen eten warm op school en bijna alle werkende ouders eten ook op hun werk warm.

De wijze waarop kinderen en leerkrachten daar tijdens de lunch samen aan tafel zaten, sprak me erg aan.

Één van de scholen had zelfs een voormalig chefkok in dienst, die er een sport van maakte om de kinderen ook de keuken van andere landen te leren kennen. Voor ons had hij een aantal Zweedse specialiteiten klaar gemaakt. De man had duidelijk lol in zijn werk. Hij vertelde ook dat hij vaak bedankjes en bloemen van de ouders kreeg.

Het eten verliep steeds ordelijk en de kinderen waren duidelijk goed gewend aan het zelfbedieningsconcept.

Het gaf de scholen steeds een hele warme uitstraling, ookal omdat de kinderen op bijna alle scholen gewoon op hun sokken lopen.

Zweden zou Zweden niet zijn als er niet ook Knäckerbrot in de aanbieding was.

Aangekomen in Zweden, sneeuwt het inderdaad. Met de bus naar het congrescentrum waar we worden opgewacht door de Zweedse variant op de vereniging voor schoolleiders.

We worden toegesproken door een bevlogen vakbondsman die uitlegt hoe ze het in Zweden voor elkaar hebben weten te krijgen om differentiatie in beloning voor leraren te krijgen.

Hij voert ons mee langs een lange weg waarin overheid, vakbondsleiders en leerkrachten in een permanente vechtrelatie zaten.

Vanuit het oude onderwijssysteem waarin er volgens het industrieel model eigenlijk alleen maar leerlingen werden opgeleid om later goede werkers te worden, naar een systeem waarin leraren uitgedaagd worden om iets goeds voor de kinderen te doen en waarin men elkaar uiteindelijk gevonden heeft in het feit dat je daar goede leraren voor moet belonen (Iedereen vindt dat goede leraren meer moeten verdienen, bijna niemand vindt dat alle leraren meer moeten verdienen).

Het lijkt een vakbondskwestie, maar als je door de uitkomst er voor kunt zorgen dat je leraren motiveert om dat te doen wat ze zelf goed vinden en de salariëring vervolgens aan de schooldirecteur over laat na een jaarlijks gesprek met de leerkracht, zou dat wel eens veel motiverender kunnen werken.

Vervolgens een spreker die uitlegt dat elke schooldirecteur verplicht een opleiding volgt en welke kwaliteitscriteria daarmee aan de schoolleiders gesteld worden.

Daarna, met een Belgisch/Zweedse dame een busrondleiding door de stad zodat we in ieder geval weten waar we zitten.

Stockholm is een prachtige stad: veel houten huisjes, veel water, veel eilanden en veel heuvels.

Na een ultra korte stop in het hotel meteen weer door naar nog een ontvangst door de vereniging van schoolleiders. We spreken een bestuurslid en een paar van de directeuren van scholen die we de komende dagen gaan bezoeken.

Morgen naar de scholen, dus dan begint het echte kijken, vragen en leren.

Na een lange dag terug in het hotel, waar elke kamer internettoegang heeft (dat is hier al veel meer ingevoerd en nog breedband ook), dus de meegebrachte laptop doet meteen dienst.

Vanochtend voor negen uur zette ik mijn fiets bij het stadsdeelkantoor.

Vannacht na één uur haalde ik hem weer weg.

Ondertussen lag er een laagje sneeuw op mijn zadel en was het buiten ook behoorlijk wit geworden.

Dat het een lange dag was, wist ik ook zonder dat wel, maar het laagje sneeuw en de veranderde buitenwereld benadrukten dat wel.

Vanavond was er een door de raadscommissie georganiseerde hoorzitting over onze plannen met de Hallen.

De massaal opgekomen bewoners: meer dan 150 schat ik, en met spandoeken, lieten zich horen en stelden veel vragen.

De orde van de avond was dat de insprekers hun verhaal konden doen in 3 minuten per inspreker, dat de commissieleden vragen aan de inspreker konden stellen, maar dat het niet de bedoeling was om antwoord te geven.

Aan het eind van de avond waren er heel veel vragen gesteld.

Standaard is de procedure dat deze vragen en de inbreng van de insprekers meegenomen worden in de reactie van de fracties tijdens de commissievergadering.

Hoe alle partijen al deze vragen tijdens de commissievergadering mee kunnen nemen op zo'n manier dat de bewoners ook het idee hebben een antwoord te hebben gekregen op hun vragen, is nog wel even een punt van aandacht, want hoe je dat ook bekijkt, wordt dat lastig.

Ik hoop dat daar een goede manier voor gevonden wordt.

Daar heb ik makkelijk praten als lid van het Bestuur, want wij zijn met onze beantwoording aan bewoners al aan de beurt geweest en nu lagen de vragen op het bordje van de raadsleden, maar toch.

Al deze mensen die de moeite hebben genomen om hun mening en twijfels te verwoorden, willen wel een antwoord.

Ik hoop dat het Raad en Bestuur lukt om dat ook adequaat te geven.

Soms als de processen in ons bestuurlijk stelsel niet helemaal eenduidig zijn en vastgelopen zijn, we toch resultaat willen en niet onmiddelijk duidelijk is waar het stokt, verzinnen we een list.

Één van die listen was ooit de Vliegende Panters, een groep eagere, wellicht zonder vaste dagelijkse werkzaamheden zittende ambtenaren van de bestuursdienst, die op een vastgelopen dossier eens kwamen kijken, hun licht lieten schijnen, met systeemdoorbrekende oplossingen kwamen (of niet) en zo soms een resultaat haalden dat geen van de partijen afzonderlijk had kunnen behalen.

In ons bestuurlijk stelsel werd deze (ondertussen opgeheven, kennelijk geen problemen meer) groep soms met argwaan bekeken omdat we soms met zijn allen meer aan onze eigen bevoegdheden en competenties leken te hangen dan aan de wens om tot een snelle oplossing voor een collectief gevoeld probleem te komen.

Of tenminste daar heeft het soms alle schijn van.

Deze ploeg deed zeker niet alles goed, kon zeker ook niet alles oplossen, trapte soms ten onrechte hard op de verkeerde lange tenen, maar toch, soms hielp het en dan is een dankjewel op zijn plaats.

Ik heb die groep nog wel eens half dreigend achter de hand gehouden: "als we nu niet tot een oplossing komen, dan vraag ik de Vliegende Panters om er naar te kijken".

Een andere list om vastgelopen processen te ontrafelen en weer op het juiste spoor te zetten was "het oliemannetje" of eigenlijk meer precies het olievrouwtje. Aan deze list bewaar ik slechte herinneringen omdat deze list in mijn beleving niets dan zwaar gekneusde tenen en geen oplossingen heeft opgeleverd.

Gisteren waren wij tijdens een overleg over zorg opeens op zoek naar een slimme oplossing die dwars door alle financieringsstromen oplossingen kon vinden voor clienten die zorg nodig hadden, daar ook ongetwijfeld vanuit een van de financieringsstromen recht op had, maar waarvan de financieringsstroom niet eenduidig of gemakkelijk te vinden zou zijn.

Voor allen die zich bestuurlijk of in de uitvoering bezig houden met zorg aan kwetsbare mensen, een heel herkenbaar vraagstuk.

"Oliemannetje"? opperde iemand als oplossing omdat de parallel met eerdere dossiers voor de hand lag.

Een spoor van (halfgespeelde) afschuw trok door het gezelschap. Duidelijk een besmette term.

Al snel kwamen we er achter wat we dan wel nodig hadden: een rugzakvullertje.

Iemand die, als duidelijk is wat voor soort zorg of welke combinate van divers hulpaanbod een client nodig heeft, op zoek gaat naar de financieringsbron of bronnen en die zo aan elkaar knoopt dat de persoon in kwestie gewoon de zorg krijgt die hij nodig heeft.

Ik vond het een mooie term naar de analogie van het rugzakje of het persoonsgebonden budget.

De net uitgevonden term tijdens het ochtendoverleg (in dat geval gerelateerd aan de curatieve schoolgezondheidszorg), bleek nog geen uur later alweer uitstekend van pas te komen in een overleg over maarschappelijke participatie waar ook het probleem speelt dat het profiel van de klant vaak overduidelijk is, het zorgaanbod dat de klant nodig heeft ook, maar waarbij de financieringsbronnen die dit moeten gaan bekostigen diffuus en vaak moeilijk bereikbaar zijn.

Ik geloof dat ik, als ik niet meer werkzaam ben in mijn huidige baan, ga solliciteren als rugzakvullertje. Nu maar hopen dat de maatschappij tegen die tijd door heeft dat dat een baan is die nodig uitgevonden moet worden.

Eens kijken of ik die term in de nieuwe uitgave van de Van Dale weet te krijgen.

Zaterdag was ik aanwezig bij de vooropening van de Marc Chagall manifestatie in Oud-West.

In de WG-expozaal hangt een tentoonstelling die veel laat zien van hoe Chagall tot zijn eindresultaat kwam.

Alhoewel hij zelf alleen het eindresultaat belangrijk vond en eigenlijk door de bank genomen geen voorstudies wilde laten zien, maakte hij op verzoek een uitzondering voor een tentoonstelling in het Louvre over de tot standkoming van zijn glas in lood ramen de Hadassah-synagoge.

Daarnaast is er ooit een drukker geweest die de complete drukgang voor een houtsnede achterover drukte, waardoor ook dat nu zichtbaar is.

Met een bevlogen uitleg van galeriehouder Pieter Zuidema is het fascinerend om een kijk"je in het "produktieproces"van een kunstenaar te krijgen.

Woensdag 6 April wordt de tentoonstelling officieel geopend.

WG-Kunst organiseert in samenwerking met Galerie Wuyt en het stadsdeel verschillende tentoonstellingen rond Marc Chagall. Daarnaast zijn er lezingen en workshops in het teken van Chagall.

Kinderen kunnen zelf een Chagall raam maken, monoprinten, zeefdrukken of linoleum snijden. Volwassenen kunnen in de geest van Chagall etsen, schilderen, collages maken of zich bekwamen in gemengde technieken en dat alles onder deskundige begeleiding.

Er zijn tentoonstellingen in het stadsdeelkantoor, in de WG-Expozaal en daarnaast, heel bijzonder, ook in het BEP etalageproject in de Bellamybuurt.

Ik voel me enorm verwend met dit arangement.

Vorig jaar mei mocht ik een tentoonstelling van Chagall openen in de revalidatiekliniek aan de Overtoom. 

Ik vond dat zo'n leuk en waardevol project dat ik de galerie-eigenaar in contact bracht met één van onze ambtenaren en voorstelde dit ook eens samen met WG-Kunst en het stadsdeel te doen omdat wij op die manier ook onze kinderen en buurtbewoners op een wat andere, maar heel toegankelijke, manier kennis konden laten maken met kunst.

Het programma wat ze nu samen opgesteld hebben, overtreft mijn verwachtingen en ik vind het echt een cadeautje.

                                       Foto gemaakt met een Fuji Finepix 440

                                       onder matige omstandigheden door een matige fotografe

Te mooi om te laten lopen, de schoolfotograaf in actie.

Ik krijg jaarlijks de afdrukjes van zijn resultaat, maar zo in actie had ik nog nooit gezien.

Dit was dan ook een beetje stiekume actiefoto.

"Ga jij naar Duits"?

Bijna 25 jaar na dato, was de afschuw op het gezicht van mijn toenmalige klasgenote nog zichtbaar toen we elkaar tegenkwamen in de deuropening van het leslokaal waar ik net een rëunieles zou gaan volgen.

"Nee hoor, wij gaan gewoon naar Jos"

Jos, vorig jaar gepensioneerd, was vroeger onze leraar Duits. Hij was gek op poezië.

Ik ook en ik heb overigens ook nooit iets tegen het vak Duits gehad.

Voor deze lustrumles schotelde Jos ons twee gedichten van Goethe voor: één uit zijn beginperiode toen de wereld om hem heen nog Rococco geïnspireerd was, en één uit de latere Sturm und Drang periode.

"Helaas is er uit zijn vroege periode weinig bewaard gebleven omdat Goethe zo onfortuinlijk was zijn gedichten aan een professor te laten lezen, die hem aangaf dat het niets was".

Deze opmerking aan het begin triggerde een lang verloren herinnering.

Als absoluut naieve, maar volop in beweging zijnde 14-jarige, liet ik destijds een van mijn eigen gedichten aan Jos lezen, omdat hij altijd zo bevlogen was over poezie.

Ik heb me destijds vast niet echt gerealiseerd dat ik hem daarbij met het verzoek om daar iets van de vinden behoorlijk in verlegenheid gebracht moet hebben.

Zijn handgeschreven antwoordbriefje met bemoedigende en welhaast vaderlijke reactie, trof precies de juiste toon. Het briefje overleeft samen met mijn gedichtenschrift al jaren elke verhuizing en opruimdrift, maar ik was het bijna vergeten.

Terug van het middaggedeelte van de rëunie, moest dat briefje met gedichtenschrift opeens kostte wat het kost boven water komen.

Met behulp van de trapladder en systematisch zoeken, vond ik het nog net voor het avondgedeelte van de reunië.

Ik herondekte ter plekke de waarde van de inhoud van het briefje en de aanbeveling om vooral niets weg te gooien en me nooit te schamen voor mijn gedachteroerselen.

Had Goethe zo'n professor gehad, dan had die oud-leraar van mij vast van nog meer gedichten van Goethe kunnen genieten.

De laatste tijd word ik weer heftig gespamd.

Niet via mijn mailbox, daar let ik al bijna niet meer op, maar via de reacties van mijn weblog.

De spammers doen dit volledig geautomatiseerd. Ik kan niet anders dan alle reacties handmatig verwijderen en dat voelt niet eerlijk. Heel soms komt de nieuwe spam al binnen terwijl ik aan het verwijderen ben. Een echt Calimero effect.

De blacklist die ik geinstalleerd heb, werkt nog niet helemaal naar behoren. Ik moet hier snel een oplossing voor vinden, want mijn webhoster geeft steeds vaker waarschuwingen af dat ik excessief datagebruik heb, dat kan alleen maar hierdoor komen.

Dit weekend lustrumfeest van mijn oude middelbare school, het Barlaeus.

Het schoolmotto "Niet voor de school, maar voor het leven" heeft ook mij gevormd. 

Ik ben nog steeds een trotse oudleerling met veel mooie herinneringen en de schone illusie dat ik nog dagelijks de vruchten en het levensgenieten pluk uit die periode.

Het besef dat mijn moeder voor mij en nu ook mijn dochter na mij onderdeel uitmaken van de geschiedenis en de toekomst van deze school gekoppeld aan het feit dat het Barlaeus wel heel trots uitdraagt anders te zijn en een heel apart slag mensen te leveren, maakt de viering van het 120 jarig bestaan voor mij wel weer tot een hele aparte en contemplatieve gebeurtenis.

Het mooie oude schoolgebouw van het Barlaeus is vorig jaar grondig verbouwd en heeft daarbij de naastgelegen voormalige "Spinazieacademie" geannexeerd. 

Afgezien van de statige voorkant met de prachtige vooringang en de aula, is er zo ongeveer niets dat nog lijkt op vroeger.

's Middags werden er op school lessen gegeven door oud-leerlingen en oud-docenten.

Uit collegialiteit ging ik naar de les van voormalig klasgenoot Guido Frankfurther, uit kinderachtige opstandigheid niet naar de les van Frits Bolkenstein.

Tussendoor bekeek ik het nieuwe gebouw van onder tot boven. Het is zonder meer prachtig geworden, maar op zoek naar oude herinneringen miste ik de oude entourage wel een beetje.

Nog steeds een beetje in Memory Lane, past dat allemaal niet in één stukje.

Woensdagmiddag was ik aanwezig bij de ondertekening van het convenant Schooltuinen.

Bizar convenant eigenlijk. In de afgelopen tijd is er een werkgroep bezig geweest te bekijken hoe we er voor kunnen zorgen dat de schooltuinen en schooltuinmedewerkers van een stabiele toekomst kunnen worden blijven voorzien.

Het convenant doet niet veel meer dan dat de stadsdelen elkaar en de schooltuinen beloven te blijven zorgen voor het voortbestaan van de schooltuinen en de schoolltuinlessen.

Het klinkt als elkaar iets beloven wat eigenlijk de normaalse zaak van de wereld is, dus waarom dat dan op papier zetten?

Het schooltuinwerk zit ingewikkeld in elkaar: niet ieder stadsdeel heeft zijn eigen schooltuin. Schooltuinen zijn onderdeel van de consensusvoorzieningen in Amsterdam. Dat bekekent dat we met elkaar, openaar onderwijs, bijzonder onderwijs en gemeente afgesproken hebben dat dit een aanbod is voor alle schoolgaande kinderen, net zoals bijvoorbeeld schoolzwemmen en cultuureducatie. Het zijn voorzieningen voor alle kinderen die je dus ook samen in stand houdt. Geen doorvergoedingsverplichting en iedereen commiteert zich aan het aanbod waar je vervolgens ook gezamelijk verantwoordelijk voor bent. Voor de financiën betekent het dat het geen wettelijke verplichting is, maar wel een bovenwettelijke verplichting. Je hebt elkaar beloofd het in stand te houden en je draagt dus ook de personeelsrisico's bij verandering.

Op sommige plaatsen in de stad zijn er schooltuinen, maar heeft men plannen met de grond. Als daardoor een schooltuin zou verdwijnen, kan dat niet zomaar want het heeft invloed op het aanbod wat je dan aan schooltuinen hebt.

De stadsdelen verrekenen onderling de kosten: zo betalen wij bijvoorbeeld aan stadsdeel Slotervaart omdat wij geen tuin hebben en onze kinderen naar hun schooltuin gaan. Maar we hebben wel onze eigen schooltuinmedewerkster in dienst.

Ingewikkeld dus en soms wordt zo'n voorziening opeens ergens in de bezuinigingslijst gezet, wat gezien de gezamelijke en bindende afspraken dus niet zomaar kan.

Reden genoeg om zo vlak voor het nieuwe schooltuinseizoen elkaar en de schooltuinen nog eens te belvone dat we ons aan de gemaakte afspraken houden en dat we schooltuinen nog steeds een belangrijke voorziening vinden.

Wrang genoeg tekenden we het convenant op de Almatuin in Buitenveldert. Deze tuin staat onder druk van de oprukkende Zuid-As en als directe buur van het VU ziekenhuis op de nominatie om straks te verdwijen.

Gelukkig bevestigde gastheer en collega Erik Koldenhof dat er op een andere plek in het stadsdeel een nieuwe tuin terugkomt.

Voor één keer zaten wij weer even in de schoolbankjes van het schooltuinlokaal omringd door natuuronderwijsplaatjes uit het verleden.

Het bevlogen schooltuinhoofd liet zijn volwassen gehoor nog een keertje zien hoe hij de beginnende schooltuinkinderen het wonder van het kiemende zaadje uitlegde. Een leuke ervaring terwijl wij braaf in de bankjes zaten te luisteren.

Met nog een rondje tuin (nu nog kaal, maar dat verandert heel snel) en natuurlijk de onvermijdelijke handtekening, was ik weer helemaal enthousiast, net als de keren dat ik met een van onze klassen mee ga op werkbezoek naar de schooltuinen.

                                ....met op de achtergrond de oprukkende Zuid-as

Woensdag hadden we in Oud-West een uitgestelde versie van de Nationale Boomplantdag.

Collega Werner plantte samen met kinderen van de Annie MG Schmidt school een aantal bomen voor het Kinderkookkafe aan het Kattenlaantje.

Vanwege de werkzaamheden aan de Kattenlaan kon dat pas deze week.Met de zandbak voor de deur en een afgesloten Kattenlaan, is het nu even doorbijten, maar straks als het mooie weer echt begint, een mooie Kattenlaan en mooie bomen in de tuin.

Bij elke school die we in Zweden bezochten, kregen de leerlingen tussen de middag een warme maaltijd met onveranderlijk een keur aan rauwkost en melkprodukten.

De Zweedse overheid probeert de kinderen gezond te houden en dit voedingsprogramma helpt daar enorm bij (alhoewel ik na een week schoolbezoek en lunch op school toch echt een kilo aangekomen was, maar ik sportte de hele week dan ook niet).

Alle kinderen eten warm op school en bijna alle werkende ouders eten ook op hun werk warm.

De wijze waarop kinderen en leerkrachten daar tijdens de lunch samen aan tafel zaten, sprak me erg aan.

Één van de scholen had zelfs een voormalig chefkok in dienst, die er een sport van maakte om de kinderen ook de keuken van andere landen te leren kennen. Voor ons had hij een aantal Zweedse specialiteiten klaar gemaakt. De man had duidelijk lol in zijn werk. Hij vertelde ook dat hij vaak bedankjes en bloemen van de ouders kreeg.

Het eten verliep steeds ordelijk en de kinderen waren duidelijk goed gewend aan het zelfbedieningsconcept.

Het gaf de scholen steeds een hele warme uitstraling, ookal omdat de kinderen op bijna alle scholen gewoon op hun sokken lopen.

Zweden zou Zweden niet zijn als er niet ook Knäckerbrot in de aanbieding was.

Aangekomen in Zweden, sneeuwt het inderdaad. Met de bus naar het congrescentrum waar we worden opgewacht door de Zweedse variant op de vereniging voor schoolleiders.

We worden toegesproken door een bevlogen vakbondsman die uitlegt hoe ze het in Zweden voor elkaar hebben weten te krijgen om differentiatie in beloning voor leraren te krijgen.

Hij voert ons mee langs een lange weg waarin overheid, vakbondsleiders en leerkrachten in een permanente vechtrelatie zaten.

Vanuit het oude onderwijssysteem waarin er volgens het industrieel model eigenlijk alleen maar leerlingen werden opgeleid om later goede werkers te worden, naar een systeem waarin leraren uitgedaagd worden om iets goeds voor de kinderen te doen en waarin men elkaar uiteindelijk gevonden heeft in het feit dat je daar goede leraren voor moet belonen (Iedereen vindt dat goede leraren meer moeten verdienen, bijna niemand vindt dat alle leraren meer moeten verdienen).

Het lijkt een vakbondskwestie, maar als je door de uitkomst er voor kunt zorgen dat je leraren motiveert om dat te doen wat ze zelf goed vinden en de salariëring vervolgens aan de schooldirecteur over laat na een jaarlijks gesprek met de leerkracht, zou dat wel eens veel motiverender kunnen werken.

Vervolgens een spreker die uitlegt dat elke schooldirecteur verplicht een opleiding volgt en welke kwaliteitscriteria daarmee aan de schoolleiders gesteld worden.

Daarna, met een Belgisch/Zweedse dame een busrondleiding door de stad zodat we in ieder geval weten waar we zitten.

Stockholm is een prachtige stad: veel houten huisjes, veel water, veel eilanden en veel heuvels.

Na een ultra korte stop in het hotel meteen weer door naar nog een ontvangst door de vereniging van schoolleiders. We spreken een bestuurslid en een paar van de directeuren van scholen die we de komende dagen gaan bezoeken.

Morgen naar de scholen, dus dan begint het echte kijken, vragen en leren.

Na een lange dag terug in het hotel, waar elke kamer internettoegang heeft (dat is hier al veel meer ingevoerd en nog breedband ook), dus de meegebrachte laptop doet meteen dienst.

Vanochtend voor negen uur zette ik mijn fiets bij het stadsdeelkantoor.

Vannacht na één uur haalde ik hem weer weg.

Ondertussen lag er een laagje sneeuw op mijn zadel en was het buiten ook behoorlijk wit geworden.

Dat het een lange dag was, wist ik ook zonder dat wel, maar het laagje sneeuw en de veranderde buitenwereld benadrukten dat wel.

Vanavond was er een door de raadscommissie georganiseerde hoorzitting over onze plannen met de Hallen.

De massaal opgekomen bewoners: meer dan 150 schat ik, en met spandoeken, lieten zich horen en stelden veel vragen.

De orde van de avond was dat de insprekers hun verhaal konden doen in 3 minuten per inspreker, dat de commissieleden vragen aan de inspreker konden stellen, maar dat het niet de bedoeling was om antwoord te geven.

Aan het eind van de avond waren er heel veel vragen gesteld.

Standaard is de procedure dat deze vragen en de inbreng van de insprekers meegenomen worden in de reactie van de fracties tijdens de commissievergadering.

Hoe alle partijen al deze vragen tijdens de commissievergadering mee kunnen nemen op zo'n manier dat de bewoners ook het idee hebben een antwoord te hebben gekregen op hun vragen, is nog wel even een punt van aandacht, want hoe je dat ook bekijkt, wordt dat lastig.

Ik hoop dat daar een goede manier voor gevonden wordt.

Daar heb ik makkelijk praten als lid van het Bestuur, want wij zijn met onze beantwoording aan bewoners al aan de beurt geweest en nu lagen de vragen op het bordje van de raadsleden, maar toch.

Al deze mensen die de moeite hebben genomen om hun mening en twijfels te verwoorden, willen wel een antwoord.

Ik hoop dat het Raad en Bestuur lukt om dat ook adequaat te geven.