» De statistiek een handje helpen

Al jaren vraag ik me regelmatig af bij het aanschouwen van honderden ski´s en stokken: zou nou nooit eens iemand de verkeerde ski´s pakken?
Sinds dinsdag weet ik het antwoord: dat gebeurt.
Minder geslaagd is als je daar pas twee liften verder aan het eind van de dag achterkomt en het erg moeilijk wordt om op de verkeerde ski´s (dus dat gaat helemaal niet (lekker)) weer terug naar het café te komen waar iemand anders waarschijnlijk wanhopig op zoek is naar de juiste ski´s.

Gelukkig blijken er op dat moment redders in nood die de ski´s wel even op hun nek willen nemen en ter plekke in de grote kluwen ski´s te gaan zoeken naar rode ski´s met verhuurnummer 189.

Op de vraag: overkomt dat mensen ook wel eens twee keer, hoop ik langdurig ontkennend te kunnen antwoorden.
Nu alleen op blijven passen voor mensen die er met jou ski´s vandoor gaan.   Geen reacties | ¶

» DDD Net als de beroemde vijfde dags kraamvrouwentranen, heb je op de ski ook de herkenbare Derde Dags Dip.
De anders vaak luie spieren zijn al twee dagen stevig uitgedaagd, de verzuring bereikt zijn hoogtepunt en hoogmoed komt op die dag wat sneller voor de val.
Dat fenomeen gekoppeld aan een dikke laag verse sneeuw, maakt dat alles even stevig minder gaat.
Eigenlijk is er dan maar een remedie: eerder stoppen en je in een dampend bad laten glijden.

Als je dan na afloop op het balkon uit zit te dampen en je voelt de sneeuwvlokken smelten op je blote tenen, is de sneeuw vanzelf weer vriendelijk.

Later op de dag wordt de lucht zo vol van sneeuw dat je niet eens meer ziet dat je in de bergen zit.
Alleen de koplampen van de zwoegende snowcats onderscheiden dan de bergen nog van de lucht.   Geen reacties | ¶

» Vuile lucht award Woensdag 22 februari: dag van de schone lucht.
In Oud West wordt de 'Vuile Lucht Award 2006' uitgereikt door Maarten van Poelgeest en Marijke Vos aan de straat die het meest profiteert van een verbetering van de luchtkwaliteit. Genomineerden zijn de Nassaukade, de Bilderdijkstraat en de Overtoom. De ceremonie begint om 11.00 uur.   Geen reacties | ¶

» Het geluid van stille sneeuw Aan de andere kant van de 1100 km rijden, ligt prachtige sneeuw.
Al veel geskied.
Soms even stil staan en luisteren naar het geluid van vallende sneeuw.
Je kan het niet opnemen, maar iedereen herkent het (niet/dempend) geluid.

De voorbereiding tijdens de ski fit van de sportschool, betaalt zich hier heftig uit.
Na elke ski fit les, dachten mijn hemstrings terug aan de sportleraar, maar hier blijkt dat ze toch geluisterd hebben: laat die dijen maar branden, riep hij steeds.
Wel dat doen mijn hemstrings, maar heel effectief: kwam nog nooit zover, ging nog nooit zo hard (dat is licht problematisch want ik houd eigenlijk niet van hard gaan, maar ja leuk dat je het blijkt te kunnen).   Geen reacties | ¶

» Eventjes elders Even een weekje ander perspectief: bergen om niet tegen op te zien, vergezichten met alleen wit, dalen die voorlopige eindbestemmingen zijn, om vrolijk weer naar de top te klimmen.
Op naar het land van de Olympische Spelen om straks uitgerust en hopelijk bruingeblakerd de eindspurt in te kunnen zetten.   Geen reacties | ¶

» Opening nieuw gymlokaal Winterkoninkje

Donderdagochtend vroeg opende ik samen met 6 kleuterklassen, juffen, meesters, bouwers, ambtenaren en de architect het prachtige nieuwe gymlokaal voor de onderbouw op basisschool Het Winterkoninkje.

Een compleet feest, compleet met een jarige directrice, dans, ballonnen, cadeautjes en een demonstratie ritmische gymnastiek door een portefeuillehouder op kousevoetjes.

Als cadeautje bij de opening, geïnspireerd door de Olympische Spelen, allerlei soorten kleurig lintmateriaal (gelukkig inclusief techniekdemonstratievideo).
Al te veel tijd voor oefenen had ik niet gehad, maar ondersteund door veel kleuters was het toch een vrolijk gezicht.

  Geen reacties | ¶

» Samen meer samen

Woensdagochtend een informele kick off van het wijkgerichte integratieproject georganiseerd door Combiwel.

Mijn mentale agenda stond op uitslapen na de raad.
Ik versliep me en kwam een kwartier te laat binnen, bekende maar eerlijk.

Projecten waar deelnemers nu al trots op waren werden gepresenteerd en er werd gekeken hoe men nog beter op elkaar aan kon sluiten.

Ik mocht het nieuwe logo onthullen en een praatje houden over mijn favoriete gespreksonderwerp: samenwerken en trots willen/kunnen en mogen zijn op wat je bereikt als individu of als samenwerkende instellingen.

"Alleen kan hij het niet alleen" hoorde ik iemand bij het beschrijven van een praktijkvoorbeeld zeggen.

Alleen kan hij het niet alleen tegenover Samen meer Samen, vond ik helemaal rond.

Het logo is nu nog zwart wit, maar krijgt langzaam net als de verregaandere samenwerking een kleurtje.   Geen reacties | ¶

» Vrienden Zo maak je vrienden.
Er zit in my humble opinion veel meer eer in bij elkaar houden dan de boel zo negatief uit elkaar spelen.
Zoals het ook het veel eervoller is je te profileren op wat jij wilt gaan doen dan het afbreken van anderen.   Geen reacties | ¶

» Kennis voor macht Dinsdagochtend verruilde ik welbewust Macht voor Kennis.
Tijdens de wekelijkse DB vergadering - centrum van besluitvorming, dus wellicht van macht - voor de collegbankjes.
In het samenwerkingsproject tussen de Universiteit van Amsterdam en de Gemeente Amsterdam voorziet de derde jaargang van dit mooie project in een collegereeks waarbij niet alleen de studenten van de UvA maar ook de deelnemende dienstonderdelen van de Gemeente Amsterdam samen leren.

Zo zat ik dus als een van de gemeentelijke deelnemers vanochtend voor het eerst sinds jaren weer in de collegebankjes, terwijl mijn collega DB'ers het op mijn uitdrukkelijk verzoek samen rooiden. Misschien wel een hele mooie langzame afscheidsceremonie.

Ik genoot.

Van het college krijgen

Van de stof, kort samengevat "welke manieren van kijken zijn er, hoe kijk je en welke invloed hebben de verschillende manieren van kijken op wat je ziet en wat je er mee doet".

Van het plaatje dat ik zag toen ik naar achteren keek en niet alleen drie bevlogen studenten zag die zich in het kader van de samenwerking met een project in Oud-West gaan bezighouden , maar ook de divisiedirecteur van onze welzijnsinstelling, onze ambtenaar en onze projectleider "gezusterlijk" zag genieten van het college krijgen.

Van de energie die je krijgt van het op een andere manier en met andere mensen kijken naar waar je dagelijks mee bezig bent.

Ik ben een willig onderwerp voor allen die een leven lang leren aanhangen, aan mij echt besteed.

Voor het eerst sinds ik de verstandige maar ook moeilijke beslissing heb genomen om de volgende periode niet verkiesbaar te zijn, had ik vanochtend even positieve kriebels: ik mag straks ook weer eens heel iets anders gaan doen, heb veel in mijn rugzak om mee te nemen, maar ik kan wat ik al heb straks weer met hele nieuwe ervaringen en instrumenten gaan aanvullen.

Nu alleen mijn collega's vertellen dat er misschien nog wel meer college's op die dinsdagochtend gaan plaats vinden, maar ik was even heel erg op mijn plek deze ochtend.   een reactie | ¶

» Valentijnsdag in Oud-West

OR raadpleging over de organisatie ontwikkelingen

en

s'avonds de laatste reguliere raadsvergadering van deze periode.


Ik ben benieuwd welk effect Valentijnsdag morgen op de relaties binnen Oud-West gehad blijkt te hebben.

Naschrift na afloop:
thuisgekomen stond het resultaat van de OR ledenraadpleging al op de mail: Petje af voor de de snelle en zorgvuldige terugkoppeling.
De raad overleefde vanavond haar laatste raadsvergadering, met soms wat onverwachte wendingen, soms wat scherpe bewoordingen maar toch ook met een heel aantal met algemene stemmen aangenomen voordrachten en de raad keek na afloop eendrachtig in de kroeg naar de videoimpressie van het werkbezoek van de raad aan Londen:

Volgens mij is het dus ook morgen weer goed toeven in Oud-West   Geen reacties | ¶

» Opening Voorschool Leonardo da Vinci

Vrijdag was de opening van de Voorschool van basisschool Leonardo Da Vinci.
Peuterspeelzaal de Havelaar en de Leonardo werden door middel van een "zoete lieve" knoop aan elkaar gesmeed.
Een stevige band getrokken door een peuter aan de ene kant, een kleuter aan de andere en de stadsdeelvoorzitter toekijkend op het ontstaan van de knoop in het midden.
Voorlopig werken school en peuterspeelzaal nog samen vanuit twee locaties, bij de nieuwe huisvesting zitten ze samen onder een dak.

De kinderen kregen knuffels als symbool voor de veilige omgeving en lieten het feestelijke moment aan iedereen zien door de nog steeds geliefde ballonnenwedstrijd die buiten voor de school de lucht van Oud-West even heeel feestelijk kleurde.

  Geen reacties | ¶

» Zaterdag Campagnedag

Zaterdag mocht ook ik aan de bak met het campagneteam. De vaste plek op de kop van de Ten Katemarkt.
Druk, ook met vele politiek partijen.
Standaaroutfit: koude tenen en soms een dikke huid als je voor rotte vis wordt uitgemaakt.
Maar meer nog: goede gesprekken, belangstellende vragen en een aantal leuke complimenten naar GroenLinks.

Hugo foldert met op de achtergrond de oprukkende SP

  Geen reacties | ¶

» Zo dus

Mam, maak eens een foto van Marco.

Ze hadden net zelf geschaatst en genoten van alle schaatsbeelden inclusief het commentaar op het ijs van Veltkamp op het ijs.   Geen reacties | ¶

» Even niet De agenda was de laatste twee dagen druk, veelzijdig en steeds tot laat.
De computer was knarrig en toonde zijn humeur door een herhaaldelijk stralend blauw scherm (onbewolkt).
Na veel Bios aai en nieuwe Windowhapjes, zijn we weer vrienden.
Maar nu is er olympisch schaatsen en dat is hier gezinsvermaak met vier schaatsers en één cheerleader.   Geen reacties | ¶

» Spelen in beperkte ruimte

Woensdagochtend was ik op visite bij de Winklerschool, onze school voor speciaal baisisonderwijs.
Zij zitten tijdelijk in een ander schoolgebouw omdat op hun eigen school nieuwbouw krijgt.
Het vooruitzicht is prachtig, maar het verhuizen en het tijdelijk "kamperen" in een schoolgebouw dat niet van jou is en in dit geval ook niet helemaal ingericht op de extra wensen die kinderen uit het speciaal onderwijs nodig hebben, maakt de logeerperiode soms wel ingewikkeld.
Zo heeft hun tijdelijke school lang zo'n mooi speelplein niet als hun eigen plekje en dat is lastig, zeker als je de pauzes gebruikt om even lekker uit te razen om daarna weer goed te kunnen leren.
De school heeft ons dan ook om extra buitenspeelmateriaal en ondersteuning in menskracht bij de buitenspeelwacht gevraagd.

Vandaag mocht ik onder toeziend oog van uit elke klas twee kinderen het extra buitenspeelmateriaal onthullen.
De school had het materiaal zelf uitgezocht, maar wilde ons graag bedanken voor de mogelijkheid.
Op het moment dat ik samen met een van de leerlingen het lint van het verhullende gordijn door mocht knippen, begon het keihard te hagelen hetgeen op het golfplaten dak van de overdekte binnenplaats een enorme herrie maakte.
De kinderen en ik moesten daar enorm om lachen, maar gingen vervolgens dus maar lekker "binnen buiten spelen".
Ik kreeg een prachtig boek met tekeningen waarin de kinderen hun ideale speelplaats hadden getekend en mocht daarna nog even met meester Djen de klassen rond, waar het verhaal over het

mooiste/raarste/coolste speelding

ondertussen al teruggerapporteerd was door de leerlingen.

  een reactie | ¶

» Provoceren en je laten provoceren De afgelopen 48 uur heb ik mijzelf er vaker dan één keer op betrapt dat ik in rond werk zei, of had willen zeggen, wat ik mijn kinderen ook vaak meegeef:

"Geprovoceerd worden overkomt je, er op reageren is een optie".

Maar soms lukt het kennelijk even niet anders, willen/moeten mensen even ruzie maken en helpt er geen moedertje lief met bemiddelende woorden meer aan.

Als het je niet lukt de provocatie uit de weg te gaan, dan is het vervolgens wel zo verstandig om dat volgens de regels van het spel of de wet te doen.

Wat gij niet wilt dat u geschiedt.......   een reactie | ¶

» Concernmarkt Maandag opende mijn werkweek met een ontbijt en bezoek aan de Corcernmarkt, de huishoudbeurs voor gemeenteambtenaren en bestuurders.
Een geslaagd initiatief met heel veel geslaagde voorbeelden van samenwerking binnen de gemeente.
Oud-West was dan ook samen met de andere drie stadsdelen zichtbaar in de stand op samenwerking in Afvalinzameling
De nieuwe trends zijn shared servicecentra, digitale dienstverlening en kennisbanken.
Het kan allemaal heel mooi worden als het klantvriendelijker, efficiënter en effectiever wordt zonder dat de voordelen van klantnabijheid teniet worden gedaan.
Aan veel van deze ontwikelingen doet Oud-West enthousiast mee, soms lopen we voorop en soms geloven we ergens heel erg niet in, maar bij alles staat de dienstverlening centraal. Ook dit jaar kregen we weer een 8 voor onze dienstverlening dus we hebben wat hoog te houden en delen dat graag met anderen.

Een prettige opwarmer voor het grijze begin van de werkweek op de Concernmarkt was een "college" van Martinus Knoope over De Creatiespiraal: hoe maak ik mijn wensen waar (korte samenvatting, door er in te geloven).
Bekend terrein maar zo vlak voor een nieuwe stap in mijn leven na april, kan een herhalingslesje geen kwaad.
Daarnaast erg leuk om zo'n verhaal eens samen met collega's te ondergaan.

  Geen reacties | ¶

» Campagnestart GroenLinks

Zondag de campagnestart van GroenLinks.
Met naast inspirerende woorden van de lijsttrekker, een interview met Marijke Vos, een lijsttrekkerskoor ook een modeshow rond het campagnemateriaal.

Meer foto's   Geen reacties | ¶

» Kick Off Buurt Sport Project Oud-West en Oud Zuid

Haal jongeren uit de buurt van straat af, biedt ze een opleiding tot assistent sportbuurtwerker in hun eigen buurt aan, vraag aan het ROCvA of ze de opleiding willen verzorgen, vraag de welzijnsinstelling of ze de assistenten in hun eigen buurt willen inzetten. Vraag Maatwerk om voor een passende stagevergoeding te zorgen en je hebt ons BOS-project: Meer sport in de buurt, minder schooluitval, minder hangjongeren en een passende opleiding.

Donderdag was de aftrap: 15 gemotiveerde studenten, de directies van de ROCvA, DWI, Combiwel, de wethouder Sport en de twee stadsdeelwethouders trapten samen de bal af.
Erg feestelijk.


Het Bos project biedt een samenhangend geheel aan activiteiten gericht op het verkleinen van achterstanden bij jeugdigen op de gebieden welzijn, opvoeding, onderwijs en sport&bewegen. Het wordt opgezet en uitgevoerd door Combiwel in samenwerking met het ROCvA en de stadsdelen Oudzuid en Oud-West in een aantal buurten met achterstand en jeugdoverlast.

Het project is gericht het bieden van de mogelijkheid aan risicojongeren (door schooluitval, slechte kansen op de arbeidsmarkt, justitie contacten, sociaal-psychologische problematiek, huisvestingsproblemen, schuldproblematiek) een 2-jarige opleiding te volgen tot assistent activiteiten begeleiding en hen stageplaats (en begeleiding) te bieden in het Sportbuurtwerk. Gedurende de opleiding hebben zij een inkomen (en stagevergoeding) via een Maatwerkcontract.

  Geen reacties | ¶

» Een dagje sport
Donderdag was het laatste portefeuillehoudersoverleg Sport van deze periode.
Ik was daar maar zelden: viel bijna altijd samen met een ander overleg en binnen onze stadsdeelgrenzen hebben we bijna geen gemeentelijke sportaccommodaties, dus al te veel mee praten zat er ook niet in.
Deze keer stond de voorbereiding van sport in het volgende Bestuursakkoord op de agenda en daar had ik nou net wel weer gedachten over.

Ook een enthousiasmerende en ontroerende presentatie van Only Friends.

De droom van een vervent voetballer die dat graag aan zijn zoontje had willen overgeven. Toen bleek dat zijn zoontje een motorische handicap had, bleek ook dat de gemiddelde voetbalvereniging daar niet goed mee uit de voeten kan.

Vader storte zich zelf toen maar op voetbal voor kinderen met een handicap, een droom die dusdanig uitliep dat er nu met steun van het Ronald Mc Donald fonds vanaf 2007 gebouwd gaat worden aan een megasportcomplex voor sportende kinderen met een beperking waar ook kinderen zonder beperking welkom zijn.

Collega Plantinga uit Noord hoorde van deze droom en vond een locatie. De plannen zien er schitterend uit.
De stadsdelen werd gevraagd straks mee te helpen bij de vervoerskosten van kinderen uit hun stadsdeel naar het complex toe.

Direct na afloop van het overleg, reed ik met collega Slettenaar achter Hester Maij aan naar het ROC om voor de kick off van het BOS sportproject in Oud-Zuid en Oud-West.   Geen reacties | ¶

» Verantwoord bouwen

  Geen reacties | ¶

» Werkbezoek van Aboutaleb aan het Fijnhouttheater

Donderdag was wethouder Aboutaleb op bezoek in Het Fijnhouttheater samen met Charlotte Riem Vis, woordvoerster Kunst en Cultuur van de gemeenteraadsfractie van de PvdA.
Als stadsdeelvoorzitter en stille ambassadrice van dit mooie theater in ons het multifunctioneel/multimediale Fijnhoutcomplex, genoot ik samen met de medewerkers en de VMBO leerlingen van het Berlage Lyceum die daar hun voorstelling aan het maken waren.
Ruim tijd voor gesprekken met de leerlingen, bezichtiging van het centrum en het verhaal van theaterleidster Sylvia Schoens.
De leerlingen legden uit over hun project, showden vol trots hun "The making of Weblog, filmden en interviewden de wethouder.

Ik verstopte mijzelf achter mijn camera, hetgeen heeft geleid tot een geannoteerd fotoverslag.

De aandacht van "de grote stadswethouder"voor dit mooie kleinschalige project, met haar kansen en problemen, de aandacht voor de leerlingen voelde volgens mij voor iedereen lekker en verdiend.

Dit kleine project kreeg al eerder grootstedelijke aandacht, ik voel mij nog steeds onverminderd trots op de mensen die dit voor elkaar en voor het voetlicht weten te krijgen.   Geen reacties | ¶

» Eerst zien, sprookje deel 3 Het meisje Pietepeut, voor niemand bang maar wel altijd met de blik op de grond gericht om op niet op kleine beestjes of plantjes te trappen, loopt dagelijks door het grote bos naar school.
De mensen waarschuwen haar voor het bos omdat daar het afschuwelijke monster, Het Beest Van Dalen woont en huishoudt.

Pietepeut luistert beleefd maar vaart haar eigen koers, dwars door het bos.

Als de koning een prijsvraag uitschrijft en aan hem die het monster weet te vangen de helft van zijn koningkrijk en de prinses als bruid belooft, wordt het druk en onrustig in het bos.
Pietepeut hoort op haar weg door het bos veel onheilspellende geluiden en ziet regelmatig heren door de lucht zeilen die haar nadat ze ze vriendelijk weer overeind geholpen heeft vreselijke verhalen vertellen over het monster.
Als Pietepeut op een dag per ongeluk een korstje kaas op het hoofdje van een bloem morst en het bloemetje protesteert, raakt ze in gesprek met het bloempje, toevallig familie van het Beest Van Dalen.

Pietepeut krijgt strategische informatie over het monsterlijke familielid: het beest houdt er niet zo van om aangevallen te worden maar wordt zo mak als een lammetje als je treurige liedjes voor hem zingt.

Niet geheel onvoorspelbaar komt Pietepeut dezelfde dag nog oog in oog te staan met het afschuwelijke monster.
Zijn voorkomen tart elke beschrijving, het geluid dat hij maakt klinkt ook niet echt vriendelijk.

Pietepeut is eigenlijk best een beetje bang, maar ze onthoudt de strategische informatie, spreekt zichzelf toe en met een trillende doch heldere stem zingt zij het treurigste liedje dat zij kent.

Als een mak lammetje laat het vreselijke monster zich door het kleine meisje naar de koning voeren. Terwijl zij zingt vluchten her en der mensen op de daken en zelfs de hofhouding van de koning maakt zich uit de voeten.

Pietepeut levert het beest uit aan de koning uit onder de voorwaarde dat hij het beest niet dood.
De koning belooft het beest een groot eigen park te geven en gaat over tot het leveren van de beloofde beloning.

Het aanbod om met de prinses te trouwen vond Pietepeut (30 jaar geleden) "onzin" waarop de koning haar ras de prins aanbiedt.
Daarop spreekt Pietepeut de (voor mij en zeker ook voor de lifter) de onstervelijke woorden:

"Eerst zien".

Deze in sprookjes zeer ongebruikelijke vrouwelijke "vleeskeuring" leidt tot overeenstemming.

Pietepeut wordt koningin, zingt elke dag voor Het Beest dat dan zijn kop in haar schoot vleit.
Samen met haar man houdt ze meer van Het Beest "dan van al hun ministers bij mekaar. En dat wil wat zeggen".

Het beest met de achternaam, Annie M.G. Schmidt, uit Heksen en Zo (1964)   Geen reacties | ¶

» Het Sprookje, deel 2 Beloofd:

Er was eens lang geleden.......

Een hele slimme moeder.
Net gescheiden, ging zij met twee kindertjes met de auto op vakantie naar Zuid-Frankrijk.
Een hele onderneming, ver weg, alleen aan het stuur en met twee kindertjes op de achterbank die in de auto zitten helemaal niet zo leuk vonden.

Maar deze moeder wist wat ze wilde, had haar stem niet opegegeven voor die prins uit het vorige sprookje, ze verzon een list.

Ze nam een lifter mee onder de al voor het instappen afgesproken voorwaarde dat hij de kindertjes op de achterbank zou voorlezen.
De lifter, een leuke belg uit Gent "had daar wel goesting in" en begon vol enthousiasme aan zijn taak.

Bijna aan het eind van zijn voorleesverhaal gekomen, barstte hij wel zo onbedaarlijk in lachen uit, dat ik me dat nu nog steeds voor de geest kan halen..... (Één van die stierende kindertjes op de achterbank was ik).


"Zijn" verhaal, zijn reactie en de onderliggende lessen uit het sprookje, maakten dat ik moeiteloos over het verlies van het concept "droomprins" heen kwam en mijn wijze levenslessen nog steeds aan dit verhaal koppel.

Afgelopen dinsdag mocht ik bij de Nationale Voorleesdagen dit verhaal doorgeven aan groep 5 van de Leonardo da Vincischool.

Het "simpele" voorlezen werd zo het doorgeven van een mooie herinnering en een wijze levensles..... (to be continued)   Geen reacties | ¶

» Feestelijke heropening van basisschool De Waterkant

Alweer een sprookje:

Vanochtend werd ik voor het stadsdeelkantoor, vroeg en koud, opgehaald door De IJskoningin.
Samen met deze hoogwaardigheidsbekleedster mocht ik de hernieuwde basisschool De Waterkant openen.
Aan haar arm mocht ik door een erehaag van kinderen en ouders om eerst samen het nieuwe logo van de school en daarna de hernieuwde school te openen.
De Waterkant heeft een geheel nieuwe verdieping bovenop de school gekregen en daarmee zijn de (destijds door mij nog met veel pijn en moeite neergezette noodlokalen) overbodig geworden en verdwenen.
De feestelijke opening markeerde (bijna) het einde van een langdurige en soms tot wanhoop leidende bouwperiode: eerst een deel van de school tijdelijk verhuizen, in de school dagelijks last van bouwwerkzaamheden, daarna weer terugverhuizen en nog een lange en moeizame periode van na oplevering.
Petje af voor het doorzettingsvermogen van het team, de directie en de kinderen.

Het was geen gemakkelijke bevalling, maar wat een prachtig kind!

Alle lokalen waren vandaag ingericht als winterpretpaleisjes waar een levend ganzebordspel gespeeld werd. Aan het eind van de ochtend sloot het feest af met een rappende directie en daarna de neef van Ali B, Yes-R.
Vrijdagavond vieren team en ouders hun nieuwe school nog eens dunnetjes over.

Vervolg op het sprookje van gisteren wordt vervolgd.   Geen reacties | ¶

» De statistiek een handje helpen

Al jaren vraag ik me regelmatig af bij het aanschouwen van honderden ski´s en stokken: zou nou nooit eens iemand de verkeerde ski´s pakken?
Sinds dinsdag weet ik het antwoord: dat gebeurt.
Minder geslaagd is als je daar pas twee liften verder aan het eind van de dag achterkomt en het erg moeilijk wordt om op de verkeerde ski´s (dus dat gaat helemaal niet (lekker)) weer terug naar het café te komen waar iemand anders waarschijnlijk wanhopig op zoek is naar de juiste ski´s.

Gelukkig blijken er op dat moment redders in nood die de ski´s wel even op hun nek willen nemen en ter plekke in de grote kluwen ski´s te gaan zoeken naar rode ski´s met verhuurnummer 189.

Op de vraag: overkomt dat mensen ook wel eens twee keer, hoop ik langdurig ontkennend te kunnen antwoorden.
Nu alleen op blijven passen voor mensen die er met jou ski´s vandoor gaan.   Geen reacties | ¶

» DDD Net als de beroemde vijfde dags kraamvrouwentranen, heb je op de ski ook de herkenbare Derde Dags Dip.
De anders vaak luie spieren zijn al twee dagen stevig uitgedaagd, de verzuring bereikt zijn hoogtepunt en hoogmoed komt op die dag wat sneller voor de val.
Dat fenomeen gekoppeld aan een dikke laag verse sneeuw, maakt dat alles even stevig minder gaat.
Eigenlijk is er dan maar een remedie: eerder stoppen en je in een dampend bad laten glijden.

Als je dan na afloop op het balkon uit zit te dampen en je voelt de sneeuwvlokken smelten op je blote tenen, is de sneeuw vanzelf weer vriendelijk.

Later op de dag wordt de lucht zo vol van sneeuw dat je niet eens meer ziet dat je in de bergen zit.
Alleen de koplampen van de zwoegende snowcats onderscheiden dan de bergen nog van de lucht.   Geen reacties | ¶

» Vuile lucht award Woensdag 22 februari: dag van de schone lucht.
In Oud West wordt de 'Vuile Lucht Award 2006' uitgereikt door Maarten van Poelgeest en Marijke Vos aan de straat die het meest profiteert van een verbetering van de luchtkwaliteit. Genomineerden zijn de Nassaukade, de Bilderdijkstraat en de Overtoom. De ceremonie begint om 11.00 uur.   Geen reacties | ¶

» Het geluid van stille sneeuw Aan de andere kant van de 1100 km rijden, ligt prachtige sneeuw.
Al veel geskied.
Soms even stil staan en luisteren naar het geluid van vallende sneeuw.
Je kan het niet opnemen, maar iedereen herkent het (niet/dempend) geluid.

De voorbereiding tijdens de ski fit van de sportschool, betaalt zich hier heftig uit.
Na elke ski fit les, dachten mijn hemstrings terug aan de sportleraar, maar hier blijkt dat ze toch geluisterd hebben: laat die dijen maar branden, riep hij steeds.
Wel dat doen mijn hemstrings, maar heel effectief: kwam nog nooit zover, ging nog nooit zo hard (dat is licht problematisch want ik houd eigenlijk niet van hard gaan, maar ja leuk dat je het blijkt te kunnen).   Geen reacties | ¶

» Eventjes elders Even een weekje ander perspectief: bergen om niet tegen op te zien, vergezichten met alleen wit, dalen die voorlopige eindbestemmingen zijn, om vrolijk weer naar de top te klimmen.
Op naar het land van de Olympische Spelen om straks uitgerust en hopelijk bruingeblakerd de eindspurt in te kunnen zetten.   Geen reacties | ¶

» Opening nieuw gymlokaal Winterkoninkje

Donderdagochtend vroeg opende ik samen met 6 kleuterklassen, juffen, meesters, bouwers, ambtenaren en de architect het prachtige nieuwe gymlokaal voor de onderbouw op basisschool Het Winterkoninkje.

Een compleet feest, compleet met een jarige directrice, dans, ballonnen, cadeautjes en een demonstratie ritmische gymnastiek door een portefeuillehouder op kousevoetjes.

Als cadeautje bij de opening, geïnspireerd door de Olympische Spelen, allerlei soorten kleurig lintmateriaal (gelukkig inclusief techniekdemonstratievideo).
Al te veel tijd voor oefenen had ik niet gehad, maar ondersteund door veel kleuters was het toch een vrolijk gezicht.

  Geen reacties | ¶

» Samen meer samen

Woensdagochtend een informele kick off van het wijkgerichte integratieproject georganiseerd door Combiwel.

Mijn mentale agenda stond op uitslapen na de raad.
Ik versliep me en kwam een kwartier te laat binnen, bekende maar eerlijk.

Projecten waar deelnemers nu al trots op waren werden gepresenteerd en er werd gekeken hoe men nog beter op elkaar aan kon sluiten.

Ik mocht het nieuwe logo onthullen en een praatje houden over mijn favoriete gespreksonderwerp: samenwerken en trots willen/kunnen en mogen zijn op wat je bereikt als individu of als samenwerkende instellingen.

"Alleen kan hij het niet alleen" hoorde ik iemand bij het beschrijven van een praktijkvoorbeeld zeggen.

Alleen kan hij het niet alleen tegenover Samen meer Samen, vond ik helemaal rond.

Het logo is nu nog zwart wit, maar krijgt langzaam net als de verregaandere samenwerking een kleurtje.   Geen reacties | ¶

» Vrienden Zo maak je vrienden.
Er zit in my humble opinion veel meer eer in bij elkaar houden dan de boel zo negatief uit elkaar spelen.
Zoals het ook het veel eervoller is je te profileren op wat jij wilt gaan doen dan het afbreken van anderen.   Geen reacties | ¶

» Kennis voor macht Dinsdagochtend verruilde ik welbewust Macht voor Kennis.
Tijdens de wekelijkse DB vergadering - centrum van besluitvorming, dus wellicht van macht - voor de collegbankjes.
In het samenwerkingsproject tussen de Universiteit van Amsterdam en de Gemeente Amsterdam voorziet de derde jaargang van dit mooie project in een collegereeks waarbij niet alleen de studenten van de UvA maar ook de deelnemende dienstonderdelen van de Gemeente Amsterdam samen leren.

Zo zat ik dus als een van de gemeentelijke deelnemers vanochtend voor het eerst sinds jaren weer in de collegebankjes, terwijl mijn collega DB'ers het op mijn uitdrukkelijk verzoek samen rooiden. Misschien wel een hele mooie langzame afscheidsceremonie.

Ik genoot.

Van het college krijgen

Van de stof, kort samengevat "welke manieren van kijken zijn er, hoe kijk je en welke invloed hebben de verschillende manieren van kijken op wat je ziet en wat je er mee doet".

Van het plaatje dat ik zag toen ik naar achteren keek en niet alleen drie bevlogen studenten zag die zich in het kader van de samenwerking met een project in Oud-West gaan bezighouden , maar ook de divisiedirecteur van onze welzijnsinstelling, onze ambtenaar en onze projectleider "gezusterlijk" zag genieten van het college krijgen.

Van de energie die je krijgt van het op een andere manier en met andere mensen kijken naar waar je dagelijks mee bezig bent.

Ik ben een willig onderwerp voor allen die een leven lang leren aanhangen, aan mij echt besteed.

Voor het eerst sinds ik de verstandige maar ook moeilijke beslissing heb genomen om de volgende periode niet verkiesbaar te zijn, had ik vanochtend even positieve kriebels: ik mag straks ook weer eens heel iets anders gaan doen, heb veel in mijn rugzak om mee te nemen, maar ik kan wat ik al heb straks weer met hele nieuwe ervaringen en instrumenten gaan aanvullen.

Nu alleen mijn collega's vertellen dat er misschien nog wel meer college's op die dinsdagochtend gaan plaats vinden, maar ik was even heel erg op mijn plek deze ochtend.   een reactie | ¶

» Valentijnsdag in Oud-West

OR raadpleging over de organisatie ontwikkelingen

en

s'avonds de laatste reguliere raadsvergadering van deze periode.


Ik ben benieuwd welk effect Valentijnsdag morgen op de relaties binnen Oud-West gehad blijkt te hebben.

Naschrift na afloop:
thuisgekomen stond het resultaat van de OR ledenraadpleging al op de mail: Petje af voor de de snelle en zorgvuldige terugkoppeling.
De raad overleefde vanavond haar laatste raadsvergadering, met soms wat onverwachte wendingen, soms wat scherpe bewoordingen maar toch ook met een heel aantal met algemene stemmen aangenomen voordrachten en de raad keek na afloop eendrachtig in de kroeg naar de videoimpressie van het werkbezoek van de raad aan Londen:

Volgens mij is het dus ook morgen weer goed toeven in Oud-West   Geen reacties | ¶

» Opening Voorschool Leonardo da Vinci

Vrijdag was de opening van de Voorschool van basisschool Leonardo Da Vinci.
Peuterspeelzaal de Havelaar en de Leonardo werden door middel van een "zoete lieve" knoop aan elkaar gesmeed.
Een stevige band getrokken door een peuter aan de ene kant, een kleuter aan de andere en de stadsdeelvoorzitter toekijkend op het ontstaan van de knoop in het midden.
Voorlopig werken school en peuterspeelzaal nog samen vanuit twee locaties, bij de nieuwe huisvesting zitten ze samen onder een dak.

De kinderen kregen knuffels als symbool voor de veilige omgeving en lieten het feestelijke moment aan iedereen zien door de nog steeds geliefde ballonnenwedstrijd die buiten voor de school de lucht van Oud-West even heeel feestelijk kleurde.

  Geen reacties | ¶

» Zaterdag Campagnedag

Zaterdag mocht ook ik aan de bak met het campagneteam. De vaste plek op de kop van de Ten Katemarkt.
Druk, ook met vele politiek partijen.
Standaaroutfit: koude tenen en soms een dikke huid als je voor rotte vis wordt uitgemaakt.
Maar meer nog: goede gesprekken, belangstellende vragen en een aantal leuke complimenten naar GroenLinks.

Hugo foldert met op de achtergrond de oprukkende SP

  Geen reacties | ¶

» Zo dus

Mam, maak eens een foto van Marco.

Ze hadden net zelf geschaatst en genoten van alle schaatsbeelden inclusief het commentaar op het ijs van Veltkamp op het ijs.   Geen reacties | ¶

» Even niet De agenda was de laatste twee dagen druk, veelzijdig en steeds tot laat.
De computer was knarrig en toonde zijn humeur door een herhaaldelijk stralend blauw scherm (onbewolkt).
Na veel Bios aai en nieuwe Windowhapjes, zijn we weer vrienden.
Maar nu is er olympisch schaatsen en dat is hier gezinsvermaak met vier schaatsers en één cheerleader.   Geen reacties | ¶

» Spelen in beperkte ruimte

Woensdagochtend was ik op visite bij de Winklerschool, onze school voor speciaal baisisonderwijs.
Zij zitten tijdelijk in een ander schoolgebouw omdat op hun eigen school nieuwbouw krijgt.
Het vooruitzicht is prachtig, maar het verhuizen en het tijdelijk "kamperen" in een schoolgebouw dat niet van jou is en in dit geval ook niet helemaal ingericht op de extra wensen die kinderen uit het speciaal onderwijs nodig hebben, maakt de logeerperiode soms wel ingewikkeld.
Zo heeft hun tijdelijke school lang zo'n mooi speelplein niet als hun eigen plekje en dat is lastig, zeker als je de pauzes gebruikt om even lekker uit te razen om daarna weer goed te kunnen leren.
De school heeft ons dan ook om extra buitenspeelmateriaal en ondersteuning in menskracht bij de buitenspeelwacht gevraagd.

Vandaag mocht ik onder toeziend oog van uit elke klas twee kinderen het extra buitenspeelmateriaal onthullen.
De school had het materiaal zelf uitgezocht, maar wilde ons graag bedanken voor de mogelijkheid.
Op het moment dat ik samen met een van de leerlingen het lint van het verhullende gordijn door mocht knippen, begon het keihard te hagelen hetgeen op het golfplaten dak van de overdekte binnenplaats een enorme herrie maakte.
De kinderen en ik moesten daar enorm om lachen, maar gingen vervolgens dus maar lekker "binnen buiten spelen".
Ik kreeg een prachtig boek met tekeningen waarin de kinderen hun ideale speelplaats hadden getekend en mocht daarna nog even met meester Djen de klassen rond, waar het verhaal over het

mooiste/raarste/coolste speelding

ondertussen al teruggerapporteerd was door de leerlingen.

  een reactie | ¶

» Provoceren en je laten provoceren De afgelopen 48 uur heb ik mijzelf er vaker dan één keer op betrapt dat ik in rond werk zei, of had willen zeggen, wat ik mijn kinderen ook vaak meegeef:

"Geprovoceerd worden overkomt je, er op reageren is een optie".

Maar soms lukt het kennelijk even niet anders, willen/moeten mensen even ruzie maken en helpt er geen moedertje lief met bemiddelende woorden meer aan.

Als het je niet lukt de provocatie uit de weg te gaan, dan is het vervolgens wel zo verstandig om dat volgens de regels van het spel of de wet te doen.

Wat gij niet wilt dat u geschiedt.......   een reactie | ¶

» Concernmarkt Maandag opende mijn werkweek met een ontbijt en bezoek aan de Corcernmarkt, de huishoudbeurs voor gemeenteambtenaren en bestuurders.
Een geslaagd initiatief met heel veel geslaagde voorbeelden van samenwerking binnen de gemeente.
Oud-West was dan ook samen met de andere drie stadsdelen zichtbaar in de stand op samenwerking in Afvalinzameling
De nieuwe trends zijn shared servicecentra, digitale dienstverlening en kennisbanken.
Het kan allemaal heel mooi worden als het klantvriendelijker, efficiënter en effectiever wordt zonder dat de voordelen van klantnabijheid teniet worden gedaan.
Aan veel van deze ontwikelingen doet Oud-West enthousiast mee, soms lopen we voorop en soms geloven we ergens heel erg niet in, maar bij alles staat de dienstverlening centraal. Ook dit jaar kregen we weer een 8 voor onze dienstverlening dus we hebben wat hoog te houden en delen dat graag met anderen.

Een prettige opwarmer voor het grijze begin van de werkweek op de Concernmarkt was een "college" van Martinus Knoope over De Creatiespiraal: hoe maak ik mijn wensen waar (korte samenvatting, door er in te geloven).
Bekend terrein maar zo vlak voor een nieuwe stap in mijn leven na april, kan een herhalingslesje geen kwaad.
Daarnaast erg leuk om zo'n verhaal eens samen met collega's te ondergaan.

  Geen reacties | ¶

» Campagnestart GroenLinks

Zondag de campagnestart van GroenLinks.
Met naast inspirerende woorden van de lijsttrekker, een interview met Marijke Vos, een lijsttrekkerskoor ook een modeshow rond het campagnemateriaal.

Meer foto's   Geen reacties | ¶

» Kick Off Buurt Sport Project Oud-West en Oud Zuid

Haal jongeren uit de buurt van straat af, biedt ze een opleiding tot assistent sportbuurtwerker in hun eigen buurt aan, vraag aan het ROCvA of ze de opleiding willen verzorgen, vraag de welzijnsinstelling of ze de assistenten in hun eigen buurt willen inzetten. Vraag Maatwerk om voor een passende stagevergoeding te zorgen en je hebt ons BOS-project: Meer sport in de buurt, minder schooluitval, minder hangjongeren en een passende opleiding.

Donderdag was de aftrap: 15 gemotiveerde studenten, de directies van de ROCvA, DWI, Combiwel, de wethouder Sport en de twee stadsdeelwethouders trapten samen de bal af.
Erg feestelijk.


Het Bos project biedt een samenhangend geheel aan activiteiten gericht op het verkleinen van achterstanden bij jeugdigen op de gebieden welzijn, opvoeding, onderwijs en sport&bewegen. Het wordt opgezet en uitgevoerd door Combiwel in samenwerking met het ROCvA en de stadsdelen Oudzuid en Oud-West in een aantal buurten met achterstand en jeugdoverlast.

Het project is gericht het bieden van de mogelijkheid aan risicojongeren (door schooluitval, slechte kansen op de arbeidsmarkt, justitie contacten, sociaal-psychologische problematiek, huisvestingsproblemen, schuldproblematiek) een 2-jarige opleiding te volgen tot assistent activiteiten begeleiding en hen stageplaats (en begeleiding) te bieden in het Sportbuurtwerk. Gedurende de opleiding hebben zij een inkomen (en stagevergoeding) via een Maatwerkcontract.

  Geen reacties | ¶

» Een dagje sport
Donderdag was het laatste portefeuillehoudersoverleg Sport van deze periode.
Ik was daar maar zelden: viel bijna altijd samen met een ander overleg en binnen onze stadsdeelgrenzen hebben we bijna geen gemeentelijke sportaccommodaties, dus al te veel mee praten zat er ook niet in.
Deze keer stond de voorbereiding van sport in het volgende Bestuursakkoord op de agenda en daar had ik nou net wel weer gedachten over.

Ook een enthousiasmerende en ontroerende presentatie van Only Friends.

De droom van een vervent voetballer die dat graag aan zijn zoontje had willen overgeven. Toen bleek dat zijn zoontje een motorische handicap had, bleek ook dat de gemiddelde voetbalvereniging daar niet goed mee uit de voeten kan.

Vader storte zich zelf toen maar op voetbal voor kinderen met een handicap, een droom die dusdanig uitliep dat er nu met steun van het Ronald Mc Donald fonds vanaf 2007 gebouwd gaat worden aan een megasportcomplex voor sportende kinderen met een beperking waar ook kinderen zonder beperking welkom zijn.

Collega Plantinga uit Noord hoorde van deze droom en vond een locatie. De plannen zien er schitterend uit.
De stadsdelen werd gevraagd straks mee te helpen bij de vervoerskosten van kinderen uit hun stadsdeel naar het complex toe.

Direct na afloop van het overleg, reed ik met collega Slettenaar achter Hester Maij aan naar het ROC om voor de kick off van het BOS sportproject in Oud-Zuid en Oud-West.   Geen reacties | ¶

» Verantwoord bouwen

  Geen reacties | ¶

» Werkbezoek van Aboutaleb aan het Fijnhouttheater

Donderdag was wethouder Aboutaleb op bezoek in Het Fijnhouttheater samen met Charlotte Riem Vis, woordvoerster Kunst en Cultuur van de gemeenteraadsfractie van de PvdA.
Als stadsdeelvoorzitter en stille ambassadrice van dit mooie theater in ons het multifunctioneel/multimediale Fijnhoutcomplex, genoot ik samen met de medewerkers en de VMBO leerlingen van het Berlage Lyceum die daar hun voorstelling aan het maken waren.
Ruim tijd voor gesprekken met de leerlingen, bezichtiging van het centrum en het verhaal van theaterleidster Sylvia Schoens.
De leerlingen legden uit over hun project, showden vol trots hun "The making of Weblog, filmden en interviewden de wethouder.

Ik verstopte mijzelf achter mijn camera, hetgeen heeft geleid tot een geannoteerd fotoverslag.

De aandacht van "de grote stadswethouder"voor dit mooie kleinschalige project, met haar kansen en problemen, de aandacht voor de leerlingen voelde volgens mij voor iedereen lekker en verdiend.

Dit kleine project kreeg al eerder grootstedelijke aandacht, ik voel mij nog steeds onverminderd trots op de mensen die dit voor elkaar en voor het voetlicht weten te krijgen.   Geen reacties | ¶

» Eerst zien, sprookje deel 3 Het meisje Pietepeut, voor niemand bang maar wel altijd met de blik op de grond gericht om op niet op kleine beestjes of plantjes te trappen, loopt dagelijks door het grote bos naar school.
De mensen waarschuwen haar voor het bos omdat daar het afschuwelijke monster, Het Beest Van Dalen woont en huishoudt.

Pietepeut luistert beleefd maar vaart haar eigen koers, dwars door het bos.

Als de koning een prijsvraag uitschrijft en aan hem die het monster weet te vangen de helft van zijn koningkrijk en de prinses als bruid belooft, wordt het druk en onrustig in het bos.
Pietepeut hoort op haar weg door het bos veel onheilspellende geluiden en ziet regelmatig heren door de lucht zeilen die haar nadat ze ze vriendelijk weer overeind geholpen heeft vreselijke verhalen vertellen over het monster.
Als Pietepeut op een dag per ongeluk een korstje kaas op het hoofdje van een bloem morst en het bloemetje protesteert, raakt ze in gesprek met het bloempje, toevallig familie van het Beest Van Dalen.

Pietepeut krijgt strategische informatie over het monsterlijke familielid: het beest houdt er niet zo van om aangevallen te worden maar wordt zo mak als een lammetje als je treurige liedjes voor hem zingt.

Niet geheel onvoorspelbaar komt Pietepeut dezelfde dag nog oog in oog te staan met het afschuwelijke monster.
Zijn voorkomen tart elke beschrijving, het geluid dat hij maakt klinkt ook niet echt vriendelijk.

Pietepeut is eigenlijk best een beetje bang, maar ze onthoudt de strategische informatie, spreekt zichzelf toe en met een trillende doch heldere stem zingt zij het treurigste liedje dat zij kent.

Als een mak lammetje laat het vreselijke monster zich door het kleine meisje naar de koning voeren. Terwijl zij zingt vluchten her en der mensen op de daken en zelfs de hofhouding van de koning maakt zich uit de voeten.

Pietepeut levert het beest uit aan de koning uit onder de voorwaarde dat hij het beest niet dood.
De koning belooft het beest een groot eigen park te geven en gaat over tot het leveren van de beloofde beloning.

Het aanbod om met de prinses te trouwen vond Pietepeut (30 jaar geleden) "onzin" waarop de koning haar ras de prins aanbiedt.
Daarop spreekt Pietepeut de (voor mij en zeker ook voor de lifter) de onstervelijke woorden:

"Eerst zien".

Deze in sprookjes zeer ongebruikelijke vrouwelijke "vleeskeuring" leidt tot overeenstemming.

Pietepeut wordt koningin, zingt elke dag voor Het Beest dat dan zijn kop in haar schoot vleit.
Samen met haar man houdt ze meer van Het Beest "dan van al hun ministers bij mekaar. En dat wil wat zeggen".

Het beest met de achternaam, Annie M.G. Schmidt, uit Heksen en Zo (1964)   Geen reacties | ¶

» Het Sprookje, deel 2 Beloofd:

Er was eens lang geleden.......

Een hele slimme moeder.
Net gescheiden, ging zij met twee kindertjes met de auto op vakantie naar Zuid-Frankrijk.
Een hele onderneming, ver weg, alleen aan het stuur en met twee kindertjes op de achterbank die in de auto zitten helemaal niet zo leuk vonden.

Maar deze moeder wist wat ze wilde, had haar stem niet opegegeven voor die prins uit het vorige sprookje, ze verzon een list.

Ze nam een lifter mee onder de al voor het instappen afgesproken voorwaarde dat hij de kindertjes op de achterbank zou voorlezen.
De lifter, een leuke belg uit Gent "had daar wel goesting in" en begon vol enthousiasme aan zijn taak.

Bijna aan het eind van zijn voorleesverhaal gekomen, barstte hij wel zo onbedaarlijk in lachen uit, dat ik me dat nu nog steeds voor de geest kan halen..... (Één van die stierende kindertjes op de achterbank was ik).


"Zijn" verhaal, zijn reactie en de onderliggende lessen uit het sprookje, maakten dat ik moeiteloos over het verlies van het concept "droomprins" heen kwam en mijn wijze levenslessen nog steeds aan dit verhaal koppel.

Afgelopen dinsdag mocht ik bij de Nationale Voorleesdagen dit verhaal doorgeven aan groep 5 van de Leonardo da Vincischool.

Het "simpele" voorlezen werd zo het doorgeven van een mooie herinnering en een wijze levensles..... (to be continued)   Geen reacties | ¶

» Feestelijke heropening van basisschool De Waterkant

Alweer een sprookje:

Vanochtend werd ik voor het stadsdeelkantoor, vroeg en koud, opgehaald door De IJskoningin.
Samen met deze hoogwaardigheidsbekleedster mocht ik de hernieuwde basisschool De Waterkant openen.
Aan haar arm mocht ik door een erehaag van kinderen en ouders om eerst samen het nieuwe logo van de school en daarna de hernieuwde school te openen.
De Waterkant heeft een geheel nieuwe verdieping bovenop de school gekregen en daarmee zijn de (destijds door mij nog met veel pijn en moeite neergezette noodlokalen) overbodig geworden en verdwenen.
De feestelijke opening markeerde (bijna) het einde van een langdurige en soms tot wanhoop leidende bouwperiode: eerst een deel van de school tijdelijk verhuizen, in de school dagelijks last van bouwwerkzaamheden, daarna weer terugverhuizen en nog een lange en moeizame periode van na oplevering.
Petje af voor het doorzettingsvermogen van het team, de directie en de kinderen.

Het was geen gemakkelijke bevalling, maar wat een prachtig kind!

Alle lokalen waren vandaag ingericht als winterpretpaleisjes waar een levend ganzebordspel gespeeld werd. Aan het eind van de ochtend sloot het feest af met een rappende directie en daarna de neef van Ali B, Yes-R.
Vrijdagavond vieren team en ouders hun nieuwe school nog eens dunnetjes over.

Vervolg op het sprookje van gisteren wordt vervolgd.   Geen reacties | ¶