» Italie en afscheidsreceptie Vrijdagmiddag: de uittocht van half Nederland overleefd, niet zonder files.
Slapen in Munchen en de rest van de reis filevrij.
In eindbestemming Bezecca snel settelen en boodschappen doen want bijna zondag en de da daarna 1 mei: geen winkels open.

Zitten we net lekker opons terrasje:
' wil jij weten wat je afscheidsreceptie gekost heet?'
Nou nee, want volgens mij heb ik die gekregen.
Ja maar het staat in Het Parool afgezet tegen dat van andere stadsdelen., zegt mijn echtgenoot.
Oh maar dan is het makkelijk, zeg ik.
In vergelijking met andere stadsdelen zitten wij altijd in het midden, behalve als het om Dienstverlening gaat want daar scoren we altijd bovenaan.
En ja hoor, het klopt weer: in het midden
Goed dat dit soort dingen gepubliceerd wordt.
Ik heb van elke minuut van mijn afscheid genoten, zo' n prachtig feest.
Ben tegelijkertijd blij dat ik de diverse kostenposten niet heb hoeven accorderen en dat we weer netjes gemiddeld scoren .
Mijn afscheidsfeest zal me nog lang heugen en ik geniet nog steeds na.
Maar deze week eerst even vakantie met familie en vrienden.   Geen reacties | ¶

» Vakantie En dan nu op vakantie   een reactie | ¶

» Gezoden Worst Gekker moet het niet worden.
Alweer aan de gidswandelingen.
Zeker twee uur na begin ben ik hemelsbreed nog geen 300 meter opgeschoten.
Zojuist drie kwartier doorgebracht inde Groene Waterman, hofleverancier voor de artistieke rebellen: een pracht boekwinkel met grote thema afdeling filosofie.
Nu zit ik in de oudste taveerne van Antwerpen Quinten Matsijs destijds vaste pleisterplaats van Willem Elschot.
De specialiteit van het huis zojuist maar besteld. Twee weke worstjes liggen me glibberig aan te kijken.
Volgens het boekje eten?
Ik hoop van harte dat het bevalt.
De volgende pleisterplek in mijn wandeling is alweer een kroeg en van hieruit te zien. Eerst maar een extra blokje om dus.   Geen reacties | ¶

» Pracht en Praal

Vanmiddag maakte ik dan echt wel een wandeling volgens het boekje (Antwerpse toeren door Antwerpen Averechts een aanrader, ik zit regelmatig te schateren bij de teksten en ze laten jangs allemaal mooie plekken gaan).
Het boekje is gek op terrassen, ik ook.
Ik genoot er velen.
De wandeling voerde mij langs "stadspaleizen, paardenstaarten en peies" oftewel door Zurenborg en de Cogels-Osylei.

Ik keek mijn ogen uit.
"De stijlenkermis van de belle époque, in 1960 bijna tegen de vlakte omdat met het toen zag als een "hutspot van excentrieke halfruïnes".
Gelukkig wisten ook hier weer de jonge kunstenaars een stokje voor de vervlakking te steken.
Een prachtige wandeling langs de meest wonderlijke bouwstijlen, de één nog uitgesprokener dan de ander en bijna geen huis hetzelfde.

Een lekker lange leespauze op de Dagenraadsplaats met goede herinneringen aan het raadswerkbezoek van twee jaar geleden.
Het GroenLinksdeel sprak daar toen af met de Antwerpse partijgenoten en we brachten de namiddag en avond op dit mooie buurtpleintje door tussen spelende kinderen en heel erg veel kroegen.

Daarna op zoek naar de mezoeza's in de deurposten en wandelen langs lange spoorwegbogen.

Niet verdwaald en toch genoten.
Iets volgens het boekje doen valt eigenlijk best mee.   Geen reacties | ¶

» Kunstlicht

Het wordt vast weer een feestelijke happening.
Vooral naar toe gaan.

Volgens mij wordt dit de eerste opening van mijn opvolgster Yvonne.

Ik loop door Antwerpen en blijf even uit de buurt van officiële openingen.   Geen reacties | ¶

» Mijn Antwerpse fascinatie Zojuist weer uit de eeuwen der boekdrukkunst gestapt, het zonnetje op de Vrijdagsmarkt weer in.
Dezelfde twee mannen als vanochtend, maar ettelijk wat pilsjes later, begroeten mij vriendelijk terug op het terras.

Zo'n 22 jaar geleden: ik werkte 4 dagen per week in een restaurant, studeerde en was actief bij de studentenvakbond.
Opeens was de energie even op.
Ik kocht een treinkaartje naar Antwerpen en kneep er alleen tussenuit.

Aldaar elke ochtend naar de studiezaal van Museum Plantin Moretus.
Op de VU volgde ik een college boekdrukkunst en in de studiezaal zocht ik in de oude annalen naar werken van de drukker waar ik mijn werkstuk over schreef: Adrianus Vlacq.
Met grote voorzichtigheid mocht ik de eeuwenoude titelpagina's tussen mijn vingers houden.
Het moet een vreemde verschijning geweest zijn dat kleine blonde meisje tussen al die grijze heren, maar ik genoot.

De lastigste studie was destijds eerder hoe je alleen uit eten kunt gaan zonder zelf te vinden dat je raar uit ziet. Dat lukte goed en daar profiteer ik nu weer van.

Vandaag was ik voor de zoveelste keer terug in het Plantin Moretusmuseum.
De fascinatie voor de oude boeken, het zetsel, de letterkasten en de oude persen is er nog steeds.
Vanachter mijn kopje koffie op het terras kijk ik naar de openstaande ramen van de studiezaal.
Thuis toch dat werkstuk nog eens opzoeken.   Geen reacties | ¶

» Wandelen zonder doel Ik had een wandeling bestudeerd, leek me leuk.
Vanaf het hotel naar de startroute leidde ik mezelf enorm af.
Elke straat heeft een hoek, die kan je om, ook als je eigenlijk rechtdoor moet.
Moet?
Ik moest helemaal niets en ook van niemand.

Ik draaide elke hoek om die me leuk leek, stopte bij het eerste zonnetje voor een terrasje.
Daarna "hoekte" ik weer lekker verder en zag stukjes Antwerpen en binnenhofjes die ik nog niet eerder gezien had.

Twee uur later kwam ik per ongeluk toch op het startpunt van mijn wandeling.
Kwam alles toch nog goed.   Geen reacties | ¶

» De trein Kop koffie, plaats aan het raam.
Tot Rotterdam serene rust.

In Rotterdam kreeg ik gezelschap van twee vrouwen met een kind.
De vrouwen hadden geen zin in het kind.
Het kind had geen zin in de treinreis.

Boeiend.
Het kind glibberde heen en weer over zijn plaats, bij voorkeur met zijn benen in het gangpad.
Moeder nestelde zich zo breed dat ik me maar wat smaller maakte.
De andere vrouw tegenover mij zakte weg in de stoel en liet haar hoofd hangen.
Ze zag er verongelijkt uit.
Moeder vond dat het kind op zijn stoel moest blijven zitten.
Haar sturingsmechanisme was weinig effectief.
Moeder boos, kind niet blij.

Ik verdiepte me in mijn boek en onderdrukte de neiging om een gesprekje met het kind te voeren.
De malaise er om heen was te groot.

Het kind dreinsde, de moeder dreigde, de andere vrouw zakte nog verder weg.

Opeens voelde ik een natte plens.
De koffie die eerder nog in mijn bekertje zat, lag nu over mijn schoot, mijn tas en over de Antwerpengids.
Niet het kind maar de mismoedige vrouw tegenover mij was de aanstichtster van de plotselinge regenbui.

De reactie was van hun kant was lauw, mijn "geeft niets hoor" was zelfs voor mijn doen ongemeen zuinig.

Het kind verveelde zich weer verder.
De moeder mopperde en had ondertussen de krant opgerold om hem zo af en toe terecht te wijzen als hij weer met zijn benen in het gangpad hing.

Het jongetje was slim, de draai en glibberaanpak werkte niet, dus bedacht hij wat anders.
Hij bedacht een quiz voor zijn moeder en bij elke vraag die ze goed beantwoordde straalde hij uitbundig en riep hij "goed zo mama".
En dat vond zijn moeder wel leuk, ze ging zelfs lief naar hem lachen.

"Één-nul voor jou" dacht ik vanachter mijn doorweekte gidsje.   Geen reacties | ¶

» Alleen op pad

Maandag geen stafdag meer!
Vorige week ook al niet, maar toen was het Pasen.
Morgen huil ik daar nog niet om.

Maandag stap ik gewapend met mijn Waterkant tas in de trein naar Antwerpen.
Het afscheidcadeautje van het stadsdeel: een reisje naar Antwerpen om te onthechten en te ontspannen en even helemaal alleen te zijn.

Ik ga daar enorm van genieten.

Gewapend met mijn tas.
De tas is een cadeautje van de Waterkant. Zij zagen met altijd sjouwen met "een veel te grote tas" en maakten een hele persoonlijke, op maat voor de sjouwlast die ze me toewensten en met een prachtige foto van de kinderen die het feest van het bereiken van het hoogste punt van hun nieuwe schoolverdieping vierden.

Gewapend met de moeie voetengel en de chocolaatjes van mijn dochter.

Gewapend met de indrukwekkende Oudwestnu afscheidskrant die het stadsdeel voor mij heeft gemaakt.

Op pad met het ontroerende en beeldschone Bedankboekje van het Oud-Westse Onderwijs.

Met de Story en Privé die ik op mijn afscheid kreeg om te helpen bij het ontspannen.

Met één van de vele boeken die ik kreeg, moeilijk kiezen, maar met de prachtige songteksten van Brel naar België leek me wel echt.


Maar natuurlijk ook met een groot opschrijfblok voor alles en iedereen die ik nog wil bedanken en voor alle gedachten die na het overweldigende afscheid nog geen plek hebben gekregen.

Dat onthechten zal nog niet meevallen, maar genieten ga ik.

Een paar foto's van het afscheid, zijn hier alvast te zien.   Geen reacties | ¶

» Afscheid in t kwadraat Ik ben nog niet eens toe aan het verhaal over mijn eigen afscheid, toch gaat alles gewoon door.
De dag erna: het 25 jarig ambtsjubileum van Margreet, gelukkig ter onthechting niet op het stadsdeelkantoor, dus vond ik dat ik er op verzoek toch gewoon naar toe mocht en het was leuk.

Daarna het afscheid van de voorzitters bij de Burgemeester: veel plichtplegingen en woorden van dank, maar zo aan het eind van de werkweek bleef het elan een beetje uit.
Direct daarna was er een afscheidsbijeenkomst van de stadsdeelvoorzitters onder elkaar: wij kregen een sushiworkshop op een rondvaartboot.
Heel bijzonder. De sushijuf kreeg in een klap voor elkaar waar wij in de afgelopen vier jaar best ons best voor moesten doen: zij liet alle voorzitters hetzelfde doen: "nu mogen jullie allemaal je sushimatjes bij de strikjes vasthouden en dan.....
Wij volgden allen.
Die dame had met dat vermogen goud in handen, maar dat wist zij niet.

Zaterdagavond een afscheidsfeestje van GroenLinks voor alle vertrekkers.
Na alle afscheidsperikelen en mooie feesten van de afgelopen weken, was het zalig om gewoon weer even lang te mogen dansen   Geen reacties | ¶

» Verhalenwedstrijd "Mam, je kan op me stemmen!"

Wow. Dat is leuk.

Ze had niets verteld, maar nu toch trots.

Ik ook, op die dochter van mij.

  Geen reacties | ¶

» Wat een feest

Helemaal overweldigd door het mooie afscheid.
Heel mijn huis staat in en bloemenpracht.
Ben alle mooie speeches nog aan het verwerken.
Geniet enorm na van het mooie onderwijslied van alle scholen, wat een mooie tekst en wat een complimenten.
Ik heb het er nog steeds warm van. Al die mensen, zoveel ik heb ze niet eens allemaal "echt"kunnen spreken.
Een warm bad
Alle briefjes en lieve dingen, ik heb ze nog niet eens allemaal kunnen lezen, ik geniet nog helemaal na.

Vandaag ging als in een roes vorbij, alles van afscheid speelt zich de hele dag al als in een film af.
Ik kauw, geniet en kom er op terug   Geen reacties | ¶

» En dan nu echt

  een reactie | ¶

» College Dinsdagochtend gelukkig weer gewoon college: niet alles valt stil en ik al helemaal niet.

Deze keer met Joeri van den Steenhoven van Kennisland dat als voornaamste doelstelling heeft Nederland slimmer te maken. In staatjes waarin we regelmatig door België voorbijgestreefd worden voorwaar een nobele doelstelling.

Natuurlijk ging het over de Kenniseconomie.
Een mateloos interessant onderwerp, maar sinds ik de start van het Innovatieplatform onder de bezielende begeleiding van onze MP heb bijgewoond ben ik nog maar lastig te overtuigen van het feit dat we echt op de goede weg zijn.
Niet dat de ideëen er niet zijn, maar de voortgang en de maakbaarheid van de transformatie leiden beiden niet tot het mij zo eigen grenzeloos optimisme.
Ik hield mijn aarzelingen voor mij, gepast lijkt me als je als niet meer piep groene bestuurder in een zaal vol bijna de arbeidsmarkt opstormende studenten zit.

Het devies was inzetten op Talent, Innovatie en Netwerken en het opheffen van de kennisparadox (kort door de bocht: wij zijn slecht in het doorleiden van Kennis naar Kunde en dan de Kassa of Waarde).

De groei en toekomst liggen langs de A2 as met een groot aandeel van de Creatieve Economie.
"Laat belastingreductie en bereikbaarheid maar zitten, wij vestigen ons waar talent zit" aldus de voormalig CEO van HP (volgens mij had ze gelijk, maar haar opvolger ziet de toekomst in bezuinigen en managers ipv technici volgens de Volkskrant van vandaag).

Omdat er altijd meer slimme mensen rondlopen buiten je eigen organisatie dan daarbinnen moeten we volgens Leadbeater naar een open innovatiemodel (de samenwerking tussen UvA en gemeente Amsterdam is daar een voorzichtig goed voorbeeld van).
Goede kansen voor samenwerken op het gebied van innovatie liggen er bij het MKB, maar ja: samenwerken en innovatie versus concurrentie leiden nog te vaak tot het allemaal zelf het wiel uitvinden.

Aan het slot van het college ontspon zich een warme discussie over het grenzen stellen aan de topegankelijkheid van de universitaire opleiding: hoger collegegeld zou tot meer entrepeneurschap leiden. In Finland mag iedereen maar ligt er een stevige toelatingsexamen als drempel.
Wij scoren niet hoog met hoger opgeleid personeel, dus om die drempels te gaan leggen die bovendien alleen door de rijkeren geslecht kunnen worden, lijkt me niet direkt bevordelijk.
Daarnaast geloof ik nog steeds in ongedeelde toegang tot kennis. Dan liever het Finse model waar je soms anderhalf jaar moet studeren om het toelatingsexamen te behalen waarna het hoger onderwijs wel zonder kosten toegankelijk is.

Het blijft uitermate boeiend, helemaal in het gezelschap van studenten van wie de kennis van de economie veel beter theoretisch onderlegd is dan de mijne.   Geen reacties | ¶

» Angst?

Nog zo'n tekst uit Brugge.

Ik heb geen angst voor de toekomst, maar dat komt absoluut niet doordat het verleden niet mooi was.

Toen ik deze tekst las, ging ik bijna protesteren: het verleden was hardstikke mooi en het kost me moeite om me er van los te maken, maar angst voor de toekomst, nee.   Geen reacties | ¶

» Weer Thuis

Ondanks het feit dat dit in Brugge gewoon aan de muur hing, vierden wij met veel plezier onze trouwdag aldaar.

Een voormalige paardenstal als hotelkamer, romantiek zit soms in een vreemd hoekje

met bloemen en champagne, dat wel.


We vlogen niet zo uit de bocht als Zeus, Leda, Prometheus en Pegasus toen zij Brugge bezochten.
We meden de koets dan ook, alhoewel die onvermijdelijk kattakloppend overal te horen en te zien was en bijna file reed in dit Paasweekend.

  Geen reacties | ¶

» Kaderhuys Brugge, waar een Kaderhuys geen opleidingsingstituut voor vakbondsleden is, maar een lijstenmakerij.
Wat is het toch een mooi taaltje.
Vrijdag miezerde het een beetje, vandaag is de zon er al bijna.
Wij geven ons over aan het Brugse leven.

  Geen reacties | ¶

» Overbruggen in Brugge

Het werk klaar
Het programakkoord voor de Centrale Stad door de leden geakkordeerd, dus mijn werk in de klankbordgroep is klaar.
De logeerkoffer van de jongste staat gepakt.

Op pad dus.   Geen reacties | ¶

» Cuba op de Dam

GroenLinks, de partij van de amsterdamse emancipatiemachine had aan het begin van de avond meer weg van een Cubaanse applausmachine.
De ALV boog zich over de tekst van het programakkoord.
Het applaus na de toespraken van Marijke en Maarten was ongekend hoog.

Daarna kwamen natuurlijk de vele kritische vragen die allemaal beantwoord werden.
"Voorzitter ik heb 17 punten maar ik slik ze allemaal in omdat dit programakkoord een stijl van betrokkenheid ademt die wij in dit land lang gemist hebben."
Of zoals iemand anders het later ongeveer zei "Vier jaar geleden zette Rotterdam de toon voor een nieuw geluid. Laat nu Amsterdam de trendsetter zijn voor een nieuwe landelijke koers volgend jaar."

Naast het enthousiasme voor een RoodGroen college, herkenden de leden wel degelijk de punten in de teks voor GroenLinks belangrijk waren. Zoals meer geld voor armoedebeleid, Voorscholen, kinderen, milieu, werk moet lonen, wonen voor starters en meer aandacht voor zelforganisaties.

Zojuist is met grote instemming en nog veel meer applaus de tekst van het programakkoord door de ALV van GroenLinks goedgekeurd.
Wij vergaderden voor mij voor het eerst op de Dam, Dam 1 waarvan ik dacht dat dat adres voorbehouden zou zijn aan het paleis, maar het klonk allemaal erg goed   Geen reacties | ¶

» De Sherryfles Één keertje dan:

Voor de tweede achtereenvolgende dag waren de boodschappen 's ochtends al gedaan.

De wasmachine draait, de afwasmachine ook.

Er is gezogen en gedweild.

Mijn dochter trof me bij thuiskomst aan terwijl ik de was aan het vouwen was.

"Getver Mam, dit ziet er niet uit".

Ik kwam nog niet toe aan de dingen die echt wilde.
De sherryfles bleef dicht, gelukkig lust ik het niet.

Ik speel een rol in een vreemd toneelstuk.

Nu ontvlucht ik snel het huis naar de sportschool. Het is de vaste oppasdag van mijn schoonmoeder en die moet ik hier natuurlijk niet in de weg gaan lopen.   Geen reacties | ¶

» De Dienstfiets

Kreunend heeft hij het uitgehouden, mijn dienstfiets.
Voor elke vergaderlocatie in deze stad heeft hij zeker wel een keer gestaan.
Naar het stadhuis wist hij de weg zelfs met ogen dicht inclusief de alternatieve routes vanwege wegopbrekingen.
Op huisbezoek, op schoolbezoek, op fietsverkenning door de stad, hij reed me overal naar toe: met licht, met bel en met GroenLinkse fietstassen voor al het vergadermateriaal.

De laatste weken begon hij te mopperen.
Het achterwiel zwabberde, hij had het moeilijk.
Vijf weken lang moedigde ik hem aan om het nog even vol te houden.

"Alsjeblieft, ik heb nog even geen tijd om naar de fietsenmaker te gaan."

Zwabberend zuchte en ploeterde hij door met een achterwiel waar toch echt een spaak gesprongen was, maar hij deed het.

Vanmiddag op mijn eerste vrije dag, kreunde hij nog één keer diep en zakte toen vermoeid door zijn achterhoeven.

Hij had met tot het eind toe bijgestaan op al mijn tochten.

Vandaag ineen zakken was een loyale symbolische protestdaad.

Hij kon natuurlijk ook niet weten dat ik op mijn eerste vrije dag 3 afspraken in twee uur tijd had waarbij no show of le laat komen geen optie was.
Of dat zijn fietsenmaker op woensdag altijd dicht is.

Morgen begeleid ik hem naar zijn laatste revisie of zijn welverdiende pensioen: ik hoop op het eerste.   een reactie | ¶

» Rond En nu is het klaar.
"Hoe voel je je nu?", doet even niet mee.
De laatste dingen die ik nog net vergeten was (minor details) regelde ik in de kroeg na afloop.
Ik zat een deel van de raad voor, installeerde het nieuwe DB, daarna de raadsleden die door opvolging nu in de raad kwamen en installeerde de nieuwe raadsvoorzittter .
Daarmee kwam er een eind aan mijn werk.

Gelukkig werd ik van mijn man die als verrassing op de publieke tribune zat.
Gelukkig werd ik ook van mijn latere vermogen om niet als laatste de kroeg te verlaten maar stilletjes te vertrekken toen iedereen nog druk met drank en gesprek was.

Eenmaal thuis was iedereen naar bed en de wijn op.
Gisteren verhuisde ik vanuit mijn werkkast naast allerlei andere zaken een fles champagne en legde hem in de ijskast.
Ik hoefde die fles maar heel even aarzelend aan te kijken.
Onder het genot van een glaasje champage, sluit ik in een fijne nachtelijke stilte vandaag af.

Dit is mijn laatste blogje op dit weblog in deze vorm.
Ik heb nog lang niet alles gezegd, maar dat gaat toch nooit lukken.

Ik ga, blijf, kom terug en de komende maand zal een zekere overlap tussen wat was en wat gaat komen onvermijdelijk zijn.
"It ain't over till the fat lady sings" en volgende week donderdag is pas mijn echte afscheid.
Maar mijn stadsdeelvoorzittersweblog houdt hier en nu op om plaats te maken voor.....?   Geen reacties | ¶

» Dienstverlening

Afgelopen week mocht ik met belangrijke vertegenwoordigers van onze Dienstverleningsploeg onze in de Dienstverleningsmonitor verkregen 8 van onze burgers in taartvorm delen met en uitdelen aan al onze medewerkers die dat mogelijk hebben gemaakt.
Dienstverlenen doe je met zijn allen en het gaat alleen echt goed als je er ook allemaal voor gaat.
Alle moderne termen van front-, back- en midoffice zijn helemaal waar en dienstig aan de goede logistiek van het proces, maar dienstverlenen gebeurt door mensen. Als zij er niet voor gaan, ben je nergens. Als zij er wel voor gaan en er een eer in scheppen daar steeds maar nog beter in te willen worden, dan heb je een uitstraling en een team waarmee je voor de tweede keer op rij een 8 krijgt en tot de beste(n) van de stad behoort.
Voor hen die dat mogelijk maakten, schep ik daar graag nog net op de valreep één keertje bestuurlijk over op.

Het taart uit delen was niet alleen het vieren en delen van successen, maar ook met alle gesprekjes door de lange wandelgangen voor onze dienstverleningsboegbeelden een managementwalk.
Voor mij was het krap voor mijn afscheid naast het vieren van deze feestelijke 8 ook een stille manier om iedereen nog een keertje op zijn vertrouwde werkplek gezien te hebben.

Vandaag op de ochtend van mijn laatste werkdag kreeg ik in het kader van de samenwerking met de UvA college van de programmamanager E-Government uit Dordrecht, het voorbeeld voor digitale dienstverlening. Het is maar goed dat ik stop met mijn functie, want anders had ik ook daarvandaan weer een boel voorbeelden voor ons meegebracht over hoe wij ons dienstverleningsconcept vanuit die invalshoek ook weer sterker kunnen maken (achter de schermen geef ik de vandaag opgedane kennis stiekum toch nog wel door).

Vanmiddag, bij het zetten van mijn laatste bestuurlijk relevante handtekening onder de ontwikkelovereenkomsten met SCHA en Rochdale (voor de toekomst van onze Hallen), werd ik met een zorgelijk gezicht misleid: "of ik zodra ik klaar was me toch echt even aan de publieksbalie wilde melden".

Burgerzaken was al dicht, de loketraampjes waren neer, maar de balie was natuurlijk open en ik meldde me daar.

Of ik een klein momentje geduld had.
Ik wel.

Als collectief sprongen ze naar voren met een waanzinnige bos bloemen geheel in kleur van hun prachtige bedrijfskleding.
Om afscheid te nemen.
Om te bedanken voor het uitdragen en sturen van "De Oud-West Dienstverlening".

Wat ben ik trots op deze club, wat genoot ik van dit gebaar naar mij , hoe "meta-kloppend" past dit weer in waar zij zo goed in zijn en hoezeer kreeg ik een voorproefje van hoe ingewikkeld het nog wordt om het droog te houden bij wat nog komen gaat.

  Geen reacties | ¶

» Wisselvallige buien met hagel en zon Met elk schilderij dat ik van de muur af haalde, begon mijn kamer holler te klinken.
Schilderijen, de grote hoeveelheid kaarten, mijn kunstorso, het bloemenkleed uit Turkije, de aparte uitstekende spiegel: allemaal in tas en doos.
1 verhuisdoos aan stukken uit twaalf jaar had ik mijzelf als limiet gesteld, ik bleef er binnen.
Netjes op een rij stond mijn lading voor transport in de kamer waar ik ook nog gewoon vergaderde vandaag.
De afschuw opde gezichten van mijn vergaderklanten was onmiskenbaar: het was mijn "kantoor" niet meer.
De holle klank en onpersoonlijke aanblik maakten dat meer dan waar, al heb ik toch nog best wat voor mijn opvolgster laten hangen.

Ondertussen staat mijn kantoorboedel na een korte autorit al thuis verdwaasd en bijna overtollig te wezen.

Gelukkig mocht ik vanavond na deze noodzakelijke maar weinig prettige verhuisklus met volstrekt andere energie de laatste vergadering van de klankbordgroep van GroenLinks in de Centrale Stad bijwonen. De laatste tekst, het voorstel over portefeuilleverdeling en het wachten op of ze er bij de PvdA ook al uit waren.
Weer helemaal bezig met iets in voor de toekomst van de stad als verrtekkend bestuurder. Ik kan daar dan ook enorm van genieten.
De synthese van de twee collegepartijen s'avonds laat in de kroeg die het straks ook samen gaan doen, maken mijn dag weer helemaal goed.

Met een leeg kantoor kijk ik naar morgen: s'ochtends college op de UvA, s'middags de laatse dingen met het DB, s 'avonds mag ik als laatste klus het nieuwe DB en de nieuwe raadsvoorzitter installeren en dan is het afgelopen.
Wel of niet dronken worden in de kroeg na afloop is nog een optie, maar woensdag thuis, dat staat vast.   een reactie | ¶

» Inburgeren Andersom

Donderdagavond was ik aanwezig bij de start van de cursus Inburgeren Andersom, georganiseerd door Dock in samenwerking met het stadsdeel.
De belangstelling was overweldigend, meer dan 80 aanmeldingen ook uit andere stadsdelen.
Een feestelijke opening aan het begin: zoete lekkernijen overal vandaan, een bosjes viooltjes uit de geveltuin voor de stadsdeelvoorzitter van een van de deelneemsters, pers, grote opkomst van voornamelijk vrouwen.

Inburgeren Turks en Marrokaans in twee verschillende zaaltjes en samen pauze.
Ik volgde de Turkse les want mijn Turkse beleidsmedewerkster wilde graag de Marokkaanse les volgen.
Samen het turkse alfabet van 29 letters uitspreken, woordjes en begroetingen leren en veel over het land.
De deelnemers vroegen zo enthousiast en kregen zo veel antwoord dat nog niet de helft van het geplande lesaanbod behandeld werd.
De sfeer was heel feestelijk en superenthousiast.

  Geen reacties | ¶

» Gestemd Hij sloeg een akkoord aan een keek moeilijk.
Hij schuifelde wat ongemakkelijk op zijn kruk heen en weer, inspecteerde de pedalen en probeerde het nog een keer.
Links, midden rechts, opvolgende akoorden en een enkele losse noot.
"Ja zie je, hij is net gestemd, maar hij lijkt wel zijn spanning kwijt, zo futloos"
Hij sloeg nu hoopvol twee akkoorden tegelijkertijd aan.
"En weet je, hij speelt juist altijd zo mooi, maar nu......
Het is net alsof..... alsof......"
"Je met een steentje in je schoen loopt? " probeerde ik.

Ja, dat was het.   Geen reacties | ¶

» treintijd Ik zag net een konijn met wit wipstaartje langs het spoor rennen, de uiterwaarden half onder water staan en was dus zomaar bijna even in de natuur.
Ik las de Spits, de Metro, checkte mijn mail en begon eindelijk in het boek Petjes en Prinsesjes dat ik met een lieve opdracht van Het Winterkoninkje kreeg.
Voor de tweede keer deze week mijn weblogstukje vanuit de trein de ruimte in gestuurd: het is eerder thuis dan ik, maar thuis hoe ik er niet meer voor achter de pc te kruipen.
Die trein is een lekker rustpunt in de hectiek van naar verschillende afspraken rennen. En toch ook aan het werk.
Ik lees nog een verhaaltje en doe dan daarna misschien zelfs mijn ogen nog wel even dicht   een reactie | ¶

» Samen leren Woensdagmiddag de tussentijdse presentatie van de onderzoeksopdrachten die de UvA studenten voor opdrachtgevers van de gemeente Amsterdam doen in het kader van hun vak informatiemanagement in de praktijk. Zij doen opdrachten.op het snijvlak van ICT en samenleving.
Onze raadszaal was voor de gelegenheid even omgetoverd tot collegezaal. De studenten die ik tot nu toe in de gezamenlijke colleges allen in kloffie student had gezien, zaten nu strak in het pak en zagen er zo zakelijker uit dan hun gemiddelde opdrachtgevers. Het aantal laptops was groot hetgeen soms tot verwarring van snoertjes en muizen leidde.
Ter introductie hield gemeentesecretaris Erik Gerritsen zijn vehaal over de slimme overheid en het belang van ICT daarbij: ICT en het doorgeven van keteninformatie, ICT om samenwerking en kennisdelen te bevorderen en een slimme overheid die zich organiseert rond de maatschappelijke problemen ipv probeert complexe problemen in verkokerde dienstonderdelen te stoppen.
Het is de derde lichting studenten die ik in dit kader meemaak en het wordt elke keer beter en inspirerender. Duidelijke analyses, goed opgezette opdrachtbeschrijvingen en vaak boeiende, creatieve maar toch korte presentaties.
Een filmpje Hoe wordt Nijntje digitaal vaardig kon volgens de voorzitter zo naar het animatieonderdeel van Twee voorTwaalf. Het was weer erg inspirerend: Kennis delen is zo heel feestelijk en voegt ook weer heel veel praktisch toepasbare kennis toe.
Erg leuk om hier in mijn nadagen nog net even gastvrouw te kunnen zijn. En ook al ben ik straks gestopt, de eindpresentatie wil ik niet missen.   Geen reacties | ¶

» Wandelstaf

Een Wandelstaf.
En nee dat is geen oud-hollands woord voor een wandelstok.
Maandag had ik een wandelstaf als surpriseparty.
Ik riep ooit in een onbewaakt moment, maar meen het na afloop nog steeds, dat het me zo leuk zo lijken een wandeling langs de stadsdeelgrenzen van Oud-West te maken.
Deze zorgvuldig bij de stadsdeelsecretaris opgeslagen opmerking leidde afgelopen maandag tot een wandelstaf:
Alle beleidsadviseurs die in de afgelopen jaren meermaals bij de staf hadden aangezten plus de sectormanagers, namen mij vanuit "mijn stafkamer" mee uit wandelen langs de stadsdeelgrenzen in plaats van de reguliere staf.

In een krappe drie uur verkenden wij al wandelend de grenzen van stadsdeel Oud-West.
Dat was ongelovelijk leuk.
Nog los vanhet grapje "bij je afscheid gaan ze opeens allemaal voor je lopen", was het enorm leuk om met al deze vertrouwde mensen de grenzen van je "eigen" grondgebied te bewandelen.
Vanwege de brand bij de Kinkerhoek begonnen we de wandeling met het afleveren van een megadoos bonbons als een kleine troost voor de getroffenen bij de tijdelijke huisvesting van onze school de Kinkerhoek (ook langs de grens van het stadsdeel).

Vanuit daar liepen we echt de grenzen, we staken bijna nergens af, kozen bij de Overtoom waar de grens half in half net buiten het Vondelpark ligt toch maar even voor een wandeling in het groen.
Midden in het Vondelpark stuitten we hilarisch op een andere wandelgroep uit het stadsdeel van de afdeling Vastgoed die op inspectie was langs stadsdeelpanden (heel bizar "goh, jullie ook hier"). We laafden ons waarschijnlijk halverwege op het terras van het Filmmuseum (ja dat is echt van Oud-West) en kwamen uiteindelijk thuis in Cafe Thuis in de Clecqstraat waar we eerder de middag zo ongeveer begonnen waren.

Moeie voeten aan het eind: Oud-West is het op een na kleinste stadsdeel, maar als je langs de randen gaat lopen is het toch ook zo klein weer niet.
Ik genoot enorm van de wandeling, van het stadsdeel, van het feit dat men dit van mij onthouden had en voor mij georganiseerd had.
In de krochten van mijn Calvinistische geest bekroop mij wel nog een schuldgevoel dat al deze "amtenaren" voor mij aan het wandelen waren, maar dat heb ik voor mezelf effectief opgelost door na afloop de vraag te stellen wie er tijdens de wandeling op plekken was geweest waar hij/merendeels zij nog nooit geweest was. Toen de helft "ik" riep, besloot ik opgelucht dat het dus "werk" was geweest.
In de onvermijdelijke afscheidstournee was dit wel een hele gewortelde en mooie.
Mijn "moeie voeten"zijn over, het nagenieten nog niet, om maar te zwijgen over het besef dat het echte afscheid nu wel erg dichtbij komt.   Geen reacties | ¶

» Brugge Brugge!
Uitslag van de zoektocht van vanavond.
Ik geniet, het is rond in alle betekenissen:
15 april is onze trouwdag.
15 april was 8 jaar geleden mijn eerste werkdag nadat op 14 april de installatie van het nieuwe DB in de raad had plaatsgevonden.
Een vroeg feestontbijt voor het begin van mijn eerste werkdag.

Nu is het aan het eind nog even de vraag of het nieuwe DB op 11, 18 of nog later geinstalleerd zal worden, daar ga ik even helemaal niet over, maar ik riep voorzichtigheidshalve steeds dat de 11e, want dan staat er een raad gepland, mijn laatste werkdag zou zijn.
Of ze het gaan redden ligt niet in mijn schoot besloten, maar dat ik de 14e en 15e elders ben en mijn carriere voorlopig besluit zoals ik hem begon: met het vieren van onze trouwdag, dat staat vast.   Geen reacties | ¶

» Webloggershumeur Mijn nieuwsflasher meldt: Humeur van Webloggers onderzocht
Voordat een programma het overneemt: mijn humeur is uitstekend.
Ter invulling van "mijn eerste vrije dagen", onderzoek ik de vele leuke/romantische/ontspannende/orginele/avontuurlijke/welnessachtige mogelijkheden van een "weekendje samen (= in dit geval even 2 en geen 5) weg"
Aan het eind van de avond weet ik waarheen.
Zalig, en geen moodviewer die daar een ander oordeel over kan geven.   Geen reacties | ¶

» Waarnaar keken zij?

De kijkersvraag dan maar even, want te laat thuis voor het echte stukje.
Er moest vanavond heftig geklankbordgroept worden rond de onderhandelingen in de centrale Stad en ook daar speelt het fenomeen kroeg na afloop me parten.
Verhaal morgen, want ik had een hele mooie middag met velen en met mooie plaatjes.

Waarnaar keken zij een waarom?   drie reacties | ¶

» Brand Zondagavond is er brand geweest in de sportzaal van de Kinkerhoek.
En dat terwijl de verhuisdozen in de naastgelegen helemaal verbouwde en vernieuwde school al klaar stonden.
De brand was gelukkig in de sportzaal en niet in de school, maar de gevolgen zijn diep triest:
Het prachtige nieuwe linoleum vol met bubbels, de verhuisdozen nat, veel waterschade, roet en een stekende brandlucht in dat mooie nieuwe gebouw.
Ik kan wel janken en ben vast niet de enige. Vrijdag waren de mensen van de KInkerhoek nog tot ver na schooltijd bezig met de voorbereiding van de verhuizing. Vandaag zou het nieuwe meubilair komen.
We gaan alles op alles zetten om de school zoveel mogelijk bij te staan. Bah wat een ellende en wat een vreselijke domper voor al die mensen die zo ongelovelijk hard gewerkt hebben om de school fris, mooi en nieuw te maken.   een reactie | ¶

» Show al new posts since last visit De afgelopen week was druk: met huidig, helpen bij het nieuw ("andermans" onderhandelingen) en mijn eigen nieuw zoals het nadenken over een update op mijn CV.
Vanavond keek ik voor het eerst weer op de digitale leerplek van de colleges die studenten van het vak Informatiemanagement in de praktijk samen volgen met opdrachtgevers van de gemeente Amsterdam.
De colleges volg ik met veel plezier, maar de afgelopen twee weken waren ze voorbehouden aan de studenten. Ondertussen gaat het leren via de website gewoon door, dus ik liep behoorlijk achter met het lezen van alle posts.
Tijdens het lezen constateerde ik tot mijn grote vreugde dat de studenten die voor ons project in Oud-West aan de slag zijn, ondertussen al een heel eind verder zijn en dat ze echt met iets moois bezig zijn.
Komende week ben ik gastvrouw op een tussentijdse bijeenkomst van alle projecten en gaan alle studenten hun voortgangspresentatie geven.
Ik verheug me nu al op alle verhalen.   Geen reacties | ¶

» Je eigen incident zijn

Vrijdag was de langverwachte opening van ons nieuwe jongerencentrum.
Hard nodig want het oude en het tijdelijk nieuwe waren al dicht.
Nu is er een mooie nieuwe plek, een volledig team jongerenwerk dat graag aan de slag wil, dus alle redenen voor een feestelijke opening.
Ik had er dan ook echt zin in en was blij dat dit nog net voor mijn vertrek zou gebeuren.
Samen met onze beleidsmedewerkster zeulde ik het halve stadsdeel door omdat we een leuk maar lastig openingscadeautje hadden bedacht naast de wat plichtmatige cheque voor de inrichting: twee "fatboys", niet om pedagogisch onverantwoord te hangen, maar om te chillen en te loungen.

De aanwezige jongeren hadden zich wel naar de opening laten praten, maar wilden duidelijk ook snel weer hun eigen gang gaan.
Het duurde ze te lang.
Eindelijk vonden ze even een bezigheid in het tafelvoetballen.
Leuk dacht ik, ik maak een foto.
Fout!
Grote opwinding want er was een foto gemaakt en ik werd gesommeerd hem te wissen.
Ik legde uit waarvoor ik dat deed en dat het een overzichtsfoto was.
En dat ik hem natuurlijk best weg wilde halen er iemand bezwaar had, dat ik het meestal ook wel even vraag en dat ik dat deze keer vanwege het feit dat het toch een feestelijke opening was waar je trots op kon zijn niet gedaan had, maar dat ik een verzoek in plaats van een bevel dan toch wel liever had.
Het lukte nog net om er een verzoek van te maken en ik wistte dus de foto, maar de jongeren liepen daarna collectief weg.
Zo opende ik het jongerencentrum zonder ook maar een jongere in het pand.
Hoewel ik er naar de aanwezigen nog wel een grapje over kon maken "weet je wat je moet doen als je hier de boel leeg wilt krijgen?", was het wel een koude douche en bepaald niet zoals ik me het had voorgesteld en dat gold vast nog veel meer voor de aanwezige jongerenwerkers.
Nadat ik toch al die tijd met gemak, een praatje, een verzoek en gewoon natuurlijk mijn werk heb gefotografeerd was dit het eerste incident. De reactie was behoorlijk overtrokken en misschien wel een excuus om de pleiterik te kunnen maken, maar ik voelde me er niet lekker onder en had het gevolg willen kunnen voorkomen, dus zocht de schuld ook bij mezelf.

Ik wens de jongerenwerkers veel succes om het nieuwe mooie centrum samen met de jongeren tot een succes te maken.   drie reacties | ¶

» Dualisme en vacatures

Ja, zo kan dat tegenwoordig met een wethouder van buiten.

En nee, ik ga niet solliciteren.   Geen reacties | ¶

» Weg is weg? Donderdagmiddag was ik bij het afscheid van Tjeerd Herrema, stadsdeelvoorzitter in Zeeburg.
Na Henk Van Waveren en Hans Luiten de derde voorzitterscollega die ik uitzwaaide en er zitten er nog een aantal aan te komen.
's Ochtends vegraderden we in het Presidium voor het eerst zonder hem.
Een Presidium in bijzondere samenstelling: Erik Koldenhof, Annelize van de Stoel en ik.
Ik stop en zij komen niet terug als voorzitter, dus dat was een wonderlijke manier van over je graf regeren.
Maar goed iemand moest de volgende vergadering voorbereiden, dus zo moest het maar even.

Het afscheid was feestelijk, mooi, met mooie woorden en heel veel mooie plaatjes van zijn tijd in Zeeburg.
Hij ging afstand nemen, zei hij, door naar Kaapstad te gaan.
Ver weg van "Zeeburger" naar Wereldburger.

Groot was dan ook mijn vebazing toen ik Tjeerd de volgende ochtend om 9 uur 's ochtends alweer op het stadhuis tegenkwam bij een bijeenkomst waar ik ook was.
"Ja zeg, zo kan ik ook afscheid nemen" pestte ik (mijn afscheid komt nog en het er dan echt niet meer zijn zie ik met angst en beven tegemoet).
Maar goed, we deden gewoon weer wat er van ons gevraagd werd (met een gezelschap met een onwaarschijnlijk uurloon zo bijelkaar praten over hoe het in de volgende periode, gemakkelijker, slagkrachtiger en goedkoper zou kunnen).

Dit weekend surfde ik even naar Tjeerds weblog om zijn stukje over zijn afscheid te lezen, maar eh.... daar was hij wel al helemaal weg, zijn url kennelijk al weer terug naar de markt, dat verbaast mij dan toch wel weer.

Ik kondig nu al vast aan dat mijn weblog in de lucht gaat blijven.   Geen reacties | ¶

» Italie en afscheidsreceptie Vrijdagmiddag: de uittocht van half Nederland overleefd, niet zonder files.
Slapen in Munchen en de rest van de reis filevrij.
In eindbestemming Bezecca snel settelen en boodschappen doen want bijna zondag en de da daarna 1 mei: geen winkels open.

Zitten we net lekker opons terrasje:
' wil jij weten wat je afscheidsreceptie gekost heet?'
Nou nee, want volgens mij heb ik die gekregen.
Ja maar het staat in Het Parool afgezet tegen dat van andere stadsdelen., zegt mijn echtgenoot.
Oh maar dan is het makkelijk, zeg ik.
In vergelijking met andere stadsdelen zitten wij altijd in het midden, behalve als het om Dienstverlening gaat want daar scoren we altijd bovenaan.
En ja hoor, het klopt weer: in het midden
Goed dat dit soort dingen gepubliceerd wordt.
Ik heb van elke minuut van mijn afscheid genoten, zo' n prachtig feest.
Ben tegelijkertijd blij dat ik de diverse kostenposten niet heb hoeven accorderen en dat we weer netjes gemiddeld scoren .
Mijn afscheidsfeest zal me nog lang heugen en ik geniet nog steeds na.
Maar deze week eerst even vakantie met familie en vrienden.   Geen reacties | ¶

» Vakantie En dan nu op vakantie   een reactie | ¶

» Gezoden Worst Gekker moet het niet worden.
Alweer aan de gidswandelingen.
Zeker twee uur na begin ben ik hemelsbreed nog geen 300 meter opgeschoten.
Zojuist drie kwartier doorgebracht inde Groene Waterman, hofleverancier voor de artistieke rebellen: een pracht boekwinkel met grote thema afdeling filosofie.
Nu zit ik in de oudste taveerne van Antwerpen Quinten Matsijs destijds vaste pleisterplaats van Willem Elschot.
De specialiteit van het huis zojuist maar besteld. Twee weke worstjes liggen me glibberig aan te kijken.
Volgens het boekje eten?
Ik hoop van harte dat het bevalt.
De volgende pleisterplek in mijn wandeling is alweer een kroeg en van hieruit te zien. Eerst maar een extra blokje om dus.   Geen reacties | ¶

» Pracht en Praal

Vanmiddag maakte ik dan echt wel een wandeling volgens het boekje (Antwerpse toeren door Antwerpen Averechts een aanrader, ik zit regelmatig te schateren bij de teksten en ze laten jangs allemaal mooie plekken gaan).
Het boekje is gek op terrassen, ik ook.
Ik genoot er velen.
De wandeling voerde mij langs "stadspaleizen, paardenstaarten en peies" oftewel door Zurenborg en de Cogels-Osylei.

Ik keek mijn ogen uit.
"De stijlenkermis van de belle époque, in 1960 bijna tegen de vlakte omdat met het toen zag als een "hutspot van excentrieke halfruïnes".
Gelukkig wisten ook hier weer de jonge kunstenaars een stokje voor de vervlakking te steken.
Een prachtige wandeling langs de meest wonderlijke bouwstijlen, de één nog uitgesprokener dan de ander en bijna geen huis hetzelfde.

Een lekker lange leespauze op de Dagenraadsplaats met goede herinneringen aan het raadswerkbezoek van twee jaar geleden.
Het GroenLinksdeel sprak daar toen af met de Antwerpse partijgenoten en we brachten de namiddag en avond op dit mooie buurtpleintje door tussen spelende kinderen en heel erg veel kroegen.

Daarna op zoek naar de mezoeza's in de deurposten en wandelen langs lange spoorwegbogen.

Niet verdwaald en toch genoten.
Iets volgens het boekje doen valt eigenlijk best mee.   Geen reacties | ¶

» Kunstlicht

Het wordt vast weer een feestelijke happening.
Vooral naar toe gaan.

Volgens mij wordt dit de eerste opening van mijn opvolgster Yvonne.

Ik loop door Antwerpen en blijf even uit de buurt van officiële openingen.   Geen reacties | ¶

» Mijn Antwerpse fascinatie Zojuist weer uit de eeuwen der boekdrukkunst gestapt, het zonnetje op de Vrijdagsmarkt weer in.
Dezelfde twee mannen als vanochtend, maar ettelijk wat pilsjes later, begroeten mij vriendelijk terug op het terras.

Zo'n 22 jaar geleden: ik werkte 4 dagen per week in een restaurant, studeerde en was actief bij de studentenvakbond.
Opeens was de energie even op.
Ik kocht een treinkaartje naar Antwerpen en kneep er alleen tussenuit.

Aldaar elke ochtend naar de studiezaal van Museum Plantin Moretus.
Op de VU volgde ik een college boekdrukkunst en in de studiezaal zocht ik in de oude annalen naar werken van de drukker waar ik mijn werkstuk over schreef: Adrianus Vlacq.
Met grote voorzichtigheid mocht ik de eeuwenoude titelpagina's tussen mijn vingers houden.
Het moet een vreemde verschijning geweest zijn dat kleine blonde meisje tussen al die grijze heren, maar ik genoot.

De lastigste studie was destijds eerder hoe je alleen uit eten kunt gaan zonder zelf te vinden dat je raar uit ziet. Dat lukte goed en daar profiteer ik nu weer van.

Vandaag was ik voor de zoveelste keer terug in het Plantin Moretusmuseum.
De fascinatie voor de oude boeken, het zetsel, de letterkasten en de oude persen is er nog steeds.
Vanachter mijn kopje koffie op het terras kijk ik naar de openstaande ramen van de studiezaal.
Thuis toch dat werkstuk nog eens opzoeken.   Geen reacties | ¶

» Wandelen zonder doel Ik had een wandeling bestudeerd, leek me leuk.
Vanaf het hotel naar de startroute leidde ik mezelf enorm af.
Elke straat heeft een hoek, die kan je om, ook als je eigenlijk rechtdoor moet.
Moet?
Ik moest helemaal niets en ook van niemand.

Ik draaide elke hoek om die me leuk leek, stopte bij het eerste zonnetje voor een terrasje.
Daarna "hoekte" ik weer lekker verder en zag stukjes Antwerpen en binnenhofjes die ik nog niet eerder gezien had.

Twee uur later kwam ik per ongeluk toch op het startpunt van mijn wandeling.
Kwam alles toch nog goed.   Geen reacties | ¶

» De trein Kop koffie, plaats aan het raam.
Tot Rotterdam serene rust.

In Rotterdam kreeg ik gezelschap van twee vrouwen met een kind.
De vrouwen hadden geen zin in het kind.
Het kind had geen zin in de treinreis.

Boeiend.
Het kind glibberde heen en weer over zijn plaats, bij voorkeur met zijn benen in het gangpad.
Moeder nestelde zich zo breed dat ik me maar wat smaller maakte.
De andere vrouw tegenover mij zakte weg in de stoel en liet haar hoofd hangen.
Ze zag er verongelijkt uit.
Moeder vond dat het kind op zijn stoel moest blijven zitten.
Haar sturingsmechanisme was weinig effectief.
Moeder boos, kind niet blij.

Ik verdiepte me in mijn boek en onderdrukte de neiging om een gesprekje met het kind te voeren.
De malaise er om heen was te groot.

Het kind dreinsde, de moeder dreigde, de andere vrouw zakte nog verder weg.

Opeens voelde ik een natte plens.
De koffie die eerder nog in mijn bekertje zat, lag nu over mijn schoot, mijn tas en over de Antwerpengids.
Niet het kind maar de mismoedige vrouw tegenover mij was de aanstichtster van de plotselinge regenbui.

De reactie was van hun kant was lauw, mijn "geeft niets hoor" was zelfs voor mijn doen ongemeen zuinig.

Het kind verveelde zich weer verder.
De moeder mopperde en had ondertussen de krant opgerold om hem zo af en toe terecht te wijzen als hij weer met zijn benen in het gangpad hing.

Het jongetje was slim, de draai en glibberaanpak werkte niet, dus bedacht hij wat anders.
Hij bedacht een quiz voor zijn moeder en bij elke vraag die ze goed beantwoordde straalde hij uitbundig en riep hij "goed zo mama".
En dat vond zijn moeder wel leuk, ze ging zelfs lief naar hem lachen.

"Één-nul voor jou" dacht ik vanachter mijn doorweekte gidsje.   Geen reacties | ¶

» Alleen op pad

Maandag geen stafdag meer!
Vorige week ook al niet, maar toen was het Pasen.
Morgen huil ik daar nog niet om.

Maandag stap ik gewapend met mijn Waterkant tas in de trein naar Antwerpen.
Het afscheidcadeautje van het stadsdeel: een reisje naar Antwerpen om te onthechten en te ontspannen en even helemaal alleen te zijn.

Ik ga daar enorm van genieten.

Gewapend met mijn tas.
De tas is een cadeautje van de Waterkant. Zij zagen met altijd sjouwen met "een veel te grote tas" en maakten een hele persoonlijke, op maat voor de sjouwlast die ze me toewensten en met een prachtige foto van de kinderen die het feest van het bereiken van het hoogste punt van hun nieuwe schoolverdieping vierden.

Gewapend met de moeie voetengel en de chocolaatjes van mijn dochter.

Gewapend met de indrukwekkende Oudwestnu afscheidskrant die het stadsdeel voor mij heeft gemaakt.

Op pad met het ontroerende en beeldschone Bedankboekje van het Oud-Westse Onderwijs.

Met de Story en Privé die ik op mijn afscheid kreeg om te helpen bij het ontspannen.

Met één van de vele boeken die ik kreeg, moeilijk kiezen, maar met de prachtige songteksten van Brel naar België leek me wel echt.


Maar natuurlijk ook met een groot opschrijfblok voor alles en iedereen die ik nog wil bedanken en voor alle gedachten die na het overweldigende afscheid nog geen plek hebben gekregen.

Dat onthechten zal nog niet meevallen, maar genieten ga ik.

Een paar foto's van het afscheid, zijn hier alvast te zien.   Geen reacties | ¶

» Afscheid in t kwadraat Ik ben nog niet eens toe aan het verhaal over mijn eigen afscheid, toch gaat alles gewoon door.
De dag erna: het 25 jarig ambtsjubileum van Margreet, gelukkig ter onthechting niet op het stadsdeelkantoor, dus vond ik dat ik er op verzoek toch gewoon naar toe mocht en het was leuk.

Daarna het afscheid van de voorzitters bij de Burgemeester: veel plichtplegingen en woorden van dank, maar zo aan het eind van de werkweek bleef het elan een beetje uit.
Direct daarna was er een afscheidsbijeenkomst van de stadsdeelvoorzitters onder elkaar: wij kregen een sushiworkshop op een rondvaartboot.
Heel bijzonder. De sushijuf kreeg in een klap voor elkaar waar wij in de afgelopen vier jaar best ons best voor moesten doen: zij liet alle voorzitters hetzelfde doen: "nu mogen jullie allemaal je sushimatjes bij de strikjes vasthouden en dan.....
Wij volgden allen.
Die dame had met dat vermogen goud in handen, maar dat wist zij niet.

Zaterdagavond een afscheidsfeestje van GroenLinks voor alle vertrekkers.
Na alle afscheidsperikelen en mooie feesten van de afgelopen weken, was het zalig om gewoon weer even lang te mogen dansen   Geen reacties | ¶

» Verhalenwedstrijd "Mam, je kan op me stemmen!"

Wow. Dat is leuk.

Ze had niets verteld, maar nu toch trots.

Ik ook, op die dochter van mij.

  Geen reacties | ¶

» Wat een feest

Helemaal overweldigd door het mooie afscheid.
Heel mijn huis staat in en bloemenpracht.
Ben alle mooie speeches nog aan het verwerken.
Geniet enorm na van het mooie onderwijslied van alle scholen, wat een mooie tekst en wat een complimenten.
Ik heb het er nog steeds warm van. Al die mensen, zoveel ik heb ze niet eens allemaal "echt"kunnen spreken.
Een warm bad
Alle briefjes en lieve dingen, ik heb ze nog niet eens allemaal kunnen lezen, ik geniet nog helemaal na.

Vandaag ging als in een roes vorbij, alles van afscheid speelt zich de hele dag al als in een film af.
Ik kauw, geniet en kom er op terug   Geen reacties | ¶

» En dan nu echt

  een reactie | ¶

» College Dinsdagochtend gelukkig weer gewoon college: niet alles valt stil en ik al helemaal niet.

Deze keer met Joeri van den Steenhoven van Kennisland dat als voornaamste doelstelling heeft Nederland slimmer te maken. In staatjes waarin we regelmatig door België voorbijgestreefd worden voorwaar een nobele doelstelling.

Natuurlijk ging het over de Kenniseconomie.
Een mateloos interessant onderwerp, maar sinds ik de start van het Innovatieplatform onder de bezielende begeleiding van onze MP heb bijgewoond ben ik nog maar lastig te overtuigen van het feit dat we echt op de goede weg zijn.
Niet dat de ideëen er niet zijn, maar de voortgang en de maakbaarheid van de transformatie leiden beiden niet tot het mij zo eigen grenzeloos optimisme.
Ik hield mijn aarzelingen voor mij, gepast lijkt me als je als niet meer piep groene bestuurder in een zaal vol bijna de arbeidsmarkt opstormende studenten zit.

Het devies was inzetten op Talent, Innovatie en Netwerken en het opheffen van de kennisparadox (kort door de bocht: wij zijn slecht in het doorleiden van Kennis naar Kunde en dan de Kassa of Waarde).

De groei en toekomst liggen langs de A2 as met een groot aandeel van de Creatieve Economie.
"Laat belastingreductie en bereikbaarheid maar zitten, wij vestigen ons waar talent zit" aldus de voormalig CEO van HP (volgens mij had ze gelijk, maar haar opvolger ziet de toekomst in bezuinigen en managers ipv technici volgens de Volkskrant van vandaag).

Omdat er altijd meer slimme mensen rondlopen buiten je eigen organisatie dan daarbinnen moeten we volgens Leadbeater naar een open innovatiemodel (de samenwerking tussen UvA en gemeente Amsterdam is daar een voorzichtig goed voorbeeld van).
Goede kansen voor samenwerken op het gebied van innovatie liggen er bij het MKB, maar ja: samenwerken en innovatie versus concurrentie leiden nog te vaak tot het allemaal zelf het wiel uitvinden.

Aan het slot van het college ontspon zich een warme discussie over het grenzen stellen aan de topegankelijkheid van de universitaire opleiding: hoger collegegeld zou tot meer entrepeneurschap leiden. In Finland mag iedereen maar ligt er een stevige toelatingsexamen als drempel.
Wij scoren niet hoog met hoger opgeleid personeel, dus om die drempels te gaan leggen die bovendien alleen door de rijkeren geslecht kunnen worden, lijkt me niet direkt bevordelijk.
Daarnaast geloof ik nog steeds in ongedeelde toegang tot kennis. Dan liever het Finse model waar je soms anderhalf jaar moet studeren om het toelatingsexamen te behalen waarna het hoger onderwijs wel zonder kosten toegankelijk is.

Het blijft uitermate boeiend, helemaal in het gezelschap van studenten van wie de kennis van de economie veel beter theoretisch onderlegd is dan de mijne.   Geen reacties | ¶

» Angst?

Nog zo'n tekst uit Brugge.

Ik heb geen angst voor de toekomst, maar dat komt absoluut niet doordat het verleden niet mooi was.

Toen ik deze tekst las, ging ik bijna protesteren: het verleden was hardstikke mooi en het kost me moeite om me er van los te maken, maar angst voor de toekomst, nee.   Geen reacties | ¶

» Weer Thuis

Ondanks het feit dat dit in Brugge gewoon aan de muur hing, vierden wij met veel plezier onze trouwdag aldaar.

Een voormalige paardenstal als hotelkamer, romantiek zit soms in een vreemd hoekje

met bloemen en champagne, dat wel.


We vlogen niet zo uit de bocht als Zeus, Leda, Prometheus en Pegasus toen zij Brugge bezochten.
We meden de koets dan ook, alhoewel die onvermijdelijk kattakloppend overal te horen en te zien was en bijna file reed in dit Paasweekend.

  Geen reacties | ¶

» Kaderhuys Brugge, waar een Kaderhuys geen opleidingsingstituut voor vakbondsleden is, maar een lijstenmakerij.
Wat is het toch een mooi taaltje.
Vrijdag miezerde het een beetje, vandaag is de zon er al bijna.
Wij geven ons over aan het Brugse leven.

  Geen reacties | ¶

» Overbruggen in Brugge

Het werk klaar
Het programakkoord voor de Centrale Stad door de leden geakkordeerd, dus mijn werk in de klankbordgroep is klaar.
De logeerkoffer van de jongste staat gepakt.

Op pad dus.   Geen reacties | ¶

» Cuba op de Dam

GroenLinks, de partij van de amsterdamse emancipatiemachine had aan het begin van de avond meer weg van een Cubaanse applausmachine.
De ALV boog zich over de tekst van het programakkoord.
Het applaus na de toespraken van Marijke en Maarten was ongekend hoog.

Daarna kwamen natuurlijk de vele kritische vragen die allemaal beantwoord werden.
"Voorzitter ik heb 17 punten maar ik slik ze allemaal in omdat dit programakkoord een stijl van betrokkenheid ademt die wij in dit land lang gemist hebben."
Of zoals iemand anders het later ongeveer zei "Vier jaar geleden zette Rotterdam de toon voor een nieuw geluid. Laat nu Amsterdam de trendsetter zijn voor een nieuwe landelijke koers volgend jaar."

Naast het enthousiasme voor een RoodGroen college, herkenden de leden wel degelijk de punten in de teks voor GroenLinks belangrijk waren. Zoals meer geld voor armoedebeleid, Voorscholen, kinderen, milieu, werk moet lonen, wonen voor starters en meer aandacht voor zelforganisaties.

Zojuist is met grote instemming en nog veel meer applaus de tekst van het programakkoord door de ALV van GroenLinks goedgekeurd.
Wij vergaderden voor mij voor het eerst op de Dam, Dam 1 waarvan ik dacht dat dat adres voorbehouden zou zijn aan het paleis, maar het klonk allemaal erg goed   Geen reacties | ¶

» De Sherryfles Één keertje dan:

Voor de tweede achtereenvolgende dag waren de boodschappen 's ochtends al gedaan.

De wasmachine draait, de afwasmachine ook.

Er is gezogen en gedweild.

Mijn dochter trof me bij thuiskomst aan terwijl ik de was aan het vouwen was.

"Getver Mam, dit ziet er niet uit".

Ik kwam nog niet toe aan de dingen die echt wilde.
De sherryfles bleef dicht, gelukkig lust ik het niet.

Ik speel een rol in een vreemd toneelstuk.

Nu ontvlucht ik snel het huis naar de sportschool. Het is de vaste oppasdag van mijn schoonmoeder en die moet ik hier natuurlijk niet in de weg gaan lopen.   Geen reacties | ¶

» De Dienstfiets

Kreunend heeft hij het uitgehouden, mijn dienstfiets.
Voor elke vergaderlocatie in deze stad heeft hij zeker wel een keer gestaan.
Naar het stadhuis wist hij de weg zelfs met ogen dicht inclusief de alternatieve routes vanwege wegopbrekingen.
Op huisbezoek, op schoolbezoek, op fietsverkenning door de stad, hij reed me overal naar toe: met licht, met bel en met GroenLinkse fietstassen voor al het vergadermateriaal.

De laatste weken begon hij te mopperen.
Het achterwiel zwabberde, hij had het moeilijk.
Vijf weken lang moedigde ik hem aan om het nog even vol te houden.

"Alsjeblieft, ik heb nog even geen tijd om naar de fietsenmaker te gaan."

Zwabberend zuchte en ploeterde hij door met een achterwiel waar toch echt een spaak gesprongen was, maar hij deed het.

Vanmiddag op mijn eerste vrije dag, kreunde hij nog één keer diep en zakte toen vermoeid door zijn achterhoeven.

Hij had met tot het eind toe bijgestaan op al mijn tochten.

Vandaag ineen zakken was een loyale symbolische protestdaad.

Hij kon natuurlijk ook niet weten dat ik op mijn eerste vrije dag 3 afspraken in twee uur tijd had waarbij no show of le laat komen geen optie was.
Of dat zijn fietsenmaker op woensdag altijd dicht is.

Morgen begeleid ik hem naar zijn laatste revisie of zijn welverdiende pensioen: ik hoop op het eerste.   een reactie | ¶

» Rond En nu is het klaar.
"Hoe voel je je nu?", doet even niet mee.
De laatste dingen die ik nog net vergeten was (minor details) regelde ik in de kroeg na afloop.
Ik zat een deel van de raad voor, installeerde het nieuwe DB, daarna de raadsleden die door opvolging nu in de raad kwamen en installeerde de nieuwe raadsvoorzittter .
Daarmee kwam er een eind aan mijn werk.

Gelukkig werd ik van mijn man die als verrassing op de publieke tribune zat.
Gelukkig werd ik ook van mijn latere vermogen om niet als laatste de kroeg te verlaten maar stilletjes te vertrekken toen iedereen nog druk met drank en gesprek was.

Eenmaal thuis was iedereen naar bed en de wijn op.
Gisteren verhuisde ik vanuit mijn werkkast naast allerlei andere zaken een fles champagne en legde hem in de ijskast.
Ik hoefde die fles maar heel even aarzelend aan te kijken.
Onder het genot van een glaasje champage, sluit ik in een fijne nachtelijke stilte vandaag af.

Dit is mijn laatste blogje op dit weblog in deze vorm.
Ik heb nog lang niet alles gezegd, maar dat gaat toch nooit lukken.

Ik ga, blijf, kom terug en de komende maand zal een zekere overlap tussen wat was en wat gaat komen onvermijdelijk zijn.
"It ain't over till the fat lady sings" en volgende week donderdag is pas mijn echte afscheid.
Maar mijn stadsdeelvoorzittersweblog houdt hier en nu op om plaats te maken voor.....?   Geen reacties | ¶

» Dienstverlening

Afgelopen week mocht ik met belangrijke vertegenwoordigers van onze Dienstverleningsploeg onze in de Dienstverleningsmonitor verkregen 8 van onze burgers in taartvorm delen met en uitdelen aan al onze medewerkers die dat mogelijk hebben gemaakt.
Dienstverlenen doe je met zijn allen en het gaat alleen echt goed als je er ook allemaal voor gaat.
Alle moderne termen van front-, back- en midoffice zijn helemaal waar en dienstig aan de goede logistiek van het proces, maar dienstverlenen gebeurt door mensen. Als zij er niet voor gaan, ben je nergens. Als zij er wel voor gaan en er een eer in scheppen daar steeds maar nog beter in te willen worden, dan heb je een uitstraling en een team waarmee je voor de tweede keer op rij een 8 krijgt en tot de beste(n) van de stad behoort.
Voor hen die dat mogelijk maakten, schep ik daar graag nog net op de valreep één keertje bestuurlijk over op.

Het taart uit delen was niet alleen het vieren en delen van successen, maar ook met alle gesprekjes door de lange wandelgangen voor onze dienstverleningsboegbeelden een managementwalk.
Voor mij was het krap voor mijn afscheid naast het vieren van deze feestelijke 8 ook een stille manier om iedereen nog een keertje op zijn vertrouwde werkplek gezien te hebben.

Vandaag op de ochtend van mijn laatste werkdag kreeg ik in het kader van de samenwerking met de UvA college van de programmamanager E-Government uit Dordrecht, het voorbeeld voor digitale dienstverlening. Het is maar goed dat ik stop met mijn functie, want anders had ik ook daarvandaan weer een boel voorbeelden voor ons meegebracht over hoe wij ons dienstverleningsconcept vanuit die invalshoek ook weer sterker kunnen maken (achter de schermen geef ik de vandaag opgedane kennis stiekum toch nog wel door).

Vanmiddag, bij het zetten van mijn laatste bestuurlijk relevante handtekening onder de ontwikkelovereenkomsten met SCHA en Rochdale (voor de toekomst van onze Hallen), werd ik met een zorgelijk gezicht misleid: "of ik zodra ik klaar was me toch echt even aan de publieksbalie wilde melden".

Burgerzaken was al dicht, de loketraampjes waren neer, maar de balie was natuurlijk open en ik meldde me daar.

Of ik een klein momentje geduld had.
Ik wel.

Als collectief sprongen ze naar voren met een waanzinnige bos bloemen geheel in kleur van hun prachtige bedrijfskleding.
Om afscheid te nemen.
Om te bedanken voor het uitdragen en sturen van "De Oud-West Dienstverlening".

Wat ben ik trots op deze club, wat genoot ik van dit gebaar naar mij , hoe "meta-kloppend" past dit weer in waar zij zo goed in zijn en hoezeer kreeg ik een voorproefje van hoe ingewikkeld het nog wordt om het droog te houden bij wat nog komen gaat.

  Geen reacties | ¶

» Wisselvallige buien met hagel en zon Met elk schilderij dat ik van de muur af haalde, begon mijn kamer holler te klinken.
Schilderijen, de grote hoeveelheid kaarten, mijn kunstorso, het bloemenkleed uit Turkije, de aparte uitstekende spiegel: allemaal in tas en doos.
1 verhuisdoos aan stukken uit twaalf jaar had ik mijzelf als limiet gesteld, ik bleef er binnen.
Netjes op een rij stond mijn lading voor transport in de kamer waar ik ook nog gewoon vergaderde vandaag.
De afschuw opde gezichten van mijn vergaderklanten was onmiskenbaar: het was mijn "kantoor" niet meer.
De holle klank en onpersoonlijke aanblik maakten dat meer dan waar, al heb ik toch nog best wat voor mijn opvolgster laten hangen.

Ondertussen staat mijn kantoorboedel na een korte autorit al thuis verdwaasd en bijna overtollig te wezen.

Gelukkig mocht ik vanavond na deze noodzakelijke maar weinig prettige verhuisklus met volstrekt andere energie de laatste vergadering van de klankbordgroep van GroenLinks in de Centrale Stad bijwonen. De laatste tekst, het voorstel over portefeuilleverdeling en het wachten op of ze er bij de PvdA ook al uit waren.
Weer helemaal bezig met iets in voor de toekomst van de stad als verrtekkend bestuurder. Ik kan daar dan ook enorm van genieten.
De synthese van de twee collegepartijen s'avonds laat in de kroeg die het straks ook samen gaan doen, maken mijn dag weer helemaal goed.

Met een leeg kantoor kijk ik naar morgen: s'ochtends college op de UvA, s'middags de laatse dingen met het DB, s 'avonds mag ik als laatste klus het nieuwe DB en de nieuwe raadsvoorzitter installeren en dan is het afgelopen.
Wel of niet dronken worden in de kroeg na afloop is nog een optie, maar woensdag thuis, dat staat vast.   een reactie | ¶

» Inburgeren Andersom

Donderdagavond was ik aanwezig bij de start van de cursus Inburgeren Andersom, georganiseerd door Dock in samenwerking met het stadsdeel.
De belangstelling was overweldigend, meer dan 80 aanmeldingen ook uit andere stadsdelen.
Een feestelijke opening aan het begin: zoete lekkernijen overal vandaan, een bosjes viooltjes uit de geveltuin voor de stadsdeelvoorzitter van een van de deelneemsters, pers, grote opkomst van voornamelijk vrouwen.

Inburgeren Turks en Marrokaans in twee verschillende zaaltjes en samen pauze.
Ik volgde de Turkse les want mijn Turkse beleidsmedewerkster wilde graag de Marokkaanse les volgen.
Samen het turkse alfabet van 29 letters uitspreken, woordjes en begroetingen leren en veel over het land.
De deelnemers vroegen zo enthousiast en kregen zo veel antwoord dat nog niet de helft van het geplande lesaanbod behandeld werd.
De sfeer was heel feestelijk en superenthousiast.

  Geen reacties | ¶

» Gestemd Hij sloeg een akkoord aan een keek moeilijk.
Hij schuifelde wat ongemakkelijk op zijn kruk heen en weer, inspecteerde de pedalen en probeerde het nog een keer.
Links, midden rechts, opvolgende akoorden en een enkele losse noot.
"Ja zie je, hij is net gestemd, maar hij lijkt wel zijn spanning kwijt, zo futloos"
Hij sloeg nu hoopvol twee akkoorden tegelijkertijd aan.
"En weet je, hij speelt juist altijd zo mooi, maar nu......
Het is net alsof..... alsof......"
"Je met een steentje in je schoen loopt? " probeerde ik.

Ja, dat was het.   Geen reacties | ¶

» treintijd Ik zag net een konijn met wit wipstaartje langs het spoor rennen, de uiterwaarden half onder water staan en was dus zomaar bijna even in de natuur.
Ik las de Spits, de Metro, checkte mijn mail en begon eindelijk in het boek Petjes en Prinsesjes dat ik met een lieve opdracht van Het Winterkoninkje kreeg.
Voor de tweede keer deze week mijn weblogstukje vanuit de trein de ruimte in gestuurd: het is eerder thuis dan ik, maar thuis hoe ik er niet meer voor achter de pc te kruipen.
Die trein is een lekker rustpunt in de hectiek van naar verschillende afspraken rennen. En toch ook aan het werk.
Ik lees nog een verhaaltje en doe dan daarna misschien zelfs mijn ogen nog wel even dicht   een reactie | ¶

» Samen leren Woensdagmiddag de tussentijdse presentatie van de onderzoeksopdrachten die de UvA studenten voor opdrachtgevers van de gemeente Amsterdam doen in het kader van hun vak informatiemanagement in de praktijk. Zij doen opdrachten.op het snijvlak van ICT en samenleving.
Onze raadszaal was voor de gelegenheid even omgetoverd tot collegezaal. De studenten die ik tot nu toe in de gezamenlijke colleges allen in kloffie student had gezien, zaten nu strak in het pak en zagen er zo zakelijker uit dan hun gemiddelde opdrachtgevers. Het aantal laptops was groot hetgeen soms tot verwarring van snoertjes en muizen leidde.
Ter introductie hield gemeentesecretaris Erik Gerritsen zijn vehaal over de slimme overheid en het belang van ICT daarbij: ICT en het doorgeven van keteninformatie, ICT om samenwerking en kennisdelen te bevorderen en een slimme overheid die zich organiseert rond de maatschappelijke problemen ipv probeert complexe problemen in verkokerde dienstonderdelen te stoppen.
Het is de derde lichting studenten die ik in dit kader meemaak en het wordt elke keer beter en inspirerender. Duidelijke analyses, goed opgezette opdrachtbeschrijvingen en vaak boeiende, creatieve maar toch korte presentaties.
Een filmpje Hoe wordt Nijntje digitaal vaardig kon volgens de voorzitter zo naar het animatieonderdeel van Twee voorTwaalf. Het was weer erg inspirerend: Kennis delen is zo heel feestelijk en voegt ook weer heel veel praktisch toepasbare kennis toe.
Erg leuk om hier in mijn nadagen nog net even gastvrouw te kunnen zijn. En ook al ben ik straks gestopt, de eindpresentatie wil ik niet missen.   Geen reacties | ¶

» Wandelstaf

Een Wandelstaf.
En nee dat is geen oud-hollands woord voor een wandelstok.
Maandag had ik een wandelstaf als surpriseparty.
Ik riep ooit in een onbewaakt moment, maar meen het na afloop nog steeds, dat het me zo leuk zo lijken een wandeling langs de stadsdeelgrenzen van Oud-West te maken.
Deze zorgvuldig bij de stadsdeelsecretaris opgeslagen opmerking leidde afgelopen maandag tot een wandelstaf:
Alle beleidsadviseurs die in de afgelopen jaren meermaals bij de staf hadden aangezten plus de sectormanagers, namen mij vanuit "mijn stafkamer" mee uit wandelen langs de stadsdeelgrenzen in plaats van de reguliere staf.

In een krappe drie uur verkenden wij al wandelend de grenzen van stadsdeel Oud-West.
Dat was ongelovelijk leuk.
Nog los vanhet grapje "bij je afscheid gaan ze opeens allemaal voor je lopen", was het enorm leuk om met al deze vertrouwde mensen de grenzen van je "eigen" grondgebied te bewandelen.
Vanwege de brand bij de Kinkerhoek begonnen we de wandeling met het afleveren van een megadoos bonbons als een kleine troost voor de getroffenen bij de tijdelijke huisvesting van onze school de Kinkerhoek (ook langs de grens van het stadsdeel).

Vanuit daar liepen we echt de grenzen, we staken bijna nergens af, kozen bij de Overtoom waar de grens half in half net buiten het Vondelpark ligt toch maar even voor een wandeling in het groen.
Midden in het Vondelpark stuitten we hilarisch op een andere wandelgroep uit het stadsdeel van de afdeling Vastgoed die op inspectie was langs stadsdeelpanden (heel bizar "goh, jullie ook hier"). We laafden ons waarschijnlijk halverwege op het terras van het Filmmuseum (ja dat is echt van Oud-West) en kwamen uiteindelijk thuis in Cafe Thuis in de Clecqstraat waar we eerder de middag zo ongeveer begonnen waren.

Moeie voeten aan het eind: Oud-West is het op een na kleinste stadsdeel, maar als je langs de randen gaat lopen is het toch ook zo klein weer niet.
Ik genoot enorm van de wandeling, van het stadsdeel, van het feit dat men dit van mij onthouden had en voor mij georganiseerd had.
In de krochten van mijn Calvinistische geest bekroop mij wel nog een schuldgevoel dat al deze "amtenaren" voor mij aan het wandelen waren, maar dat heb ik voor mezelf effectief opgelost door na afloop de vraag te stellen wie er tijdens de wandeling op plekken was geweest waar hij/merendeels zij nog nooit geweest was. Toen de helft "ik" riep, besloot ik opgelucht dat het dus "werk" was geweest.
In de onvermijdelijke afscheidstournee was dit wel een hele gewortelde en mooie.
Mijn "moeie voeten"zijn over, het nagenieten nog niet, om maar te zwijgen over het besef dat het echte afscheid nu wel erg dichtbij komt.   Geen reacties | ¶

» Brugge Brugge!
Uitslag van de zoektocht van vanavond.
Ik geniet, het is rond in alle betekenissen:
15 april is onze trouwdag.
15 april was 8 jaar geleden mijn eerste werkdag nadat op 14 april de installatie van het nieuwe DB in de raad had plaatsgevonden.
Een vroeg feestontbijt voor het begin van mijn eerste werkdag.

Nu is het aan het eind nog even de vraag of het nieuwe DB op 11, 18 of nog later geinstalleerd zal worden, daar ga ik even helemaal niet over, maar ik riep voorzichtigheidshalve steeds dat de 11e, want dan staat er een raad gepland, mijn laatste werkdag zou zijn.
Of ze het gaan redden ligt niet in mijn schoot besloten, maar dat ik de 14e en 15e elders ben en mijn carriere voorlopig besluit zoals ik hem begon: met het vieren van onze trouwdag, dat staat vast.   Geen reacties | ¶

» Webloggershumeur Mijn nieuwsflasher meldt: Humeur van Webloggers onderzocht
Voordat een programma het overneemt: mijn humeur is uitstekend.
Ter invulling van "mijn eerste vrije dagen", onderzoek ik de vele leuke/romantische/ontspannende/orginele/avontuurlijke/welnessachtige mogelijkheden van een "weekendje samen (= in dit geval even 2 en geen 5) weg"
Aan het eind van de avond weet ik waarheen.
Zalig, en geen moodviewer die daar een ander oordeel over kan geven.   Geen reacties | ¶

» Waarnaar keken zij?

De kijkersvraag dan maar even, want te laat thuis voor het echte stukje.
Er moest vanavond heftig geklankbordgroept worden rond de onderhandelingen in de centrale Stad en ook daar speelt het fenomeen kroeg na afloop me parten.
Verhaal morgen, want ik had een hele mooie middag met velen en met mooie plaatjes.

Waarnaar keken zij een waarom?   drie reacties | ¶

» Brand Zondagavond is er brand geweest in de sportzaal van de Kinkerhoek.
En dat terwijl de verhuisdozen in de naastgelegen helemaal verbouwde en vernieuwde school al klaar stonden.
De brand was gelukkig in de sportzaal en niet in de school, maar de gevolgen zijn diep triest:
Het prachtige nieuwe linoleum vol met bubbels, de verhuisdozen nat, veel waterschade, roet en een stekende brandlucht in dat mooie nieuwe gebouw.
Ik kan wel janken en ben vast niet de enige. Vrijdag waren de mensen van de KInkerhoek nog tot ver na schooltijd bezig met de voorbereiding van de verhuizing. Vandaag zou het nieuwe meubilair komen.
We gaan alles op alles zetten om de school zoveel mogelijk bij te staan. Bah wat een ellende en wat een vreselijke domper voor al die mensen die zo ongelovelijk hard gewerkt hebben om de school fris, mooi en nieuw te maken.   een reactie | ¶

» Show al new posts since last visit De afgelopen week was druk: met huidig, helpen bij het nieuw ("andermans" onderhandelingen) en mijn eigen nieuw zoals het nadenken over een update op mijn CV.
Vanavond keek ik voor het eerst weer op de digitale leerplek van de colleges die studenten van het vak Informatiemanagement in de praktijk samen volgen met opdrachtgevers van de gemeente Amsterdam.
De colleges volg ik met veel plezier, maar de afgelopen twee weken waren ze voorbehouden aan de studenten. Ondertussen gaat het leren via de website gewoon door, dus ik liep behoorlijk achter met het lezen van alle posts.
Tijdens het lezen constateerde ik tot mijn grote vreugde dat de studenten die voor ons project in Oud-West aan de slag zijn, ondertussen al een heel eind verder zijn en dat ze echt met iets moois bezig zijn.
Komende week ben ik gastvrouw op een tussentijdse bijeenkomst van alle projecten en gaan alle studenten hun voortgangspresentatie geven.
Ik verheug me nu al op alle verhalen.   Geen reacties | ¶

» Je eigen incident zijn

Vrijdag was de langverwachte opening van ons nieuwe jongerencentrum.
Hard nodig want het oude en het tijdelijk nieuwe waren al dicht.
Nu is er een mooie nieuwe plek, een volledig team jongerenwerk dat graag aan de slag wil, dus alle redenen voor een feestelijke opening.
Ik had er dan ook echt zin in en was blij dat dit nog net voor mijn vertrek zou gebeuren.
Samen met onze beleidsmedewerkster zeulde ik het halve stadsdeel door omdat we een leuk maar lastig openingscadeautje hadden bedacht naast de wat plichtmatige cheque voor de inrichting: twee "fatboys", niet om pedagogisch onverantwoord te hangen, maar om te chillen en te loungen.

De aanwezige jongeren hadden zich wel naar de opening laten praten, maar wilden duidelijk ook snel weer hun eigen gang gaan.
Het duurde ze te lang.
Eindelijk vonden ze even een bezigheid in het tafelvoetballen.
Leuk dacht ik, ik maak een foto.
Fout!
Grote opwinding want er was een foto gemaakt en ik werd gesommeerd hem te wissen.
Ik legde uit waarvoor ik dat deed en dat het een overzichtsfoto was.
En dat ik hem natuurlijk best weg wilde halen er iemand bezwaar had, dat ik het meestal ook wel even vraag en dat ik dat deze keer vanwege het feit dat het toch een feestelijke opening was waar je trots op kon zijn niet gedaan had, maar dat ik een verzoek in plaats van een bevel dan toch wel liever had.
Het lukte nog net om er een verzoek van te maken en ik wistte dus de foto, maar de jongeren liepen daarna collectief weg.
Zo opende ik het jongerencentrum zonder ook maar een jongere in het pand.
Hoewel ik er naar de aanwezigen nog wel een grapje over kon maken "weet je wat je moet doen als je hier de boel leeg wilt krijgen?", was het wel een koude douche en bepaald niet zoals ik me het had voorgesteld en dat gold vast nog veel meer voor de aanwezige jongerenwerkers.
Nadat ik toch al die tijd met gemak, een praatje, een verzoek en gewoon natuurlijk mijn werk heb gefotografeerd was dit het eerste incident. De reactie was behoorlijk overtrokken en misschien wel een excuus om de pleiterik te kunnen maken, maar ik voelde me er niet lekker onder en had het gevolg willen kunnen voorkomen, dus zocht de schuld ook bij mezelf.

Ik wens de jongerenwerkers veel succes om het nieuwe mooie centrum samen met de jongeren tot een succes te maken.   drie reacties | ¶

» Dualisme en vacatures

Ja, zo kan dat tegenwoordig met een wethouder van buiten.

En nee, ik ga niet solliciteren.   Geen reacties | ¶

» Weg is weg? Donderdagmiddag was ik bij het afscheid van Tjeerd Herrema, stadsdeelvoorzitter in Zeeburg.
Na Henk Van Waveren en Hans Luiten de derde voorzitterscollega die ik uitzwaaide en er zitten er nog een aantal aan te komen.
's Ochtends vegraderden we in het Presidium voor het eerst zonder hem.
Een Presidium in bijzondere samenstelling: Erik Koldenhof, Annelize van de Stoel en ik.
Ik stop en zij komen niet terug als voorzitter, dus dat was een wonderlijke manier van over je graf regeren.
Maar goed iemand moest de volgende vergadering voorbereiden, dus zo moest het maar even.

Het afscheid was feestelijk, mooi, met mooie woorden en heel veel mooie plaatjes van zijn tijd in Zeeburg.
Hij ging afstand nemen, zei hij, door naar Kaapstad te gaan.
Ver weg van "Zeeburger" naar Wereldburger.

Groot was dan ook mijn vebazing toen ik Tjeerd de volgende ochtend om 9 uur 's ochtends alweer op het stadhuis tegenkwam bij een bijeenkomst waar ik ook was.
"Ja zeg, zo kan ik ook afscheid nemen" pestte ik (mijn afscheid komt nog en het er dan echt niet meer zijn zie ik met angst en beven tegemoet).
Maar goed, we deden gewoon weer wat er van ons gevraagd werd (met een gezelschap met een onwaarschijnlijk uurloon zo bijelkaar praten over hoe het in de volgende periode, gemakkelijker, slagkrachtiger en goedkoper zou kunnen).

Dit weekend surfde ik even naar Tjeerds weblog om zijn stukje over zijn afscheid te lezen, maar eh.... daar was hij wel al helemaal weg, zijn url kennelijk al weer terug naar de markt, dat verbaast mij dan toch wel weer.

Ik kondig nu al vast aan dat mijn weblog in de lucht gaat blijven.   Geen reacties | ¶