» Fall from Paradis(e)(o) "Op de avond dat het kabinet valt, vieren wij feest in Paradiso".
Het eerste applaus viel wel heel snel en makkelijk in de schoot vam de nieuwbakken presentator Mathijs van Nieuwkerk tijdens de zesde nacht van de 45 toeren Van Nederbeat tot Polderpop.
En feest bleef het.
De val als begin en Barry Hay als uitsmijter.met daar tussen in een keur aan bekende en onbekende artiesten. zonder meer het evenement waar je de grootste hoeveelheid diverse artiest per euro krijgt opgediend, deze keer ook nog smakelijk ondertiteld door Leo Popenceclopedie Blokhuis.

Thuis voor de buis 's avonds dus alles gemist, maar dat halen we vandaag tijdens het zeilen met de voormalige studentenvakbond vriendjes ruimschoots in: het perfecte politieke napraat en analysegezelschap en dat in bikini op het water in Friesland: de omstandigheden zijn weer ideaal   Geen reacties | ¶

» Nieuwe bestuurders

Het begin van en nieuwe generatie bestuurders dacht ik 's ochtends op 28 juni, toen ik met moederlijke trots onze zoon bij zijn surprise eerste rijles op de foto zette.
"Die kan Nederland wel gebruiken", dacht ik er achteraan, "alhoewel nog meer automobilisten niet echt".
Maar ja, 18 jaar en niet gerookt, dat was al heel lang de afspraak.

Little could I know dat terwijl wij vanwege het verjaardagsfeest geen televisie keken er in de kamer al bijna het nachtelijk startsein gegeven werd voor de vraag naar nieuwe bestuurders.
Het zal mij benieuwen hoe lang ook deze 28 juni weer in de herinnering zal blijven en wat de afloop voor gevolgen teweeg brengt.   Geen reacties | ¶

» De wereld redden "Mevrouw, mevrouw, zullen wij samen de wereld redden?"

Heel even waande ik mij Loïs die door Superman om hulp gevraagd werd.
Het was een mooi moment.

De enthousiaste man stond breed lachend aan de kop van de Ten Katemarkt in een mooi zonnetje te stralen.

Ik had zijn Greenpeace shirt denk ik al gezien.

Met een licht gevoel van spijt antwoordde ik:

"ik heb de wereld al gered, alleen valt het nog niet zo op"


Ik redde de wereld niet, maar was wel al donateur van Greenpeace en daar ging het hem om.

Toen ik dat meldde liet hij mij ook spontaan weer gaan, op zoek naar anderen waar hij de wereld mee kon gaan redden.

Helemaal goed: en als ik niet al donateur was geweest, dan was ik het vandaag wel geworden.   Geen reacties | ¶

» Als de dag van toen Tegen de achtergrond van jammere aftocht van het Nederlands elftal, spelen bij ons de mooie herinneringen dezer dagen van 18 jaar geleden.

Van 25 juni tot en met 28 juni 1988 kan ik me nog bijna alles herinneren.
Één aangesloten lint van feestelijke en memorabele gebeurtenissen.

25 juni: Nederland-Rusland, bij elke goal keek men angstig naar mij en ik hield mijn handen maar daar waar ik dacht dat de oortjes zouden zitten.

26 juni: met voorzichtige afstand tot de rest van de menigte op naar de grachten, "He heb je de bal gejat", het meest gehoorde grapje.
Om de goden niet te verzoeken de huldiging op het Museumplein toch maar zittend in café de Spuit op scherm gevolgd, feestelijk uit eten want we waren twee jaar bij elkaar en s'nachts met de benen hoog Barbarella op de BBC bekijken.

Met zoveel feestelijke activiteiten in de buitenwereld, besloot een klein mensje dat het daar ook wel bij wilde zijn.

Na een nacht enveloppen schrijven op 27 juni de huldiging op het bordes met horten en stoten gevolgd, wreed onderbroken door een verloskundige die met een onverbiddelijk "stuit, nu naar zïekenhuis" de koningin onderbrak.

Op 28 juni om 02.08 scoorden wij met Mick het mooiste mannetje van het EK.   een reactie | ¶

» Mick 18

  Geen reacties | ¶

» It was twenty years ago today

In mijn herinnering was de foto veel scherper dan toen ik hem nu weer zag.

Op het moment dat ik deze foto nam wist ik het eigenlijk al:

De stoere zeiler, de grote bos krullen, het stoere shaggie.

Ik viel toen op hem om de blijheid waarmee hij blij kan zijn
Het enthousiasme waarmee hij enthousiast kan zijn
Zijn verhalen
Zijn scherpe geest
Zijn hoge bergen

Meer wist ik toen nog niet

20 jaar geleden was het prachtig weer en nodigde ik hem uit voor een barbeque.
Nerveus en gespannen.
In blijde afwachting en zorgvuldige voorbereiding leende ik die dag Pink Floyd bij mijn neef want daar hield hij van (The Final Cut, mij toen volstrekt onbekend en nu al heel lang geliefd).
Bij mij gaat liefde door de oren en niet door de maag.


Om een lang verhaal kort te maken: we zagen de zon samen opkomen.
Samen maken we dat korte verhaal al twintig jaar lang.   Geen reacties | ¶

» Au De spanning in de huiskamer was recht evenredig aan de autostilte op de altijd drukke Overtoom.

Ons percentueel deel van de 16 miljoen bondcoaches was ruim aanwezig.

Ik waarschuwde mijn dochter dat mijn moeder mij tijdens zo'n wedstrijd wel eens een stevige blauwe plek had geknepen, toch bleef ze angstvallig mijn hand vasthouden.

Het mocht niet baten en dat tegen een ploeg die vanaf nu vast niet veel verder komt. Bah.

O ja, en om het commentaar morgen voor te zijn: Van ons mag Van Basten blijven.   Geen reacties | ¶

» Spiegeltje "Goh, Mam dat is lekker dat mijn bureau zo opgeruimd is, dat was een tijd geleden!

En nu niet meteen gaan zeggen dat je er ontzettend voor geploegd hebt en dat ik het eigenlijk zelf moet doen. Ik geef je een compliment, ja!"   Geen reacties | ¶

» Bright Side "Mam, wil je geen recensent worden?"

"Nee joh, dat kan niet, ik ben veels te positief".

"Nou maar dat is toch juist goed voor de economie!"   Geen reacties | ¶

» Arena De voetbaluitslag van woensdagavond verlost mij van een potentieel dilemma:

Wel in de Arena, maar geen voetbal.
Wel voetbal, maar niet in de Arena.   een reactie | ¶

» Amsterdam-UPC Mijn voorgevoel en mijn rechtvaardigheidsgevoel bedrogen mij niet:

Donderdag deed de voorzieningenrechter uitspraak in het kortgeding dat UPC tegen de gemeente Amsterdam had aangespannen om te voorkomen dat Amsterdam zou beginnen met een geïsoleerd stuk vooraanleg van het glasvezelnet. De zitting had ik twee weken geleden uit (voormalige) bestuurlijke en persoonlijke belangstelling bijgewoond, dus was ik ook benieuwd naar de uitslag en de toets op mijn voorgevoel.

De uitspraak: Amsterdam mag door
Dinsdag nam de Tweede Kamer na veel gedoe al een amendement dat gemeentes niet verbied om (mee) te investeren in de aanleg van glasvezelkabelnetten.

Een opsteker voor de plannen van Amsterdam en natuurlijk ook een beetje voor mijn rechtvaardigheidsgevoel.   Geen reacties | ¶

» Raad van Toezicht, Ja Donderdagavond had ik een kennismakingsgesprek ten behoeve van mijn toetreding tot een Raad van Toezicht.
Ja, dat lijkt me leuk, nuttig en interessant.
Ja, ze hebben een aansprakelijkheidsverzekering voor bestuurders.
Ja, het is binnen mijn bestuurlijke en maatschappelijke interessesfeer.
Ja, het is toezichthouden op afstand.
Ja, ik denk dat ik met mijn kennis en ervaring toegevoegde waarde heb.
Op mijn twee vragen of ik wel een rondleiding kon krijgen langs de bedrijfonderdelen die ik nog niet kende en of ik ondanks het op afstand wel mijn ideeën kwijt zou kunnen, kwam twee keer een volmondig ja.

Ja, dus.   Geen reacties | ¶

» Buitenkansje Herman den Blijker heeft zijn nieuwe chefkok gevonden!

Ter gelegenheid van een zakelijk verjaardagsfeestje, kreeg ik de kans om even voor te proeven wat dat voor een resultaat opleverde nog voordat het eerste amsterdamse avontuur van Herman den Blijker dit weekend onder de naam Herrie opengaat in de Utrechtsestraat.

Ik geloof dat half Nederland de voorbereidingen via de televisie had gevolgd.
Mij zei het tot grote verbazing van mijn kinderen en de rest van mijn omgeving helemaal niets, ik kijk afgezien van het Journaal en AT5 nagegenoeg geen TV.
Voor mensen zoals ik: hij is bekend van Herrie in de keuken en Herman zoekt chef.

Mijn onbekendheid met dit fenomeen maakte de kennismaking niet minder aangenaam.
In een prachtige zaak heb ik de hele avond genoten van allemaal erg lekkere en bijzondere gerechten.
De mondelinge uitleg was soms zo uitgebreid dat ik bij het noemen van het laatste ingrediënt het eerste ingrediënt alweer vergeten was.
Maar wie zegt dat je moet weten wat je eet om er van te kunnen genieten.

Ik at voor het eerst van mijn leven oesters, een eerdere confrontatie met dat glibberige zitltige nat had ik tot nu toe altijd weten te vermijden.
De combinatie van "als niet nu, dan nooit" en het feit dat ze gebakken waren, leverde een glorieuze "first time experience" op.

Mijn tafelgezelschap bestond uit culinaire fijnproevers en mensen uit het vak hetgeen een boeiende ondertiteling bij het eten opleverde.

Als mijn lekensmaak me niet bedriegt en het restaurant op die voorproefavond niet overdreven veel meer uit de kast haalde dan ze op een gewone avond zouden doen, hebben we er vanaf dit weekend een uitstekend restaurant bij in Amsterdam.   Geen reacties | ¶

» Vind

Bij mijn afscheid hoopte de filiaalmanager van de bibliotheek mij nu weer vaker bij de bieb te zullen zien.
Gezien de hoeveelheid boeken die ik kreeg, betwijfelde ik dat zelf nog even.

Maar toen de bibliotheek op haar website met de uitgebreide zoekmogelijkheden van de nieuwe aquabrowser, de grote hoeveelheid online digitale krantenartikelen voor leden, Muziekweb en Digileen, vernieuwde ik enthousiast over deze digitale vernieuwing accuut mijn lidmaatschap.

Ik heb nu al een aantal keer met veel plezier een paar uur bij de centrale bibliotheek doorgebracht, nog niet zozeer vanwege de boeken alswel vanwege de mogelijkheden op het gebied van muziek.

Toen ik daar de workshop "Muziek zonder Grenzen, Haal alles uit de OBA" aangeboden zag, heb ik me dan ook meteen opgegeven.

Met nog drie anderen kreeg ik les van een man die al zijn hele leven in de bibliotheek werkte en muziek als zijn grote hobby had.
Een perfecte combinatie: hij wist alles van zoeken en vinden, maar ook wat je zou willen vinden als je geïnteresseerd bent in muziek.
Dus leerde ik alles over de intuitieve associatieve Aquabrowser, ontwikkeld door de man die ooit de Fabeltjeskrant produceerde, maar ook over de catalogus, alle externe bronnen die ook op het zoeksysteem zijn aangesloten ("nee de CD hebben we nu niet, maar wist u dat de artiest wel deze week in Amsterdam speelt en u via het AUB hier beneden in de hal kaartjes kunt kopen").

Minstens net zo leuk als de workshop waren de andere deelnemers en hun redenen om naar de workshop te komen.
Zo was er de mevrouw die meespeel CD's voor haar vioolspelende dochter wilde zoeken maar niets wilde downloaden op haar computer vanwege besmettingsgevaar.
Maar ook de meneer die al alles van de bibliotheek wist, alle filialen regelmatig bezocht en hele nummerreeksen van de catalogus wist te noemen, maar op zoek was naar de mogelijkheid om muziekstukken te transponeren "want ziet u, mijn sopranen zijn niet zo best meer".
Die zin vergeet ik niet meer geloof ik.
De vriendelijke man legde het uitgebreid uit: hij was dirigent en organist van een kerkkoor waarin een aantal oudere sopranen zongen die de hoge noten niet meer zo makkelijk haalden. Om ze toch met plezier en gemak te laten zingen, transponeerde hij de muziekstukken dan maar een paar toontjes lager, maar dat was zoveel werk.

De workshop was voorlopig voor de laatste keer, maar de presentatie zelf staat ook hier op de OBA website.

Nog niet alles is even overzichtelijk en er zou nog veel meer mogelijk zijn, maar ik vind het een enthousiasmerende vernieuwing voor een club die sinds jaar en dag toch voornamelijk in papieren informatievoorziening gezeten heeft. Onderweg naar de nieuwe Centrale Bibliotheek gaan ze de nieuwe dienstverlening nog behoorlijk uitbreiden en verbeteren.

Nu heb ik nog meer "zoek en vind" mogelijkheden, maar ook weer nog meer kansen om onderweg weer lekker weg te dwalen.   drie reacties | ¶

» Pearl's a singer "Any particular reason that you are leaving already?"

Deze zin moet je niet lezen maar uitgesproken horen door een native speaker.
Vervolgens in de context plaatsen: uitgesproken om drie uur s'nachts door een keurige heer die even daar voor nog met een lange zwarte haartooi en een niet matchend lichtgrijs baardje op de dansvloer had gestaan.

Een prachtige zin, toch zette ik standvastig koers naar huis.

Het was dan ook pas zes uur geleden dat ik mij in een jumpsuit gehesen had, opgempimpt met een wanstaltig brede glitterarmband, een sjaaltje in mijn haar, twee gigantische voor de gelegenheid van mijn echtgenoot gekregen oorringen en een dosis mascara waar ik normaal gesproken de hele week mee vooruit kom.

De outfit kwam me op een regen van niet allemaal even welbespraakte complimenten te staan onderweg en ik was dan ook blij toen ik de stadsdeelgrenzen achter mij gelaten had.
Maar ik had de uitnodiging voor het 60's en 70's feest in ieder geval serieus genomen.

In de schotse pub waar ik aanvankelijk alleen de daar werkende vriendin kende die mij uitgenodigd had, trof ik bont uitgedoste lotgenoten die ongetwijfeld hun weg daar naar toe ook niet zonder commentaar waren doorgekomen.

De hippie DJ compleet met twee pick up's de constante stroom aan 60's en 70's muziek, de tikken in de platen (grappig dat je je pas realiseert dat je dat mist als je ze weer hoort), het "o ja" en de herkenning was niet van de lucht.
"You know what I miss most?, the moment that you used to put the needle on the record!"

Dat we per ongeluk Paul Mc Cartney zijn 64e verjaardag inzongen, dat het gezelschap voornamelijk engelstalig en behoorlijk tekstvast was, maakte het er ook al niet slechter op.
In zo'n pub heb je toch een beetje het gevoel dat je andermans huiskamer binnenstapt, maar het welkom was warm.
Ik dansde weer veelvuldig, kende aan het eind van de avond aanmerkelijk meer mensen dan aan het begin en was gelukkig nuchter genoeg om niet te vergeten die overdosis mascara van mijn gezicht te halen voor ik ging slapen.   Geen reacties | ¶

» Eeek, nothing to wear.... Van een vriendin op de school van mijn jongste kreeg ik een uitnodiging voor een 60's and 70's Party voor dit weekend in een schotse pub.
Bij de koffie hadden we het regelmatig over wat er toen ook allemaal weer in was.
Ik zocht in mijn filmgeheugen naar de favorieten Barbarella en Blow Up, haalde mij mijn ouders in die tijd voor de geest en was er van overtuigd dat ik niets had om aan te trekken.

Een goede gelegenheid om mijn heilige voornemen mijn klerenkast eens uit te mesten om te zetten in daadkracht.

Surprise:

Toen alleen nog kiezen.   drie reacties | ¶

» Fabchannel's Webby Award Celebration

Van producent vanuit de spreekwoordelijke bezemkast naar awardwinnende spreker op het grote podium in Paradiso.

Dat gebeurde vrijdagmiddag in Paradiso tijdens het felicitatiefeestje voor Fabchannel ter ere van het behalen van de Webby Award, De Oscar voor het internet.


Het moet een glorieus gevoel zijn: een award als beste concertwebsite in de wereld bij de Webby Awards, wellicht nog wat onder de indruk van het glamouravontuur in The Big Apple, een enthousiaste toespraak van de meegereisde cultuurwethouder Gehrels, een optreden van Tasha's World en dat tegelijkertijd live de wereld insturen.


Was de Webby Award Gala-avond was al bijna van minuut tot minuut te volgen via de video's en de meer dan 500 foto's op Flickr, in Paradiso kwam daar een flitsend MTV waardig "Fabchannel hits The Big Apple" filmpje bovenop (nu al via de website te zien).


Gaaf om dat in Paradiso mee te maken, even het zenuwcentrum met alle camera's in bedrijf te zien en na afloop in de kelder van Paradiso het Nederlands elftal te zien winnen.


De Webby Award Celebration is, hoe kan het ook anders, binnenkort via de vernieuwde en sterk uitgebreide website www.Fabchannel.com te zien.

  Geen reacties | ¶

» Nachtclub Elleboog

Daar hing ze dan, bevallig en lenig in de tissue nadat ze eerst al in een heftig rode outfit op de tafel gedansd had. Dochter Lotte.


Circustheater Elleboog was vandaag omgebouwd tot een heuze nachtclub waar voor de ouders van de tienerclub en veel vriendjes en vriendinnetjes een ware show weggegeven werd met circus, dans, een jeugdige live pianist en een bevallige mini nachtclubzangeres in spé.

Soms wel even slikken, ouders houdt uw zonen binnen, maar wederom prachtig om te zien hoe die tienerkids -sommigen vol overgave, sommigen wat verlegen- een spetterende show weggaven.   Geen reacties | ¶

» Vijf uur dinsdagochtend 15 juni Lantarenpalen

De bomenreuzen wiegen langs de kade
Hun takken zwaaien hand na hand na hand
De Kinkerstraat verrijst in het vroege zonlicht
Donker in de huizen aan de overkant

Vijf uur, dinsdagochtend, vijftien juni
Ik hou je vast en laat je nooit meer gaan
De stilte voor de storm maakt mij gelukkig
Wat een dag om stil te blijven staan

Lantarenpalen schijnen hun toverlicht op straat
Een kerkklok in de verte die vroeg z'n uren slaat
En niemand die zich druk maakt
Over wat er komen gaat
Je zou haast gaan geloven
Dat het sprookje nog bestaat

De lichtval schuurt de deining van het water
Bruggen wachten op de eerste stap
Alles lijkt zo rustig en tevreden
't Is nu pas dat ik God een beetje snap

Lantarenpalen schijnen hun toverlicht op straat
Een kerkklok in de verte die vroeg z'n uren slaat
En niemand die zich druk maakt
Over wat er komen gaat
Je zou haast gaan geloven
Dat het sprookje nog bestaat

Vijf uur, dinsdagochtend, vijftien juni
Ik hou je vast en laat je nooit meer gaan
De stilte voor de storm maakt mij gelukkig
Wat een dag om stil te blijven staan

Lantarenpalen schijnen hun toverlicht op straat
Een kerkklok in de verte die vroeg z'n uren slaat
En niemand die zich druk maakt
Over wat er komen gaat
Je zou haast gaan geloven
Dat het sprookje nog bestaat

Oud-West, Rini Dobbelaar


Toen mij gevraagd werd wat ik op mijn afscheidsreceptie wilde, kwam ik in eerste instantie niet verder dan "een feestje waar iedereen het naar zijn zin kan hebben".
Ik wilde graag muziek van de band die al vele buurthuis en pleinfeesten tot een feest hadden gemaakt en vooral geen lange speeches. "Verder laat ik het helemaal aan jullie, we hebben zoveel leuks in Oud-West....."

In een onderonsje met de stadsdeelsecretaris, ook groot fan van Oud-West meldde ik met enige schroom dat er toch wel iets zou zijn dat ik heel erg graag zou willen......
Als je het voor elkaar zou kunnen krijgen dat Rini Dobbelaar Lantarenpalen zou kunnen komen zingen....
Het nummer staat met muziek en al ook al jaren op op de stadsdeel Oud-West verhalensite en we hebben de CD met enige regelmaat bij afscheidsrecepties cadeau gegeven vanwege de toepasselijke naam van de band en het nummer waarin de lantarenpalen met hun licht over de Kinkerstraat bezongen worden.

Mijn hart sloeg dus ook even wat sneller toen ik vanuit een ooghoek in de drukte Rini met zijn gitaar zag aankomen.
Wow, gelukt en dan zouden al die mensen kunnen horen hoe mooi dat was.....

Helaas liep het buiten mijn gezichsveld daarna helemaal anders omdat een zieke wethouder Aboutaleb die desondanks toch gekomen was heel begrijpelijk ook snel weer weg wilde en Rini ook weer weg moest voor een volgend optreden, vast met Chelsea Hotel zijn nieuwe band.

Ik vind het nog steeds helemaal fantastisch dat hij gekomen is en ben geloof ik maar blij dat het dilemma toen niet aan mij voorgelegd is.

Op 15 juni, vijf uur s'ochtends alsnog Lantarenpalen!!


Hier is het nummer in een hele speciale vertolking te horen tijdens het afscheidsconcert van Oud-West in de Kleine Komedie.
Als je heel goed luistert kun je me in het publiek mee horen zingen.   een reactie | ¶

» Als je er bij stil blijft staan.... Ik weet dat het werkt.
Vaak weet ik ook hoe het werkt.
Soms wil ik niet eens weten hoe het werkt en geniet ik toch van het resultaat.

Achteloos achter het beeldscherm, mijn weg door de wereld klikkend altijd weer met spannende zoektochten en serendipieuze resultaten.

Vaak word ik tijdens een reis even opgehouden door een stopbord in de zin van als u verder wilt moet u nu dit of dat installeren.
Net geen Alice in Wonderland tegenover de grote boze wolf in schaapskleren, ben ik vrij ruimhartig in wat zich op mijn computer mag installeren: een beetje gezond verstand van jezelf en een grote dosis bescherming tegen lamachtige wolven van door Mc Afee volstaat meestal als rugzak op mijn nieuwsgierige reizen.
"Click here to download". Meestal ben ik tijdens het downloaden al weer elders.

Vandaag zat ik eens naar het voltooien van een installatieprogramma te kijken.

Net als een woord dat opeens heel raar gaat klinken als je het bewust uitspreekt en proeft, vond ik het nu opeens toch wel heel bijzonder dat al die dll'etjes en andere kleine filetjes zich in mijn fysieke omgeving van niets naar nergens op de juiste plek in dat gekke kastje onder mijn bureau wisten te nestelen om daar vervolgens precies te gaan doen waarvoor ik ze "vanuit niets naar nergens" had ingeroepen.

Wij zijn goede vriendjes dat kastje en ik maar ik hoef lang niet altijd te weten wat hem beweegt of hoe hij in beweging gebracht wordt om toch in het even stilstaan bewonderend naar mijn PC te kijken en te denken "oh wat kun jij dat toch goed".   Geen reacties | ¶

» DB Cooldown bij de fontein van het Americain

Vanochtend ons wekelijkse DB Cooldown Café:
20 voormalige bestuurders van deze stad legden na de afgelopen verkiezingen, zelfverkozen of niet, hun functie neer.
20 mensen die jaren lang elke dinsdagochtend DB vergaderingen hielden.
Om de pijn wat te verzachten voor de mensen die er niet zelf voor kozen, maar ook om het breken met old habits van de anderen niet te abrupt te laten zijn,
stelde ik (van de categorie zelfverkozen dus voorbreid) deze bestuurders voor om elkaar zo lang als leuk en nuttig op dinsdagochtend -reguliere DB vergadertijd- te treffen.
Een beetje centraal ,maar ook villein vanwege de anekdote die er over Mulisch ging, stelde ik Café Americain voor.
Het verhaal gaat dat Mulisch zich daar expres liet omroepen om zo zijn belangrijkheid te benadrukken: "Er is telefoon voor de heer Mulisch" kwam dan een pinguin-ober in het Americain door de hele zaal roepen.
Dat leek mij een mooie pleisterplaats voor al die bestuurders die hun belangrijkheid hadden afgedaan en zich op nieuw op de toekomst moesten gaan oriënteren.

Ik doe wel vaker gekke dingen, maar dit is zo gek nog niet en voorziet ook in een behoefte:.
wekelijks bespreken wij het nieuws, maar ook de tips op het gebied van nieuwe banen, werving en selectiebureaus en de moeite al dan niet met het afstand nemen van de politiek in het eigen stadsdeel en daarnaast is het rondluit gezellig om met "soortgenoten" dwars door de politieke partijen heen je overeenkomsten te zien.

Elke week een wisselende samenstelling.
Gedurende deze afgelopen weken volgenden wij vanachter het raam de vorderingen rond de fontein voor het American, waarbij Guido ons van de nodige inside details voorzag.
Gisteren was uiteindelijk het/zijn gloriemoment: de fontein werd geopend.

Wij spraken vanochtend dan ook op het terras af , recht voor de fontein: helemaal goed.
De fontein ligt er prachtig bij, het terras lijkt met zijn brede parasols regelrecht uit Parijs gekomen, een nieuwe plek van allure voor onze ogen met het nog naglunderende gezicht van Guido: je zal maar een droom hebben en die verwezelijkt zien.

Wij genoten mee en gingen zelfs op de foto.
Over de vraag of deze foto vertrouwelijk bleef, kon ik duidelijk zijn "ja hoor, hij staat vandaag nog op mijn website"
Dat vond iedereen goed.
Het was uitstekend toeven vanochtend aldaar, bij gelijkblijvend weer volgende week vast weer buiten.   Geen reacties | ¶

» Actie Terwijl de mussen van het dak vallen en ik verbaasd sta van mijn eigen genietende loomheid, schrik ik van het gemak waarmee ik van deze inactieve tussenperiode geniet.

Snel de stutten aangesnoerd en mijn CV naar een bureau gestuurd.

Ik moet er niet aan denken dat ik er straks nog tegen op zou gaan zien. Binnenkort heb ik mijn eerste carriere afspraak, ik begin er al naar uit te zien.   twee reacties | ¶

» UPC - Gemeente Amsterdam Vrijdag was ik uit interesse aanwezig bij de zitting van de voorzieningenrechter in het kortgeding dat UPC tegen de gemeente Amsterdam had aangespannen om te voorkomen dat Amsterdam alvast ging graven voor het glasvezelnet.

Als bestuurder bleef ik altijd weg als het stadsdeel voor de rechter stond.
Ik ben nu geen partij meer, ik heb me altijd geInteresseerd voor het glasvezelverhaal, zo'n zitting is afgezien van lang ook wel heel erg interessant en bovendien had ik tijd.

Het gaat uiteindelijk in deze zaak niet om kleine belangen: een bedrijf als UPC probeert natuurlijk zijn belangen en investeringen veilig te stellen en wordt niet blij van een ondernemende overheid die met nieuwe en snellere technologie dezelfde markt betreedt.

De zitting handelde breeduit over vermeende staatssteun, de definities van staatsteun, de rol van de europese commissie, het al dan niet aanwezige marktfalen en het "market economy investor principle".

UPC vindt dat er geen sprake is van marktfalen omdat zij de consument nu al breedbanddiensten kan aanbieden en de snelheid in de komende periode nog kan versnellen.
De gemeente vindt dat er wel degelijk sprake is van marktfalen omdat de nu aanwezige infrastructuur niet volledig verglaasd is, daarmee al snel de toenemende vraag niet meer aan zou kunnen zeker als die vraag niet alleen om download maar ook om upload capaciteit gaat. De gemeente wilde dan ook niet staken met de voorbereidende werkzaamheden, waarna UPC een kortgeding aanspande.

Ik vind het niet zo vreemd dat een gemeente met veel kennisinstellingen, het internetknooppunt van de wereld en een stevige inzet op de Kenniseconomie er voor wil zorgen dat ze ook in de nabije toekomst een state of the art infrastructuur heeft.
Als de gemeente dat dan ook nog doet volgens de regels van het spel (onder de zelfde voorwaarden als andere investeerders), alleen investeert in de passieve laag van het netwerk en zelf geen diensten aanbiedt, lijkt me hier veeleer sprake van regeren is vooruitzien.
Een snelle toekomstvaste infrastuctuur lijkt mij een van de mainports naar kennis en daar wordt de (toekomstige) bevolking van Amsterdam alleen maar wijzer van.

Ondertussen rommelt het in Den Haag ook al tijden op de vraag of gemeentes nu wel of niet in dit soort projecten actief zouden moeten investeren.

Ik heb met veel interesse zitten luisteren, het zijn ook wel echt "grotemensen belangen" die hier spelen. Op 22 juni doet de rechter uitspraak   een reactie | ¶

» Ja maar.... "Ja maar Mam....
Ja maar Saranna...."

Na 40 keer was ik het gisteren zat.

Mijn naam klinkt nergens naar als hij zo zeurend wordt uitgesproken.

We stonden aan het begin van een spannend traject: chocolademelange maken.

Zijn fantasie kende geen grenzen.
Iik wilde dit megaproject toch ook uitvoerbaar houden en probeerde zijn ambities in overeenstemming te brengen met zijn uitvoeringscapaciteit.

"Ja maar" is vanaf nu verboden, je mag het woord niet meer gebruiken".
Als hij het toch deed, zou ik in zijn billen knijpen, was de afspraak.

Hij vond het wel een mooie uitdaging en ging op zoek naar zinnen waarin hij "maar" kon zeggen zonder dat het zeuren was.

"Als ik nu zeg, hier heb ik maar een klein beetje van nodig, dan geldt het toch niet?"

Met het spelletje kwamden we de rest van de tijd zonder zeuren door.
Niet zonder kleerscheuren want na het productieproces zat hij helemaal en het huis half onder de gesmolten chocolade.
Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat we wel met heel veel plezier met chocolade gekliederd hebben en dat het resultaat ernstig tegenviel.

Zijn "Ja maar" deed me weer denken aan de leergang die ik ooit liep waarin de docent met veel humor een aparte diersoort benoemde: de "Yeahbuts".
Een hele vriendelijke diersoort, maar wel heel koppig: halthouden voor het hek, er niet overheen willen, er niet omheen kunnen en de optie van het er onderdoor kruipen niet eens willen onderzoeken.
Eeen diersoort dat je als je het kon zou willen helpen met het presenteren van alternatieven elke keer als zij hun obstakels opwierpen en hun eigen naam balkten: Yeah, but.....

Als ik nu een "Jamaar" hoor, denk ik elke keer "Ah een Yeahbut", hoe kon je dat beestje ookal weer het beste kietelen?   Geen reacties | ¶

» Rare dag Begint het dan toch te kriebelen?

Een rare dag vandaag.
Ik hoefde bijna niets.
Al 's ochtends was het mooi weer.
Twee andere moeders hoefden bij de uitgang van de schoolpoort ook niets.
Wij fantaseerden wat we konden gaan doen.

Ik ging eerst sporten, mijn ritmisch houvast.
Zocht daarna naar cadeautjes, deed iets met het huis en boodschappen en had een afspraak met mijn opvolgster.

Ik fietste langs het stadsdeelkantoor, vertrouwd, zou er zo kunnen afstappen, maar hoefde niet.
Had een leuk gesprek op het terras, nuttig ook.
Zij moets weg naar haar staf, ik hoefde niets.

Dat kriebelde. voelde raar en niet alleen maar leuk.

Vanmiddag sprak ik met de moeder van een vriendje van Tim af in de speeltuin:
helemaal goed: de zon, tijd, flesje wijn.
Eindelijk tijd: vroeger zag ik haar met een half oog nog op het werk waar ik vandaan kwam en een ander half oog naar het huis en het eten waar ik naar toe ging.
Eigenlijk geen tijd en een heel andere vorm van aandacht.

Vandaag had ik tijd.
De speeltuin zag er anders uit: het spelen van de kinderen, de interactie.

Ik was er even helemaal en niet maar half.
Een nieuwe manier van kijken, relaxed, met aandacht en zonder haast.

Rond zes uur kwamen de werkende vaders naar de speeltuin omdat de moeders daar zaten, zichtbaar vanwege de werktas en hun colbertjes.
Zichtbaar ook omdat ik tijdens mijn werk te maken had gehad met de vaders die nu de speeltuin binnenkwamen.

De eerste bewuste dag van het aandachtig niets doen, zet mij toch aan het denken.   Geen reacties | ¶

» Terraskantoor Mijn mobieltje ging over.
Ik nam op.
"Hé jij zit buiten"
"Ik zit een boek te lezen op het terras van het Leidseplein, terwijl Tim bij Elleboog is"
"Oh lekker, kreeg ook een uitnodiging voor het terras, maar ik moet werken".

"Goh wat zielig zeg"
"Ja hoor lekker, dat antwoord had ik al verwacht"

Het was mijn opvolgster.
We konden er beiden hartelijk om lachen.

Morgen samen even op het terras, zij heeft een vraag en ik misschien het antwoord.
Dan zitten we samen op het terras en zijn we samen aan het werk.   Geen reacties | ¶

» Lezen als remedie Geen duivel tegengekomen vandaag.
Niet gebeden.
Het beest voor de zekerheid ook maar niet losgelaten.
Als ik een beest was en ze gingen voor/tegen me bidden, dan wist ik wel hoe ik ze moest pesten: Heel hard brullen.......of ik zou bijten stond dan nog maar te bezien.

Mijn ongelovigheid werd vandaag gered door de oppas die voor mij een moeilijk verkrijgbaar exemplaar van Margaret Wertheims "De Broek van Pythagoras" als verjaardagscadeautje op de kop had getikt. De ondertitel "God, Fysica en de strijd tussen de seksen" houdt duivels vast verre.

Ik was helemaal weg van Wertheims "De hemelpoort van Cyberspace" Een geschiedenis van de ruimte van Dante tot Internet dat ook dit jaar weer mee op vakantie gaat omdat het zo intrigerend en compact is dat één keer lezen niet volstaat.
Een vrouw die zo boeiend over internet als nieuwe hemelpoort kan schriiven, weet mij ook vast te boeien met de broek van Pythagoras: hoe maak je natuurkunde aantrekkelijk voor een absolute alfa.   Geen reacties | ¶

» Een veel te lang stukje: Pinksterkamp

Zoon Mick met zijn vuuract

De nachten onveranderlijk koud (erg koud) maar overdag mooier weer dan we hadden kunnen hopen, zelfs een verbrand gezicht en bruindgebrande armen.
Het Nivon Pinksterkamp 2006:
Drie generaties pret samen met het gezin van mijn zus, mijn kinderen (met voor het eerst echte aanhang), met "oma en opa" en nog zo'n 1000 andere mensen.

Met het thema "Weer in beweging", bewoog het weer de goede kant op (zon) samen met toch zorgelijke voorspellingen voor de klimaatsveranderingen en hoop op politieke klimaatsveranderingen in 2007 uitgesproken door Agnest Kant van de SP tijdens de opening van het kamp.
Bewogen werd er volop. En alhoewel ik alle sessies ochtendgymnastiek, Do en Yoga gemist heb, draai ik toch minstens een kwart van mijn jaarlijkse "dansuren" tijdens zo'n Pinksterkamp.
3 dagen lang een programmaboekje vol met activiteiten voor kinderen, pubers, jongeren en volwassenen.
Ik stortte me weer met vol enthousiasme op het intstantkoor o.l.v. Dubravka.
Lag dubbel bij het cabaret van Roel C. Verburg terwijl ik dacht niet van cabaret te houden. Of het nu komt door dat hij uit Oud-West komt (chauvinisme), door mijn naastgezeten moeder om wiens lach ik dan ook weer in de lach schiet of door dat ene lid van de Blauwe Knoop dat luidkeels aangaf niet van grappen over bier te houden waarna alle verdere grappen moeiteloos over ranja gingen, of doordat hij moeiteloos Berend Botje achterstevoren zingt, een zingende "ik maak het uit brief" heeft die hij vervolgens voor de echte durfals op het internet zet voor eigen gebruik, ik weet het niet.
Waarschijnlijk was hij gewoon echt wel goed.

Lekker kletsen op het terras voor de Convo, genieten van kinderen, nichtjes, neefje en ouders.
Kijken naar iedereen die de klimmuur als uitdaging uitgaat, mee in het enthousiasme van circus Poehaa, genieten van de terugkomst - wegens succes geprolongeerd - van The Medleyman: vet, fout, retro, Songfestival, alles met een zware knipoog.
Het blijft leuk als je alles mee kunt zingen en artiesten in staat zijn om om half twaalf 's ochtends aan het slot van een kamp na doorwaakte nachten de hele tent aan het dansen krijgen.
Zelfs het onvermijdelijke eind, het zingen van de Internationale met kippevel (oude tekst maar blijft heel goed voor het clubgevoel) en stevig opruimen daarna.
1000 kampeerders, heel veel vrijwilligers, prachtige dagen en geen overtogen woord.
Pinksterkamp was, weer in beweging of niet, een heel warm microklimaat!

Na jaren genieten, heb ik me nu weloverwogen opgegeven als lid voor de Pinksterkampcommissie om voor het volgende kamp mijn steentje bij te dragen in de organisatie. De voorbereidingen beginnen in september, ik heb er nu al zin in.

De geneugten van het kamperen, ook deze act werd in huiselijke kring wegens succes geprolongeerd

  Geen reacties | ¶

» Feest Vanochtend ritueel de tent uitgezongen.
Ons hele kampement hing vol met slingers en ballonnen. Het kon niemand ontgaan, er was er een jarig.
Van te voren genoot ik van een onbedoeld hoorspel van de kinderen die heel stilletjes en min of meer fluisterend de tent versierden.
De zon zon de hele dag mee.
De dag eindigde zoals hij begon: weer op de dansvloer.   Geen reacties | ¶

» Dansend Ik ging vannacht per ongeluk dansend mijn nieuwe levensjaar in.
Volgens een van mijn kinderen ben je met 43 bejaard.
Volgens mij valt dat wel mee.
de 40 voorbij, evt midlife crise ook, hoop ik.
Lijkt op een tweede tussen tafellaken en servet periode: niet meer echt jong en nog niet oud genoeg voor het gilde van wijze vrouwen.
Voorlopig stnd ik nog wel enthousiast te dansen op niet de beste coverband ooit, maar ja of dat nou veel geeft bij een publiek dat zijn klassiekers kent en graag bereid is de band vocaal te ondersteunen.
Ik voel me jong/oud genoeg om met veel plezier mijn klassiekers te kennen.   Geen reacties | ¶

» zon Ha gelukkig: iemand heeft de zon aangezet.
Na een echt stevig koude nacht (vorst aan de grond) en een dubbele slaapzak vonochtend wakker worden door een wedstrijdje hard zingen van le lokale vogelbevolking.en nu lekker opwarmen in de zon.
Helemaal goed.   Geen reacties | ¶

» The Netherlands, may I have your votes please Terwijl ik feestte, koos de VVD Mark Rutte.
Ik ben blij dat ik niet in de omstandigheden verkeerde om ook maar in de verleiding te komen om naar de rechtstreekse uitslag te gaan kijken.
Nederland aarzelt over verder deelname aan het Songfestival maar gaat kennelijk wel naar dit soort dingen kijken, ik liever niet.   Geen reacties | ¶

» Feeestdag

Puur feest vandaag.

Vanmiddag had Tim zijn allereerste Elleboog voorstelling, als een echte artiest had hij al weken van te voren zenuwen.
Zijn performance leed daar allerminst onder.
Ik keek als trotse moeder samen met Margreet die hij als favoriete collega van mijn (ex)werk al maanden geleden had uitgenodigd.
Optreden is een kunst.
Hij deed het helemaal goed!
Het lukt mij na drie kinderen bij Elleboog nog steeds niet om het helemaal droog te houden tijdens dit soort voorstellingen: al die zenuwachtige kinderen, alle liefdevolle begeleiding die daar op zit, maken elke keer weer een hartverwarmende voorstelling (vergis je niet 34 kinderen in 1,5 uur tot hun recht laten komen, een superprestatie).

Vanavond het 10 jarig jubileum van de Cameleon, mijn favoriete buurttheater op kruipafstand.
Het feit dat ik geen bestuurder meer ben, doet daar 0 aan af.
Ik geniet daar altijd en bij feest, feest ik mee.
Zij haalden hun tien jarig jubileum tegen soms dwarse omstandigheden in, maar ze staan er nu helemaal met een prachtige nieuwe zaal, veel mooie programma's en mooie verbouwde toiletten.


Speciaal aan vanavond was het weer tegenkomen van een oude studiegenoot die ik zeker twaalf jaar niet heb gezien. We deden destijds veel leuke dingen samen.
Soms staat de tijd even stil en blijken dingen niet veranderd te zijn, ookal kom je elkaar in volstrekt andere levenssituatie weer tegen.
Mooi dat je dan gewoon een draad weer op kan pakken en een boeiend gesprek kan hebben over wat je de afgelopen jaren zoal gedaan hebt en hoe je tegenwoordig in het leven staat.
Ik genoot vandaag met en van heel veel.

Morgen ga ik genieten van de slotbijeenkomst van de samenwerking tussen UvA en gemeente.
Alle projecten die de studenten van de UvA hebben uitgedacht worden dan gepresenteerd.
Ik ben erg benieuwd en mag daar mijn lichta an het eind van hun presentaties nog over laten schijnen. Alhoewel ik nu nog niet weet wat ik er dan over ga zeggen, heb ik daar nu al veel zin in en ben ik benieuwd naar de presentaties.

Daarna koers ik richting het Pinksterkamp van het Nivon waar ik al sinds jaar en dag enorm van geniet.

De weersvoorspellingen zijn nog wat wankel, maar het vooruitzicht voor mijn humeur is opperbest.   Geen reacties | ¶

» Fall from Paradis(e)(o) "Op de avond dat het kabinet valt, vieren wij feest in Paradiso".
Het eerste applaus viel wel heel snel en makkelijk in de schoot vam de nieuwbakken presentator Mathijs van Nieuwkerk tijdens de zesde nacht van de 45 toeren Van Nederbeat tot Polderpop.
En feest bleef het.
De val als begin en Barry Hay als uitsmijter.met daar tussen in een keur aan bekende en onbekende artiesten. zonder meer het evenement waar je de grootste hoeveelheid diverse artiest per euro krijgt opgediend, deze keer ook nog smakelijk ondertiteld door Leo Popenceclopedie Blokhuis.

Thuis voor de buis 's avonds dus alles gemist, maar dat halen we vandaag tijdens het zeilen met de voormalige studentenvakbond vriendjes ruimschoots in: het perfecte politieke napraat en analysegezelschap en dat in bikini op het water in Friesland: de omstandigheden zijn weer ideaal   Geen reacties | ¶

» Nieuwe bestuurders

Het begin van en nieuwe generatie bestuurders dacht ik 's ochtends op 28 juni, toen ik met moederlijke trots onze zoon bij zijn surprise eerste rijles op de foto zette.
"Die kan Nederland wel gebruiken", dacht ik er achteraan, "alhoewel nog meer automobilisten niet echt".
Maar ja, 18 jaar en niet gerookt, dat was al heel lang de afspraak.

Little could I know dat terwijl wij vanwege het verjaardagsfeest geen televisie keken er in de kamer al bijna het nachtelijk startsein gegeven werd voor de vraag naar nieuwe bestuurders.
Het zal mij benieuwen hoe lang ook deze 28 juni weer in de herinnering zal blijven en wat de afloop voor gevolgen teweeg brengt.   Geen reacties | ¶

» De wereld redden "Mevrouw, mevrouw, zullen wij samen de wereld redden?"

Heel even waande ik mij Loïs die door Superman om hulp gevraagd werd.
Het was een mooi moment.

De enthousiaste man stond breed lachend aan de kop van de Ten Katemarkt in een mooi zonnetje te stralen.

Ik had zijn Greenpeace shirt denk ik al gezien.

Met een licht gevoel van spijt antwoordde ik:

"ik heb de wereld al gered, alleen valt het nog niet zo op"


Ik redde de wereld niet, maar was wel al donateur van Greenpeace en daar ging het hem om.

Toen ik dat meldde liet hij mij ook spontaan weer gaan, op zoek naar anderen waar hij de wereld mee kon gaan redden.

Helemaal goed: en als ik niet al donateur was geweest, dan was ik het vandaag wel geworden.   Geen reacties | ¶

» Als de dag van toen Tegen de achtergrond van jammere aftocht van het Nederlands elftal, spelen bij ons de mooie herinneringen dezer dagen van 18 jaar geleden.

Van 25 juni tot en met 28 juni 1988 kan ik me nog bijna alles herinneren.
Één aangesloten lint van feestelijke en memorabele gebeurtenissen.

25 juni: Nederland-Rusland, bij elke goal keek men angstig naar mij en ik hield mijn handen maar daar waar ik dacht dat de oortjes zouden zitten.

26 juni: met voorzichtige afstand tot de rest van de menigte op naar de grachten, "He heb je de bal gejat", het meest gehoorde grapje.
Om de goden niet te verzoeken de huldiging op het Museumplein toch maar zittend in café de Spuit op scherm gevolgd, feestelijk uit eten want we waren twee jaar bij elkaar en s'nachts met de benen hoog Barbarella op de BBC bekijken.

Met zoveel feestelijke activiteiten in de buitenwereld, besloot een klein mensje dat het daar ook wel bij wilde zijn.

Na een nacht enveloppen schrijven op 27 juni de huldiging op het bordes met horten en stoten gevolgd, wreed onderbroken door een verloskundige die met een onverbiddelijk "stuit, nu naar zïekenhuis" de koningin onderbrak.

Op 28 juni om 02.08 scoorden wij met Mick het mooiste mannetje van het EK.   een reactie | ¶

» Mick 18

  Geen reacties | ¶

» It was twenty years ago today

In mijn herinnering was de foto veel scherper dan toen ik hem nu weer zag.

Op het moment dat ik deze foto nam wist ik het eigenlijk al:

De stoere zeiler, de grote bos krullen, het stoere shaggie.

Ik viel toen op hem om de blijheid waarmee hij blij kan zijn
Het enthousiasme waarmee hij enthousiast kan zijn
Zijn verhalen
Zijn scherpe geest
Zijn hoge bergen

Meer wist ik toen nog niet

20 jaar geleden was het prachtig weer en nodigde ik hem uit voor een barbeque.
Nerveus en gespannen.
In blijde afwachting en zorgvuldige voorbereiding leende ik die dag Pink Floyd bij mijn neef want daar hield hij van (The Final Cut, mij toen volstrekt onbekend en nu al heel lang geliefd).
Bij mij gaat liefde door de oren en niet door de maag.


Om een lang verhaal kort te maken: we zagen de zon samen opkomen.
Samen maken we dat korte verhaal al twintig jaar lang.   Geen reacties | ¶

» Au De spanning in de huiskamer was recht evenredig aan de autostilte op de altijd drukke Overtoom.

Ons percentueel deel van de 16 miljoen bondcoaches was ruim aanwezig.

Ik waarschuwde mijn dochter dat mijn moeder mij tijdens zo'n wedstrijd wel eens een stevige blauwe plek had geknepen, toch bleef ze angstvallig mijn hand vasthouden.

Het mocht niet baten en dat tegen een ploeg die vanaf nu vast niet veel verder komt. Bah.

O ja, en om het commentaar morgen voor te zijn: Van ons mag Van Basten blijven.   Geen reacties | ¶

» Spiegeltje "Goh, Mam dat is lekker dat mijn bureau zo opgeruimd is, dat was een tijd geleden!

En nu niet meteen gaan zeggen dat je er ontzettend voor geploegd hebt en dat ik het eigenlijk zelf moet doen. Ik geef je een compliment, ja!"   Geen reacties | ¶

» Bright Side "Mam, wil je geen recensent worden?"

"Nee joh, dat kan niet, ik ben veels te positief".

"Nou maar dat is toch juist goed voor de economie!"   Geen reacties | ¶

» Arena De voetbaluitslag van woensdagavond verlost mij van een potentieel dilemma:

Wel in de Arena, maar geen voetbal.
Wel voetbal, maar niet in de Arena.   een reactie | ¶

» Amsterdam-UPC Mijn voorgevoel en mijn rechtvaardigheidsgevoel bedrogen mij niet:

Donderdag deed de voorzieningenrechter uitspraak in het kortgeding dat UPC tegen de gemeente Amsterdam had aangespannen om te voorkomen dat Amsterdam zou beginnen met een geïsoleerd stuk vooraanleg van het glasvezelnet. De zitting had ik twee weken geleden uit (voormalige) bestuurlijke en persoonlijke belangstelling bijgewoond, dus was ik ook benieuwd naar de uitslag en de toets op mijn voorgevoel.

De uitspraak: Amsterdam mag door
Dinsdag nam de Tweede Kamer na veel gedoe al een amendement dat gemeentes niet verbied om (mee) te investeren in de aanleg van glasvezelkabelnetten.

Een opsteker voor de plannen van Amsterdam en natuurlijk ook een beetje voor mijn rechtvaardigheidsgevoel.   Geen reacties | ¶

» Raad van Toezicht, Ja Donderdagavond had ik een kennismakingsgesprek ten behoeve van mijn toetreding tot een Raad van Toezicht.
Ja, dat lijkt me leuk, nuttig en interessant.
Ja, ze hebben een aansprakelijkheidsverzekering voor bestuurders.
Ja, het is binnen mijn bestuurlijke en maatschappelijke interessesfeer.
Ja, het is toezichthouden op afstand.
Ja, ik denk dat ik met mijn kennis en ervaring toegevoegde waarde heb.
Op mijn twee vragen of ik wel een rondleiding kon krijgen langs de bedrijfonderdelen die ik nog niet kende en of ik ondanks het op afstand wel mijn ideeën kwijt zou kunnen, kwam twee keer een volmondig ja.

Ja, dus.   Geen reacties | ¶

» Buitenkansje Herman den Blijker heeft zijn nieuwe chefkok gevonden!

Ter gelegenheid van een zakelijk verjaardagsfeestje, kreeg ik de kans om even voor te proeven wat dat voor een resultaat opleverde nog voordat het eerste amsterdamse avontuur van Herman den Blijker dit weekend onder de naam Herrie opengaat in de Utrechtsestraat.

Ik geloof dat half Nederland de voorbereidingen via de televisie had gevolgd.
Mij zei het tot grote verbazing van mijn kinderen en de rest van mijn omgeving helemaal niets, ik kijk afgezien van het Journaal en AT5 nagegenoeg geen TV.
Voor mensen zoals ik: hij is bekend van Herrie in de keuken en Herman zoekt chef.

Mijn onbekendheid met dit fenomeen maakte de kennismaking niet minder aangenaam.
In een prachtige zaak heb ik de hele avond genoten van allemaal erg lekkere en bijzondere gerechten.
De mondelinge uitleg was soms zo uitgebreid dat ik bij het noemen van het laatste ingrediënt het eerste ingrediënt alweer vergeten was.
Maar wie zegt dat je moet weten wat je eet om er van te kunnen genieten.

Ik at voor het eerst van mijn leven oesters, een eerdere confrontatie met dat glibberige zitltige nat had ik tot nu toe altijd weten te vermijden.
De combinatie van "als niet nu, dan nooit" en het feit dat ze gebakken waren, leverde een glorieuze "first time experience" op.

Mijn tafelgezelschap bestond uit culinaire fijnproevers en mensen uit het vak hetgeen een boeiende ondertiteling bij het eten opleverde.

Als mijn lekensmaak me niet bedriegt en het restaurant op die voorproefavond niet overdreven veel meer uit de kast haalde dan ze op een gewone avond zouden doen, hebben we er vanaf dit weekend een uitstekend restaurant bij in Amsterdam.   Geen reacties | ¶

» Vind

Bij mijn afscheid hoopte de filiaalmanager van de bibliotheek mij nu weer vaker bij de bieb te zullen zien.
Gezien de hoeveelheid boeken die ik kreeg, betwijfelde ik dat zelf nog even.

Maar toen de bibliotheek op haar website met de uitgebreide zoekmogelijkheden van de nieuwe aquabrowser, de grote hoeveelheid online digitale krantenartikelen voor leden, Muziekweb en Digileen, vernieuwde ik enthousiast over deze digitale vernieuwing accuut mijn lidmaatschap.

Ik heb nu al een aantal keer met veel plezier een paar uur bij de centrale bibliotheek doorgebracht, nog niet zozeer vanwege de boeken alswel vanwege de mogelijkheden op het gebied van muziek.

Toen ik daar de workshop "Muziek zonder Grenzen, Haal alles uit de OBA" aangeboden zag, heb ik me dan ook meteen opgegeven.

Met nog drie anderen kreeg ik les van een man die al zijn hele leven in de bibliotheek werkte en muziek als zijn grote hobby had.
Een perfecte combinatie: hij wist alles van zoeken en vinden, maar ook wat je zou willen vinden als je geïnteresseerd bent in muziek.
Dus leerde ik alles over de intuitieve associatieve Aquabrowser, ontwikkeld door de man die ooit de Fabeltjeskrant produceerde, maar ook over de catalogus, alle externe bronnen die ook op het zoeksysteem zijn aangesloten ("nee de CD hebben we nu niet, maar wist u dat de artiest wel deze week in Amsterdam speelt en u via het AUB hier beneden in de hal kaartjes kunt kopen").

Minstens net zo leuk als de workshop waren de andere deelnemers en hun redenen om naar de workshop te komen.
Zo was er de mevrouw die meespeel CD's voor haar vioolspelende dochter wilde zoeken maar niets wilde downloaden op haar computer vanwege besmettingsgevaar.
Maar ook de meneer die al alles van de bibliotheek wist, alle filialen regelmatig bezocht en hele nummerreeksen van de catalogus wist te noemen, maar op zoek was naar de mogelijkheid om muziekstukken te transponeren "want ziet u, mijn sopranen zijn niet zo best meer".
Die zin vergeet ik niet meer geloof ik.
De vriendelijke man legde het uitgebreid uit: hij was dirigent en organist van een kerkkoor waarin een aantal oudere sopranen zongen die de hoge noten niet meer zo makkelijk haalden. Om ze toch met plezier en gemak te laten zingen, transponeerde hij de muziekstukken dan maar een paar toontjes lager, maar dat was zoveel werk.

De workshop was voorlopig voor de laatste keer, maar de presentatie zelf staat ook hier op de OBA website.

Nog niet alles is even overzichtelijk en er zou nog veel meer mogelijk zijn, maar ik vind het een enthousiasmerende vernieuwing voor een club die sinds jaar en dag toch voornamelijk in papieren informatievoorziening gezeten heeft. Onderweg naar de nieuwe Centrale Bibliotheek gaan ze de nieuwe dienstverlening nog behoorlijk uitbreiden en verbeteren.

Nu heb ik nog meer "zoek en vind" mogelijkheden, maar ook weer nog meer kansen om onderweg weer lekker weg te dwalen.   drie reacties | ¶

» Pearl's a singer "Any particular reason that you are leaving already?"

Deze zin moet je niet lezen maar uitgesproken horen door een native speaker.
Vervolgens in de context plaatsen: uitgesproken om drie uur s'nachts door een keurige heer die even daar voor nog met een lange zwarte haartooi en een niet matchend lichtgrijs baardje op de dansvloer had gestaan.

Een prachtige zin, toch zette ik standvastig koers naar huis.

Het was dan ook pas zes uur geleden dat ik mij in een jumpsuit gehesen had, opgempimpt met een wanstaltig brede glitterarmband, een sjaaltje in mijn haar, twee gigantische voor de gelegenheid van mijn echtgenoot gekregen oorringen en een dosis mascara waar ik normaal gesproken de hele week mee vooruit kom.

De outfit kwam me op een regen van niet allemaal even welbespraakte complimenten te staan onderweg en ik was dan ook blij toen ik de stadsdeelgrenzen achter mij gelaten had.
Maar ik had de uitnodiging voor het 60's en 70's feest in ieder geval serieus genomen.

In de schotse pub waar ik aanvankelijk alleen de daar werkende vriendin kende die mij uitgenodigd had, trof ik bont uitgedoste lotgenoten die ongetwijfeld hun weg daar naar toe ook niet zonder commentaar waren doorgekomen.

De hippie DJ compleet met twee pick up's de constante stroom aan 60's en 70's muziek, de tikken in de platen (grappig dat je je pas realiseert dat je dat mist als je ze weer hoort), het "o ja" en de herkenning was niet van de lucht.
"You know what I miss most?, the moment that you used to put the needle on the record!"

Dat we per ongeluk Paul Mc Cartney zijn 64e verjaardag inzongen, dat het gezelschap voornamelijk engelstalig en behoorlijk tekstvast was, maakte het er ook al niet slechter op.
In zo'n pub heb je toch een beetje het gevoel dat je andermans huiskamer binnenstapt, maar het welkom was warm.
Ik dansde weer veelvuldig, kende aan het eind van de avond aanmerkelijk meer mensen dan aan het begin en was gelukkig nuchter genoeg om niet te vergeten die overdosis mascara van mijn gezicht te halen voor ik ging slapen.   Geen reacties | ¶

» Eeek, nothing to wear.... Van een vriendin op de school van mijn jongste kreeg ik een uitnodiging voor een 60's and 70's Party voor dit weekend in een schotse pub.
Bij de koffie hadden we het regelmatig over wat er toen ook allemaal weer in was.
Ik zocht in mijn filmgeheugen naar de favorieten Barbarella en Blow Up, haalde mij mijn ouders in die tijd voor de geest en was er van overtuigd dat ik niets had om aan te trekken.

Een goede gelegenheid om mijn heilige voornemen mijn klerenkast eens uit te mesten om te zetten in daadkracht.

Surprise:

Toen alleen nog kiezen.   drie reacties | ¶

» Fabchannel's Webby Award Celebration

Van producent vanuit de spreekwoordelijke bezemkast naar awardwinnende spreker op het grote podium in Paradiso.

Dat gebeurde vrijdagmiddag in Paradiso tijdens het felicitatiefeestje voor Fabchannel ter ere van het behalen van de Webby Award, De Oscar voor het internet.


Het moet een glorieus gevoel zijn: een award als beste concertwebsite in de wereld bij de Webby Awards, wellicht nog wat onder de indruk van het glamouravontuur in The Big Apple, een enthousiaste toespraak van de meegereisde cultuurwethouder Gehrels, een optreden van Tasha's World en dat tegelijkertijd live de wereld insturen.


Was de Webby Award Gala-avond was al bijna van minuut tot minuut te volgen via de video's en de meer dan 500 foto's op Flickr, in Paradiso kwam daar een flitsend MTV waardig "Fabchannel hits The Big Apple" filmpje bovenop (nu al via de website te zien).


Gaaf om dat in Paradiso mee te maken, even het zenuwcentrum met alle camera's in bedrijf te zien en na afloop in de kelder van Paradiso het Nederlands elftal te zien winnen.


De Webby Award Celebration is, hoe kan het ook anders, binnenkort via de vernieuwde en sterk uitgebreide website www.Fabchannel.com te zien.

  Geen reacties | ¶

» Nachtclub Elleboog

Daar hing ze dan, bevallig en lenig in de tissue nadat ze eerst al in een heftig rode outfit op de tafel gedansd had. Dochter Lotte.


Circustheater Elleboog was vandaag omgebouwd tot een heuze nachtclub waar voor de ouders van de tienerclub en veel vriendjes en vriendinnetjes een ware show weggegeven werd met circus, dans, een jeugdige live pianist en een bevallige mini nachtclubzangeres in spé.

Soms wel even slikken, ouders houdt uw zonen binnen, maar wederom prachtig om te zien hoe die tienerkids -sommigen vol overgave, sommigen wat verlegen- een spetterende show weggaven.   Geen reacties | ¶

» Vijf uur dinsdagochtend 15 juni Lantarenpalen

De bomenreuzen wiegen langs de kade
Hun takken zwaaien hand na hand na hand
De Kinkerstraat verrijst in het vroege zonlicht
Donker in de huizen aan de overkant

Vijf uur, dinsdagochtend, vijftien juni
Ik hou je vast en laat je nooit meer gaan
De stilte voor de storm maakt mij gelukkig
Wat een dag om stil te blijven staan

Lantarenpalen schijnen hun toverlicht op straat
Een kerkklok in de verte die vroeg z'n uren slaat
En niemand die zich druk maakt
Over wat er komen gaat
Je zou haast gaan geloven
Dat het sprookje nog bestaat

De lichtval schuurt de deining van het water
Bruggen wachten op de eerste stap
Alles lijkt zo rustig en tevreden
't Is nu pas dat ik God een beetje snap

Lantarenpalen schijnen hun toverlicht op straat
Een kerkklok in de verte die vroeg z'n uren slaat
En niemand die zich druk maakt
Over wat er komen gaat
Je zou haast gaan geloven
Dat het sprookje nog bestaat

Vijf uur, dinsdagochtend, vijftien juni
Ik hou je vast en laat je nooit meer gaan
De stilte voor de storm maakt mij gelukkig
Wat een dag om stil te blijven staan

Lantarenpalen schijnen hun toverlicht op straat
Een kerkklok in de verte die vroeg z'n uren slaat
En niemand die zich druk maakt
Over wat er komen gaat
Je zou haast gaan geloven
Dat het sprookje nog bestaat

Oud-West, Rini Dobbelaar


Toen mij gevraagd werd wat ik op mijn afscheidsreceptie wilde, kwam ik in eerste instantie niet verder dan "een feestje waar iedereen het naar zijn zin kan hebben".
Ik wilde graag muziek van de band die al vele buurthuis en pleinfeesten tot een feest hadden gemaakt en vooral geen lange speeches. "Verder laat ik het helemaal aan jullie, we hebben zoveel leuks in Oud-West....."

In een onderonsje met de stadsdeelsecretaris, ook groot fan van Oud-West meldde ik met enige schroom dat er toch wel iets zou zijn dat ik heel erg graag zou willen......
Als je het voor elkaar zou kunnen krijgen dat Rini Dobbelaar Lantarenpalen zou kunnen komen zingen....
Het nummer staat met muziek en al ook al jaren op op de stadsdeel Oud-West verhalensite en we hebben de CD met enige regelmaat bij afscheidsrecepties cadeau gegeven vanwege de toepasselijke naam van de band en het nummer waarin de lantarenpalen met hun licht over de Kinkerstraat bezongen worden.

Mijn hart sloeg dus ook even wat sneller toen ik vanuit een ooghoek in de drukte Rini met zijn gitaar zag aankomen.
Wow, gelukt en dan zouden al die mensen kunnen horen hoe mooi dat was.....

Helaas liep het buiten mijn gezichsveld daarna helemaal anders omdat een zieke wethouder Aboutaleb die desondanks toch gekomen was heel begrijpelijk ook snel weer weg wilde en Rini ook weer weg moest voor een volgend optreden, vast met Chelsea Hotel zijn nieuwe band.

Ik vind het nog steeds helemaal fantastisch dat hij gekomen is en ben geloof ik maar blij dat het dilemma toen niet aan mij voorgelegd is.

Op 15 juni, vijf uur s'ochtends alsnog Lantarenpalen!!


Hier is het nummer in een hele speciale vertolking te horen tijdens het afscheidsconcert van Oud-West in de Kleine Komedie.
Als je heel goed luistert kun je me in het publiek mee horen zingen.   een reactie | ¶

» Als je er bij stil blijft staan.... Ik weet dat het werkt.
Vaak weet ik ook hoe het werkt.
Soms wil ik niet eens weten hoe het werkt en geniet ik toch van het resultaat.

Achteloos achter het beeldscherm, mijn weg door de wereld klikkend altijd weer met spannende zoektochten en serendipieuze resultaten.

Vaak word ik tijdens een reis even opgehouden door een stopbord in de zin van als u verder wilt moet u nu dit of dat installeren.
Net geen Alice in Wonderland tegenover de grote boze wolf in schaapskleren, ben ik vrij ruimhartig in wat zich op mijn computer mag installeren: een beetje gezond verstand van jezelf en een grote dosis bescherming tegen lamachtige wolven van door Mc Afee volstaat meestal als rugzak op mijn nieuwsgierige reizen.
"Click here to download". Meestal ben ik tijdens het downloaden al weer elders.

Vandaag zat ik eens naar het voltooien van een installatieprogramma te kijken.

Net als een woord dat opeens heel raar gaat klinken als je het bewust uitspreekt en proeft, vond ik het nu opeens toch wel heel bijzonder dat al die dll'etjes en andere kleine filetjes zich in mijn fysieke omgeving van niets naar nergens op de juiste plek in dat gekke kastje onder mijn bureau wisten te nestelen om daar vervolgens precies te gaan doen waarvoor ik ze "vanuit niets naar nergens" had ingeroepen.

Wij zijn goede vriendjes dat kastje en ik maar ik hoef lang niet altijd te weten wat hem beweegt of hoe hij in beweging gebracht wordt om toch in het even stilstaan bewonderend naar mijn PC te kijken en te denken "oh wat kun jij dat toch goed".   Geen reacties | ¶

» DB Cooldown bij de fontein van het Americain

Vanochtend ons wekelijkse DB Cooldown Café:
20 voormalige bestuurders van deze stad legden na de afgelopen verkiezingen, zelfverkozen of niet, hun functie neer.
20 mensen die jaren lang elke dinsdagochtend DB vergaderingen hielden.
Om de pijn wat te verzachten voor de mensen die er niet zelf voor kozen, maar ook om het breken met old habits van de anderen niet te abrupt te laten zijn,
stelde ik (van de categorie zelfverkozen dus voorbreid) deze bestuurders voor om elkaar zo lang als leuk en nuttig op dinsdagochtend -reguliere DB vergadertijd- te treffen.
Een beetje centraal ,maar ook villein vanwege de anekdote die er over Mulisch ging, stelde ik Café Americain voor.
Het verhaal gaat dat Mulisch zich daar expres liet omroepen om zo zijn belangrijkheid te benadrukken: "Er is telefoon voor de heer Mulisch" kwam dan een pinguin-ober in het Americain door de hele zaal roepen.
Dat leek mij een mooie pleisterplaats voor al die bestuurders die hun belangrijkheid hadden afgedaan en zich op nieuw op de toekomst moesten gaan oriënteren.

Ik doe wel vaker gekke dingen, maar dit is zo gek nog niet en voorziet ook in een behoefte:.
wekelijks bespreken wij het nieuws, maar ook de tips op het gebied van nieuwe banen, werving en selectiebureaus en de moeite al dan niet met het afstand nemen van de politiek in het eigen stadsdeel en daarnaast is het rondluit gezellig om met "soortgenoten" dwars door de politieke partijen heen je overeenkomsten te zien.

Elke week een wisselende samenstelling.
Gedurende deze afgelopen weken volgenden wij vanachter het raam de vorderingen rond de fontein voor het American, waarbij Guido ons van de nodige inside details voorzag.
Gisteren was uiteindelijk het/zijn gloriemoment: de fontein werd geopend.

Wij spraken vanochtend dan ook op het terras af , recht voor de fontein: helemaal goed.
De fontein ligt er prachtig bij, het terras lijkt met zijn brede parasols regelrecht uit Parijs gekomen, een nieuwe plek van allure voor onze ogen met het nog naglunderende gezicht van Guido: je zal maar een droom hebben en die verwezelijkt zien.

Wij genoten mee en gingen zelfs op de foto.
Over de vraag of deze foto vertrouwelijk bleef, kon ik duidelijk zijn "ja hoor, hij staat vandaag nog op mijn website"
Dat vond iedereen goed.
Het was uitstekend toeven vanochtend aldaar, bij gelijkblijvend weer volgende week vast weer buiten.   Geen reacties | ¶

» Actie Terwijl de mussen van het dak vallen en ik verbaasd sta van mijn eigen genietende loomheid, schrik ik van het gemak waarmee ik van deze inactieve tussenperiode geniet.

Snel de stutten aangesnoerd en mijn CV naar een bureau gestuurd.

Ik moet er niet aan denken dat ik er straks nog tegen op zou gaan zien. Binnenkort heb ik mijn eerste carriere afspraak, ik begin er al naar uit te zien.   twee reacties | ¶

» UPC - Gemeente Amsterdam Vrijdag was ik uit interesse aanwezig bij de zitting van de voorzieningenrechter in het kortgeding dat UPC tegen de gemeente Amsterdam had aangespannen om te voorkomen dat Amsterdam alvast ging graven voor het glasvezelnet.

Als bestuurder bleef ik altijd weg als het stadsdeel voor de rechter stond.
Ik ben nu geen partij meer, ik heb me altijd geInteresseerd voor het glasvezelverhaal, zo'n zitting is afgezien van lang ook wel heel erg interessant en bovendien had ik tijd.

Het gaat uiteindelijk in deze zaak niet om kleine belangen: een bedrijf als UPC probeert natuurlijk zijn belangen en investeringen veilig te stellen en wordt niet blij van een ondernemende overheid die met nieuwe en snellere technologie dezelfde markt betreedt.

De zitting handelde breeduit over vermeende staatssteun, de definities van staatsteun, de rol van de europese commissie, het al dan niet aanwezige marktfalen en het "market economy investor principle".

UPC vindt dat er geen sprake is van marktfalen omdat zij de consument nu al breedbanddiensten kan aanbieden en de snelheid in de komende periode nog kan versnellen.
De gemeente vindt dat er wel degelijk sprake is van marktfalen omdat de nu aanwezige infrastructuur niet volledig verglaasd is, daarmee al snel de toenemende vraag niet meer aan zou kunnen zeker als die vraag niet alleen om download maar ook om upload capaciteit gaat. De gemeente wilde dan ook niet staken met de voorbereidende werkzaamheden, waarna UPC een kortgeding aanspande.

Ik vind het niet zo vreemd dat een gemeente met veel kennisinstellingen, het internetknooppunt van de wereld en een stevige inzet op de Kenniseconomie er voor wil zorgen dat ze ook in de nabije toekomst een state of the art infrastructuur heeft.
Als de gemeente dat dan ook nog doet volgens de regels van het spel (onder de zelfde voorwaarden als andere investeerders), alleen investeert in de passieve laag van het netwerk en zelf geen diensten aanbiedt, lijkt me hier veeleer sprake van regeren is vooruitzien.
Een snelle toekomstvaste infrastuctuur lijkt mij een van de mainports naar kennis en daar wordt de (toekomstige) bevolking van Amsterdam alleen maar wijzer van.

Ondertussen rommelt het in Den Haag ook al tijden op de vraag of gemeentes nu wel of niet in dit soort projecten actief zouden moeten investeren.

Ik heb met veel interesse zitten luisteren, het zijn ook wel echt "grotemensen belangen" die hier spelen. Op 22 juni doet de rechter uitspraak   een reactie | ¶

» Ja maar.... "Ja maar Mam....
Ja maar Saranna...."

Na 40 keer was ik het gisteren zat.

Mijn naam klinkt nergens naar als hij zo zeurend wordt uitgesproken.

We stonden aan het begin van een spannend traject: chocolademelange maken.

Zijn fantasie kende geen grenzen.
Iik wilde dit megaproject toch ook uitvoerbaar houden en probeerde zijn ambities in overeenstemming te brengen met zijn uitvoeringscapaciteit.

"Ja maar" is vanaf nu verboden, je mag het woord niet meer gebruiken".
Als hij het toch deed, zou ik in zijn billen knijpen, was de afspraak.

Hij vond het wel een mooie uitdaging en ging op zoek naar zinnen waarin hij "maar" kon zeggen zonder dat het zeuren was.

"Als ik nu zeg, hier heb ik maar een klein beetje van nodig, dan geldt het toch niet?"

Met het spelletje kwamden we de rest van de tijd zonder zeuren door.
Niet zonder kleerscheuren want na het productieproces zat hij helemaal en het huis half onder de gesmolten chocolade.
Ik zal de laatste zijn om te ontkennen dat we wel met heel veel plezier met chocolade gekliederd hebben en dat het resultaat ernstig tegenviel.

Zijn "Ja maar" deed me weer denken aan de leergang die ik ooit liep waarin de docent met veel humor een aparte diersoort benoemde: de "Yeahbuts".
Een hele vriendelijke diersoort, maar wel heel koppig: halthouden voor het hek, er niet overheen willen, er niet omheen kunnen en de optie van het er onderdoor kruipen niet eens willen onderzoeken.
Eeen diersoort dat je als je het kon zou willen helpen met het presenteren van alternatieven elke keer als zij hun obstakels opwierpen en hun eigen naam balkten: Yeah, but.....

Als ik nu een "Jamaar" hoor, denk ik elke keer "Ah een Yeahbut", hoe kon je dat beestje ookal weer het beste kietelen?   Geen reacties | ¶

» Rare dag Begint het dan toch te kriebelen?

Een rare dag vandaag.
Ik hoefde bijna niets.
Al 's ochtends was het mooi weer.
Twee andere moeders hoefden bij de uitgang van de schoolpoort ook niets.
Wij fantaseerden wat we konden gaan doen.

Ik ging eerst sporten, mijn ritmisch houvast.
Zocht daarna naar cadeautjes, deed iets met het huis en boodschappen en had een afspraak met mijn opvolgster.

Ik fietste langs het stadsdeelkantoor, vertrouwd, zou er zo kunnen afstappen, maar hoefde niet.
Had een leuk gesprek op het terras, nuttig ook.
Zij moets weg naar haar staf, ik hoefde niets.

Dat kriebelde. voelde raar en niet alleen maar leuk.

Vanmiddag sprak ik met de moeder van een vriendje van Tim af in de speeltuin:
helemaal goed: de zon, tijd, flesje wijn.
Eindelijk tijd: vroeger zag ik haar met een half oog nog op het werk waar ik vandaan kwam en een ander half oog naar het huis en het eten waar ik naar toe ging.
Eigenlijk geen tijd en een heel andere vorm van aandacht.

Vandaag had ik tijd.
De speeltuin zag er anders uit: het spelen van de kinderen, de interactie.

Ik was er even helemaal en niet maar half.
Een nieuwe manier van kijken, relaxed, met aandacht en zonder haast.

Rond zes uur kwamen de werkende vaders naar de speeltuin omdat de moeders daar zaten, zichtbaar vanwege de werktas en hun colbertjes.
Zichtbaar ook omdat ik tijdens mijn werk te maken had gehad met de vaders die nu de speeltuin binnenkwamen.

De eerste bewuste dag van het aandachtig niets doen, zet mij toch aan het denken.   Geen reacties | ¶

» Terraskantoor Mijn mobieltje ging over.
Ik nam op.
"Hé jij zit buiten"
"Ik zit een boek te lezen op het terras van het Leidseplein, terwijl Tim bij Elleboog is"
"Oh lekker, kreeg ook een uitnodiging voor het terras, maar ik moet werken".

"Goh wat zielig zeg"
"Ja hoor lekker, dat antwoord had ik al verwacht"

Het was mijn opvolgster.
We konden er beiden hartelijk om lachen.

Morgen samen even op het terras, zij heeft een vraag en ik misschien het antwoord.
Dan zitten we samen op het terras en zijn we samen aan het werk.   Geen reacties | ¶

» Lezen als remedie Geen duivel tegengekomen vandaag.
Niet gebeden.
Het beest voor de zekerheid ook maar niet losgelaten.
Als ik een beest was en ze gingen voor/tegen me bidden, dan wist ik wel hoe ik ze moest pesten: Heel hard brullen.......of ik zou bijten stond dan nog maar te bezien.

Mijn ongelovigheid werd vandaag gered door de oppas die voor mij een moeilijk verkrijgbaar exemplaar van Margaret Wertheims "De Broek van Pythagoras" als verjaardagscadeautje op de kop had getikt. De ondertitel "God, Fysica en de strijd tussen de seksen" houdt duivels vast verre.

Ik was helemaal weg van Wertheims "De hemelpoort van Cyberspace" Een geschiedenis van de ruimte van Dante tot Internet dat ook dit jaar weer mee op vakantie gaat omdat het zo intrigerend en compact is dat één keer lezen niet volstaat.
Een vrouw die zo boeiend over internet als nieuwe hemelpoort kan schriiven, weet mij ook vast te boeien met de broek van Pythagoras: hoe maak je natuurkunde aantrekkelijk voor een absolute alfa.   Geen reacties | ¶

» Een veel te lang stukje: Pinksterkamp

Zoon Mick met zijn vuuract

De nachten onveranderlijk koud (erg koud) maar overdag mooier weer dan we hadden kunnen hopen, zelfs een verbrand gezicht en bruindgebrande armen.
Het Nivon Pinksterkamp 2006:
Drie generaties pret samen met het gezin van mijn zus, mijn kinderen (met voor het eerst echte aanhang), met "oma en opa" en nog zo'n 1000 andere mensen.

Met het thema "Weer in beweging", bewoog het weer de goede kant op (zon) samen met toch zorgelijke voorspellingen voor de klimaatsveranderingen en hoop op politieke klimaatsveranderingen in 2007 uitgesproken door Agnest Kant van de SP tijdens de opening van het kamp.
Bewogen werd er volop. En alhoewel ik alle sessies ochtendgymnastiek, Do en Yoga gemist heb, draai ik toch minstens een kwart van mijn jaarlijkse "dansuren" tijdens zo'n Pinksterkamp.
3 dagen lang een programmaboekje vol met activiteiten voor kinderen, pubers, jongeren en volwassenen.
Ik stortte me weer met vol enthousiasme op het intstantkoor o.l.v. Dubravka.
Lag dubbel bij het cabaret van Roel C. Verburg terwijl ik dacht niet van cabaret te houden. Of het nu komt door dat hij uit Oud-West komt (chauvinisme), door mijn naastgezeten moeder om wiens lach ik dan ook weer in de lach schiet of door dat ene lid van de Blauwe Knoop dat luidkeels aangaf niet van grappen over bier te houden waarna alle verdere grappen moeiteloos over ranja gingen, of doordat hij moeiteloos Berend Botje achterstevoren zingt, een zingende "ik maak het uit brief" heeft die hij vervolgens voor de echte durfals op het internet zet voor eigen gebruik, ik weet het niet.
Waarschijnlijk was hij gewoon echt wel goed.

Lekker kletsen op het terras voor de Convo, genieten van kinderen, nichtjes, neefje en ouders.
Kijken naar iedereen die de klimmuur als uitdaging uitgaat, mee in het enthousiasme van circus Poehaa, genieten van de terugkomst - wegens succes geprolongeerd - van The Medleyman: vet, fout, retro, Songfestival, alles met een zware knipoog.
Het blijft leuk als je alles mee kunt zingen en artiesten in staat zijn om om half twaalf 's ochtends aan het slot van een kamp na doorwaakte nachten de hele tent aan het dansen krijgen.
Zelfs het onvermijdelijke eind, het zingen van de Internationale met kippevel (oude tekst maar blijft heel goed voor het clubgevoel) en stevig opruimen daarna.
1000 kampeerders, heel veel vrijwilligers, prachtige dagen en geen overtogen woord.
Pinksterkamp was, weer in beweging of niet, een heel warm microklimaat!

Na jaren genieten, heb ik me nu weloverwogen opgegeven als lid voor de Pinksterkampcommissie om voor het volgende kamp mijn steentje bij te dragen in de organisatie. De voorbereidingen beginnen in september, ik heb er nu al zin in.

De geneugten van het kamperen, ook deze act werd in huiselijke kring wegens succes geprolongeerd

  Geen reacties | ¶

» Feest Vanochtend ritueel de tent uitgezongen.
Ons hele kampement hing vol met slingers en ballonnen. Het kon niemand ontgaan, er was er een jarig.
Van te voren genoot ik van een onbedoeld hoorspel van de kinderen die heel stilletjes en min of meer fluisterend de tent versierden.
De zon zon de hele dag mee.
De dag eindigde zoals hij begon: weer op de dansvloer.   Geen reacties | ¶

» Dansend Ik ging vannacht per ongeluk dansend mijn nieuwe levensjaar in.
Volgens een van mijn kinderen ben je met 43 bejaard.
Volgens mij valt dat wel mee.
de 40 voorbij, evt midlife crise ook, hoop ik.
Lijkt op een tweede tussen tafellaken en servet periode: niet meer echt jong en nog niet oud genoeg voor het gilde van wijze vrouwen.
Voorlopig stnd ik nog wel enthousiast te dansen op niet de beste coverband ooit, maar ja of dat nou veel geeft bij een publiek dat zijn klassiekers kent en graag bereid is de band vocaal te ondersteunen.
Ik voel me jong/oud genoeg om met veel plezier mijn klassiekers te kennen.   Geen reacties | ¶

» zon Ha gelukkig: iemand heeft de zon aangezet.
Na een echt stevig koude nacht (vorst aan de grond) en een dubbele slaapzak vonochtend wakker worden door een wedstrijdje hard zingen van le lokale vogelbevolking.en nu lekker opwarmen in de zon.
Helemaal goed.   Geen reacties | ¶

» The Netherlands, may I have your votes please Terwijl ik feestte, koos de VVD Mark Rutte.
Ik ben blij dat ik niet in de omstandigheden verkeerde om ook maar in de verleiding te komen om naar de rechtstreekse uitslag te gaan kijken.
Nederland aarzelt over verder deelname aan het Songfestival maar gaat kennelijk wel naar dit soort dingen kijken, ik liever niet.   Geen reacties | ¶

» Feeestdag

Puur feest vandaag.

Vanmiddag had Tim zijn allereerste Elleboog voorstelling, als een echte artiest had hij al weken van te voren zenuwen.
Zijn performance leed daar allerminst onder.
Ik keek als trotse moeder samen met Margreet die hij als favoriete collega van mijn (ex)werk al maanden geleden had uitgenodigd.
Optreden is een kunst.
Hij deed het helemaal goed!
Het lukt mij na drie kinderen bij Elleboog nog steeds niet om het helemaal droog te houden tijdens dit soort voorstellingen: al die zenuwachtige kinderen, alle liefdevolle begeleiding die daar op zit, maken elke keer weer een hartverwarmende voorstelling (vergis je niet 34 kinderen in 1,5 uur tot hun recht laten komen, een superprestatie).

Vanavond het 10 jarig jubileum van de Cameleon, mijn favoriete buurttheater op kruipafstand.
Het feit dat ik geen bestuurder meer ben, doet daar 0 aan af.
Ik geniet daar altijd en bij feest, feest ik mee.
Zij haalden hun tien jarig jubileum tegen soms dwarse omstandigheden in, maar ze staan er nu helemaal met een prachtige nieuwe zaal, veel mooie programma's en mooie verbouwde toiletten.


Speciaal aan vanavond was het weer tegenkomen van een oude studiegenoot die ik zeker twaalf jaar niet heb gezien. We deden destijds veel leuke dingen samen.
Soms staat de tijd even stil en blijken dingen niet veranderd te zijn, ookal kom je elkaar in volstrekt andere levenssituatie weer tegen.
Mooi dat je dan gewoon een draad weer op kan pakken en een boeiend gesprek kan hebben over wat je de afgelopen jaren zoal gedaan hebt en hoe je tegenwoordig in het leven staat.
Ik genoot vandaag met en van heel veel.

Morgen ga ik genieten van de slotbijeenkomst van de samenwerking tussen UvA en gemeente.
Alle projecten die de studenten van de UvA hebben uitgedacht worden dan gepresenteerd.
Ik ben erg benieuwd en mag daar mijn lichta an het eind van hun presentaties nog over laten schijnen. Alhoewel ik nu nog niet weet wat ik er dan over ga zeggen, heb ik daar nu al veel zin in en ben ik benieuwd naar de presentaties.

Daarna koers ik richting het Pinksterkamp van het Nivon waar ik al sinds jaar en dag enorm van geniet.

De weersvoorspellingen zijn nog wat wankel, maar het vooruitzicht voor mijn humeur is opperbest.   Geen reacties | ¶