» Echt Lotte Dochter Lotte heeft vakantiewerk. Bij de klantenservice van de HEMA. Service, retouraankopen en de foto's. Ik vind dat wel heel echt, een dochter die bij de HEMA werkt. Morgen koopt ze samen met mij een verjaardagstaart voor haar 16e verjaardag, zij krijgt korting. Als ik haar even op kom zoeken, staat ze met rollen negatieven in haar hand, die laat ze op eten door een machine, terwijl ze met een half oog naar het apparaat kijkt waar foto's uitspugen: heel veel babyfoto's schijnt het. De vakantie is ook nog niet ver genoeg om de hausse aan vakantiefoto's te kunnen verwachten. De klant die van de week zijn kant en klare fotocamera kwam inleveren, legde ze uit hoe het nou zat met van negatief naar foto. "Ik heb dat bij natuurkunde gehad, dus weet hoe het werkt, die klant vond dat best heel vet". Echt Hema. Echt Lotte. Echte klantenservice.

  Geen reacties | ¶

» Amsterdam onbewolkt writers block Na een lange mooie en gezellige avond op een prachtig amsterdams dakterras, een nachtelijk fietstochtje door koeler wordend amsterdam, is het vandaag even moeilijk om inspirerende tekst op mijn beeldscherm te krijgen.
Ik spoor mijzelf aan.
De temperatuur in mijn kamer maakt zelfs het gefrustreerd zuchten onaantrekkelijk.
Het beelschermvel blijft wit en wat er wel op verschijnt wordt genadeloos te licht bevonden en gewist.
Kijk ondertussen hoopvol naar mijn tenen met een vriendelijk verzoek of de inspiratie zich van daaruit naar boven zou willen werken.....
Het blijft stil.
Ik laat het scherm maar even voor wat het is en probeer mijn tenen om te kopen door ze even een koel voetenbadje aan te bieden.   een reactie | ¶

» Albums Wanneer men veel vriendinnen heeft,
En ook veel lieve vrinden,
Dan krijgt men dikwijls een portret
Van een van die beminden.

En eindlijk heeft men er zóóveel
Dat 't vraag wordt: Wáár ze bergen?
Want elk weer in een lijst te doen,
Dat is niet om te vergen.

Gelukkig, dat er Albums zijn,
Waarbij geweldig dikken,
Die kunnen licht een heelen berg
Van vriendentronies slikken.


François HaverSchmidt (1835-1894)
uit: Verzamelde gedichten in handschrift (1993)

Al jaren krijg ik elke ochtend een gedicht in mijn emailbox vanuit het Laurens Jz. Coster, een vrijwilligersproject met de bedoeling zoveel mogelijk Nederlandstalige literatuur gratis via Internet ter beschikking te stellen.

Een digitaal handvat om de dag met een lach te kunnen beginnen.
Ik lees ze niet altijd, maar geniet er toch regelmatig van.

Deze vond ik wel heel actueel nadat ik gisteravond in de 4e ronde weer aan het selecteren geweest was welke foto's van mijn afscheidsreceptie afgedrukt moesten gaan worden en het kiezen steeds moeilijker werd.

Gelukkig heb ik een geweldig dikken digitaal Album dat een heelen berg gezichten kan slikken.   Geen reacties | ¶

» Mam, waarom doen ze niets? "Weet je wat ik niet snap, mam?
Als een land mensen dood maakt, waarom doen de andere landen dan niets"?

Je zal maar kind zijn en verwachten dat je ouders daar een antwoord op hebben.

Ik vond zelf dat ik niet zo heel erg ver kwam met mijn antwoord.

Ik probeerde nog iets uit te leggen over hoe de andere landen er tegen aan konden kijken en dat ze het daar onderling niet over eens waren. Dat ze het ook niet allemaal eens zijn over wiens schuld het nu is ("weet je meestal doen ze alle twee wel iets fout, maar slaat de ene veel gemener terug dan de andere"), dat ze bang zijn om partij te kiezen, dat het voor sommigen beter was om even af te wachten en daarna pas foei te zeggen.

Hoe meer ik uitlegde, hoe minder ik het zelf begreep.

Ondertussen verhalen in de krant over hoe erbarmelijk de vlucht Libanon uit was.
't lijkt me verschrikkelijk, maar ondertussen zitten er in Libanon en Israel mensen in gevaar en te wachten tot het diplomatieke getouwtrek is afgelopen en die niet weten of ze tegen die tijd nog leven.
De mensen die dat principe aan kinderen moeten gaan uitleggen, hebben nog heel wat meer werk aan de winkel.   Geen reacties | ¶

» Visjes Mijn stukje schreef zich in het zwembad vandaag.

De man in de baan naast mij had jaloersmakende features.

Hij had een beduidend mooiere borstcrawl dan ik.
Zijn lijf leek op zicht het zwemmen nog net iets minder nodig te hebben dan het mijne.
Maar bovenal had hij ..... een zwembril met muziek!

Ik kon het me meteen al helemaal voorstellen.

Something in the way she moves......
Armslag
Attracks me like no other lover......
Beenslag

Of wat dan ook.

Ik zong veel in mijn hoofd de rest van de dag en probeerde me het zwemritme er bij voor te stellen.

Hier ga ik een tijdje over dromen en vast een lijstje maken van muziek waar je lekker in kunt zwemmen.

Ëén is al zeker: Vicious van Lou Reed.
Sinds ik dat een keer door Raymond van het Groenewoud heb horen vertolken en hij het uitsprak als Visjes, zie ik ze zwemmen bij dat nummer.

Of het ooit wat wordt, weet ik niet 128 MB muziek voor de prijs van een Ipod is wel heftig.
Dat het opvalt wel duidelijk.   een reactie | ¶

» Wacht u voor de hond

Wat kan een mens toch volstrekt mallotige dingen vinden.

Ik was op zoek naar een woordenboekje Nederlands-Frans en vice versa voor de PDA.   Geen reacties | ¶

» niet verdampt Ik ben nog niet verdampt hoor.
Het mooie weer houdt mij alleen al dagen van de PC.
Onderweg van dakterras naar de computer verdampen veel gedachten weer snel.
Een klein stukje vanaf het dakterras op de Treo, meer is er even niet.
De rest blijft opgeslagen in het cache geheugen als dat niet oververhit raakt.   Geen reacties | ¶

» Lichaamstaal in beweging Vaste prik:
Na elke 5 baantjes zwemmen, slinger ik mijn benen over de rand van het zwembad om mijn buikspieren aan het werk te zetten.
15 keer recht omhoog, 15 keer links, 15 keer rechts en nog maar eens 15 keer recht door het midden.
Ondertussen al lang een bekend verschijnsel in het zwembad.
De langslopende sportinstructeur zwaait altijd vrolijk door de glaswand als hij mij ziet ploeteren en ik weet altijd nog wel een handje op te richten om terug te zwaaien.

Terwijl ik mij weers eens in een schuine linkse bocht wrong, bleef gisteren opeens de mevrouw in de baan naast mij aan de kant hangen en keek mij doordringend aan.
Nou heb ik me nog nooit afgevraagd hoe ik er op zo'n moment voor de buitenwereld uitzag, maar zó vreemd kon het toch niet zijn.

"O, nou snap ik het" zei ze na een tijdje "u doet een oefening".

"Ik dacht dat u probeerde mij iets duidelijk te maken".   Geen reacties | ¶

» Dakterras Erg mooi weer.
Alle kinderen die over moesten, zijn over.
De diverse vakanties met kampen nog net niet begonnen.
Wij brachten het weekend dus eindelijk weer met z'n allen door op ons dakterras, geen nieuws van buiten, maar wel heel erg geslaagd.   Geen reacties | ¶

» Fietsen op de stoep en binnen de poort De vader mopperde toen hij bij de ingang van de schoolpoort netniet/net wel ondersteboven gefietst werd door een ouder die de poort uit kwam.
Een dagelijkse ergernis en het aller allerdaagste voorbeeld van hoe moeilijk het is om normen en waarden in stand te houden:

Fietsen binnen de poort is verboden
Fietsen op de stoep ook
Toch zie je dagelijks ouders de stoep op crossen.

Als je je als ouder voor de school van je kind al niet aan de regels kunt houden, twerwijl de zin van de regels hier ook nog op zijn allerduidelijks is, niemand ziet zijn eigen kind graag onderuitgefietst, hoe moet het dan verder.

Het verval van de regel gaat snel: veel kinderen fietsen wel vanaf de straat de stoep op en de poort binnen, gedurende het schooljaar neemt dat toe en zie je ouders volgen.
Je kind zeggen dat het niet mag wordt moeilijker als zichtbaar iedereen het doet, maar toch gaat het hier al mis.
Ik stap keurig af voor de stoep, fiets nooit binnen de poort en zie met enige regelmaat mijn kind dat wel doen.
Ik heb het geprobeerd aan het begin van het jaar, maar het eerlijk gezegd ook opgegeven bij het zien van zoveel andere fietsende kinderen.

De ouder in overtreding voelde zich aangesproken en bedacht zoals dat vaak gaat bij mensen die zich aangesporeken voelen een flutexcuus waar hij vervolgens zelf heftig in ging geloven: "als ik naast mijn fiets had gelopen was ik twee keer zo breed geweest en had je nog meer last van me gehad".

Ik snaptde de boze vader volkomen, het is mij ook een doorn in het oog.
Je aan de regels houden lijkt zelfs in een volstrekt logische omgeving toch minder makkelijk dan je denkt.
Waarschijnlijk is dit vergrijp toch alleen maar weer in te dammen door de ouders aan het begin van het schooljaar een aparte brief via hun kinderen mee te geven waarin de regel en het belang ervan nog maar weer eens uitgelegd wordt en het de kinderen ook maar weer eens uit te leggen ("en het ergste is dat als jullie het doen, jullie verstandige ouders opeens ook weer gaan denken dat het normaal is om op de stoep en binnen de poort te fietsen)".
Ik zal volgende week aanbieden die brief alvast te schrijven.
En zal de laatste week van dit schooljaar mijn kind ook weer van zijn fiets af manen.

De boze vader had een veel villeinere en misschien nog wel effectievere maatregel: we moeten gewoon een aantal ochtenden de politie vragen hier te beboeten.
Ik hoop stiekum toch dat het aanspreken op het collectieve verantwoordelijkheidsgevoel weer voor in ieder geval een half jaartje werkt   Geen reacties | ¶

» Het felbegeerde certificaat, Chambres d'Hotel Finale

Dinsdagmiddag zat ik in de aula van het Amsterdams Lyceum.
Ik deelde mee in de spanning van de produktieklassers van Toneel en Dans.
Nu zou het juryrapport naar buiten komen, nu zouden ze weten of ze het felbegeerde certificaat gehaald hadden.
De spanning was van sommige gezichten wit weggetrokken goed af te lezen.

De rector meldde nog dat het hem niet nog niet half lukte om met aardse zaken als overgang, proefwerken en examens een spanning te gereneren als die voor de certificaatuitreiking van de produktieklassen.

De zeskoppige jury had de taak niet licht genomen: meerdere voorstellingen gezien, een oordeel over het totaal het team en een bijzonder uitgebreid oordeel per speler.

De citaten uit het juryrapport waren soms ware poezië op zichzelf: vanuit de emotie in beweging komen en niet uit de beweging hopen dat de emotie wel volgt, je stem houdt je buiten je lichaam....

Met een setting die in Idols niet had misstaan luisterden de kandidaten naar het oordeel van de jury waar ze bij de meest scherpe passages vaak nog het meeest instemmend zaten te knikken (ook dat hebben ze geleerd).
Na het rapport met de individuele jurycijfers, moest je tijdens de spanning nog rekenen ook.
Na lezing van het eindcijfer een ovationeel applaus en een groespyell die niet deed vermoeden dat ze hun stemmen al drie avonden lang tot het uiterste hadden gegeven.
De ontlading was steeds zo heftig, dat ik nog slik bij het schrijven.

Wat een kanjers, wat een kans, wat een opleiding.   Geen reacties | ¶

» Correspondentie "Mam, wat is correspondentie?"

Altijd op zoek naar een moeilijk raadwoord voor het Galgje dat ze op vrijdag in de klas spelen zat correspondenievriend in zijn hoofd.


"Oh maar dat is net als chatten of mailen!"

"Dat kan natuurlijk ook op papier".   een reactie | ¶

» Bos en Lommerplein Het zal je maar gebeuren:

je hebt net een huis gekocht, gehuurd... en opeens moet je er uit.
je hebt een marktkraam en je kan er niet meer bij
je hebt een winkel, betaalt je personeel en van wat er over blijft doe je 's avonds je boodschappen

je had een droom als stadsdeel en gaf met het nieuwe stadshart bewoners het vertrouwen dat je voor ze werkte, dat het stadsdeel in de lift zat en dat dit het begin was van nog veel meer vernieuwing

Een drama, voor iedereen.

Alle mensen die nu niet weten waar ze aan toe zijn voorop.
Ik hoop dat ze snel zekerheid hebben.
Van wat ik zag op TV, had ik bewonerdering voor de reacties van de getroffenen, maar ook voor het crisismanagement van de gemeente en het feit dat de diverse verantwoordelijke partijen zich door één iemand lieten vertegenwoordigen.

Dat doet niets af aan het feit dat iedereen het liefst nu zou willen weten waar hij/zij aan toe is en dat dat waarschijnlijk niet lukt.

De analyse dat dit kan ontstaan door het feit dat er "teveel eindverantwoordelijken over te kleine stukjes" zijn, bevreemd mij niet en ik ben heel benieuwd of er aan de hand van een aantal voorbeelden tot een andere handelswijze gekomen gaat worden. Want als dit een gevolg zou zijn van versnippering, dan wil je daar natuurlijk snel maatregelen opnemen.

Bij de opening van het nieuwe Bos en Lommerplein was ik aanwezig.
Ik zag de trots van iedereen bewoners, winkeliers, het stadsdeel, de burgemeester.
Ik weet van mijn oude collega's dat het Bos en Lommerplein voor hen het symbool is/was voor de ambitie waarme ze dingen beter wilde maken in Bos en Lommer voor de bewoners.

Dat dit nu juist hier gebeurt, is diep triest.
Ik heb het erg te doen met iedereen die hier door getroffen wordt.   Geen reacties | ¶

» TV Eigenlijk kijk ik 's avondsbijna geen TV.
Een strak regime: Journaal en AT5, knop uit en aan de slag. Soms Nova, maar daar blijft het bij.

Zo heel af en toe, gaat mijn hand niet op tijd naar de knop.
Dan ga ik even zappen.

Stom.

Als ik dan blijf kijken, kijk ik naar alles.

Blijf ik rustig één uur kijken naar ongeacht welke rotzooi.
En als ik blijf hangen dan weet ik het al:
Okay, drie keer reclame en ze krijgen elkaar toch wel vlak voor het eind.

Ik ben blij dat ik nooit kijk.
En zo heel af en toe.....laat ik me gewoon even voeden met junk food.   Geen reacties | ¶

» De poule

"Mam, ik had het als enige van de klas goed, nu mag ik uitdelen".
Morgen in alle vroegte mini pizza'tjes bakken dus.   Geen reacties | ¶

» Marmotte 2006

Terwijl de tour weer tourde en weer een topper verloor, tourde Marco zijn eigen tour.
De Marmotte, een populair en zeer zwaar rondje met 4 cols waaronder de Alpe 'd Huez.
De dranghekken voor de touretappe van de Tour staan er al in Alpe d'Huez omdat die volgende week door amateurs vast even voor gereden wordt.

Dankzij de sms bij de rustposten volgde ik zijn hele dag, het eerste sms'je om 7 uur wekte me zelfs: "wachten voor de start, Willem ingehaald, Pas dicht want ongeluk gebeurd, wachten, klapband, ben nu aan de voet van de Alpe 'dHuez, Arrivé".

Zojuist telefonisch contact waarbij de krachtsinspanning aan het kuchje uit de longen nog goed te horen was.
De klapband leverde een oponthoud bij de plaatselijke fietsenmaker op, die gelukkig zijn lunchpauze nog wel even uit wilde stellen, hoe anders als bij de tour waar de materiaalwagen gewoon langszij komt rijden.

De beklimming van de Alpe d'Huez leefde ik in gedachten mee.
Na 72 uur op de top twee jaar geleden bij de tijdrit in de Tour de France en een paar keer achter de fietser aanrijden, hoef ik mijn ogen maar dicht te doen om de bochten en het overzichtspunt van boven voor ogen te zien.   Geen reacties | ¶

» Amsterdamse cultuurring

Een paar weken geleden was ik op het feestje voor Fabchannel vanwege de behaalde Webby Award.
Vol trots meldde Fabchannel daar dat er mooie en concrete plannen waren voor het uitbreiden van het Fabchannelconcept en de Fabplayer naar andere culturele instellingen in Amsterdam.
In het fluistercircuit hoorde ik hele mooie denkbare voorbeelden langskomen die ik helemaal zie zitten.

Dat kon omdat ze samen met bezig waren geweest om geslaagde praktijkprojecten voor het vervolg uit te denken. En dat kon alleen maar omdat ze met die instellingen al sinds een tijdje bezig waren met de aanleg van glasvezel. Ook de gemeente steunde dit in het kader van HERMEZ (Het Economisch Resultaat Moet er Zijn).

Nou lees ik vandaag tot mijn verbazing in het Parool en op het internet dat de NOB precies hetzelfde gaat doen.

Ehh, krijgen we dan twee glasvezelringen?

Dubbelgebonden bindt beter, maar dat lijkt me toch overdreven.

Heb ik gemist dat dit met de NOB zou gaan gebeuren?
Of hebben die het slimme initiatief gewoon geannexeerd?

Dat de NOB dit wil gaan doen is overigens volstrekt begrijpelijk en getuigt van een vooruitziende blik op hoe de publieke omroep haar meerwaarde kan blijven bewijzen: de erkenning van de waarde van wat er zich binnen al die cultuurinstellingen aan content bevind die via internet of TV ontsloten kan worden, komt echt niet te vroeg.
Daarnaast heel praktisch waarom straalwageren als je ook glasvezelen kunt en je cameraploegen thuis kunt laten.

Als initiatiefnemer zou ik de pest in hebben dat iets waar je al zolang aan werkt opeens onder andere naam in de krant staat.

Ben best heel benieuwd hoe dit zit.   een reactie | ¶

» De weelde Weer te weinig tijd om het kamerdebat helemaal te volgen.
Wat ik wel hoorde liet me schateren:
"Het is aan de kamer of ze de weelde van een minderheidskabinet kan dragen". (Verhagen)

Ehhh.....

Welke weelde?

Is dat nou calvinisme: ongewenst en ingewikkeld tot een weelde bestempelen?   Geen reacties | ¶

» Chambres d'Hotel III

De ontlading

De luid hoorbare vreugdeuitbarsting achter de schermen na het applaus was de extra toegift van vanavond.
Het zat er op, ze hadden het eind gehaald.
Tot wanhoop aan toe geoefend, alles gegeven, drie keer anders.
Drie keer ander publiek
Twee verschillende theaters
Drie keer verschillende dynamiek.
En op veel onderdelen drie keer andere interpretaties.
Er zijn scenes die ik geen één keer hetzelfde heb zien spelen.
Vanavond de laatste kans en iedereen die voor zichzelf iets toch net wat anders wilde doen dan de avonden daarvoor.
Het laatste beetje energie spatte er uit.
Ik genoot enorm.

Dinsdag de certificaatuitreiking, dan horen ze na het rapport van de vakjury of ze geslaagd zijn.
Voor mij zijn ze het al.
Wat hebben die kids veel geleerd in die 4 jaar theater en dans klas.
Niet alleen het spel. de improvisatie en de theorie, maar ook nog eens het vermogen om onder hoogspanning krisitisch te blijven kijken, te durven veranderen en te blijven gaan.
Tot na het slotapplaus, het in ontvangst nemen van felicitaties en complimenten (ook niet voor iedereen even makkelijk) en daarna weer rustig terug om alle decorstukken uit het theater te verwijderen.

Daarna kan het pas echt los.

Ik verwacht Mick dan ook voorlopig nog niet thuis.

  Geen reacties | ¶

» Chambres d'Hotel II

.......zij danst door ramen en muren ......en door de lange lankmoedige dag........

Een intrigerende zin in stukjes geprojecteerd op een serene en mooie diavoorstelling in het decor.
Ondertussen dansen de drie jonge vrouwen van de dansklas een moderne dans

De openingsscene van Chambres d'Hotel.
Ik oefen, maar mijn interface voor dans werkt niet optimaal.
Zoals ik soms bij een schilderij toch echt naar de titel kijk om in ieder geval een beginnetje te hebben voor mijn kijkrichting, zo denk ik bij dans toch regelmatig van alles te missen als ik het niet begrijp.

In een poging er beter grip op te krijgen vroeg ik een van de danseressen na afloop wat het russische zinnetje had betekend dat zij tijdens de dans had uitgesproken.
Zij stond op het punt om me die clou te geven toen ze werd onderbroken door zoon Mick.
"Nee mam, dat moet je zelf uitzoeken. Jij moet het betekenis geven. Je komt alle drie de keren, dus na de laatste keer vragen we jou wel wat je denkt dat het betekent".
Oops.

Dus zat ik vanavond extra alert naar de scene te kijken.
Gelukkig heb ik nog één avond.

Vanavond was weer een heel andere avond dan gisteren.
Tot voor gisteravond aarzelden de spelers en moesten ze het eerst nog maar eens zien gebeuren.
Dat het kon en dat zij het konden hebben ze gisteren ervaren.
Vanuit dat gegeven was er vanavond weer een hele andere dynamiek.

Ik genoot weer: zag verschillen, merkte een andere sfeer en zit me nog steeds te verbazen over het feit dat mijn zoon naast acteren ook nog de kunst van het dansen ten toon spreid.
Daar had hij nooit iets over verteld.   Geen reacties | ¶

» Candid Camera

Donderdag een lunchafspraak met Jason en zijn onbekende vrienden.
Zij op interrail in Europa.
Dat is heel wat anders dan de ski vakantie waar wij nu al twee jaar samen met zijn ouders in de hotelbar met Jason's gitaarspel en ons muzikaal enthousiasme de optredens van de muzikanten tot een feest weten te maken.

Mailcontact van ouders naar ouders en ja wij zouden elkaar treffen.
Zij aan het begin van een lowbudget maand touren.

Dus nodigde ik ze maar uit voor de lunch met vier net wel/geen 18jarigen bij het Filmmuseum. Ze hadden maar kort in Amsterdam en het Vondelpark moet je dan wel gezien hebben.

Werden ze toch overvallen door een reportageploeg van het meisjesblad Girls.
Of ze op de foto wilden en één simpele vraag wilden beantwoorden.
Reizen is avontuur en na een heftige aarzeling zeiden ze ja:

"wat vind je fysiek het mooist aan jezelf en waarom?"

Pfff wat een rotstreek, zeker op die leeftijd.
Het antwoord kwam niet helemaal spontaan en zo'n simpele vraag vonden ze het niet.
Om het toch een mooie reisherinnering te laten zijn troggelde ik de ploeg de belofte af dat ze de foto's per email toegestuurd zouden krijgen en ik beloofde het betreffende blad voor ze te scannen en ze het toe te sturen.

Voor de zekerheid wilde ze toch nog wel even weten "you did not set us up did you? or is it always like this in Amsterdam?"

's Avonds kreeg ik vanuit de trein naar Keulen een smsje dat ze het toch wel heel erg leuk hadden gevonden en dat het Heinekenmuseum ook helemaal te gek was geweest.

En zo maakte het Vondelpark zijn zoveelste onuitwisbare indruk, met dank aan Girls deze keer.   Geen reacties | ¶

» De paarse krokodil Woensdag was ik weer eens even op het stadhuis.

Vroeger soms wel 4 keer per week, maar nu was het bijna een uitje.
Net als vroeger iets te vroeg, dan kiezen tussen rondje Waterlooplein of even op een bankje aan de Amstel zitten.

Ik rookte een sigaretje en keek uit over de Amstel.
In het opstaan trok iets mijn aandacht bij het stadhuis.

Ergens in een van de vensterbanken zag ik een groot ding staan.
Bij nadere inspectie bleek het een paarse krokodil.

Ik schoot in de lach: "We, o nee ze ('t is nog even wennen) hebben het begrepen".

Ik was op het stadhuis voor een evaluatiebijeenkomst van het samenwerkingsproject tussen de UvA en de gemeente Amsterdam.
Dat ik genoot heeft iedereen kunnen volgen: terug naar de collegebankjes en een mooie manier om geleidelijk uit mijn functie te groeien.
Ook de andere aanwezigen waren positief en al pratende onstonden er veel suggesties om een volgend project nog meer dan deze keer al in het teken van samen leren en kennisdelen te laten staan.

Als we echt slim worden, dan kunnen die paarse krokodillen wel inpakken.   Geen reacties | ¶

» Chambres d'Hotel

Ik ben niet objectief.
Een gewaarschuwd lezer telt voor twee.
Nou had ik gelukkig al eerder geschreven dat ik niet voor recensent in de wieg gelegd ben, maar toch.

Vanavond was ik aanwezig bij de première van Chambres d'Hotel, de eindvoorstelling van de produktieklas van het Amsterdams Lyceum.
Zoon Mick doet mee.

Afgezien van een af theater en dansprodukt dat de leerlingen drie dagen lang neerzetten, is de voorstelling ook hun "eindexamen" voor de theater en dansopleiding binnen het Amsterdams Lyceum en zijn ze pas geslaagd als de mysterie vakjury het teken geeft.

Na tijden lang zicht op afstand over hoe het creatieve en het oefenproces aan je vreet, vanavond het resultaat.

In een steeds heter wordend van Ostade Theater, speelden de leerlingen alle aarzelingen, uitputting en wamhoop uit hun lijf.
Een voorstelling die er stond.
Als je beter wist ging er vast best wel wat fout, de vele scenewisselingen gingen ongetwijfeld niet helemaal zoals gepland.
Dit stukje publiek vroeg zich gaande de avond steeds meer af waar zoonlief zich nu zo druk om gemaakt had.
Het aloude principe van "hoe slechter de generale, hoe beter de voorstelling" leek hier extreem opgeld te doen.
Na 4 jaar voorstellingen bezoeken weet ik elke keer weer dat dit anders is dan de reguliere schooltoneelvoorstelling, maar ik laat me elke keer weer verbazen en ontroeren door de grote hoeveelheid creativiteit, expressie en discipline die er uit die kids komt.

De trubbels krijg je achter de schermen wel vaag mee, maar het resultaat is verbluffend.

Extra leuk was het om op toneel een halve huisraad en garderobe als die van jezelf langs te zien komen "he daar gaat mijn koffer, verrek dat is mijn broek".
Stuk voor stuk zetten de spelers en de dansers iets neer waar ik ronduit opgetogen over was.
Bevooroordeeld of niet, ik zie de volgende twee voorstellingen ook en ben benieuwd of ik na de eerste be- en verwondering ook nog de objectieve verschillen tussen de voorstellingen kan zien.

  Geen reacties | ¶

» Gefeliciteerd Voor de tweede keer dit WK was ik op zoek naar "gefeliciteerd" in het Italiaans.
Eerder had ik het al gevonden om de blije en zingende italiaanse toeristen te feliciteren.
Ik vergat het alleen weer net zo hard.

Vanochtend toch onze italiaans restaurantbuurman gefeliciteerd die gisteravond in een vlaag van voetbalkoorts zijn zaak dichtgooide om met landgenoten voetbal te gaan kijken.
Daar heeft hij goed aan gedaan. Op de Overtoom viel om 5 voor negen de stroom uit. Hij heeft zichzelf ruim een half uur handenwringend wachten op de terugkomst van de stroom bespaard. Minder fortuinlijk waren de bezoekers van de café's met groot scherm.

"Als ze winnen, ga ik naar Berlijn".
We gaan de verhalen horen.   drie reacties | ¶

» Tropisch schoolreisje met record ijsverkoop

Hij zat achter glas in de zon, eerdere foto's van schoolreisjes waren toch echt beter

3 bussen vol kinderen tussen de 6 en 9 jaar op schoolreisje tijdens een hittegolf:
volledig ingesmeerd, petten op, bevroren flesjes water mee.
Op naar het Archeon dat voor de gelegenheid maar wel even van te voren gebeld was met de vraag welke verkoelingsmogelijkheden ze hadden.
De Romeinse baden bleken voor deze gelegenheid nog goed dienst te kunnen doen.

Leuk voor de ouders dat juist dinsdag alle kranten melding maakten van het hoge percentage onveilige schoolreisjesbussen.
Bepaald geen geruststellende gedachte.
Wel extra blij dus als ze weer veilig terug zijn.

De winkel op de hoek verkocht vlak voor en na aankomst ongetwijfeld zijn het hoogste aantal ijsjes dat hij ooit had in korte tijd had omgezet aan in de hitte wachtende ouders en met paarse hoofden teruggekomen kinderen.

Ondanks de hitte hadden veel kinderen het over het leukste schoolreisje ooit.

Daarna zat er weinig activiteit meer in: koude douche en met de ven voor de televisie hangen.   Geen reacties | ¶

» Hete zomer, koude douche Ga ik toch vol voor de Linkse Lente, dat betekent nietdat je dan een snikhete zomer wilt met uizicht op niet meer dan een uitgekleed Balkenende III in het najaar.
Toch geniet ik met de zweetdruppeltjes op mijn hoofd van de persberichtenmailinglist van GroenLinks:

Halsema roept Weisglas tot de orde

3 juli 2006

GroenLinks vindt het onterecht dat Frans Weisglas, als Kamervoorzitter, de val van het kabinet "bizar" noemt en de openhartige zin van de Premier probeert te realtiveren als een ongelukje uit vermoeidheid. Achter ieder incident dat tot een kabinetsval leidt schuilt immers een waslijst van politieke en persoonlijke spanningen. Vandaar de volgende vragen aan de kamervoorzitter.

Schriftelijke vragen van het lid Halsema (GroenLinks) aan de Voorzitter van de Kamer over zijn beoordeling van de val van Balkenende II, d.d. 3 juli 2006.

1. Is het juist dat de woorden in uw weeklog op de website van de Kamer geschreven worden als Kamervoorzitter en niet als VVD-politicus?

2. Was het niet beter geweest, juist vanwege de unieke rol die u zelf tijdens het debat speelde, om enige terughoudendheid te betrachten bij uw uitlatingen over het debat en de val van het kabinet?

3. Want ontstaat nu niet ten onrechte de indruk dat u namens de Kamer concludeert dat de val van het kabinet "bizar" is? U weet toch dat het in Nederland vrijwel altijd zo is, dat achter het incident dat leidt tot de val van een kabinet, een waslijst van politieke en persoonlijke spanningen in een coalitie schuilgaat?

4. Ook uw analyse dat het "erg slecht" is om te debatteren in de nacht roept vragen op. U weet dat de cruciale zin van de premier, die u aan vermoeidheid wijdt, een meerderheid van de Kamer in het verkeerde keelgat schoot. Veel fracties waren van mening nu eindelijk de waarheid gehoord te hebben. Is het dan niet heel onverstandig om vervolgens als Kamervoorzitter daar publiekelijk stelling in te nemen?

5. Want wat betekent dit? Zegt u nu namens de Kamer dat de premier door vermoeidheid vergat te liegen? Of dat de Kamer door vermoeidheid niet kon of wilde luisteren naar de poging van de premier zijn woorden "in de juiste context" te plaatsen?

6. Bent u bereid te erkennen dat uw interventies eerder een bijdrage leveren aan het "gedoe" in Den Haag dan daarop een zinvolle correctie zijn?

Het hoofd koel, het hart warm en vast een airco ergens ten burele van de Tweede Kamer.
Een weblog in de politiek blijft ingewikkeld.   Geen reacties | ¶

» Amsterdam-Nederland

Ik hoorde en zag de spotjes: "Ben jij ook zo verliefd op Amsterdam, Houd je ook zo van deze stad, Kom dan op de eerste Amsterdamdag".
Ik kwalificeer als doelgroep, maar was niet in Amsterdam.
Jammer.

Om het goed te maken deed Nederland een reclamespotje voor zichzelf zonder ondertiteling.

Met uitzicht op koeien, gras, riet, strak blauwe lucht, scherende meeuwen, kabbelend water en hier en daar zelfs een Rembrandt maakte ons land met Friesland even overtuigende reclame voor zichzelf.
Wat kan ons land toch mooi zijn.

  Geen reacties | ¶

» Echt Lotte Dochter Lotte heeft vakantiewerk. Bij de klantenservice van de HEMA. Service, retouraankopen en de foto's. Ik vind dat wel heel echt, een dochter die bij de HEMA werkt. Morgen koopt ze samen met mij een verjaardagstaart voor haar 16e verjaardag, zij krijgt korting. Als ik haar even op kom zoeken, staat ze met rollen negatieven in haar hand, die laat ze op eten door een machine, terwijl ze met een half oog naar het apparaat kijkt waar foto's uitspugen: heel veel babyfoto's schijnt het. De vakantie is ook nog niet ver genoeg om de hausse aan vakantiefoto's te kunnen verwachten. De klant die van de week zijn kant en klare fotocamera kwam inleveren, legde ze uit hoe het nou zat met van negatief naar foto. "Ik heb dat bij natuurkunde gehad, dus weet hoe het werkt, die klant vond dat best heel vet". Echt Hema. Echt Lotte. Echte klantenservice.

  Geen reacties | ¶

» Amsterdam onbewolkt writers block Na een lange mooie en gezellige avond op een prachtig amsterdams dakterras, een nachtelijk fietstochtje door koeler wordend amsterdam, is het vandaag even moeilijk om inspirerende tekst op mijn beeldscherm te krijgen.
Ik spoor mijzelf aan.
De temperatuur in mijn kamer maakt zelfs het gefrustreerd zuchten onaantrekkelijk.
Het beelschermvel blijft wit en wat er wel op verschijnt wordt genadeloos te licht bevonden en gewist.
Kijk ondertussen hoopvol naar mijn tenen met een vriendelijk verzoek of de inspiratie zich van daaruit naar boven zou willen werken.....
Het blijft stil.
Ik laat het scherm maar even voor wat het is en probeer mijn tenen om te kopen door ze even een koel voetenbadje aan te bieden.   een reactie | ¶

» Albums Wanneer men veel vriendinnen heeft,
En ook veel lieve vrinden,
Dan krijgt men dikwijls een portret
Van een van die beminden.

En eindlijk heeft men er zóóveel
Dat 't vraag wordt: Wáár ze bergen?
Want elk weer in een lijst te doen,
Dat is niet om te vergen.

Gelukkig, dat er Albums zijn,
Waarbij geweldig dikken,
Die kunnen licht een heelen berg
Van vriendentronies slikken.


François HaverSchmidt (1835-1894)
uit: Verzamelde gedichten in handschrift (1993)

Al jaren krijg ik elke ochtend een gedicht in mijn emailbox vanuit het Laurens Jz. Coster, een vrijwilligersproject met de bedoeling zoveel mogelijk Nederlandstalige literatuur gratis via Internet ter beschikking te stellen.

Een digitaal handvat om de dag met een lach te kunnen beginnen.
Ik lees ze niet altijd, maar geniet er toch regelmatig van.

Deze vond ik wel heel actueel nadat ik gisteravond in de 4e ronde weer aan het selecteren geweest was welke foto's van mijn afscheidsreceptie afgedrukt moesten gaan worden en het kiezen steeds moeilijker werd.

Gelukkig heb ik een geweldig dikken digitaal Album dat een heelen berg gezichten kan slikken.   Geen reacties | ¶

» Mam, waarom doen ze niets? "Weet je wat ik niet snap, mam?
Als een land mensen dood maakt, waarom doen de andere landen dan niets"?

Je zal maar kind zijn en verwachten dat je ouders daar een antwoord op hebben.

Ik vond zelf dat ik niet zo heel erg ver kwam met mijn antwoord.

Ik probeerde nog iets uit te leggen over hoe de andere landen er tegen aan konden kijken en dat ze het daar onderling niet over eens waren. Dat ze het ook niet allemaal eens zijn over wiens schuld het nu is ("weet je meestal doen ze alle twee wel iets fout, maar slaat de ene veel gemener terug dan de andere"), dat ze bang zijn om partij te kiezen, dat het voor sommigen beter was om even af te wachten en daarna pas foei te zeggen.

Hoe meer ik uitlegde, hoe minder ik het zelf begreep.

Ondertussen verhalen in de krant over hoe erbarmelijk de vlucht Libanon uit was.
't lijkt me verschrikkelijk, maar ondertussen zitten er in Libanon en Israel mensen in gevaar en te wachten tot het diplomatieke getouwtrek is afgelopen en die niet weten of ze tegen die tijd nog leven.
De mensen die dat principe aan kinderen moeten gaan uitleggen, hebben nog heel wat meer werk aan de winkel.   Geen reacties | ¶

» Visjes Mijn stukje schreef zich in het zwembad vandaag.

De man in de baan naast mij had jaloersmakende features.

Hij had een beduidend mooiere borstcrawl dan ik.
Zijn lijf leek op zicht het zwemmen nog net iets minder nodig te hebben dan het mijne.
Maar bovenal had hij ..... een zwembril met muziek!

Ik kon het me meteen al helemaal voorstellen.

Something in the way she moves......
Armslag
Attracks me like no other lover......
Beenslag

Of wat dan ook.

Ik zong veel in mijn hoofd de rest van de dag en probeerde me het zwemritme er bij voor te stellen.

Hier ga ik een tijdje over dromen en vast een lijstje maken van muziek waar je lekker in kunt zwemmen.

Ëén is al zeker: Vicious van Lou Reed.
Sinds ik dat een keer door Raymond van het Groenewoud heb horen vertolken en hij het uitsprak als Visjes, zie ik ze zwemmen bij dat nummer.

Of het ooit wat wordt, weet ik niet 128 MB muziek voor de prijs van een Ipod is wel heftig.
Dat het opvalt wel duidelijk.   een reactie | ¶

» Wacht u voor de hond

Wat kan een mens toch volstrekt mallotige dingen vinden.

Ik was op zoek naar een woordenboekje Nederlands-Frans en vice versa voor de PDA.   Geen reacties | ¶

» niet verdampt Ik ben nog niet verdampt hoor.
Het mooie weer houdt mij alleen al dagen van de PC.
Onderweg van dakterras naar de computer verdampen veel gedachten weer snel.
Een klein stukje vanaf het dakterras op de Treo, meer is er even niet.
De rest blijft opgeslagen in het cache geheugen als dat niet oververhit raakt.   Geen reacties | ¶

» Lichaamstaal in beweging Vaste prik:
Na elke 5 baantjes zwemmen, slinger ik mijn benen over de rand van het zwembad om mijn buikspieren aan het werk te zetten.
15 keer recht omhoog, 15 keer links, 15 keer rechts en nog maar eens 15 keer recht door het midden.
Ondertussen al lang een bekend verschijnsel in het zwembad.
De langslopende sportinstructeur zwaait altijd vrolijk door de glaswand als hij mij ziet ploeteren en ik weet altijd nog wel een handje op te richten om terug te zwaaien.

Terwijl ik mij weers eens in een schuine linkse bocht wrong, bleef gisteren opeens de mevrouw in de baan naast mij aan de kant hangen en keek mij doordringend aan.
Nou heb ik me nog nooit afgevraagd hoe ik er op zo'n moment voor de buitenwereld uitzag, maar zó vreemd kon het toch niet zijn.

"O, nou snap ik het" zei ze na een tijdje "u doet een oefening".

"Ik dacht dat u probeerde mij iets duidelijk te maken".   Geen reacties | ¶

» Dakterras Erg mooi weer.
Alle kinderen die over moesten, zijn over.
De diverse vakanties met kampen nog net niet begonnen.
Wij brachten het weekend dus eindelijk weer met z'n allen door op ons dakterras, geen nieuws van buiten, maar wel heel erg geslaagd.   Geen reacties | ¶

» Fietsen op de stoep en binnen de poort De vader mopperde toen hij bij de ingang van de schoolpoort netniet/net wel ondersteboven gefietst werd door een ouder die de poort uit kwam.
Een dagelijkse ergernis en het aller allerdaagste voorbeeld van hoe moeilijk het is om normen en waarden in stand te houden:

Fietsen binnen de poort is verboden
Fietsen op de stoep ook
Toch zie je dagelijks ouders de stoep op crossen.

Als je je als ouder voor de school van je kind al niet aan de regels kunt houden, twerwijl de zin van de regels hier ook nog op zijn allerduidelijks is, niemand ziet zijn eigen kind graag onderuitgefietst, hoe moet het dan verder.

Het verval van de regel gaat snel: veel kinderen fietsen wel vanaf de straat de stoep op en de poort binnen, gedurende het schooljaar neemt dat toe en zie je ouders volgen.
Je kind zeggen dat het niet mag wordt moeilijker als zichtbaar iedereen het doet, maar toch gaat het hier al mis.
Ik stap keurig af voor de stoep, fiets nooit binnen de poort en zie met enige regelmaat mijn kind dat wel doen.
Ik heb het geprobeerd aan het begin van het jaar, maar het eerlijk gezegd ook opgegeven bij het zien van zoveel andere fietsende kinderen.

De ouder in overtreding voelde zich aangesproken en bedacht zoals dat vaak gaat bij mensen die zich aangesporeken voelen een flutexcuus waar hij vervolgens zelf heftig in ging geloven: "als ik naast mijn fiets had gelopen was ik twee keer zo breed geweest en had je nog meer last van me gehad".

Ik snaptde de boze vader volkomen, het is mij ook een doorn in het oog.
Je aan de regels houden lijkt zelfs in een volstrekt logische omgeving toch minder makkelijk dan je denkt.
Waarschijnlijk is dit vergrijp toch alleen maar weer in te dammen door de ouders aan het begin van het schooljaar een aparte brief via hun kinderen mee te geven waarin de regel en het belang ervan nog maar weer eens uitgelegd wordt en het de kinderen ook maar weer eens uit te leggen ("en het ergste is dat als jullie het doen, jullie verstandige ouders opeens ook weer gaan denken dat het normaal is om op de stoep en binnen de poort te fietsen)".
Ik zal volgende week aanbieden die brief alvast te schrijven.
En zal de laatste week van dit schooljaar mijn kind ook weer van zijn fiets af manen.

De boze vader had een veel villeinere en misschien nog wel effectievere maatregel: we moeten gewoon een aantal ochtenden de politie vragen hier te beboeten.
Ik hoop stiekum toch dat het aanspreken op het collectieve verantwoordelijkheidsgevoel weer voor in ieder geval een half jaartje werkt   Geen reacties | ¶

» Het felbegeerde certificaat, Chambres d'Hotel Finale

Dinsdagmiddag zat ik in de aula van het Amsterdams Lyceum.
Ik deelde mee in de spanning van de produktieklassers van Toneel en Dans.
Nu zou het juryrapport naar buiten komen, nu zouden ze weten of ze het felbegeerde certificaat gehaald hadden.
De spanning was van sommige gezichten wit weggetrokken goed af te lezen.

De rector meldde nog dat het hem niet nog niet half lukte om met aardse zaken als overgang, proefwerken en examens een spanning te gereneren als die voor de certificaatuitreiking van de produktieklassen.

De zeskoppige jury had de taak niet licht genomen: meerdere voorstellingen gezien, een oordeel over het totaal het team en een bijzonder uitgebreid oordeel per speler.

De citaten uit het juryrapport waren soms ware poezië op zichzelf: vanuit de emotie in beweging komen en niet uit de beweging hopen dat de emotie wel volgt, je stem houdt je buiten je lichaam....

Met een setting die in Idols niet had misstaan luisterden de kandidaten naar het oordeel van de jury waar ze bij de meest scherpe passages vaak nog het meeest instemmend zaten te knikken (ook dat hebben ze geleerd).
Na het rapport met de individuele jurycijfers, moest je tijdens de spanning nog rekenen ook.
Na lezing van het eindcijfer een ovationeel applaus en een groespyell die niet deed vermoeden dat ze hun stemmen al drie avonden lang tot het uiterste hadden gegeven.
De ontlading was steeds zo heftig, dat ik nog slik bij het schrijven.

Wat een kanjers, wat een kans, wat een opleiding.   Geen reacties | ¶

» Correspondentie "Mam, wat is correspondentie?"

Altijd op zoek naar een moeilijk raadwoord voor het Galgje dat ze op vrijdag in de klas spelen zat correspondenievriend in zijn hoofd.


"Oh maar dat is net als chatten of mailen!"

"Dat kan natuurlijk ook op papier".   een reactie | ¶

» Bos en Lommerplein Het zal je maar gebeuren:

je hebt net een huis gekocht, gehuurd... en opeens moet je er uit.
je hebt een marktkraam en je kan er niet meer bij
je hebt een winkel, betaalt je personeel en van wat er over blijft doe je 's avonds je boodschappen

je had een droom als stadsdeel en gaf met het nieuwe stadshart bewoners het vertrouwen dat je voor ze werkte, dat het stadsdeel in de lift zat en dat dit het begin was van nog veel meer vernieuwing

Een drama, voor iedereen.

Alle mensen die nu niet weten waar ze aan toe zijn voorop.
Ik hoop dat ze snel zekerheid hebben.
Van wat ik zag op TV, had ik bewonerdering voor de reacties van de getroffenen, maar ook voor het crisismanagement van de gemeente en het feit dat de diverse verantwoordelijke partijen zich door één iemand lieten vertegenwoordigen.

Dat doet niets af aan het feit dat iedereen het liefst nu zou willen weten waar hij/zij aan toe is en dat dat waarschijnlijk niet lukt.

De analyse dat dit kan ontstaan door het feit dat er "teveel eindverantwoordelijken over te kleine stukjes" zijn, bevreemd mij niet en ik ben heel benieuwd of er aan de hand van een aantal voorbeelden tot een andere handelswijze gekomen gaat worden. Want als dit een gevolg zou zijn van versnippering, dan wil je daar natuurlijk snel maatregelen opnemen.

Bij de opening van het nieuwe Bos en Lommerplein was ik aanwezig.
Ik zag de trots van iedereen bewoners, winkeliers, het stadsdeel, de burgemeester.
Ik weet van mijn oude collega's dat het Bos en Lommerplein voor hen het symbool is/was voor de ambitie waarme ze dingen beter wilde maken in Bos en Lommer voor de bewoners.

Dat dit nu juist hier gebeurt, is diep triest.
Ik heb het erg te doen met iedereen die hier door getroffen wordt.   Geen reacties | ¶

» TV Eigenlijk kijk ik 's avondsbijna geen TV.
Een strak regime: Journaal en AT5, knop uit en aan de slag. Soms Nova, maar daar blijft het bij.

Zo heel af en toe, gaat mijn hand niet op tijd naar de knop.
Dan ga ik even zappen.

Stom.

Als ik dan blijf kijken, kijk ik naar alles.

Blijf ik rustig één uur kijken naar ongeacht welke rotzooi.
En als ik blijf hangen dan weet ik het al:
Okay, drie keer reclame en ze krijgen elkaar toch wel vlak voor het eind.

Ik ben blij dat ik nooit kijk.
En zo heel af en toe.....laat ik me gewoon even voeden met junk food.   Geen reacties | ¶

» De poule

"Mam, ik had het als enige van de klas goed, nu mag ik uitdelen".
Morgen in alle vroegte mini pizza'tjes bakken dus.   Geen reacties | ¶

» Marmotte 2006

Terwijl de tour weer tourde en weer een topper verloor, tourde Marco zijn eigen tour.
De Marmotte, een populair en zeer zwaar rondje met 4 cols waaronder de Alpe 'd Huez.
De dranghekken voor de touretappe van de Tour staan er al in Alpe d'Huez omdat die volgende week door amateurs vast even voor gereden wordt.

Dankzij de sms bij de rustposten volgde ik zijn hele dag, het eerste sms'je om 7 uur wekte me zelfs: "wachten voor de start, Willem ingehaald, Pas dicht want ongeluk gebeurd, wachten, klapband, ben nu aan de voet van de Alpe 'dHuez, Arrivé".

Zojuist telefonisch contact waarbij de krachtsinspanning aan het kuchje uit de longen nog goed te horen was.
De klapband leverde een oponthoud bij de plaatselijke fietsenmaker op, die gelukkig zijn lunchpauze nog wel even uit wilde stellen, hoe anders als bij de tour waar de materiaalwagen gewoon langszij komt rijden.

De beklimming van de Alpe d'Huez leefde ik in gedachten mee.
Na 72 uur op de top twee jaar geleden bij de tijdrit in de Tour de France en een paar keer achter de fietser aanrijden, hoef ik mijn ogen maar dicht te doen om de bochten en het overzichtspunt van boven voor ogen te zien.   Geen reacties | ¶

» Amsterdamse cultuurring

Een paar weken geleden was ik op het feestje voor Fabchannel vanwege de behaalde Webby Award.
Vol trots meldde Fabchannel daar dat er mooie en concrete plannen waren voor het uitbreiden van het Fabchannelconcept en de Fabplayer naar andere culturele instellingen in Amsterdam.
In het fluistercircuit hoorde ik hele mooie denkbare voorbeelden langskomen die ik helemaal zie zitten.

Dat kon omdat ze samen met bezig waren geweest om geslaagde praktijkprojecten voor het vervolg uit te denken. En dat kon alleen maar omdat ze met die instellingen al sinds een tijdje bezig waren met de aanleg van glasvezel. Ook de gemeente steunde dit in het kader van HERMEZ (Het Economisch Resultaat Moet er Zijn).

Nou lees ik vandaag tot mijn verbazing in het Parool en op het internet dat de NOB precies hetzelfde gaat doen.

Ehh, krijgen we dan twee glasvezelringen?

Dubbelgebonden bindt beter, maar dat lijkt me toch overdreven.

Heb ik gemist dat dit met de NOB zou gaan gebeuren?
Of hebben die het slimme initiatief gewoon geannexeerd?

Dat de NOB dit wil gaan doen is overigens volstrekt begrijpelijk en getuigt van een vooruitziende blik op hoe de publieke omroep haar meerwaarde kan blijven bewijzen: de erkenning van de waarde van wat er zich binnen al die cultuurinstellingen aan content bevind die via internet of TV ontsloten kan worden, komt echt niet te vroeg.
Daarnaast heel praktisch waarom straalwageren als je ook glasvezelen kunt en je cameraploegen thuis kunt laten.

Als initiatiefnemer zou ik de pest in hebben dat iets waar je al zolang aan werkt opeens onder andere naam in de krant staat.

Ben best heel benieuwd hoe dit zit.   een reactie | ¶

» De weelde Weer te weinig tijd om het kamerdebat helemaal te volgen.
Wat ik wel hoorde liet me schateren:
"Het is aan de kamer of ze de weelde van een minderheidskabinet kan dragen". (Verhagen)

Ehhh.....

Welke weelde?

Is dat nou calvinisme: ongewenst en ingewikkeld tot een weelde bestempelen?   Geen reacties | ¶

» Chambres d'Hotel III

De ontlading

De luid hoorbare vreugdeuitbarsting achter de schermen na het applaus was de extra toegift van vanavond.
Het zat er op, ze hadden het eind gehaald.
Tot wanhoop aan toe geoefend, alles gegeven, drie keer anders.
Drie keer ander publiek
Twee verschillende theaters
Drie keer verschillende dynamiek.
En op veel onderdelen drie keer andere interpretaties.
Er zijn scenes die ik geen één keer hetzelfde heb zien spelen.
Vanavond de laatste kans en iedereen die voor zichzelf iets toch net wat anders wilde doen dan de avonden daarvoor.
Het laatste beetje energie spatte er uit.
Ik genoot enorm.

Dinsdag de certificaatuitreiking, dan horen ze na het rapport van de vakjury of ze geslaagd zijn.
Voor mij zijn ze het al.
Wat hebben die kids veel geleerd in die 4 jaar theater en dans klas.
Niet alleen het spel. de improvisatie en de theorie, maar ook nog eens het vermogen om onder hoogspanning krisitisch te blijven kijken, te durven veranderen en te blijven gaan.
Tot na het slotapplaus, het in ontvangst nemen van felicitaties en complimenten (ook niet voor iedereen even makkelijk) en daarna weer rustig terug om alle decorstukken uit het theater te verwijderen.

Daarna kan het pas echt los.

Ik verwacht Mick dan ook voorlopig nog niet thuis.

  Geen reacties | ¶

» Chambres d'Hotel II

.......zij danst door ramen en muren ......en door de lange lankmoedige dag........

Een intrigerende zin in stukjes geprojecteerd op een serene en mooie diavoorstelling in het decor.
Ondertussen dansen de drie jonge vrouwen van de dansklas een moderne dans

De openingsscene van Chambres d'Hotel.
Ik oefen, maar mijn interface voor dans werkt niet optimaal.
Zoals ik soms bij een schilderij toch echt naar de titel kijk om in ieder geval een beginnetje te hebben voor mijn kijkrichting, zo denk ik bij dans toch regelmatig van alles te missen als ik het niet begrijp.

In een poging er beter grip op te krijgen vroeg ik een van de danseressen na afloop wat het russische zinnetje had betekend dat zij tijdens de dans had uitgesproken.
Zij stond op het punt om me die clou te geven toen ze werd onderbroken door zoon Mick.
"Nee mam, dat moet je zelf uitzoeken. Jij moet het betekenis geven. Je komt alle drie de keren, dus na de laatste keer vragen we jou wel wat je denkt dat het betekent".
Oops.

Dus zat ik vanavond extra alert naar de scene te kijken.
Gelukkig heb ik nog één avond.

Vanavond was weer een heel andere avond dan gisteren.
Tot voor gisteravond aarzelden de spelers en moesten ze het eerst nog maar eens zien gebeuren.
Dat het kon en dat zij het konden hebben ze gisteren ervaren.
Vanuit dat gegeven was er vanavond weer een hele andere dynamiek.

Ik genoot weer: zag verschillen, merkte een andere sfeer en zit me nog steeds te verbazen over het feit dat mijn zoon naast acteren ook nog de kunst van het dansen ten toon spreid.
Daar had hij nooit iets over verteld.   Geen reacties | ¶

» Candid Camera

Donderdag een lunchafspraak met Jason en zijn onbekende vrienden.
Zij op interrail in Europa.
Dat is heel wat anders dan de ski vakantie waar wij nu al twee jaar samen met zijn ouders in de hotelbar met Jason's gitaarspel en ons muzikaal enthousiasme de optredens van de muzikanten tot een feest weten te maken.

Mailcontact van ouders naar ouders en ja wij zouden elkaar treffen.
Zij aan het begin van een lowbudget maand touren.

Dus nodigde ik ze maar uit voor de lunch met vier net wel/geen 18jarigen bij het Filmmuseum. Ze hadden maar kort in Amsterdam en het Vondelpark moet je dan wel gezien hebben.

Werden ze toch overvallen door een reportageploeg van het meisjesblad Girls.
Of ze op de foto wilden en één simpele vraag wilden beantwoorden.
Reizen is avontuur en na een heftige aarzeling zeiden ze ja:

"wat vind je fysiek het mooist aan jezelf en waarom?"

Pfff wat een rotstreek, zeker op die leeftijd.
Het antwoord kwam niet helemaal spontaan en zo'n simpele vraag vonden ze het niet.
Om het toch een mooie reisherinnering te laten zijn troggelde ik de ploeg de belofte af dat ze de foto's per email toegestuurd zouden krijgen en ik beloofde het betreffende blad voor ze te scannen en ze het toe te sturen.

Voor de zekerheid wilde ze toch nog wel even weten "you did not set us up did you? or is it always like this in Amsterdam?"

's Avonds kreeg ik vanuit de trein naar Keulen een smsje dat ze het toch wel heel erg leuk hadden gevonden en dat het Heinekenmuseum ook helemaal te gek was geweest.

En zo maakte het Vondelpark zijn zoveelste onuitwisbare indruk, met dank aan Girls deze keer.   Geen reacties | ¶

» De paarse krokodil Woensdag was ik weer eens even op het stadhuis.

Vroeger soms wel 4 keer per week, maar nu was het bijna een uitje.
Net als vroeger iets te vroeg, dan kiezen tussen rondje Waterlooplein of even op een bankje aan de Amstel zitten.

Ik rookte een sigaretje en keek uit over de Amstel.
In het opstaan trok iets mijn aandacht bij het stadhuis.

Ergens in een van de vensterbanken zag ik een groot ding staan.
Bij nadere inspectie bleek het een paarse krokodil.

Ik schoot in de lach: "We, o nee ze ('t is nog even wennen) hebben het begrepen".

Ik was op het stadhuis voor een evaluatiebijeenkomst van het samenwerkingsproject tussen de UvA en de gemeente Amsterdam.
Dat ik genoot heeft iedereen kunnen volgen: terug naar de collegebankjes en een mooie manier om geleidelijk uit mijn functie te groeien.
Ook de andere aanwezigen waren positief en al pratende onstonden er veel suggesties om een volgend project nog meer dan deze keer al in het teken van samen leren en kennisdelen te laten staan.

Als we echt slim worden, dan kunnen die paarse krokodillen wel inpakken.   Geen reacties | ¶

» Chambres d'Hotel

Ik ben niet objectief.
Een gewaarschuwd lezer telt voor twee.
Nou had ik gelukkig al eerder geschreven dat ik niet voor recensent in de wieg gelegd ben, maar toch.

Vanavond was ik aanwezig bij de première van Chambres d'Hotel, de eindvoorstelling van de produktieklas van het Amsterdams Lyceum.
Zoon Mick doet mee.

Afgezien van een af theater en dansprodukt dat de leerlingen drie dagen lang neerzetten, is de voorstelling ook hun "eindexamen" voor de theater en dansopleiding binnen het Amsterdams Lyceum en zijn ze pas geslaagd als de mysterie vakjury het teken geeft.

Na tijden lang zicht op afstand over hoe het creatieve en het oefenproces aan je vreet, vanavond het resultaat.

In een steeds heter wordend van Ostade Theater, speelden de leerlingen alle aarzelingen, uitputting en wamhoop uit hun lijf.
Een voorstelling die er stond.
Als je beter wist ging er vast best wel wat fout, de vele scenewisselingen gingen ongetwijfeld niet helemaal zoals gepland.
Dit stukje publiek vroeg zich gaande de avond steeds meer af waar zoonlief zich nu zo druk om gemaakt had.
Het aloude principe van "hoe slechter de generale, hoe beter de voorstelling" leek hier extreem opgeld te doen.
Na 4 jaar voorstellingen bezoeken weet ik elke keer weer dat dit anders is dan de reguliere schooltoneelvoorstelling, maar ik laat me elke keer weer verbazen en ontroeren door de grote hoeveelheid creativiteit, expressie en discipline die er uit die kids komt.

De trubbels krijg je achter de schermen wel vaag mee, maar het resultaat is verbluffend.

Extra leuk was het om op toneel een halve huisraad en garderobe als die van jezelf langs te zien komen "he daar gaat mijn koffer, verrek dat is mijn broek".
Stuk voor stuk zetten de spelers en de dansers iets neer waar ik ronduit opgetogen over was.
Bevooroordeeld of niet, ik zie de volgende twee voorstellingen ook en ben benieuwd of ik na de eerste be- en verwondering ook nog de objectieve verschillen tussen de voorstellingen kan zien.

  Geen reacties | ¶

» Gefeliciteerd Voor de tweede keer dit WK was ik op zoek naar "gefeliciteerd" in het Italiaans.
Eerder had ik het al gevonden om de blije en zingende italiaanse toeristen te feliciteren.
Ik vergat het alleen weer net zo hard.

Vanochtend toch onze italiaans restaurantbuurman gefeliciteerd die gisteravond in een vlaag van voetbalkoorts zijn zaak dichtgooide om met landgenoten voetbal te gaan kijken.
Daar heeft hij goed aan gedaan. Op de Overtoom viel om 5 voor negen de stroom uit. Hij heeft zichzelf ruim een half uur handenwringend wachten op de terugkomst van de stroom bespaard. Minder fortuinlijk waren de bezoekers van de café's met groot scherm.

"Als ze winnen, ga ik naar Berlijn".
We gaan de verhalen horen.   drie reacties | ¶

» Tropisch schoolreisje met record ijsverkoop

Hij zat achter glas in de zon, eerdere foto's van schoolreisjes waren toch echt beter

3 bussen vol kinderen tussen de 6 en 9 jaar op schoolreisje tijdens een hittegolf:
volledig ingesmeerd, petten op, bevroren flesjes water mee.
Op naar het Archeon dat voor de gelegenheid maar wel even van te voren gebeld was met de vraag welke verkoelingsmogelijkheden ze hadden.
De Romeinse baden bleken voor deze gelegenheid nog goed dienst te kunnen doen.

Leuk voor de ouders dat juist dinsdag alle kranten melding maakten van het hoge percentage onveilige schoolreisjesbussen.
Bepaald geen geruststellende gedachte.
Wel extra blij dus als ze weer veilig terug zijn.

De winkel op de hoek verkocht vlak voor en na aankomst ongetwijfeld zijn het hoogste aantal ijsjes dat hij ooit had in korte tijd had omgezet aan in de hitte wachtende ouders en met paarse hoofden teruggekomen kinderen.

Ondanks de hitte hadden veel kinderen het over het leukste schoolreisje ooit.

Daarna zat er weinig activiteit meer in: koude douche en met de ven voor de televisie hangen.   Geen reacties | ¶

» Hete zomer, koude douche Ga ik toch vol voor de Linkse Lente, dat betekent nietdat je dan een snikhete zomer wilt met uizicht op niet meer dan een uitgekleed Balkenende III in het najaar.
Toch geniet ik met de zweetdruppeltjes op mijn hoofd van de persberichtenmailinglist van GroenLinks:

Halsema roept Weisglas tot de orde

3 juli 2006

GroenLinks vindt het onterecht dat Frans Weisglas, als Kamervoorzitter, de val van het kabinet "bizar" noemt en de openhartige zin van de Premier probeert te realtiveren als een ongelukje uit vermoeidheid. Achter ieder incident dat tot een kabinetsval leidt schuilt immers een waslijst van politieke en persoonlijke spanningen. Vandaar de volgende vragen aan de kamervoorzitter.

Schriftelijke vragen van het lid Halsema (GroenLinks) aan de Voorzitter van de Kamer over zijn beoordeling van de val van Balkenende II, d.d. 3 juli 2006.

1. Is het juist dat de woorden in uw weeklog op de website van de Kamer geschreven worden als Kamervoorzitter en niet als VVD-politicus?

2. Was het niet beter geweest, juist vanwege de unieke rol die u zelf tijdens het debat speelde, om enige terughoudendheid te betrachten bij uw uitlatingen over het debat en de val van het kabinet?

3. Want ontstaat nu niet ten onrechte de indruk dat u namens de Kamer concludeert dat de val van het kabinet "bizar" is? U weet toch dat het in Nederland vrijwel altijd zo is, dat achter het incident dat leidt tot de val van een kabinet, een waslijst van politieke en persoonlijke spanningen in een coalitie schuilgaat?

4. Ook uw analyse dat het "erg slecht" is om te debatteren in de nacht roept vragen op. U weet dat de cruciale zin van de premier, die u aan vermoeidheid wijdt, een meerderheid van de Kamer in het verkeerde keelgat schoot. Veel fracties waren van mening nu eindelijk de waarheid gehoord te hebben. Is het dan niet heel onverstandig om vervolgens als Kamervoorzitter daar publiekelijk stelling in te nemen?

5. Want wat betekent dit? Zegt u nu namens de Kamer dat de premier door vermoeidheid vergat te liegen? Of dat de Kamer door vermoeidheid niet kon of wilde luisteren naar de poging van de premier zijn woorden "in de juiste context" te plaatsen?

6. Bent u bereid te erkennen dat uw interventies eerder een bijdrage leveren aan het "gedoe" in Den Haag dan daarop een zinvolle correctie zijn?

Het hoofd koel, het hart warm en vast een airco ergens ten burele van de Tweede Kamer.
Een weblog in de politiek blijft ingewikkeld.   Geen reacties | ¶

» Amsterdam-Nederland

Ik hoorde en zag de spotjes: "Ben jij ook zo verliefd op Amsterdam, Houd je ook zo van deze stad, Kom dan op de eerste Amsterdamdag".
Ik kwalificeer als doelgroep, maar was niet in Amsterdam.
Jammer.

Om het goed te maken deed Nederland een reclamespotje voor zichzelf zonder ondertiteling.

Met uitzicht op koeien, gras, riet, strak blauwe lucht, scherende meeuwen, kabbelend water en hier en daar zelfs een Rembrandt maakte ons land met Friesland even overtuigende reclame voor zichzelf.
Wat kan ons land toch mooi zijn.

  Geen reacties | ¶