» Content?! In de tekst die ik vanavond door de spellingchecker haalde had ik het meermaals over "content".
De spellingchecker gaf mij elke keer braaf aan dat hij "tevreden" beter vond.
Ik had het over "inhoud" en niet over tevredenheid.
Gebruik dan toch gewoon "inhoud" zou je zeggen.
Hoe kan het nou dat je zelfs als je het Nederlands lief hebt "content" soms toch echt iets anders is dan "inhoud"?
Ik heb de spellingchecker hier het bos maar ingestuurd en bleef bij mijn eigen woordkeuze.   Geen reacties | ¶

» Trein in de file Ik ga graag met de trein.
Ik ga alleen zelden want doe bijna alles in Amsterdam.
Ik geniet van het voorbijtrekkend landschap, de veranderende gedachten en de flarden van andermans gesprekken.
Mijn trein gaat ook altijd op tijd.
De ellende die de vriendelijke dame uit het plafond door de luidsprekers over omleidingen, vertragingen en gebroken bovenleiding is ook nooit voor mij.
Vandaag wel.
Ik vond het eigenlijk wel rechtvaardig dat het mij nu ook eens trof al kwam het niet echt uit
Mijn netjes uitgestippelde reisje naar Woerden liep heel anders dan gepland. Maar ik vond het net echt om mijn vertraging vanwege blikseminslag in de bovenleiding
nog wel tijdig te kunnen melden.
Beheersbare chaos.
Op de terugweg haalde ik door de ellende wel weer de trein die ik eigenlijk gemist had. Met honderden mensen rende ik de aanwijzingen van de dame uit het plafond na om de vertraagde trein op een heel ander spoor alsnog te halen.
Zojuist schoot ik hartelijk in de lach om de mededeling vanuit de trein dat het allemaal niet opschiet richting Amsterdam omdat we met veel treinen nu file rijden.   Geen reacties | ¶

» Thuis

Volkskrant maandag

Op de fiets naar het stadhuis in de stromende regen.

Van 30 graden daar naar fikse regenbuien hier in Amsterdam.

Nog in de franse sfeer wapen ik me met een knalgele Tour de France regenponcho en stop ik de franse playlist in mijn oren.

Vlak bij het stadhuis zie ik de trieste restanten van wat een zeer geslaagde Uitmarkt leek te zijn volgens de krant.

Ik miste hem volledig vanwege de late vakantie. Gelukkig zitten we volgend jaar weer wat vroeger in de vakantiespreiding.

Dochter Lotte was wel in de stad en deed enthousiast Uitmarkt.

Nu zag ik alleen de vlaggen nog en de vele opruim en schoonmaakploegen ploeteren in de stromende regen.


Thuis weer in een prachtige stad, maar zo vandaag wel wat triest en nat.

  Geen reacties | ¶

» Jeu de Boules met piepers

Volgens mij is er in heel Frankrijk geen dorpsplein waar niet Jeu de Boules gespeeld wordt.
Overal zie en hoor je de mensen spelen.
Het geplof of gekets van de ballen is net zo vertrouwd als het geluid van de krekels in het groen.
Hele pleinen vol, meerdere groepjes, spelanalyses, meetlinten met tussendoor een praatje, een lach, een pijp en na afloop Pastis.
Tijdens de vakantie schoot in een flits door me heen "dat zouden we moeten doen, iedere nieuwe Amsterdammer een set Jeu de Boules ballen geven."
Uitstekend voor het onderling contact
Thuisgekomen las ik in de krant dat op de nationale naturalisatiedag in Amsterdam iedere nieuwe Amsterdammer een Delfts Blauwe aardappel had gekregen en ik schoot in de lach.

Met de stromende regen van vandaag, zie ik onze pleinen ook nog niet direct vollopen met enthousiaste spelers en thuis bij de piepers is vast huiselijker.
Tja, wellicht een taak voor de nu zo sterk gestimuleerde gaming industrie dan maar: een virtueel Jeu de Boules spel compleet met digitaal dorpsplein, het geluid van de ballen, platanen, een Cafe de la Place en een stralend zonnetje?   Geen reacties | ¶

» Licht We gaan al jaren naar de Alpes Maritimes op vakantie.
Vanwege de bergen met de zee nabij.
Vanwege Nice, de Cote d'Azur.
Vanwege de mooie ligging van de camping.
Maar zeker ook vanwege het prachtige licht.

Ik heb nog nergens anders het licht zo mooi zien zijn.

Dit keer leidde dat tot een bijna filosofische discussie op een terras in St. Paul de Vence waar het licht standaard, zeker aan het eind van de middag op zijn mooist is.

Wat maakt licht nou zo mooi?
Hoe zie je het verschil in soorten licht?
Hoe gebruik je het?
Hoe schilder je licht en hoe kan het je inspireren?

De laatste vraag natuurlijk een beetje ingegeven door een bezoek aan het Chagall museum in Nice en het feit dat Chagall vanwege het licht hier naar toegekomen is.
Mooi dat hij dan ook begraven ligt op de begraafplaats van St. Paul de Vence waar het licht elke keer maar weer zo mooi is.

  een reactie | ¶

» Produktinnovatie

Wow.
Dit was wel even een heel mooi en welkom stukje produktinnovatie:

Een ven met watervernevelaar.

Hoe het werkte weet ik niet helemaal: het lijkt me lastig een wateraansluitpunt op 6 plekken op je terras.

Dat het werkte was volsrekt duidelijk.
Van de 4 terrassen op rij, waren er drie leeg.
Dit terras zat tjokvol.   Geen reacties | ¶

» Promotour d' Azur De avond van te voren bleken er plaatsjes vrij te komen op een zeiltocht langs de kust bij Cannes.
Of we wilden?
En of het een bezwaar was dat er gefilmd werd voor een TV station als promotie voor de camping?
Dacht het niet.
Wel even een verklaring tekenen dat we geen geld voor de vertoning van de beelden zouden vragen.

Dus helaas geen carrière met de Cote d' Azur op de achtergrond.

Maar het kostte me geen enkele moeite om zomaar gratis en voor niets gelukzalig te kijken tijdens een drie uur durende zeiltocht langs deze mooie kust.
Voor anker gaan voor Cannes, zwemmen in open zee.
Waande me wel even ster.
Dat een van de passagiers ernstig op Michael Douglas leek, werkte met dit decor ook niet tegen.   Geen reacties | ¶

» Vloeibaar De vakantie nadert haar einde.
Het werk wacht en vermengt zich langzaam met het optimaal genieten.
Ondertussen is het hier eindelijk zo warm als we het gewend zijn en maakt de rust alhier dat ik verword tot iemand die de zon op de huid voelt, het ruisen van de wind geniet en vanuit een halve oogopslag naar de mensen langs het zwembad kijk.   Geen reacties | ¶

» Bureaublad

Het hele afgelopen jaar vertoonde mijn bureaublad het zwembad waar ik nu mijn baantjes zwem.
En o wat herkende ik het weer toen ik hier weer was.
Ik plons dagelijks met veel liefde mijn bureaublad in.
Om negen uur zwem ik mijn baantjes in een uitzicht van hoge bergen aan alle kanten, blauwe lucht en groene bomen.
Dat de rest van de campinggasten dan nog in bed ligt en ik zeker een half uur het zwembad voor mij alleen heb en daar heel alleen met de omgeving heel nietig lig te zijn, maakt de wereld even helemaal perfect.   Geen reacties | ¶

» Puur "Het leven laat zich maar al te graag liever beschrijven dan beleven"

Geciteerde wijsheid uit een van de vele bladen die mijn schoonmoeder altijd voor ons meeneemt op vakantie (waardoor ik bij alle telefonische of internetenquetes altijd maar weer "eens in de afgelopen 12 maanden" kan invullen en dus toch nog meedoe.
Genieten langs de rand van het zwembad.
Deze bleef wwl even hangen. Een waarschuwing voor de weblogger die veel verhaalt maar misschien minder beleeft?
Ik geloof het toch niet.
Soms midden in een gebeurtenis ontstaat er een zin, die ook mijn stukje maakt, maar in herinnering ook het anker van de gebeurtenis blijft en het beleven blijft kleuren.
Waar ik over geschreven heb blijft vaak intenser hangen.
Toch herken ik het wel. Mijn altijd parate camera schiet tegenwoordig minder. Bij het concert van de Stones wilde ik aanvankelijk een plaatje schieten toen Mick Jagger heel dicht bij was.
"Niet doen, ogen open en genieten van het moment". Ik genoot en heb geen foto.
Het zou me niets verbazen als er binnenkort een verbod op mobieltjes met camera bij concerten zou komen. Je staat toch als band zeker voor een publiek en niet voor een collectie en masse opgestoken mobieltjes te spelen die een buffer zijn tussen jou en het publiek waar je voor speelt.   een reactie | ¶

» Jungfraujoch Door de stromende regen rijden we na Aubenton verder naar Interlaken waar onze vriendjes hun tussenstop hebben gepland.
Vanaf s'avonds genieten we stiekum mee met het nationale Zwitserlevengevoel: 1 augustus nationale feestdag, dus veel vuurwerk langs alle meren waar wij langs komen.
In een klein vlaagje droogte en het nog net niet pikkedonker zetten we ons kleine tentje op en laten ons het welkom onthaal met campingstoelen, gaslamp en biertjes van onze vriendjes welgevallen terwijl het laatste vuurwerk over onze hoofden het meer in duikt.

De volgende dag bezoeken we met een ruim 1,5 uur durende treinreis de Jungfraujoch.
De treinreis is spectaculair en het uitzicht onvoorstelbaar, dit is meer ons Zwitserlevengevoel.
Op 3600 meter krijgen er aardig wat mensen last van hoogteziekte en ook wij lopen langzaam en voelen duidelijk de ijle lucht.
De samenkomende gletschers, de hoogte, de zichtbare geschiedenis van het landschap, de weinige zuurstof: je houdt je adem in

  Geen reacties | ¶

» Mozart onder de sterren Bizar zomervermaak.
De oudste habitué van de camping deelde zijn passie voor Mozart in een lezing vol muziekfragmenten langs de rand van het zwembad.
De maan klom, bijna vol, achter wolkjes langs de rand van de bergtoppen omhoog. Indrukwekkend.
Het publiek met de zon van die dag nog nagloeiend op het lijf luisterde aandachtig.
Op de achtergrond het mooi verlichte zwembad waarin de zwembadstofzuiger wars van al Mozarts ritmes rechtlijnig zijn baantjes over de bodem zoog.   Geen reacties | ¶

» Onbetaalbaar "Ik loop langs etalages
posters schreeuwen
afgeprijsd
want de lente komt eraan
alles moet weg

Een stem op de radio
prijst van alles aan
vindt dat ik niet zonder kan
Maar hij weet niet wat hij zegt
hij weet niet wat hij zegt

Want wat ik nodig heb.......
Heeft zij alleen voor mij
onbetaalbaar en voor geen geld te koop".

(Voor geen geld te koop, Tröckener Kecks)

Luisteren naar Riviera Radio: opgewonden stemmen, niets dan mainstream muziek en veels te veel reclame.
Toch luisteren we jaarlijks graag naar deze zender in de buurt van Nice omdat hij zo passend is bij het vele geld hier en de aansporing om nog veel meer geld uit te geven.
Schreeuwerig.

We varen van St Raphael naar St Tropez met een lijndienst, prima manier om te genieten van het landschap en de eeuwige files langs de kust te vermijden.

St Tropez, het went nooit.
Lopend door de haven langs de pront vooruitgestoken konten van het grootkapitaal, zie ik opeens de overeenkomst met ons Red Light District: een ongegeneerde uitstalling van begeerlijke materie die aan de vele passanten (heimelijke) verlangens ontlokt.

"Hoe hard moet je wel niet werken om dit te kunnen verdienen?" luidt de vraag.
We vermoeden dat dit met gewoon werken niet te koop is. Hier ligt een bizarre combinatie tussen oud geld, lucratieve vastgoedhandeltjes, slimme beleggers en vast af en toe wat vuil verkregen geld.
Als de havenmeester hier eerst een Biboptoets deed, was het waarschijnlijk net iets stiller en slecht voor het toerisme.

Achter mij verzucht een Nederlandse vader tegen zijn gezin: "Gek he, dat een mens altijd maar meer wil".
Ik raak de hele middag Rick de Leeuw in mijn hoofd niet meer kwijt en geniet zo extra van de uitgestalde waar.   Geen reacties | ¶

» Van droom en daad

Wij zetten Mick af in Aubenton, ergens tussen niets en nergens in Noord Frankrijk.

Hij gaat daar mee helpen bouwen aan de droom van zijn theaterdocent.

Een oud vervallen landhuis wordt internationale theaterschool, de eerste lessen staan gepland in september.


Het huis heeft alles wat je je bij een oud vervallen landhuis kan voorstellen, maar ook veel meer.

Met een glas in de hand krijgen we een rondleiding en ondertiteling.

Uit de vele kleine feiten en details en een beeldend verhaal over hoe het straks zal zijn, begint het te leven.

Grondvesten uit de 12e eeuw, een wijnkelder met flessen uit langvervlogen tijden, veel puin, mooie open haarden en een paar ruimtes waar je afgezien van een stevige lap sop en een verfje niets meer aan moet doen.

We worden aangestoken door het enthousiasme en het kost me weinig moeite meer om door het verval heen de droom in praktijk te zien.

Mick zal armen, benen en rug de komende tijd stevig voelen, maar daarvoor staat hij wel aan de wieg van het realiseren van een mooie droom.   Geen reacties | ¶

» Kleine escapades In mijn eentje de berg afzakken naar het dorpje.
Sigaretten zijn er niet op de camping, ook niet bij de supermarkt dus dat maakt een gang naar de plaatselijke Bar Tabac onvermijdelijk
Op het terras in mijn eentje een kopje koffie.
Snuivend aan het straatbeeld,
De plataan, de kastanje, de ruisende fontein.
Flarden van franse conversaties: le ton musique, de woorden vaak onverstaanbaar.
Genieten van de anonieme opname in het dorpse Frankrijk.
Deze week speelt er een acrobatisch cirus op het dorpsplein dus als bonus soundchecks en jongleren.

Koffie en een frans dorpspleintje.
Als je er over nadenkt wel bijzonder eenvoudige ingrediënten voor geluk, maar bij mij werkt het altijd optimaal .   Geen reacties | ¶

» Doen Het overkwam me regelmatig als portefeuillehouder: mensen komen bij je met mooie plannen, willen aan de slag en vragen jou (meestal financiële) ondersteuning.
Het gebeurde met enige regelmaat dat ik de plannen zo leuk vond dat ik er het liefst zelf aan wilde meewerken.
Niet besturen, maar het gewoon gaan doen.
Maar ja dat mocht natuurlijk niet.

Nu krijg ik die kans voor een project dat ik al een tijdje met veel belangstelling en kriebels volg.
In Amsterdam, voor Amsterdam en precies in een hoek die me al heel erg lang boeit.
Ik ga betrokkenen in de voorbereidende sfeer ondersteunen om het project startklaar te hebben als het geld daadwerkelijk komt.
Het voelt als een cadeautje en ik heb er erg veel zin in.

Nog net op de eerste vakantiedag kreeg ik de bevestiging: vanaf september ben ik weer tijdelijk aan het werk.
Mooier kan een mens niet aan zijn vakantie beginnen.   een reactie | ¶

» De cirkel is rond Maandagavond bij de Stones.

Op nog geen vijf meter afstand van het podium.

Waanzinnig uitzicht, waanzinnige kaarten.

Verkregen doordat zoonlief samen met een vriend na een avond stappen voor het postkantoor was gaan liggen en uren later met een vette Nr 2 op hun arm bijna als eersten aan de beurt waren, terwijl wij lekker lagen te slapen.

Zoon Mick (inderdaad vernoemd naar) en vriend waren dus ook mee.

Hoewel vooraan, zijn de meeste mensen toch langer dan ik.

Veel op de tenen staan en te dicht langs te lange teveel zwetende mannen hangen, was veel zien.

"Mam wil je even op mijn schouders?"

Ik wilde hem dat eigenlijk niet aandoen, maar hij vond het juist gaaf.

Hij genoot van de overgang van gedragene naar drager.

Ik genoot van zijn enthousiasme tijdens het concert en voelde mij beretrots op zijn schouders.

Hij net achtien geworden, ik op zijn schouders samen genieten van dezelfde muziek.   Geen reacties | ¶

» Huisje, Boompje, Beestje Vlak voor de vakantie tekenden wij voor 10 jaar bij voor ons huis.
Bezoek aan de notaris, veel papier en veel handtekeningen.
Eenmaal terug, aan de schoonmaak en de inpak, begon het opeens wel heel raar te ruiken in huis.
Zoon Tim die van mij zijn knuffels (80 ofzo) moest opruimen, had zonder het te weten met feilloze precisie een knuffel op zijn brandende nachtlampje gegooid. De knuffel was al half opgegeten.
Eeen eng en raar moment.
Een huis verzekerd op papier, maar bijna brand.
Gelukkig was ik erbij en schrok hij nog meer van het gebeurde dan ik.   een reactie | ¶

» Op zijn Frans Ik vertrok met goede hoop op een draadloos netwerk op de camping. Vorig jaar was het in opbouw dus nu vast wel af.
Ik zoutte mijn stukjes op en bewaarde ze op de laptop.
Nu na drie dagen is het nog niet gelukt.
"Soms werkt het soms niet met een prachtige franse schouderophaal als je probeert te achterhalen waarom.
Nu dan maar even via de telefoon, probeer dat tot een minimum te beperken want bel via het bedrijf van mijn man.
Toch even laten weten dat ik nog besta, het juiste netwerk hier alleen nog niet gevonden heb en de stukjes op een voorlopig zielige stand alone in de wacht staan.
Que sera, sera. Peutetre demain.   Geen reacties | ¶

» Vakantie Juli de warmste maand in zo'n driehonderd jaar.

Mijn electronische vakantie signaleert: zomervakantie

Buiten regent het.

Tijd om te gaan.   Geen reacties | ¶

» Gelogenstraft "Gelogenstraft"

Prachtig woord, gisteravond vond ik de perfecte toepassing.


Al weken werd het concert een beetje kapot gepraat: De Stones als bedrijf, teveel commercie, ze maken niets meer, ze zijn oud, vervallen, moeten aan het zuurstof en de mobiele defibrilator staat klaar. Bovendien van de twee geplande concerten kregen ze er niet een meer vol.
Je zou bijna spijt krijgen als je een kaartje had.

Vanaf het eerste tot het laatste moment hebben De Stones dat gisteravond gelogenstraft.

Wat een concert, wat een power en wat een muziek.

De enige rollator die er aan te pas kwam, rolde meteen een groot stuk podium met Stones tot ver voorbij de middenstip, spectaculair.
Ik geloof niet dat ik ooit zo 'n fantastisch stadionconcert heb gezien, gehoord en meegemaakt.   Geen reacties | ¶

» Content?! In de tekst die ik vanavond door de spellingchecker haalde had ik het meermaals over "content".
De spellingchecker gaf mij elke keer braaf aan dat hij "tevreden" beter vond.
Ik had het over "inhoud" en niet over tevredenheid.
Gebruik dan toch gewoon "inhoud" zou je zeggen.
Hoe kan het nou dat je zelfs als je het Nederlands lief hebt "content" soms toch echt iets anders is dan "inhoud"?
Ik heb de spellingchecker hier het bos maar ingestuurd en bleef bij mijn eigen woordkeuze.   Geen reacties | ¶

» Trein in de file Ik ga graag met de trein.
Ik ga alleen zelden want doe bijna alles in Amsterdam.
Ik geniet van het voorbijtrekkend landschap, de veranderende gedachten en de flarden van andermans gesprekken.
Mijn trein gaat ook altijd op tijd.
De ellende die de vriendelijke dame uit het plafond door de luidsprekers over omleidingen, vertragingen en gebroken bovenleiding is ook nooit voor mij.
Vandaag wel.
Ik vond het eigenlijk wel rechtvaardig dat het mij nu ook eens trof al kwam het niet echt uit
Mijn netjes uitgestippelde reisje naar Woerden liep heel anders dan gepland. Maar ik vond het net echt om mijn vertraging vanwege blikseminslag in de bovenleiding
nog wel tijdig te kunnen melden.
Beheersbare chaos.
Op de terugweg haalde ik door de ellende wel weer de trein die ik eigenlijk gemist had. Met honderden mensen rende ik de aanwijzingen van de dame uit het plafond na om de vertraagde trein op een heel ander spoor alsnog te halen.
Zojuist schoot ik hartelijk in de lach om de mededeling vanuit de trein dat het allemaal niet opschiet richting Amsterdam omdat we met veel treinen nu file rijden.   Geen reacties | ¶

» Thuis

Volkskrant maandag

Op de fiets naar het stadhuis in de stromende regen.

Van 30 graden daar naar fikse regenbuien hier in Amsterdam.

Nog in de franse sfeer wapen ik me met een knalgele Tour de France regenponcho en stop ik de franse playlist in mijn oren.

Vlak bij het stadhuis zie ik de trieste restanten van wat een zeer geslaagde Uitmarkt leek te zijn volgens de krant.

Ik miste hem volledig vanwege de late vakantie. Gelukkig zitten we volgend jaar weer wat vroeger in de vakantiespreiding.

Dochter Lotte was wel in de stad en deed enthousiast Uitmarkt.

Nu zag ik alleen de vlaggen nog en de vele opruim en schoonmaakploegen ploeteren in de stromende regen.


Thuis weer in een prachtige stad, maar zo vandaag wel wat triest en nat.

  Geen reacties | ¶

» Jeu de Boules met piepers

Volgens mij is er in heel Frankrijk geen dorpsplein waar niet Jeu de Boules gespeeld wordt.
Overal zie en hoor je de mensen spelen.
Het geplof of gekets van de ballen is net zo vertrouwd als het geluid van de krekels in het groen.
Hele pleinen vol, meerdere groepjes, spelanalyses, meetlinten met tussendoor een praatje, een lach, een pijp en na afloop Pastis.
Tijdens de vakantie schoot in een flits door me heen "dat zouden we moeten doen, iedere nieuwe Amsterdammer een set Jeu de Boules ballen geven."
Uitstekend voor het onderling contact
Thuisgekomen las ik in de krant dat op de nationale naturalisatiedag in Amsterdam iedere nieuwe Amsterdammer een Delfts Blauwe aardappel had gekregen en ik schoot in de lach.

Met de stromende regen van vandaag, zie ik onze pleinen ook nog niet direct vollopen met enthousiaste spelers en thuis bij de piepers is vast huiselijker.
Tja, wellicht een taak voor de nu zo sterk gestimuleerde gaming industrie dan maar: een virtueel Jeu de Boules spel compleet met digitaal dorpsplein, het geluid van de ballen, platanen, een Cafe de la Place en een stralend zonnetje?   Geen reacties | ¶

» Licht We gaan al jaren naar de Alpes Maritimes op vakantie.
Vanwege de bergen met de zee nabij.
Vanwege Nice, de Cote d'Azur.
Vanwege de mooie ligging van de camping.
Maar zeker ook vanwege het prachtige licht.

Ik heb nog nergens anders het licht zo mooi zien zijn.

Dit keer leidde dat tot een bijna filosofische discussie op een terras in St. Paul de Vence waar het licht standaard, zeker aan het eind van de middag op zijn mooist is.

Wat maakt licht nou zo mooi?
Hoe zie je het verschil in soorten licht?
Hoe gebruik je het?
Hoe schilder je licht en hoe kan het je inspireren?

De laatste vraag natuurlijk een beetje ingegeven door een bezoek aan het Chagall museum in Nice en het feit dat Chagall vanwege het licht hier naar toegekomen is.
Mooi dat hij dan ook begraven ligt op de begraafplaats van St. Paul de Vence waar het licht elke keer maar weer zo mooi is.

  een reactie | ¶

» Produktinnovatie

Wow.
Dit was wel even een heel mooi en welkom stukje produktinnovatie:

Een ven met watervernevelaar.

Hoe het werkte weet ik niet helemaal: het lijkt me lastig een wateraansluitpunt op 6 plekken op je terras.

Dat het werkte was volsrekt duidelijk.
Van de 4 terrassen op rij, waren er drie leeg.
Dit terras zat tjokvol.   Geen reacties | ¶

» Promotour d' Azur De avond van te voren bleken er plaatsjes vrij te komen op een zeiltocht langs de kust bij Cannes.
Of we wilden?
En of het een bezwaar was dat er gefilmd werd voor een TV station als promotie voor de camping?
Dacht het niet.
Wel even een verklaring tekenen dat we geen geld voor de vertoning van de beelden zouden vragen.

Dus helaas geen carrière met de Cote d' Azur op de achtergrond.

Maar het kostte me geen enkele moeite om zomaar gratis en voor niets gelukzalig te kijken tijdens een drie uur durende zeiltocht langs deze mooie kust.
Voor anker gaan voor Cannes, zwemmen in open zee.
Waande me wel even ster.
Dat een van de passagiers ernstig op Michael Douglas leek, werkte met dit decor ook niet tegen.   Geen reacties | ¶

» Vloeibaar De vakantie nadert haar einde.
Het werk wacht en vermengt zich langzaam met het optimaal genieten.
Ondertussen is het hier eindelijk zo warm als we het gewend zijn en maakt de rust alhier dat ik verword tot iemand die de zon op de huid voelt, het ruisen van de wind geniet en vanuit een halve oogopslag naar de mensen langs het zwembad kijk.   Geen reacties | ¶

» Bureaublad

Het hele afgelopen jaar vertoonde mijn bureaublad het zwembad waar ik nu mijn baantjes zwem.
En o wat herkende ik het weer toen ik hier weer was.
Ik plons dagelijks met veel liefde mijn bureaublad in.
Om negen uur zwem ik mijn baantjes in een uitzicht van hoge bergen aan alle kanten, blauwe lucht en groene bomen.
Dat de rest van de campinggasten dan nog in bed ligt en ik zeker een half uur het zwembad voor mij alleen heb en daar heel alleen met de omgeving heel nietig lig te zijn, maakt de wereld even helemaal perfect.   Geen reacties | ¶

» Puur "Het leven laat zich maar al te graag liever beschrijven dan beleven"

Geciteerde wijsheid uit een van de vele bladen die mijn schoonmoeder altijd voor ons meeneemt op vakantie (waardoor ik bij alle telefonische of internetenquetes altijd maar weer "eens in de afgelopen 12 maanden" kan invullen en dus toch nog meedoe.
Genieten langs de rand van het zwembad.
Deze bleef wwl even hangen. Een waarschuwing voor de weblogger die veel verhaalt maar misschien minder beleeft?
Ik geloof het toch niet.
Soms midden in een gebeurtenis ontstaat er een zin, die ook mijn stukje maakt, maar in herinnering ook het anker van de gebeurtenis blijft en het beleven blijft kleuren.
Waar ik over geschreven heb blijft vaak intenser hangen.
Toch herken ik het wel. Mijn altijd parate camera schiet tegenwoordig minder. Bij het concert van de Stones wilde ik aanvankelijk een plaatje schieten toen Mick Jagger heel dicht bij was.
"Niet doen, ogen open en genieten van het moment". Ik genoot en heb geen foto.
Het zou me niets verbazen als er binnenkort een verbod op mobieltjes met camera bij concerten zou komen. Je staat toch als band zeker voor een publiek en niet voor een collectie en masse opgestoken mobieltjes te spelen die een buffer zijn tussen jou en het publiek waar je voor speelt.   een reactie | ¶

» Jungfraujoch Door de stromende regen rijden we na Aubenton verder naar Interlaken waar onze vriendjes hun tussenstop hebben gepland.
Vanaf s'avonds genieten we stiekum mee met het nationale Zwitserlevengevoel: 1 augustus nationale feestdag, dus veel vuurwerk langs alle meren waar wij langs komen.
In een klein vlaagje droogte en het nog net niet pikkedonker zetten we ons kleine tentje op en laten ons het welkom onthaal met campingstoelen, gaslamp en biertjes van onze vriendjes welgevallen terwijl het laatste vuurwerk over onze hoofden het meer in duikt.

De volgende dag bezoeken we met een ruim 1,5 uur durende treinreis de Jungfraujoch.
De treinreis is spectaculair en het uitzicht onvoorstelbaar, dit is meer ons Zwitserlevengevoel.
Op 3600 meter krijgen er aardig wat mensen last van hoogteziekte en ook wij lopen langzaam en voelen duidelijk de ijle lucht.
De samenkomende gletschers, de hoogte, de zichtbare geschiedenis van het landschap, de weinige zuurstof: je houdt je adem in

  Geen reacties | ¶

» Mozart onder de sterren Bizar zomervermaak.
De oudste habitué van de camping deelde zijn passie voor Mozart in een lezing vol muziekfragmenten langs de rand van het zwembad.
De maan klom, bijna vol, achter wolkjes langs de rand van de bergtoppen omhoog. Indrukwekkend.
Het publiek met de zon van die dag nog nagloeiend op het lijf luisterde aandachtig.
Op de achtergrond het mooi verlichte zwembad waarin de zwembadstofzuiger wars van al Mozarts ritmes rechtlijnig zijn baantjes over de bodem zoog.   Geen reacties | ¶

» Onbetaalbaar "Ik loop langs etalages
posters schreeuwen
afgeprijsd
want de lente komt eraan
alles moet weg

Een stem op de radio
prijst van alles aan
vindt dat ik niet zonder kan
Maar hij weet niet wat hij zegt
hij weet niet wat hij zegt

Want wat ik nodig heb.......
Heeft zij alleen voor mij
onbetaalbaar en voor geen geld te koop".

(Voor geen geld te koop, Tröckener Kecks)

Luisteren naar Riviera Radio: opgewonden stemmen, niets dan mainstream muziek en veels te veel reclame.
Toch luisteren we jaarlijks graag naar deze zender in de buurt van Nice omdat hij zo passend is bij het vele geld hier en de aansporing om nog veel meer geld uit te geven.
Schreeuwerig.

We varen van St Raphael naar St Tropez met een lijndienst, prima manier om te genieten van het landschap en de eeuwige files langs de kust te vermijden.

St Tropez, het went nooit.
Lopend door de haven langs de pront vooruitgestoken konten van het grootkapitaal, zie ik opeens de overeenkomst met ons Red Light District: een ongegeneerde uitstalling van begeerlijke materie die aan de vele passanten (heimelijke) verlangens ontlokt.

"Hoe hard moet je wel niet werken om dit te kunnen verdienen?" luidt de vraag.
We vermoeden dat dit met gewoon werken niet te koop is. Hier ligt een bizarre combinatie tussen oud geld, lucratieve vastgoedhandeltjes, slimme beleggers en vast af en toe wat vuil verkregen geld.
Als de havenmeester hier eerst een Biboptoets deed, was het waarschijnlijk net iets stiller en slecht voor het toerisme.

Achter mij verzucht een Nederlandse vader tegen zijn gezin: "Gek he, dat een mens altijd maar meer wil".
Ik raak de hele middag Rick de Leeuw in mijn hoofd niet meer kwijt en geniet zo extra van de uitgestalde waar.   Geen reacties | ¶

» Van droom en daad

Wij zetten Mick af in Aubenton, ergens tussen niets en nergens in Noord Frankrijk.

Hij gaat daar mee helpen bouwen aan de droom van zijn theaterdocent.

Een oud vervallen landhuis wordt internationale theaterschool, de eerste lessen staan gepland in september.


Het huis heeft alles wat je je bij een oud vervallen landhuis kan voorstellen, maar ook veel meer.

Met een glas in de hand krijgen we een rondleiding en ondertiteling.

Uit de vele kleine feiten en details en een beeldend verhaal over hoe het straks zal zijn, begint het te leven.

Grondvesten uit de 12e eeuw, een wijnkelder met flessen uit langvervlogen tijden, veel puin, mooie open haarden en een paar ruimtes waar je afgezien van een stevige lap sop en een verfje niets meer aan moet doen.

We worden aangestoken door het enthousiasme en het kost me weinig moeite meer om door het verval heen de droom in praktijk te zien.

Mick zal armen, benen en rug de komende tijd stevig voelen, maar daarvoor staat hij wel aan de wieg van het realiseren van een mooie droom.   Geen reacties | ¶

» Kleine escapades In mijn eentje de berg afzakken naar het dorpje.
Sigaretten zijn er niet op de camping, ook niet bij de supermarkt dus dat maakt een gang naar de plaatselijke Bar Tabac onvermijdelijk
Op het terras in mijn eentje een kopje koffie.
Snuivend aan het straatbeeld,
De plataan, de kastanje, de ruisende fontein.
Flarden van franse conversaties: le ton musique, de woorden vaak onverstaanbaar.
Genieten van de anonieme opname in het dorpse Frankrijk.
Deze week speelt er een acrobatisch cirus op het dorpsplein dus als bonus soundchecks en jongleren.

Koffie en een frans dorpspleintje.
Als je er over nadenkt wel bijzonder eenvoudige ingrediënten voor geluk, maar bij mij werkt het altijd optimaal .   Geen reacties | ¶

» Doen Het overkwam me regelmatig als portefeuillehouder: mensen komen bij je met mooie plannen, willen aan de slag en vragen jou (meestal financiële) ondersteuning.
Het gebeurde met enige regelmaat dat ik de plannen zo leuk vond dat ik er het liefst zelf aan wilde meewerken.
Niet besturen, maar het gewoon gaan doen.
Maar ja dat mocht natuurlijk niet.

Nu krijg ik die kans voor een project dat ik al een tijdje met veel belangstelling en kriebels volg.
In Amsterdam, voor Amsterdam en precies in een hoek die me al heel erg lang boeit.
Ik ga betrokkenen in de voorbereidende sfeer ondersteunen om het project startklaar te hebben als het geld daadwerkelijk komt.
Het voelt als een cadeautje en ik heb er erg veel zin in.

Nog net op de eerste vakantiedag kreeg ik de bevestiging: vanaf september ben ik weer tijdelijk aan het werk.
Mooier kan een mens niet aan zijn vakantie beginnen.   een reactie | ¶

» De cirkel is rond Maandagavond bij de Stones.

Op nog geen vijf meter afstand van het podium.

Waanzinnig uitzicht, waanzinnige kaarten.

Verkregen doordat zoonlief samen met een vriend na een avond stappen voor het postkantoor was gaan liggen en uren later met een vette Nr 2 op hun arm bijna als eersten aan de beurt waren, terwijl wij lekker lagen te slapen.

Zoon Mick (inderdaad vernoemd naar) en vriend waren dus ook mee.

Hoewel vooraan, zijn de meeste mensen toch langer dan ik.

Veel op de tenen staan en te dicht langs te lange teveel zwetende mannen hangen, was veel zien.

"Mam wil je even op mijn schouders?"

Ik wilde hem dat eigenlijk niet aandoen, maar hij vond het juist gaaf.

Hij genoot van de overgang van gedragene naar drager.

Ik genoot van zijn enthousiasme tijdens het concert en voelde mij beretrots op zijn schouders.

Hij net achtien geworden, ik op zijn schouders samen genieten van dezelfde muziek.   Geen reacties | ¶

» Huisje, Boompje, Beestje Vlak voor de vakantie tekenden wij voor 10 jaar bij voor ons huis.
Bezoek aan de notaris, veel papier en veel handtekeningen.
Eenmaal terug, aan de schoonmaak en de inpak, begon het opeens wel heel raar te ruiken in huis.
Zoon Tim die van mij zijn knuffels (80 ofzo) moest opruimen, had zonder het te weten met feilloze precisie een knuffel op zijn brandende nachtlampje gegooid. De knuffel was al half opgegeten.
Eeen eng en raar moment.
Een huis verzekerd op papier, maar bijna brand.
Gelukkig was ik erbij en schrok hij nog meer van het gebeurde dan ik.   een reactie | ¶

» Op zijn Frans Ik vertrok met goede hoop op een draadloos netwerk op de camping. Vorig jaar was het in opbouw dus nu vast wel af.
Ik zoutte mijn stukjes op en bewaarde ze op de laptop.
Nu na drie dagen is het nog niet gelukt.
"Soms werkt het soms niet met een prachtige franse schouderophaal als je probeert te achterhalen waarom.
Nu dan maar even via de telefoon, probeer dat tot een minimum te beperken want bel via het bedrijf van mijn man.
Toch even laten weten dat ik nog besta, het juiste netwerk hier alleen nog niet gevonden heb en de stukjes op een voorlopig zielige stand alone in de wacht staan.
Que sera, sera. Peutetre demain.   Geen reacties | ¶

» Vakantie Juli de warmste maand in zo'n driehonderd jaar.

Mijn electronische vakantie signaleert: zomervakantie

Buiten regent het.

Tijd om te gaan.   Geen reacties | ¶

» Gelogenstraft "Gelogenstraft"

Prachtig woord, gisteravond vond ik de perfecte toepassing.


Al weken werd het concert een beetje kapot gepraat: De Stones als bedrijf, teveel commercie, ze maken niets meer, ze zijn oud, vervallen, moeten aan het zuurstof en de mobiele defibrilator staat klaar. Bovendien van de twee geplande concerten kregen ze er niet een meer vol.
Je zou bijna spijt krijgen als je een kaartje had.

Vanaf het eerste tot het laatste moment hebben De Stones dat gisteravond gelogenstraft.

Wat een concert, wat een power en wat een muziek.

De enige rollator die er aan te pas kwam, rolde meteen een groot stuk podium met Stones tot ver voorbij de middenstip, spectaculair.
Ik geloof niet dat ik ooit zo 'n fantastisch stadionconcert heb gezien, gehoord en meegemaakt.   Geen reacties | ¶