"Ook het hele weekend congres?"
Twee politica om kwart over acht aan de rand van het zwembad waar hun kinderen ernstig vroeg voor de zaterdag hun zwemles hebben.
"Ja zeker, jij ook"
"ja ik pak zo de trein naar Zwolle'
"Zwolle?"......
Een verwarde blik.
Ik schoot in de lach.
"We zitten niet bij dezelfde partij, weet je nog?.
Komische verwarring.
Maar dat krijg je ervan als je elkaar voornamelijk kent omdat je in de afgelopen jaren voor hetzelfde onderwerp gestreden hebt.
Zaterdag 30 September 2006 at 11:08 am
Vanavond niet naar:
The Underground Festival
Picnic at Night
Paradiso 40 up met Alex van Oostrom en Harry de Winter,
Niet naar het concert voor De Dijk.
Wel
twee dagen GroenLinks congres
Dus vanavond niet te laat naar bed.
Als "beloning" maandag wel op stap:
Vrijdag 29 September 2006 at 10:31 pm
Aansluitend op het Topstad voortgangsontbijt, volgde ik een dag uit de conferentie van Picnic 06, the cross media week.
Het hele gebied van de Westergasfabriek getransformeerd tot huishoudbeurs voor creatieven, picnicplaats, conferentiegasten omhangen met de I Amsterdam keycords als toegangsbewijs/betaalmiddel, overal draadloos en breedband internet beschikbaar en natuurlijk boys with toys:
.
Ik volgde uit het overvolle programma het thema broadbanddreams over de toekomst van TV: daar niet alleen KPN en Liberty Global (UPC) die met hun massapubliek beiden hun schoonmoeders als ultiem voorbeeld voor het benodigde bedieningsgemak van hun toekomstige onwikkelingen namen (zeiden ze zelf), maar ook presentaties van de "New kids on the Block, waaronder ook Fabchannel.
Veel gehoord, veel beeld en presentaties gezien, veel ideeën opgedaan, nu alleen nog verwerken.
Vrijdag 29 September 2006 at 10:19 pm
"Ik zou mijn fiets niet daar neer zetten als ik jou was" zei de man tegen het meisje.
Het meisje keek verstoord om.
"Je parkeert hem nu tegen de voordeur van een woning namelijk" legde man vriendelijk uit.
Aan het gezicht van het meisje zag je dat ze in tweestijd stond over welke wending ze het gesprek zou gaan geven.
Waar bemoei je je mee en waarom zou ik naar je luisteren lag als uitdrukking het meest duidelijk op haar gezicht.
Ze besloot tot uitstel.
"Oh, woon je hier dan soms?", alsof ze wel bereid zou zijn hem weg te halen als het zijn voordeur was.
De man legde uit waarom die plek niet handig was en slecht voor haar fiets, hij had het nog niet eens over onbeleefd ofzo.
Het meisje besloot dat ze tegen zo veel redelijkheid niet op kon en verzette haar fiets. Echt blij keek ze er nog steeds niet bij.
Juist op dat moment kwamen er twee agenten op mountainbike, met korte broeken en een fluoriserend blauwe fietshelm op aanrijden. Ze draaiden een rondje op hun bike om vervolgens samen het voetgangers(!)gebied in te fietsen.
Toegegeven de fietshelm hielp niet echt bij het uitstralen van door functie verkregen gezag, het fietsen waar het niet mocht ook al niet.
De man die het meisje tot verplaatsing van haar fiets had gekregen won het bij mij even op alle fronten in het uistralen van gezag en bewerkstelligen van gewenst gedrag.
Vrijdag 29 September 2006 at 12:25 am
In Cafe Dante presenteerden Michiel Hulshof en Martin Mevius hun
Scheldkalender 2007
Aangelinkt op Michiel vanuit een
kroeggesprekafspraak over de mogelijkheid om geinspireerde 30ers en plus een discussie en uitgaansplek te bieden in de mailinglist en dus aanwezig.
Naast de presentatie in pak die geïnspireerd was op de verschijning voor een televisiestation dat kennelijk uiterlijk en onderwerp van elkaar wilde doen verschillen, een prima opgezette doop van de kalender door een vast wel echte maar in de presentatie neergezette "would be dokter" die de heilzame werking van schelden koppelde aan de werking van het menselijk brein (als de voorkwabben van de hersenen kapot gaan verlies je elke terughoudendheid ten aanzien van schelden en nog meer tentoonspreiding van natuurlijke driften) en het doktersadvies: schelden is gezond.
Vervolgens de helemaal niet would be vertegenwoordiger van De Bond tegen het vloeken die oprecht wenste dat deze kalender geen herdruk zou beleven omdat hij niet allen vloeken, maar ook het schelden helemaal niet heilzaam vond, maar wel de uitnodiging en de uitdaging aanging om zijn opvatting over schelden en vloeken tegenover een gezelschap van potentiële kopers van de eerste echte scheldkalender te verdedigen. Ik vond het helemaal stoer en oprecht dat hij zich in dit hol van de leeuw waagde en zijn mening verkondigde.
Een column van de cabaretier Ernst van der Pasch die "Hoer" als meest effectief scheldwoord poneerde (lekker kort, bekt goed, bijna niemand is het dus je hoeft je ook niet echt aangesproken te voelen) en de 5 regels voor het schelden van de schrijvers.
Ik ging weg met de scheldkalender in mijn tas (eerste Sinterklaas inkoop al vroeg binnen dit jaar), later dan gepland maar ja in tegenstelling to Paroolse Frenk (ha eindelijk eens bij iets waar hij over schreef) had ik toen ik aankwam al geen "humeur als een bunzing met buikloop".
Bij vertrek was dat er al schaterend alleen maar nog beter op geworden en dat voor iemand die zelden scheldt en "achterlijke tuingieter" al mooi en ruig genoeg vindt.
Dinsdag 26 September 2006 at 11:10 pm
De geneugten van het niet meer helemaal fulltime werken, stomen binnen.
Vrijdag begon ik tot grote vreugde van mijn zoon als tafelmoeder in zijn klas.
Met elke 5e groeper apart buiten de klas (voor het aquarium, dan leren de vissen ook nog wat) tafels dreunen, rappen en achterstevoren door elkaar.
De kinderen vinden de één op éen aandacht leuk, nemen de tafels voor lief en zitten met wiebelende en in de knoop rakende benen hun stinkende best te doen.
En ik leer dat de tafel van twee de tafel van plus is, dat de leukste tafel 1x1, 2x2, 3x3 etc is. Nu allen nog de tafels van twee en drie, maar aan het eind van het jaar alles dwars door elkaar.
Genieten.
Dinsdag 26 September 2006 at 10:11 am
Zaterdag begint het congres van GroenLinks: zaterdag het programma en zondag de kandidaten:
Plaats 1 staat vast.
Voor blok 2, plaats 2 t/m 6 staan 8 kandidaten voor 5 plaatsen, daarvan blijven er dus 3 over.
Voor blok 3, plaats 7 t/m 12 staan 9 kandidaten voor 6 plaatsen maar de 3 die het in het vorige blok niet gekozen zijn gaan als ze zich niet terugtrekken door naar het volgende blok, dus potentieel 6 kandidaten over.
Voor plaats 13 t/m 20 staan er 8 plaatsen en 8 kandidaten met nog steeds potentieel 6 over uit de vorige blokken.
Voor blok 5 de plaatsen 21 t/m 23 staan er 5 kandidaten voor 3 plaatsen met nog steeds diezelfde potentiële 6.
Het volgende blok is alleen voor regionaal geselecteerde kandidaten en daarna komen de lijstduwers.
Voor het blokje waarin ik meedoe staan er dus mogelijkerwijs 11 kandidaten voor 3 plaatsen.
Wow.
Gelukkig is kansberekening niet mijn sterkste vak.
Zondag 24 September 2006 at 11:30 pm
"Als dat wat jij fluit te koop zou zijn, dan zou ik het zeker kopen".
Als er een lijst met prachtige gespreksopeningen zou bestaan, dan zou deze bij mij heel erg hoog scoren!
Nog fluitend na een fietstochtje van een inspirerend werkgesprek, was ik net mijn fiets in het fietsenrek aan het zetten om naar de afscheidsreceptie van Kim te gaan, toen deze woorden mij toegevoegd werden.
"Dankjewel, ja mooi he"?
Alleen dat kopen schijnt lastig, ik heb namelijk net geprobeerd de CD waar dit op staat te kopen, maar hij was niet op voorraad. Ik had hem nu cadeau willen doen namelijk.
Maar ik kan je wel vertellen wat het is: het titelnummer
Hang on little tomato, van
Pink Martini".
Na de daarop volgende vragende blik, volgde een onbeholpen poging van mijn kant om de muziek in een hokje te plaatsen: "lijkt een beetje op de muziek van Boulevard of Broken Dreams van vroeger, nostalgisch, weemoedig, mijn player noemt het Worldfusion en als ik luister zie ik altijd Cubaanse mannen met witte pakken en sigaren en langbenige zwartharige vrouwen op zo'n soort Bacardi Beachparty".
Ik ben benieuwd of dit mijn gesprekspartner na afloop nog heeft getriggered om op zoek te gaan naar de muziek, maar het was een mooi gesprek met de fietsen in de hand.
En ik werd nog vrolijker dan ik al was omdat ik "mijn muziek" met mooie
herinneringen waarbij ik zeker op de fiets mijlenver wegdrijf van wat ik eigenlijk aan het doen of denken was, weer aan iemand doorgegeven heb die het alleen fluitend al mooi vond.
Zondag 24 September 2006 at 3:42 pm
Vanochtend zoals
gepland mijn eerste vergadering voor de PIKA commissie van het Nivon.
Samen met veel anderen verantwoordelijk voor de organisatie en programmering van het Pinksterkamp van het Nivon: drie dagen een kampeerterrein met een jaarlijks wisselend thema, activiteiten, bands, cabaret, kunst. poezie, dans, zang, film en sport voor 1000 mensen van jong jonger jongst tot jongeren, volwassenen en ouderen.
Het kamp draait geheel en al op vrijwilligers.
Meedraaien in de organisatie zat er met mijn werk nooit in, maar stond wel al jaren op mijn verlanglijstje.
De vonk sprong vanochtend meteen over en de invallen voor het volgende kamp vlogen over tafel. Gaaf om met een nieuwe groep mensen die je wel al van de voorgaande kampen kent aan een weer heel nieuw project te beginnen. Met daarnaast nog
zoveel leuke
herinneringen, heb ik er helemaal zin in.
Aan het eind van de middag langs bij het jaarlijkse Solidariteitsfestival in Oud-West, als bewoner en trouwe bezoekster helemaal op mijn plek, als nog wat onwennig oud-bestuurder wat aarzelend. Volstrekt overbodig want het onthaal was weer warm en de mensen Oud-West heel vertrouwd.
Zaterdag 23 September 2006 at 10:28 pm
Avondje thuis achter de computer, festival event on screen:
Robodock in huis: geluid via de
livestream van
DFM.
Beeld via de webcam en de bestuurbare
Bobcam
En er staan meedere eventchats open.
Na de afgelopen week een beetje te moe om na de openingsavond nog ook de slotnacht live in te gaan.
Dit is dan wel niet helemaal the real thing, maar met de sfeer nog in het geheugen, vermaak ik me hier wel.
Robodock:
Video's op YouTube, reviews:
8weekly Parool wereldomroep met mooie korte mouseover streamfragmenten, Foto's:
Flickr, Planet
fotogalerij
Zaterdag 23 September 2006 at 9:55 pm
Digitaal GroenLinks.
Veel presentatie van Tweede Kamer kandidaten op het internet:
Op initiatief van
Xaviera, de 10 vragen aan..... ook voor kandidaten die zelf geen website hebben.
Aan de solidariteit onder Bloggers zal het niet liggen, bloggers helpen elkaar.
Goed initiatief.
Nu online, de antwoorden van
Rene Kerkwijk,
Jolande Sap,
Saranna Maureau
Vrijdag 22 September 2006 at 11:18 pm
En toch blijft het lastig uit te leggen aan je kinderen.
Als je er een rommeltje van maakt moet je opruimen en niet de rotzooi voor een anderen laten liggen.
Maar dan vervolgens met een stalen gezicht aan je kinderen uitleggen dat het goed is dat ministers de verantwoordelijkheid nemen voor de rommel die ze maakten door weg te gaan om de discussie over hoe de rommel opgeruimd moet worden niet te belasten met de vraag naar hun positie.
De kloof tussen moeder, politica en de geloofwaardigheid naar haar kinderen moet maar weer gedicht worden met een nieuwe bestuurlijke vernieuwingsgolf.
Donderdag 21 September 2006 at 10:42 pm
Vanavond dompelde ik mezelf onder in de openingsavond van
Robodock .
Hoewel ik al eerder intenser genoot van de de minder gevestigde edities op ADM, gingen alle zintuigen op scherp.
Alleen al het
programmaboekje biedt poëtische hoogstandjes, de installaties, de performances, de sfeer, de mensen, de scheepswerven: alle zintuigen open en bediend.
Nu alle zintuigen inclusief fietsbenen heen en terug naar Amsterdam Noord moe en uit op slaap en verwerking.
Donderdag 21 September 2006 at 01:23 am
De GroenLinks kandidatenlijst langs de
Digitale meetlat , verzorgd door Michel Klijmij.
Bloggen helpt en dat doe nog lang niet elke kandidaat, de GroenLinks Weblog bijhouden (heb ik kort gedaan meer als testuser met logervaring dan dat ik echt geloofde dat ik er twee blogs op na zou kunnen houden) helpt ook netzoals Hyven.
Ook zonder deze analyse, weet dat ik meer had moeten Hyven (heb pas te weinig vrienden, maar wel een zwaar complimenteuze opmerking van een leeftijdsgenote van mijn oudste zoon "dat zie ik mijn moeder nog niet doen") en vind het helemaal goed dat dit soort netwerken een rol in netwerken, contact met de samenleving en verkiezingscampagneactiviteiten.
Hoe avondcomputerschermvullend en bloggend ik mijn dagen ook vaak weet te vullen, in de sociale netwerksoftware als Orkut en Hyves raak ik te snel mijn belangstelling kwijt om als een bezetene vrienden te gaan verzamelen.
Maar voor wie mijn vriendje/vriendinnetje wil worden, ik zit
er wel hoor
Ook circuleren er ondertussen lijstjes van de favoriete top voor de lijst van GroenLinks:
Het lijstje van
David Rietveld,
Linda Voortman,
Arnoud Boer en natuurlijk
Michels eigen lijstjemet als unique selling point dat je via
zijn website in een publiekspoll ook op mij kunt stemmen. Gaaf.
Dinsdag 19 September 2006 at 11:51 pm
"Hutspotgod. Wat een woord.
Toch klinkt het als je het een paar keer uitspreekt best goed.
Beter dan multicultigoeroe wat misschien wel bijna hetzelfde zou kunnen betekenen.
Het klinkt in ieder geval beter dan "radicaliseringsdeskundige" uitgesproken op AT5, terwijl ik tegelijkertijd het artikel over de "Hutspotgod" afkomstig uit het boek "De Toekomst van God en de muziek waarvan Hij houdt) van vandaag in Het Parool zat te lezen.
Een slechte combinatie van onderwerpen want ik zag in mijn fantasie de hutspotgod en de radicaliseringsdeskundige al hefitig in discussie over wat er volgens hen moest gebeuren om beiden te zien dat het goed was.
En dat terwijl ik -zelf zo buitenkerkelijk als het maar zijn kan- het wel heel goed vind om na te denken hoe je in onze samenleving jongeren de ruimte en de ondersteuning kunt bieden in de zoektocht niet alleen naar hun seculiere identiteit, maar ook een houvast kunt bieden bij vragen op het gebied van religieuze en spirituele zaken.
De manier waarop het woord radicaliseringsdeskundige nu gebruikt werd, klinkt veel meer als een "preventieve terroristenvanger" dan als iemand die met verstand van zaken kan benoemen op welke momenten jongeren vatbaar zijn voor radicaliseren wat je zou willen weten en kunnen bieden om dit te voorkomen (waarbij ik het laatste een uitstekend idee vind).
Eigenlijk vind ik het te gek voor woorden dat wij zonder te veel malheurs de sprituele identiteitszoektochten van "burnt out 30ers en "midlife crisende 40ers" als onderdeel van reintegratietrajecten of niet zelden als opleidingskosten belastingaftrekbaar aanbieden, terwijl we jongeren die op zoek zijn naar het "waartoe ben ik op aard en wat heeft een god daar voor mij mee te maken" niet kunnen ondersteunen als bestaande kerken en moskeeën ze niet meer kunnen bereiken, en los lijken te laten onder het uitspreken van het mantra "scheiding tussen kerk en staat".
Deze jongeren worden niet alleen overgelaten aan de ongrijpbare markt van gevaarlijk rondzwevend gedachtegoed, maar verliezen daarbij ook de ondersteuning van de omgeving die normaalgesproken toch geacht zou moeten worden de jongere door deze lastige fase heen te loodsen.
Mijn hutspotgod (zo ik bij dit leven al ooit de ingrediënten ga weten te benoemen waaruit deze voor mij kan bestaan) zou dat geen goede zaak vinden, zou moskeeën overhalen geen jongeren bij het laatste station uit te laten stappen zonder een retourticket te kunnen laten zien, zou scholen en jongerenwerkers helpen bij het beter aan kunnen gaan van levensbeschouwelijke discussies, zou Marcouch hebben geadviseerd een stille radicaliseringsdeskundige achter de schermen aan te trekken zonder hieraan ruchtbaarheid in de pers te geven, maar goed naar haar/hem te luisteren. Mijn hutpotgod zou een brede discussie verspreiden met de vraag of het niet beter zou zijn om juist/ook binnen onze seculiere staat de dolende zielen op te vangen en binnen de ark te houden.
Dinsdag 19 September 2006 at 10:39 pm
Ik log over bijna alles, katten en te precaire onderwerpen uitgezonderd.
Toen ik gevraagd werd om me te kandideren voor de fractie van GroenLinks in de Tweede Kamer gebeurde er in volgorde dit:
1) ik schok ik me rot,
2) Dacht: nu niet te snel antwoord geven
3) Als ik ja zeg, ga ik dit hele proces op mijn weblog zetten
1 ging over, 2 voerde ik uit met als gevolg dat ik me kandideerde (na een heftig denkproces en een omgevingscheck) en bij 3 heroverwoog ik voorlopig het webloggen hierover onder de gedachte "zolang je nog niet weet hoe het verder gaat lopen dit maar even voor je houden".
Maandag 18 september in de middag is opeens publiekelijk bekend dat mijn naam op de concept kandidatenlijst GroenLinks in de Tweede Kamer voorkomt
Vanaf de publicatie van dit stukje sta ik dus bekend als iemand die in het blok 21 t/m 23 van de lijst kandidaat staat voor GroenLinks.
Ik ben content met die plek: hij is niet hoog, een blokje hoger net wat fijner, ingecalculeerd niet haalbaar voor een plek op een stoel in de Tweede Kamer en bovendien bedreigd door alle Up en Down stemmingen tijdens het congres, maar toch.
De kandidaatstelling en de plek roept vragen op als: waarom, had je hoger willen staan en hoe gaat het nu verder?
Maar niet alleen dat.
Vanaf deze week (ze werken zich volgens mij een ongeluk bij de internetredactie van GL op dit moment) staan ik en mijn weblog vermeld op de website van GroenLinks op de conceptlijst voor de Tweede Kamer.
Mensen die vanuit de
GroenLinks website naar mijn site linken, verwachten daar iets over mijn motivatie, mijn achtergrond en mijn highlights te vinden.
In een klap een nieuw publiek met een gerichte interesse, "wie is dat en waarom zouden wij 1) haar tijdens het congres steunen 2) op haar stemmen als ze op de definitieve lijst van GroenLinks zou staan? "
Na publicatie van de lijst, zal dat hier dus ook snel te vinden zijn. (maar wel stukje bij beetje)
Maandag 18 September 2006 at 9:52 pm
Soms krijg ik zulke lieve mailtjes, ik doe mee!
Hallo iedereen,
We hebben een actie voor vrede.
Wij vinden vrede heel belangrijk.
We willen dat er een Nationale Feestdag komt speciaal voor vrede.
Op een vredesdag ga je uit van wat er moet komen en wat je graag wilt in plaats
van wat vroeger was en wat je niet meer wilt .
Daarom verzamelen we handtekeningen, zoveel mogelijk.
Dat heet een Petitie.
Als we 40.000handtekeningen (of meer) hebben, moet de regering naar ons luisteren.
Op 21 september willen we het persoonlijk aan Minister-president Balkenende geven.
21 september is al heel snel.
Klik op
http://www.axci.nl/axci/index.php?ln=ned&show=petitie&id=97 als je je handtekening wilt zetten.
Als je het snel doet, hebben wij misschien genoeg handtekeningen, voor 21 september.
Wil je deze mail alsjeblieft aan iedereen doorsturen die je kent?
Ook als je niet meedoet?
Alvast heel erg bedankt,
De kinderen van Aventurijn (Avontuurlijk onderwijs Loenen)
Maandag 18 September 2006 at 11:22 am
Het onderdeel van de citymarketing van Antwerpen "shop till you drop" zou niet helemaal het mijne zijn, maar het klopt onmiskenbaar.
Mijn dochter ging er volledig in op en ik hobbelde daar braaf achter aan: maar weten ze wel hoe moe je daar van wordt?
Ik hoef dat niet noodzakerlijkwijs al snel weer!
De
Nacht van het Openbaar Vervoer daarentegen en
Antwerpen Autovrij waren helemaal goed.
De nacht van het Openbaar Vervoer leverde op de grote stations in Belgie een gratis feest op in het station.
Nadat ik eindelijk mijn dochter had overtuigd om even te kijken hoe de prachtige Antwerpse stationhal er uit zou zien bij een DJ en muziekparty (zij behoorde tot de doelgroep, ik geloof ik toch echt niet meer), bleek het zo'n succes dat de stationshal "volzet" was en ik nu nog steeds niet weet hoe een partystationshal er uit ziet.
Antwerpen autovrij daarentegen werd als een gezellig volksfeest van 't Stad
gevierd: de gemeente was overal zichtbaar op straat en de politici ook, er waren sportmanifestaties langs de Schelde, veel fietsen, verkeersveiligheidsoptredens van de politie, opebaar vervoer voor één euro, de musea gratis en de parkeergarages buiten het autovrije gebied ook.
De gemeente Antwerpen hield dit jaar al drie keer eerder drie van dit soort dagen en men lijkt er enorm van te genieten.
Als argeloze treintoeristen waren we blij met alle extra evenementen, als ex-Amsterdamse bestuurder vond ik het tegelijkertijd jammer dat wij in Amsterdam daar niet met dit elan voor kiezen.
Zondag 17 September 2006 at 10:29 pm
Als je de hele vakantie een vakantiebaantje hebt gehad, veel regen, weinig vrij en ondertussen de school met twee dagen rooster tot vijf uur weer begonnen is, dan moet je nodig eventjes op minitrip.
Met in mijn oor één oortje van haar Ipod en een rondleiding door haar favoriete nummers, zitten mijn dochter en ik ontspannen in de trein naar Antwerpen met allebei een stukje Volkskrant, nu al geslaagd.
Zaterdag 16 September 2006 at 10:48 am
Het overlijdensbericht van de Italiaanse schrijfster Oriana Fallaci, tussen de "faits divers" van het NOS journaal.
Dreun.
Als icoon van de progressieve beweging was zij verplichte kost in de tijd dat ik studeerde, maar wát voor kost!
Haar boek
Een Man is mijn lievelingsboek.
Één de de meest indrukwekkende boeken die ik ooit heb gelezen heb en nog steeds graag herlees.
Het is een heftige beschrijving van de dictatuur in Griekenland in het begin van de zeventiger jaren - heftig omdat het een beeld geeft hoe het leven in een dictatuur is.
En natuurlijk ook omdat het een heftige, hevige liefdesgeschiendenis is.
Extra aangrijpend omdat het "echt gebeurd" is, de
Een Man, haar liefde was en niet alleen echt dood maar ook vermoord.
Haar eerdere verslag van de oorlog in Vietnam, in "Niets en zo zij het", dat ik later gelezen heb, is wellicht net zo indrukwekkend.
De boeken van Fallaci zijn voor mij aangrijpend en inspirerend geweest.
Ze was al een tijd ziek. Volgens velen was ze ook al een tijd de weg wat kwijt, met name door haar boek "de kracht van rede", over de islam. Een boek dat de schrijfster wel eens zou kunnen overleven en een nare nasmaak over haar aanval op de Islam achterlaat, maar voor mij nooit de waarde van
Een Man kan aantasten.
De rest van het journaal viel vandaag even in het niet door het overlijden van deze schrijfster die mij zo diep heeft weten te raken.
Zaterdag 16 September 2006 at 12:05 am
Voor de tweede keer deze week te laat thuis.
Vanavond politiek Café van GroenLinks met scenario's over het toekomstig besturingsmodel van Europa.
Daarna lang blijven hangen over wat er tijdens het aanstaande GroenLinks congres allemaal op ons af gaat komen.
Ik zal er zijn, inclusief opvattingen, maar moet nu nodig even slapen.
Vrijdag 15 September 2006 at 02:08 am
"Hier volgt een mededeling voor de reizigers van deze trein: wij kunnen helaas niet vertrekken want ons peroneel is nog niet compleet: wij missen nog onze machinist".
Daarna een dienstmededeling met het verzoek aan de machinist zich zo snel mogelijk te melden i.v.m. de achteropkomende treinen.
De slotpartij enige minuten later:
"Dames en heren een nadere mededeling. deze trein gaat vandaag niet meer rijden".
Die stoker wilde best, ik ben benieuwd naar het verhaal van de machinist.
Kijken of het me nog lukt op tijd te komen.
Donderdag 14 September 2006 at 12:44 pm
Binnen in ieder geval de amsterdamse bestuursterminologie is een "dubbele wethouder" een staf waarbij een onderwerp dat twee wethouders aangaat met twee wethouders en betrokken ambtenaren wordt georganiseerd.
Ik bestelde in Zaanstad een dubbele wethouder en wel voor de lunch.
"ik wil graag een lunchafspraak met de wethouders Keijzer en Luiten en wel tegelijkertijd".
Om het verzoek kracht bij te zetten, meldde ik er snel en gedecideerd achteraan dat zij dat ook met mij wilden.
We hadden dat al tijdens mijn afscheid (waar beide heren (grotendeels) verstek moesten laten gaan omdat zij ophetzelfde moment als college geïnstalleerd werden, afgesproken.
Wethouder
Keijzer, in mijn periode stadsdeelsecretaris in Oud-West en wethouder
Luiten voormalig collega stadsdeelvoorzitter in Bos en Lommer beiden op een nieuwe plek in Zaanstad.
Of minder statig: bijkletsen met Piet en Hans.
"Ik regel het wel, jullie krijgen het druk, ik wat minder en dan kan ik meteen ervaren hoe het is om vanaf de andere kant een afspraak met een (pfff zelfs wel twee tegelijkertijd) wethouder te maken".
Dat ging heel soepel.
Ik kreeg een trots kijkje op de lange en statige wandelgangen in de bestuursvleugel, de kamers en op alweer een mooi parkeerbordje.
Beiden waren vol vuur en trots over Zaanstad.
Overeenkomsten, verschillen met organisatie en bestuurscultuur in Amsterdam, de nieuwe portefeuilles, de begrotingsbesprekingen en de drukke agenda, de mogelijk veranderende besluitvormingsstructuur binnen het Amsterdamse Stelsel, de dagelijkse wethoudersagenda (als ik hen zo hoorde heel erg vol, maar ook nog heel herkenbaar). Het bestellen van de lunch leed ernstig onder onze praatdrang.
Ik genoot.
"Of ik het miste"?
Ik kreeg daar met al dat beginnend enthousiasme op een nieuwe plek bijna even de neiging om te denken van wel, maar bleef ook voor mijzelf stevig in het resolute "de mensen wel, de positie heb ik even achter me gelaten".
Ik zag een mooi stukje Zaan, hoorde vurige verhalen en ging weg met het gevoel dat beide heren uitstekend op hun plek zaten.
Ik blijf ze volgen op hun weblog.
Woensdag 13 September 2006 at 11:38 pm
En dan nu wat er gisteren niet meer in zat.
Op maandagavond toog ik samen met voormalig collega stadsdeelvoorzitter Henk van Waveren naar Rotterdam.
Carpoolend (mijn late afspraak op het stadhuis verzette zich tegen een haalbaar reisschema per trein) bespraken wij samen onze agenda voor de avond door.
Beiden zuden wij die avond geinstalleerd worden als lid van de Raad van Toezicht van Dock, een organisatie voor Opbouwwerk en welzijnswerk.
Voor ons allebei een weloverwogen keuze om juist daar toe te treden.
Beiden in ons bestuurlijk verleden tevreden afnemers van het produkt opbouwwerk uit Rotterdam.
Ik ooit als initiator van het aanbesteden van het opbouwwerk en het binnenhalen van een Rotterdamse organisatie (met alle "niet lullen maar poetsen" en "Ajax-Feijenoord" grapjes tot gevolg)
Grappig genoeg met allebei een volstrekt ander invalshoek (over het wat waren we het eens, maar over het hoe bewandelden wij persoonlijk en politiek andere wegen:kort gezegd contract tegenover de intrinsieke wens om bij te willen dragen aan je samenleving).
Wij vinden het allebei goed en boeiend dat juist wij de Raad van Toezicht van deze club gaan versterken.
Zien het allebei met elkaar ook zitten.
Een club die die verschillen van ons weet te bedienen terwijl ze aan zichzelf trouw blijven, mag ons alletwee ook aan zich binden.
Samen spraken we de stukken van die avond in de auto door.
Samen kwamen we licht te laat doordat we verdwaalden in Rotterdam tot grote hilariteit van de Rotterdamse RvT leden: de vuurdoop hebben we daarmee gehad en eens in de zoveel tijd komen ze ook naar Amsterdam.
Na afloop bleek dat we ons beiden stiekum hadden voorgenomen ons de eerste keer rustig te houden.
De gemeenschappelijke constatering na afloop dat dat jammerlijk mislukt was, deed ons lachen.
Het is net als met fietsen, je verleert het nooit.
Ik ben helemaal blij met mijn nieuwe positie en inbreng in een belangrijk maatschappelijk veld en sinds gisteren voel ik me daar als een vis in het water.
Volgens mij dacht mijn bijrijder er net zo over.
Dinsdag 12 September 2006 at 11:46 pm
Laat thuis
en
tot
laat gewerkt.
Vandaag dus even niet(s)
Dinsdag 12 September 2006 at 01:14 am
Schommelen in de hangmat, een stevige dosis "vakliteratuur" bij de voeten.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik met regelmaat een kind of echtgenoot langskomen in de kano.
Tussen het GroenLinks magazine, de stukken voor de vergadering van morgenavond, Binnenlands Bestuur en het nieuwste Nivon ledenblad, krijg ik zo af en toe een zetje.
Pas als ik ook aan de linkerkant van de hangmat het water kan zien, protesteer ik.
De zon was goed aan ons besteed, net als de bijna volle maan die op het rimpelloze water dubbel scheen.
Zondag 10 September 2006 at 9:40 pm
's ochtends klaar zitten om de eerste straaltjes beloofde zonnestralen op te vangen.
Op het houten vlonder terras van het huisje in Giethoorn.
Van en met vrienden.
Samen de krant lezen, het eens zijn en soms ook niet.
Nu in het strijklicht genieten van de borrel met water, libelles en ruisend riet als prachtig kroeginterieur..
Zo direct met het bootje naar vaste land om uit eten te gaan.
Samen hebben we alle zonnestralen gevangen en kunnen daar heel erg goed van genieten
Zaterdag 09 September 2006 at 6:29 pm
Quand les hommes vivront d'amour
Il n'y aura plus de misère
Les soldats seront troubadours
Mais nous, nous serons morts mon frère
Dans la grande chaîne de la vie
Où il fallait que nous passions
Où il fallait que nous soyons
Nous aurons eu la mauvaise partie.....
(Jacques Brel et George Brassens, Quand Les Hommes Vivront D'amour, paroles Félix Leclerc)
Vlak voor, in en na de vakantie staat er altijd veel franse muziek op mijn playlist.
Tijdens en na de vakantie wil het altijd wat beter lukken tussen mij en de tekst.
Ik ga bij de muziek eigenlijk altijd eerst voor de stem, dan de muziek, de tekst komt vaak later, zeker in het frans.
Quand les hommes vivront d'amour
Il n'y aura plus de misère
Les soldats seront troubadours
Prachtige tekst toch.
Vrijdag 08 September 2006 at 5:37 pm
Als je vaak naar politie of advocateneries kijkt, gonst de zin: "Alles wat u zegt kan en zal tegen u gebruikt worden" goed na in de oren.
Als je veel met overheid en instellingen emailt, gonst de zin: "Aan deze e-mail kunnen geen rechten worden ontleend. De Gemeente ....... sluit iedere aansprakelijkheid uit die voortvloeit uit de electronische verzending van dit bericht".
Vrij vertaald: niets van wat we hier zeggen kan en zal dus door u tegen ons gebruikt worden.
Het lijkt op elkaar maar de uitkomst is volstrekt tegengesteld.
Ik had in mijn tijd als bestuurder zelf ook zo'n disclaimer op mijn persoonlijke site in functie.
Eigenlijk meer een grapje "(ik kan zelf al geen rechten aan mijn mening ontlenen, laat staan dat u dat kan") maar toch.
Voor mijn nieuwe werk ben ik betrokken bij de voorbereiding van een sessie over digitale rechten.
Nou hoef ik daar zelf geen expert op te worden, maar een beetje weten wat er speelt is wel handig om mee te helpen de juiste vragen naar boven te krijgen.
Leren anno nu, Google ik dus.
Ook bij dit onderwerp kun je weer smakelijk en zonder je te vervelen verdwalen in een woud aan dingen waar een normaal mens niet over nadenkt.
Voor ik mijn zoekopdracht ga verfijnen, blijf ik nog even genieten van de wildernis en sla ik er nog wat avond uurtjes op stuk (impliciete disclaimer in de vorige zin: dit doe ik dus in mijn vrije tijd en niet tijdens het werk).
Donderdag 07 September 2006 at 11:47 pm
Het zou kaasfondue worden vandaag.
Oppassen.
Kiezen voor kaasfondue is boodschappenstand "lekker".
In mijn karretje veel artikelen waarvan de enige overeenkomst met kaasfondue "lekker" was.
En toen....
Teveel boodschappen in een te kleine tas alhoewel mijn werktas als overloop fungeerde.
Onder aanvankelijk onverschillig toezicht van de verkoper van de daklozenkrant wurmde ik met grenzeloos optimisme de boodschappentas in mijn fietstas.
De tas werkte niet mee. Na een tijdje werd het de verkoper teveel: "dat wordt milimeterwerk".
Omdat na het moeilijke begin de zwaartekracht zijn werk ging doen, kwam er schot in de zaak, maar verder dan halverwege kwam de tas niet.
"Dan is het nu tijd voor de truuk" legde ik hem uit.
Ik stopte mijn werktas in de andere fietstas, trok het schouderhengsel door de twee lussen van de boodschappentas en haakte de overgebleven lus om het rugsteuntje van mijn fiets heen, waardoor het geheel muurvast zat en zelfs nog ruimte bood om het overgebleven halfje brood onder de profisorisch ontstane snelbinders te wurmen.
"Dat bewijst maar weer dat jullie vrouwen veel praktischer zijn dan wij".
"Ik denk dat dat wel meevalt"stelde ik hem gerust "het is eerder een kwestie van te vaak te veel in te weinig proberen te krijgen".
Donderdag 07 September 2006 at 9:51 pm
Aan de formulieren.
Het leuke van weer werken is dat je dan ook weer echt vrij hebt als je vrij bent.
Voor deze vrije middag en avond had ik een actieliijstje waar ik in de afgelopen maanden veelsteveel langer over gedaan zou hebben.
Ik vinkte ze lustig af.
Tim's school wil aan het begin allemaal dingen: overblijf betalen, toestemming voor fluorbehandeling geven, nieuwe mobiele nummers doorkrijgen (deze jaarlijkse check vind ik zo goed en met de tijd meegaand).
Maar deze keer wilden ze ook het sofinummer van Tim.
Grmfff, Ehh, Ja tuurlijk.
Ik gebruik Google, geef regelmatig van alles weg op het internet, maar hier blijft het kriebelen.
Vanuit een links privacy verleden waar ik met de opkomst van alle nieuwe technologie en ook goede mogelijkheden om het "de burger makkelijker te maken" wel op ben gaan nuanceren, rinkelen er onbewust meteen belletjes.
Van mij mogen ze het hebben, ik ben er van overtuigd dat ze er volstrekt integer mee om gaan.
Maar ik herinner me uit mijn eigen portefeuillehoudersperiode nog heel goed de discussie en mijn weigering om door te geven hoeveel kinderen zonder verblijfsvergunning er in de internationale klassen zaten.
Ik voelde me destijds behoorlijk ondersteund door de adhesie van schooldirecteuren in die weigering.
De uitleg geeft allemaal netjes aan waarvoor het is, dus daar steekt het niet op, maar toch.
Woensdag 06 September 2006 at 11:04 pm
Valk voor de zomervakantie zie ik ze vaak:
De 8e groepers.
Cito gemaakt, schoolkeuze bepaald, niet veel meer te doen behalve je druk op het afscheid voorbereiden en op het 8e groeps toneelstuk.
Ze lijken dan vaak te groot voor de school waar ook de 4-jarigen nog rondlopen.
Die kinderen die je al jaren hebt gezien en waarvan je je, zeker als ze een beetje groot zijn uitgevallen soms afvraagt of ze nu nog steeds niet naar de middelbare school zijn.
Het is echt tijd dat ze gaan, denk ik dan oubollig.
Vanochtend, rookte ik bij mijn nieuwe werkplek een sigaretje op het muurtje bij mijn oude middelbare school.
Kleine pauze: 10.10 tot 10.25, ik weet het nog precies.
Vandaag was de eerste echte schooldag en daar stonden ze.
Wat leken ze klein en onzeker, zeker in vergelijking met het groepje ernaast dat heftig uit stond te stralen dat zij de fase van brugpiepers met de vakantie hadden afgesloten. Van achtste groper naar brugpieper is een hele stap en zo veel groei je nou ook weer niet tijdens de vakantie.
Toen ik vanuit een ooghoek mijn 4e klas dochter voorbij zag komen (zij wil mij daar natuurlijk niet zien en ik help haar daarbij door te duiken) was het verschil helemaal groot.
Woensdag 06 September 2006 at 9:47 pm
Vandaag zag ik een bedrijsauto rijden met daarop de tekst:
Onze BOB rijdt al uw lege flessen.
Brilliant reclamebureau lijkt me, maar voor de verkeersveiligheid leek de BOB toch vooral ingezet om de mensen die al die flessen leeggedronken hadden te vervoeren, of had ik het nu al die tijd verkeerd begrepen?
Dinsdag 05 September 2006 at 10:46 pm
Uit het vandaag bekend geworden
concept verkiezingsprogramma van GroenLinks haalde in ieder geval het punt gratis kinderopvang de media.
18 jaar geleden ging mijn oudste zoon voor het eerst naar een kinderdagverblijf.
Zijn ouders studeerden beiden nog en hadden zogezegd geen cent te makken.
Onze ouderbijdrage lag op het minimum en omdat de creche zelf luiers en voeding verzorgde, was het net wel/net niet goedkoper op de opvang dan wanneer hij thuis was gebleven..
Tussen toen en nu ligt een heel scala aan maatregelen om de kinderopvang toegankelijker te maken, het bedrijfsleven meer mee te laten betalen, CAO afspraken, belastingmaatregelen.
Ellke nieuwe maatregel bracht een nieuwe bedreiging volgens mensen die er verstand van hadden. Bedrijfsopvang was uit den boze omdat het een scheiding tussen kinderen van werkende en niet werkende ouders al op vroege leeftijd tot stand zou brengen (dat zag ik ook niet zo zitten). Stimuleringsmaatregelen waren alleen toegankelijk voor bedrijfstakken voor de bedrijftakken met een goede CAO en niet voor de schoonmakers op Schiphol (was ook heel waar). Terugtrekking van de overheid binnen de kinderopvang leidde tot minder controle en dus tot minder kwaliteit. Een onstuimige groei met tegelijkertijd stijgende CAO afspraken in welzijnsland leidde tot hoge kosten en minder kwaliteit. (Bij de laatste twee had ik het gevoel dat daar door goed consumentbewustzijn wel een mouw aan te passen was, maar eerlijkheid gebied te zeggen dat mijn kinderen de kinderopvang toen al verlaten hadden).
Het blijft en bleef tobben om het zo maar te zeggen.
Ook nu weer staan ciritcasters voorop om aan te geven dat ook dit niet kan deugen: gratis kan nooit goed zijn.
Al zolang ik met de kinderopvang te maken heb, ben ik overtuigd van het feit dat datvoor ons land als geheel het beste functioneert als er een generieke regeling is: een basisvoorziening gratis of net niet (kosten voor luiers en voeding kun je waarschijnlijk best bij de ouders laten) waarbij het voor de ouder niet uitmaakt of hij/zij nou schoonmaker op Schiphol, administratief medewerker bij de ABN of hoogleraar Vrouwenstudies aan de UvA is.
Dat het voor een werkgever niet meer uitmaakt of hij nu wel of niet vruchtbare/jonge/oude werknemers aanneemt.
Ik hoop van harte dat een nieuw kabinet hier mee aan de slag gaat: wat er toe nu toe was heeft nog steeds niet goed genoeg gewerkt. Het scandinavisch model lonkt al jaren en een grotere participatie op de arbeidsmarkt gekoppeld aan emancipatie en het verdelen van zorgtaken komt met dit voorstel een stap dichterbij.
Voor mijn kinderen komt het te laat maar ik ben beslist niet te beroerd om staks mijn kleinkinderen in het kader van de intergenerationele verdeling van zorgtaken van de gratis kinderopvang te halen.
Daar heeft Oma nog voor gepleit vertel ik ze dan gewoon.
Maandag 04 September 2006 at 10:15 pm
Zag vandaag een van mijn smsjes terug: "Wat een wisselvallige tijden treuren om achterom en verwachtingsvol vooruitkijken pendelend tussen afscheid en sollicitaties. Verwarrend".
Het bericht dateert van begin april. Ik was al klaar met werken, had mijn afscheid nog niet gehad en was bezig met nieuw werk.
Vandaag had ik mijn tweede werkdag bij het tijdelijk project met veel zin, enthousiasme en plannen.
Tussendoor ging ook het verkennen van de horizon na mijn tijdelijke project door en had ik vandaag ook een gesprek bij een recruiter.
Onderweg tussen nieuw werk en recruiter fietste ik door het stadsdeel en groette zoals de afgelopen acht jaar al steeds de mensen van de reiniging.
We kennen elkaar nog en zij groeten gelukkig nog steeds met een blik van herkenning terug.
Heen en weer geslingerd tussen oud, nieuw en nog nieuwer ging ik na het werk even naar de mijn oude stadsdeelstamkroeg om te horen hoe de cafebazin haar eerste vakantie sinds jaren had beleefd.
Bleek daar een afscheidsfeestje van een stadsdeelmedewerkster die na 16 jaar vertrok en waar ik veel mee heb samengewerkt aan de gang te zijn.
Ik floepte daar moeiteloos tussen en voelde me ook daar weer helemaal senang.
Na een keer of 17 op verzoek verteld te hebben wat ik nu doe en even zoveel malen de reactie "da's helemaal jou ding" gehoord te hebben, voelde ik me opeens even overal thuis.
Maandag 04 September 2006 at 9:42 pm
Jaren zag ik hem op school.
's Ochtends koffie halen voor eerst de juf en daarna de meester.
Grote open ogen die vol vertrouwen en vol goedigheid de wereld in kijken.
Altijd vrolijk.
Eeen verschijnsel, een gewoonte, maar elke keer weer getroffen worden door de volstrekt open blik van deze jongen.
Zo zie je ze niet vaak. Te goed bijna voor wat er nog komen gaat.
Deze zomer nam hij afscheid van school.
Op naar het voortgezet onderwijs.
De moederharten zien zijn blik, zien de middelbare school en zien hem dat nog niet onmiddelijk zonder kleerscheuren doen.
Onze harten heeft hij allang gestolen en wij gunnen hem een nieuwe plek op zijn nieuwe school.
Maar die ogen en al die pubers die hem helemaal niet kennen, die krachten zullen gaan meten.
Vanmiddag zag ik hem op een pleintje.
Nee hij was nog niet begonnen.
Ja, hij had er erg veel zin in
Ja, maar natuurlijk zou hij er iets moois van gaan maken.
Elke keer dat ik 's ochtends een andere koffie zie halen voor de meester, ga ik even voor hem duimen.
Maandag 04 September 2006 at 9:24 pm
6.30 Wekker
6.40 Badpak aangevuld met bedekkende keldingstukken
6.41 Senseo spuit sterke koffie
6.45 Ontbijttafel staat klaar
6.45-6.57 Koffie plus mail/weblogs/headlines lezen
7.00 Sportschool open
7.02 Plons in het water voor de vaste baanjes
7.30 stortdouche
7.31 Sauna voor 5 minuten
7.36 Aankleden
7.39 2 minuten fohn
7.45 Thuis aan ontbijttafel
Ontbijten, Brood klaarmaken, pauzehapje, tanden poetsen, fietsleutels jassen en tassen vergaren, wel/niet wc, schoenen zoeken
8.15 Op naar school
Bij het fietserstoplicht hoek Overtoom/J.P. Heijestraat begroeten we de eerste schoolkinderen/ouders onderweg.
Enthousiasme en opwinding is groot: weer naar school.
Op school een prettige opwinding.
Iedereen lijkt blij elkaar weer te zien.
In de klas hernieuwde kennismaking en veel verhalen na 6 weken missen.
Beneden koffie met moeders, concierge en de klassenassistentes idem, 6 weken verhalen bij één kop koffie.
Gelukkig is er morgen weer een dag.
Wat gebeurt en zie je veel moois op zo'n eerste schooldag.
Al dat enthousiasme waar je zonder het zelf direct te beseffen ook gewoon onderdeel van bent.
Over een week is het weer gewoon gewoon en scheld ik op de wekker van 6.30.
Maandag 04 September 2006 at 9:07 pm
Vanaf donderdag doe ik een tijdelijke klus in en voor Amsterdam.
Ik ben in tijdelijke dienst bij Het AUB als kwartiermaker om een mogelijk project voor te bereiden om de internetstrategie van een aantal gerenomeerde amsterdamse culturele instellingen te versterken door middel van breedbanddiensten.
Amsterdam, Cultuur en Internet, ik had het niet mooier kunnen wensen.
Ik mag vanuit huis werken, maar ik kon ook een werkplek bij het AUB krijgen.
Collega's, een bureau, een computer en telefoon en een raam met uitzicht op mijn oude schooltje.
Wow.
Ik heb weer collega's. Werd meteen in een warm welkom aan iedereen voorgesteld.
Werk zo ongeveer op het Leidseplein.
Doe iets wat ik vreselijk leuk vind.
Ter voorbereiding zette ik mezelf op de mailinglist voor de nieuwsbrief van alle instellingen en bekeek ik hun websites.
Na mijn eerste gesprek kocht ik een museumjaarkaart (kwam ik vroeger veel te weinig aan toe).
In de hal kwam ik op mijn eerste dagje iemand uit het bestuurlijk verleden tegen.
"Het verbaast me niets jou hier terug te zien".
Helemaal goed dus.
En morgen.....
Morgen mag ik alweer.
Zondag 03 September 2006 at 11:04 am
Ha. Gelukkig:
Het paard ging ook voor mij.
Ik was op voorhand nog niet zo gerust op die dag.
De opdracht was simpel en eenduidig:
Je gaat de bak in.
Daat loopt een paard.
Je zorgt dat je bij het paard komt.
Legt het paard de halster om.
Je loopt een rondje door de bak.
Piece de resistance: Je doet het paard de halster weer af en laat het paard jou volgen zonder halster.
"Een paard is de spiegel van de ziel", werd er gezegd.
"Het geeft je onmiddelijk terug hoe jij er in staat"
Ik begrijp wat ze deaarmee bedoelen en wil het graag voor waar aannemen maar mijn nuchterheid protesteert wel lichtelijk.
Ze vertelden hoe paarden soms bij andere bureaus ingezet worden bij
coaching in groepsprocessen en assessments.
Die laatste kwam ik de hele dag niet meer overheen. Ik zag hem helemaal voor me, het nadeel van veel fantasie (komt een man vanwege een assessment bij een paard om te laten zien dat hij een leider is met overwicht. Hij belt later voor de uitslag: "het spijt ons meneer, we hebben helaas het paard aan moeten nemen, dat had beduidend meer overwicht").
Zonder dollen vond ik het gewoon spannend.
Mijn laatste ervaring met paard heette pony, niet half zo groot en daar was ik als kind in het Amsterdamse Bos vanaf gekieperd bij een buitenrit.
Na een tijdje met het been in de stijgbeugel gehaakt machteloos over de grond van het bos gesleurd te zijn, leverde me dat een gekneusde pink op.
Geen trauma, maar mijn meest postieve jeugdervaring was het ook niet.
Als ik alles wat ik eigenlijk dacht niet te durven niet had gedaan, was ik niet waar ik nu was en was mijn weblog beduidend minder gevuld.
Ik ging met de bibbers het lijf de bak in: bak groot, paard groot, ik klein en veel stuurlui van ons groepje aan de wal.
Ontkennen dat ik het eng vond zou niet helpen en bovendien hadden ze net overtuigend gemeld dat het paard alles zou voelen wat ik meebracht.
Ik zal geen verdere mededelingen doen over mijn gesprek met het paard (ze heette Darling en dat hielp dan wel weer. Voelde me beter bij "Hey Darling" dan bij "dag knol")
Maar gelukkig wist ik haar te overtuigen dat zij en ik hetzelfde wilden en dat ik haar daar wel bij nodig had.
De stuurlui zagen niets van mijn bibbers en vonden dat ik overtuigend op mijn doel afging.
De begeleidster meldde achteraf (gelukkig maar) dat het paard beet en zich door de eigenaar altijd maar moeilijk uit de wei liet halen.
Of ik niet trots was?
Ik vond aanvankelijk dat ik gezwijnd had.
Paard groot, ik bang, ze had me alle hoeken van de bak kunnen laten zien.
Pas later werd ik toch een klein beetje trots, "kijk eens mamma zonder handjes".
Ik weet namelijk eigenlijk al lang dat iets eng vinden een overtuigende presentatie niet in de weg hoeft te staan.
Ik wist alleen niet of het ook bij paarden zou werken.
Ik heb de hele dag enorm genoten.
Ziel of niet, de relatie tussen actie en reactie was wel heel erg zichtbaar in die bak:
Te onzeker: je kreeg de kont van het paard.
Te doelgricht en geen aandacht voor het paard: idem.
Soms leek het alsof het paard een volledige theaterschool en coachingsopleiding achter de rug had.
Omdat we veel van elkaar weten en elkaar veelvuldig in leersituaties gezien hebben, was het ook een feest van herkenning om te zien hoe het de anderen verging.
Gelukkig na afloop ook nog lekker eten en zonder leervragen en doelen bijkletsen.
Zaterdag 02 September 2006 at 9:47 pm
Die zie ik in Amsterdam nou nooit.
Zaterdag 02 September 2006 at 3:36 pm
Ik voel me nog wat dubbel als ik 's ochtends om half zeven op de tramhalte sta richting station en het verre Zoelen waarvan ik pas sinds kort weet dat het bestaat.
In mijn tas het mailtje met het programma voor de rëunie van de Masters opleiding die ik een aantal jaren geleden volgde.
Onderwerp: paardencoaching.
"Beantwoord van te voren voor jezelf de vragen hoe maak je contact, hoe weet je dat je het hebt, hoe zorg je dat je het houdt en wat doe je als je weerstand in contact ervaart".....
"de reactie van een paard geeft feedback over de wijze waarop wij proberen contact te leggen en te houden.
Dit stelt ons ook in staat om effectiever te worden in het leggen van intermenselijke contacten.
Ieder van ons krijgt de gelegenheid om met het paard te werken".
Juist.
Ik ben wel eens voor minder mijn bed uitgekomen.
Ik vind paarden voornamelijk erg groot.
Maar eerlijk is eerlijk we doen op de terugkomdag altijd aparte dingen en toen ik deze groep
vorig jaar zonder enige vorm van mentale voorbreiding in een workshop badkamerzingen met Jan Kortie losliet, heeft er ook niemand gemopperd, sterker nog iedereen genoot, dus ik ber er, zal er zijn en er voor gaan.
Ik laat het gebeuren en ga voor het paard.
Vrijdag 01 September 2006 at 08:50 am
