» En Route Leuk als je bij het stadsdeel gewerkt hebt, is het ophalen van je paspoort een mini reunietje!
En dan nu onderweg op vakantie.   een reactie | ¶

» Some blessed Hope, whereof he knew And I was unaware Volstrekt ongepast, speelde dit gedicht van Thomas Hardy de hele avond door mijn hoofd.
Het werk afkrijgen bleek toch echt weer even wat langer te duren dan gedacht, maar ging met veel plezier, morgen mag ik op vakantie.
Het gedicht heeft daar allemaal helemaal niets mee te maken, past al helemaal niet bij het trieste nieuws dat op mijn voorgrond zit, toch blijft het zoemen...

Het gedicht heeft jaren in mijn opeenvolgende kantoren gehangen vanweg zijn opwekkend onverwacht hoopvol einde

I leant upon a coppice gate
When Frost was spectre-gray,
And Winter’s dregs made desolate
The weakening eye of day.
The tangled bine-stems scored the sky
Like strings of broken lyres,
And all mankind that haunted nigh
Had sought their household fires.

The land’s sharp features seemed to be
The Century’s corpse outleant,
His crypt the cloudy canopy,
The wind his death-lament.
The ancient pulse of germ and birth
Was shrunken hard and dry,
And every spirit upon earth
Seemed fervourless as I.

At once a voice arose among
The bleak twigs overhead
In a full-hearted evensong
Of joy illimited;
An aged thrush, frail, gaunt, and small,
In blast-beruffled plume,
Had chosen thus to fling his soul
Upon the growing gloom.

So little cause for carolings
Of such ecstatic sound
Was written on terrestrial things
Afar or nigh around,
That I could think there trembled through
His happy good-night air
Some blessed Hope, whereof he knew
And I was unaware   Geen reacties | ¶

» 0 plus beetje Mijn bondigheid begint door te schieten.
Overcompensatie noemen ze dat geloof ik.
Gisteren: 0 woord
Vandaag tel ik geen woorden, maar vinkjes: gedaan, gedaan, nog doen, nog doen........ en
Al bijna de uren tot de vakantie.   Geen reacties | ¶

» Kropsla Idem.
1 woord
of: zie gisteren.
2 woorden
Blijft bondig, de wereld erachter vraagt om een langdurige uitweiding maar net als gisteren:
ik wil naar bed

Gelukkig kan ik ook nu nog gewoon hartelijk in de lach schieten als de speller "Proposal" wil vervangen door "kropsla"

Geachte huttemetut, hootemefloot,

Hierbij stuur ik u met veel hoogachting een Kropsla.   een reactie | ¶

» Bondig Mijn breedsprakigheid is vermaard.
Vaak tot genoegen, soms ook niet.
Vanavond heb ik er zelf last van.
Een aanvraag indienen waarbij elke keer zeer dwingend staat: max 10 woorden, niet meer dan 5 zinnen.
Au, dat is hard oefenen.
Dat kost mij opeens véél meer tijd.

Kleine proeve:
ik wil naar bed.

Heb ik zojuist toch zomaar in 4 woorden gezegd wat ik wilde (en er 11 gespendeerd om dat uit te leggen als je de zin tussen haakjes niet meerekent).   Geen reacties | ¶

» vergaderen in stijl Vanochtend de wekker, tijd voor de vergadering van het Nivon, altijd op een andere plaats in Nederland, zelden in Amsterdam, maar zo kom je nog eens ergens.
Vandaag op bezoek bij Nivon Utrecht.
Het moet gezegd, dat lag er zwaar mooi bij: omgeven door Volkstuintjes, Kinderboerderij en de Vogelopvang, midden in de stadsnatuur.
Binnen was het koud, buiten scheen de zon: op twee bankjes en naar buiten geschoven tafels en stoeltjes hadden wij de laatste voorbereidingsvergadering voor het Pinksterkamp: nu moesten alle decentraal georganiseerde programmaonderdelen opeens in één centraal tijdsschema passen en moesten met strikte hand de open plekjes en nog niet uitgevoerde taken verdeeld worden.
We deden het voorbeeldig, vergaderden maar een uur langer dan gepland, genoten van het bandje dat tegelijkertijd aan het oefenen was, maar moesten op enig moment stoppen omdat de zon haar werk op onze gezichten deed voelen.

Op de terugweg, geschokt langs een ongeluk op de andere kant van de snelweg, uitgezaagde auto, ambulances en kilometers stilstaand verkeer. Ik werd misselijk bij de aanblik en ook misselijk bij de gedachte dat ik zojuist misschien langs een ongeluk met dodelijke afloop reed. Het nieuws met AT5 deed slecht vermoeden: twee kinderen uit de auto geslingerd. Gelukkig kwam de verlossing snel: geen ernstige verwondingen, ondanks de aanblik beleek het gelukkig relatief mee te vallen.   Geen reacties | ¶

» Klassentoernooi Op het Barlaeus is vandaag het klassentoernooi weer losgebarsten.
De voorpret is al maanden merkbaar in ons huis, met de laatse week veelvuldig crisisoverleg en noeste arbeid bij ons in huis.
Als oud-Barleaan kost het me niet veel moeite om de spanning van destijds in herinnering te roepen.
Als moeder van een zeer betrokken, actieve en perfectionistische dochter, ben ik blij dat ze nu ondertussen los gaan.
Vandaag werd haar klas derde met hun themawerkstuk.
Ik vond het concept en uitvoering geniaal (mijn kleurencartridge is leger dan leeg, maar dat mag de pret niet drukken).
Met Holland als thema, hadden ze oude meesters op textiel met daarin de gezichten van leraren als vervanging van de oorspronkelijke figuren.
Lijsten gespoten van bouwschuim, bespoten met goudverf.
Ik heb de Meesterwerken vanochtend trots op de foto gezet.

  Geen reacties | ¶

» Één Jaar Vandaag één jaar geleden nam ik afscheid van het stadsdeel met een prachtig, druk en ongedwongen feestelijk feest, het spookt vandaag al de hele dag door mijn hoofd.
Een geweldig feest, op de voet gevolgd door Emmelie als vriendin en stadsdeel-home fotografe voor alle buurt en kunst-feestjes.
Het prachtige fotoboek, met liefde gemaakt binnen handbereik. Een cadeau wat de rest van mijn leven bij me blijft.
Het antiverveelpakket van een van de scholen staat nog steeds onuitgepakt op mijn dressoir (behalve dan de geranium waar ik achter moest gaan zitten om tot rust te komen, die hebben we er uitgehaald om m water te geven).
Één jaar na dato zouden we hem vanmiddag uit gaan pakken, Tim en ik, maar ik had het te druk, met subsidieaanvraag, afronden van werkzaamheden en opstarten van nieuwe. Het kwam er niet van.
Symbolisch best mooi: er is leven na het stadsdeelvoorzitterschap en je kan het er maar druk mee hebben.
We gaan hem morgen uitpakken, want dan is het pas de 20e, want dat was het vorig jaar ook.
Ik heb veel gedaan, veel geleerd het afgelopen jaar en er ligt een spannende maar uitdagende missie in 't verschiet.

Korte samenvatting van veel: ik mis mijn positie niet, mijn "macht"niet (alhoewel die manier van dingen voor elkaar kunnen krijgen toch wel zijn charmes had, merk ik nu), maar de mensen en instellingen wel, en nog steeds.
Ik ben niet weg uit het stadsdeel, spreek nog veel mensen, blijf op een boel dingen goed bij en het netwerk doet het nog goed, maar als ik per ongeluk of expres even op het terras aan de overkant van het stadsdeel zit, voelt dat nog steeds heel thuis.

Ondertussen zat ik vandaag ook te stressen op deadlines en stiekum vooruit te kijken naar het weekje vakantie vanaf volgende week vrijdag.

Tja, en dan dat artikeltje over interim wethouders vandaag in de krant......klonk juist vandaag ook bet interessant, je ervaring even tijdelijk ergens inzetten zodat de gemeente niet overhaast een beslissing hoeft te gaan nemen. Ik vond het nog niet eens zo'n gek idee....   Geen reacties | ¶

» Teveel interactiviteit Vanavond opende mijn eerste browserklik: STREAM: www.killertv.nl
InTV: Streaming experiment

Streaming experiment in KillerTV: InTV: "Hoeveel interactiviteit willen we?"

Kom op 18 april naar het Theatrum Anatomicum voor de enige avond die leuker is op internet!
Deze avond een primeur van KeyWorx Streaming. KeyLive is een online multi-user platform. Vanaf verschillende locaties wordt er live samengewerkt aan een directe video reactie op het gesprek in het Theatrum.

Geheel conform de uitnodiging, ging ik niet naar de Waag, maar beleefde ik het "leuker op het internet".
Ik kan best een boel interactiviteit hebben en geven, dus settelde mij vol verwachting.
Afgezien van het feit dat het duidelijk nog een experiment was, er nog best veel fout ging en de inteactiviteit tot lichte chaos in het geluid leidde, was het best boeiend.
Alleen blijkt steeds meer dat mijn computer een te hoge mate van interactiviteit niet meer aan kan.
Elke poging om nog wat te werken ondertussen, mailtjes te beantwoorden, een andere chat of website te openen werden onmiddelijk bestraft met het wegvallen van beeld en geluid, opnieuw opstarten en verlies van alle interactiviteit.
Als ik op de comp interactiever kan zijn dan de comp zelf, wordt het tijd om 'm te vervangen.
Hij had zijn winstwaarschuwing als afgegeven want bij mijn voorzichtige entree in Second Life protesteerde hij met een behoorlijk infarct en een melding dat ie een betere videokaart wilde, eenmaal zo gevoed stotterde hij vriendelijk met mijn pogingen mee, maar echt dynamisch waren zijn pogingen om mij in een ander leven te vergezellen allang niet meer. Nou kan ik best zonder een tweede leven, maar als als je zelf meer wilt dan je comp, dan zit er maar één ding op.
Dan mag hij als een oud paard in het bejaardentehuis lekker een ding tegelijk gaan doen terwijl ik op zijn opvolger interactief ga zitten zijn.   Geen reacties | ¶

» welterusten Getver: die goedenachtrustthee heeft slechte effecten op mijn werkwens 's avonds.
Nu maar hopen dat hij goede effecten heeft op mijn nachtrust, want daar deed ik het om en ben ik na twee nachten woelen wel aan toe.
Naar bed dus maar.   Geen reacties | ¶

» Alice Dit weekend opende ik eindelijk die ene verhuisdoos die ik van mezelf uit het stadsdeelkantoor mocht meenemen een jaar geleden.
Een boel waardevolle spullen, een kwart bleek na een jaar ook best weggooibaar.
In deze doos zaten ook alle posters, kaarten en betekenisvolle uitspraken uit mijn kantoor verstopt.
Eind van het liedje is dat mijn studeerkamer ondertussen best wel weer iets wegheeft van mijn oude kantoor: maar de verhuisdoos is leeg!

  Geen reacties | ¶

» Buiten

  Geen reacties | ¶

» In bloei

Op de tweede begravenis in één week tijd stond al weer alles zo ongegeneerd in bloei.
De gestorven oom, vond zijn dood tijdens een bezoek aan de Keukenhof, was bij leven gek van alles wat groeide en leefde, de kerkdienst werd geleid door een GroenLinkse pastor, de kerk vol met bloemen, de begraafplaats ook en zelfs de kerk had zich gehuld in een bloesemboom. Van hoe wrang, naar hoe mooi kan het decor van je afscheid zijn....   Geen reacties | ¶

» Vrijwilligersdingetjes Na 2 bands te hebben geboekt, vandaag de Karaokeset gehuurd: mevrouw als u m de hele Pinksteren wilt hebben, krijgt u natuurlijk de 2e en de 3e dag korting" (50$%) maar liefst. Toch leuk.
Op zoek naar sprekers over het verleden, mailen, bellen (we hebben alleen zijn telefoonnummer, toen hij actief was bestond email nog niet) en boodschappen op antwoordapparaten.
Kan weer aardig wat dingen van mijn lijstje afstrepen.   Geen reacties | ¶

» Creatief eten Vanavond was ik te gast bij de tafel van 50, die vanuit Pakhuis de Zwijger georganiseerd wordt.

Ik meldde me gisteren thuis af voor het avondeten, "ik heb een creatief etentje" als reden.

Mijn kinderen hebben altijd kernachtige samenvattingen van mijn werk. Als stadsdeelvoorzitter "legde ik drempels", toen ik dat niet meer was, "vergaderde ik op terasplekken her en der om belangrijk te blijven en nu was de opmerking; "oh je gaat spelen met je eten, wat leuk".

Het eten heb ik netjes, zonder spelen opgegeten, maar het was wel leuk en inspirerend, en spelen ook wel: van iedereen horen wat hij/zij doet, vertellen wat je zelf doet, verbindingen leggen en ergens een plan zien gloren. Of het nu spelen is of niet, ik kan er in ieder geval erg van genieten.   Geen reacties | ¶

» The best thing

Lekker grasduinen in de lijst van de Webby Awards Nominees, alleen als je op deze site terechtkomt schiet het verder doorlopen van het lijstje niet meer zo op.   Geen reacties | ¶

» Ramona

Ramona, was 15 jaar lang vrijwilligster bij een van de servicepunten voor ouderen in Oud-West.
Vandaag werd ze in het zonnetje gezet.
Na 15 jaar trouwe dienst en op 78-jarige leeftijd, gaat ze in juni terug naar haar familie in Suriname.

Altijd en dame, altijd in de weer, altijd vrolijk, energiek, altijd bezig met eten en zorgen.
Buurthuis de Havelaar liep dan ook helemaal vol vanmiddag.

Vroeger in functie kwam ik haar al heel vaak tegen, maar tegenwoordig ga ik lekker met Tim op dinsdag lunchen bij de Havelaar, waar Ramona samen met de andere vrijwilligsters een lucht voor ouderen en andere buurtgenoten serveert.
Functie ten spijt, ik was en bleef "kindje" en word elke keer vriendelijk platgedrukt aan de boezem van Ramona en Maria, die tegelijkertijd opletten of ik wel genoeg eet.
Je bedenkt het niet, het is zo.
Ik geniet er elke keer weer met teugen van, zo simpel en tegelijkertijd zoveel werk en liefde. Ook vandaag weer stonden haar vriendinnen/vrijwilligsters zich in de keuken in het zweet te werken om iedereen van lekkere hapjes te voorzien.
Ramona werd bespeeched, toegezongen en bejubeld in een overvol buurthuis.

Het zal raar zijn zonder haar, toch zie ik haar zo zitten op een veranda in het zonnetje in Suriname, genieten van familie en rust.

Nog één keer, maar nu zelfgekocht, gaf ik het Groot Amsterdams Sprookjesboek cadeau (wij gaven dat als stadsdeel altijd aan huwelijksjubilarissen en 100-jarigen cadeau) het leek me nu opeens zo op zijn plaats, dat ik het beeld van Ramona met boek in Suriname al voor me zag.

Het afscheid is nog niet echt echt, want ik kon bij het weggaan gewoon "tot morgen" zeggen.
Morgen word ik weer met veel plezier platgedrukt en eet ik heel braaf mijn bordje soep leeg om daarna pas aan de rest van het eten te beginnen.   Geen reacties | ¶

» Gevonden

Er waren er 37 verstopt in de hele grote tuin.
Ze kwamen niet allemaal gevonden terug:
2 leeggegeten door de vogels
1 gesmolten in de zon
een paar onvindbaar wachtend op de paas van volgend jaar.

Verder vonden wij:
1 dag zon
1 duin- en strandwandeling met vlieger en bal
lekker eten
1 blij logerend nichtje
en als toetje Amercian Beauty op de bank vanavond.

Voorwaar geen slechte vangst   Geen reacties | ¶

» Tussen heen- en terugreis 4 x trein deze week, die doet wat met mijn waarnemingsvermogen: full power, helaas zonder extra opslag of encoderingscapaciteit.
Gisteren samen met Tim in de trein naar Utrecht, mimde ik het kunstwerk op het station terug in een vrolijke groet.

''s Avonds dezelfde weg alleen terug in de trein, mijn verdrietig telefoongesprek in een coupe met ingedronken jongeren onderweg naar hun vrijdagavonduitje.
Vanochtend weer de trein, weer naar Utrecht, te op tijd, maar met croissant, krant en koffie en op het perron zicht op nooit eerder opgevallen kunst.

Op het station, geen groet naar het kunstwerk, veranderde de tevreden reizigster in een vrouw met een graftak, zoals de bos bloemen die even te voren nog als vrolijke bos bloemen in de winkel had gelegen in een graftak veranderde.
De hele dag de echo van het gesprek van gisteren door mij heen.
Tussenstop Overvecht met kwetterende volgels en alle bomen en struiken uitbundig in bloei uitgelicht door een weldadig zonnetje "what a day for a funeral", maar als dan toch dan liever met vogels en bloeiende struiken dan anders, alhoewel bloei en einde samen wel mooi, maar iets te nadrukkelijk lijken te zeggen dat het leven gewoon door gaat.

De lange wandeling tussen graven door, wat zie je dan veel "het eeuwige leven ligt besloten in het hart van de dood" onderweg naar het graf van de man die mijn leven maar soms raakte, maar dat wel deed.
Huisvriend van de moeder van Marco en dus van hem, kinderen net iets ouder dan die van ons, wijze raad bij huwelijk en geboorte en ruim een jaar geleden een samenzijn met twee ondertussen volwassen gegroeide gezinnen met tuin, zon, goed gesprek, goed eten en drank. Geloof speelde een hele belangrijke rol in zijn leven, niet in het mijne, maar zijn verhalen maakten de passie voor geloof voor mij wel tastbaar.
Terug bij Janny in de tuin, de vijvers elke dag vol met meer kikkers waar voorbijgangers verwonderd naar staren, werd er een boomhut gepland waarvoor zaag, planken en spijkers al klaar lagen, rende zoon met vriendje rond en liet de zon een kleurtje achter op onze gezichten. Tussen spelende kinderen, kikkers en bloeiende bomen gesprek over de dienst, de begravenis, herinneringen en geloof.
Aleen weer terug in de trein, man en zoon bleven bij Janny die net uit het ziekenhuis s'nachts nog beter niet alleen is, eten met Mick en Lotte op de bank bij Jesus Christ Superstar op TV,
De trein is even klaar, de gedachten allerminst.....
En morgen traditioneel paaseieren zoeken in de tuin van mijn vader.   Geen reacties | ¶

» Monkey sees, monkey does

Mijn fietstocht door de stad werd even gestuit door een dichte brug.
Voor de brug stonden wel 7 mensen foto's te maken.
Ik dacht er is iets aan de hand.
Dat was er ook: de Magere Brug was dicht (of open daar wil ik afwezen) en dat bleek fotogeniek.
Kan ik ook, dacht ik.
Mijn fototoestel kneep een oogje toe, wonderlijk resultaat.   Geen reacties | ¶

» Carolien Gehrels met Cultureplayer !

Vanochtend zat ik in Paradiso voor de persconferentie waarbij Fabchannel haar nieuwtjes met de pers deelde en waarbij Carolien Gehrels als wethouder Kunst en Cultuur van Amsterdam de start van Cultureplayer lanceerde: een project dat 10 van de meest befaamde kunstinstellingen die Amsterdam rijk is een extra impuls aan hun intternetaanwezigheid gaat laten geven zodat zij ook voor nieuwe doelgroepen en internationaal geïnteresseerden meer zichtbaar zijn dan tot nu toe.
Haar enthousiasme voor de mogelijkheden van registraties van Cultuur op het Internet voor de Amsterdammers en voor de Internationale bezoekers van Amsterdam was duidelijk voelbaar en hiermee zijn Amsterdam en zij, hun tijd echt wel even vooruit.
Terwijl de rest van Cultureel en politiek Nederland zucht onder de voorgestelde profijtbeginselen en dus korting op het Kunst en Cultuurbudget, heeft zij een aanvalsplan, zeer 2007 , al klaar liggen (terwijl ze tegelijkertijd niet afllaat om zwaar af te dingen op het onverkort doorvoeren van het profijtbeginsel en veel doet om het budget voor Kunst en Cultuur ook op onorthodoxe wijze te verhogen, al trapt ze daarbij Jan Wolff op het eerste gezicht tegen zijn schenen).
Een wethouder Kunst en Cultuur die investeert in de internettoekomst van haar instellingen, heeft het volgens mij goed begrepen, al heeft ze wellicht de last van het feit dat een gedeelte van haar gehoor nog niet zover is, maar regeren was toch vooruit zien?
Way to go!   Geen reacties | ¶

» Boos Soms is een mens boos.
Het schijnt erbij te horen.
Ik ben zelden boos.
Een als ik al boos ben, bedenk ik heel vaak al vaak de excuses voor de mensen waarop ik boos ben:
ze zullen het zo niet bedoeld hebben, ze wisten niet dat, ze realiseerden zich niet dat, als zij zich gerealiseerd hadden dat hun actie dit gevolg had gehad, dan hadden ze hat vast niet zo gedaan, als ik nou maar dit, dan hadden zij niet dat......
Met een bovenstaand programma, is er ook geen bal aan om boos te zijn, want puntje bij paaltje had ik het in dat scenario anders moeten/kunnen/willen doen on de reden van mijn boosheid niet plaats gevonden te laten hebben.
Dat schiet niet op, is het uiteindelijk in je genuanceerder afwegingskader toch je eigen schuld.
Vast heel wijs, maar past helemaal niet bij onversneden boosheid. Dan moet je lekker kwaad zijn op iets/iemand/ de hele werdeld of minstens een aanwijsbaar stuk daarvan.
Scheldwoorden bedenken die je niet hardop uit zou willen spreken, maar toch wel even wil denken.
Tijdelijke conclusie: ik ben een dweil in emotioneel bevredigend boos zijn.
Gelukkig ben ik beter in vreugdevol blij zijn. Ik verlaat dit pad (scheldend op weet niet wie en als dan treedt bovenstaand scenrario toch in werking) en ga weer terug naar al die dingen die mij blij maken.
Maar weest gewaarschuwd, ik kan best boos worden, alleen heeft niemand daar last of profijt van (aan dat laatse moet ik wel wat gaan doen, want als er niemand profijt heeft van mijn boosheid, dan was tie al helemaal voor niets en dat is zonde)   Geen reacties | ¶

» GroenLinkse Bloggers op het Binnenhof

foto: Jos van der Lans

Vandaag vergaderde de Eerste Kamer o.a. over de regeringsverklaring.
In diezelfde Eerste Kamer vond ook een interview voor het GroenLinks Magazine plaats over de functie van en beweegredenen voor het bloggen binnen GroenLinks plaats met een aantal actief bloggende GroenLinksers (de één wat politiek bloggender dan de ander, maar vast een mooie en in ieder geval enthousiaste doorsnede uit het groot aantal bloggers dat onze partij rijk is).
We zouden tijdens de bijeenkomst nog even een kijkje gaan nemen op de pulbieke tribune, maar het kwam er niet van.
Wij waren pas klaar toen de Eerste Kamer ook klaar was.
De afgewende blik op de groepsfoto wordt dan ook veroorzaakt door het feit dat ik net Wouter Bos langs zag lopen (om misverstanden te voorkomen, ik keek zijn kant op, niet weg).
Het was een boeiende bijeenkomst. Ik ben benieuwd naar het artikel en het drankje met de mede-bloggers op Het Plein een mooie afsluiting van de nu eens even niet digitale ontmoeting.
Hoezeer ik ook aarzel over het inzetten van "het blog" als een partij instrument, ik hoop wel dat juist de open informatie en meningendelers een hele stimulerende rol kunnen spelen bij de discussie die GroenLinks in de komende tijd met zichzelf en met haar omgeving gaat voeren.
Mijn Volkskrant alertmail in de trein terug, doet vermoeden dat de discussie in de pers de komende dagen gedomineerd gaat worden door Het Kritisch Manifest.
Net als de vorige keer, bekijk ik dit nieuws met gemengde gevoelens. Één ding staat vast: we zijn toe aan een goede discussie, hebben er zin in, de agenda ligt klaar, de plannen ook.
De vuren voor een warme lente worden vooralsnog niet in één potje gestookt. Maar waar "spice" en "wise" samenkomen gloort een pittig duurzaam gerecht, een gerecht waar ik graag aan mee brouw.

  twee reacties | ¶

» Het staarde me al een paar dagen aan vanuit de etalage.
En...
Het was heel niet een overbodige uitgave.
Ben toe aan mijn 5e badpak sinds de opening van buurman sportschool.

Samen met koffiedrink en naarschoollfiets moedervriendin Hester, reed ik er nog maar een keertje langs.

Zooo retro..vonden we beiden.

Maar nu istie van mij.
Nu maar hopen dat het past, want dat zat en nu net even niet in in dat zaakje.

  Geen reacties | ¶

» Melkhuisje, de uren Vondelpark op zondagmiddag samen met Tim.
Ik was blij dat we niet als spelletje hadden afgesproken de mensen te tellen, niet te doen.
Een gang naar het Melkhuisje, de oranje skippybal was nieuw, de gang naar het Melkhuisje, bijna zo oud als ikzelf.
Mijn eerste nieuwe fiets werd er gejat toen ik een jaar of zeven was (nooit meer een echt nieuwe gekregen terwijl het niet eens mijn schuld was).

Op het terras was he zo druk dat er geen enkel tafeltje meer vrij was.
Op stoelenjacht en op zoek naar een tafeltje waar er nog wel 2 mensen bijkonden. Dat vonden we inclusief gratis gesprekspartner voor mij en een speelmaatje voor Tim. Het zonnetje scheen, de gesprekspartner was bepaald in voor een praatje.

In mijn tas brandde het boek dat echt echt uitgelezen wilde worden, zo mooi.
Het werd een gezellig compromis: we hadden het over kinderen, lengte, (haar kind veel groter, maar het mijne ouder) leeftijd en het Melkhuisje: over de eurosluprmachines (ja ze mochten van ons best een kwartiertje op het springkussen voor 2 eur p.p.). Tja en als de een een stuiterbal voor 50ct mag trekken uit zo'n apparaat, waarom de ander dan niet.*

Na een kwartiertje leegde ik mijn tas, waarin ook nog Volkskrant en Parool zaten.
"Als je soms een stukje krant wilt..."?" om vervolgens in mijn boek te verdrinken.

Er zijn maar weinig mooiere plekken om in een mooi boek te duiken dan op zo'n uitbundig druk terras: iedereen blij, vanuit je ooghoeken krijg je de wereld nog mee, maar verder is er niets dan het boek.

Ik las De uren, van Michael Cunningham, gevonden op de boekenmarkt van Tim's school.
Zo'n gelukkige vondst: kende de schrijver, daar had ik al eerder een prachtig boek van gelezen, kende niet het boek dat niet tegelijkertijd een knappe verwijzing naar en een hommage aan Virginia Woolf bleek te zijn.

Van al die vele momenten dat ik als kind, met kinderen in diverse leeftijdsstadia, altijd maar weer op die blauwe stoeltjes (die zijn vast net zo oud als ik ondertussen) heb doorgebracht, zal het uitlezen van dit boek en het slaken van de diepe zucht die past bij het uitlezen van een boek dat je uit wilt hebben maar dat tegelijkertijd niet uit mag zijn, me nog lang heugen.   Geen reacties | ¶

» En Route Leuk als je bij het stadsdeel gewerkt hebt, is het ophalen van je paspoort een mini reunietje!
En dan nu onderweg op vakantie.   een reactie | ¶

» Some blessed Hope, whereof he knew And I was unaware Volstrekt ongepast, speelde dit gedicht van Thomas Hardy de hele avond door mijn hoofd.
Het werk afkrijgen bleek toch echt weer even wat langer te duren dan gedacht, maar ging met veel plezier, morgen mag ik op vakantie.
Het gedicht heeft daar allemaal helemaal niets mee te maken, past al helemaal niet bij het trieste nieuws dat op mijn voorgrond zit, toch blijft het zoemen...

Het gedicht heeft jaren in mijn opeenvolgende kantoren gehangen vanweg zijn opwekkend onverwacht hoopvol einde

I leant upon a coppice gate
When Frost was spectre-gray,
And Winter’s dregs made desolate
The weakening eye of day.
The tangled bine-stems scored the sky
Like strings of broken lyres,
And all mankind that haunted nigh
Had sought their household fires.

The land’s sharp features seemed to be
The Century’s corpse outleant,
His crypt the cloudy canopy,
The wind his death-lament.
The ancient pulse of germ and birth
Was shrunken hard and dry,
And every spirit upon earth
Seemed fervourless as I.

At once a voice arose among
The bleak twigs overhead
In a full-hearted evensong
Of joy illimited;
An aged thrush, frail, gaunt, and small,
In blast-beruffled plume,
Had chosen thus to fling his soul
Upon the growing gloom.

So little cause for carolings
Of such ecstatic sound
Was written on terrestrial things
Afar or nigh around,
That I could think there trembled through
His happy good-night air
Some blessed Hope, whereof he knew
And I was unaware   Geen reacties | ¶

» 0 plus beetje Mijn bondigheid begint door te schieten.
Overcompensatie noemen ze dat geloof ik.
Gisteren: 0 woord
Vandaag tel ik geen woorden, maar vinkjes: gedaan, gedaan, nog doen, nog doen........ en
Al bijna de uren tot de vakantie.   Geen reacties | ¶

» Kropsla Idem.
1 woord
of: zie gisteren.
2 woorden
Blijft bondig, de wereld erachter vraagt om een langdurige uitweiding maar net als gisteren:
ik wil naar bed

Gelukkig kan ik ook nu nog gewoon hartelijk in de lach schieten als de speller "Proposal" wil vervangen door "kropsla"

Geachte huttemetut, hootemefloot,

Hierbij stuur ik u met veel hoogachting een Kropsla.   een reactie | ¶

» Bondig Mijn breedsprakigheid is vermaard.
Vaak tot genoegen, soms ook niet.
Vanavond heb ik er zelf last van.
Een aanvraag indienen waarbij elke keer zeer dwingend staat: max 10 woorden, niet meer dan 5 zinnen.
Au, dat is hard oefenen.
Dat kost mij opeens véél meer tijd.

Kleine proeve:
ik wil naar bed.

Heb ik zojuist toch zomaar in 4 woorden gezegd wat ik wilde (en er 11 gespendeerd om dat uit te leggen als je de zin tussen haakjes niet meerekent).   Geen reacties | ¶

» vergaderen in stijl Vanochtend de wekker, tijd voor de vergadering van het Nivon, altijd op een andere plaats in Nederland, zelden in Amsterdam, maar zo kom je nog eens ergens.
Vandaag op bezoek bij Nivon Utrecht.
Het moet gezegd, dat lag er zwaar mooi bij: omgeven door Volkstuintjes, Kinderboerderij en de Vogelopvang, midden in de stadsnatuur.
Binnen was het koud, buiten scheen de zon: op twee bankjes en naar buiten geschoven tafels en stoeltjes hadden wij de laatste voorbereidingsvergadering voor het Pinksterkamp: nu moesten alle decentraal georganiseerde programmaonderdelen opeens in één centraal tijdsschema passen en moesten met strikte hand de open plekjes en nog niet uitgevoerde taken verdeeld worden.
We deden het voorbeeldig, vergaderden maar een uur langer dan gepland, genoten van het bandje dat tegelijkertijd aan het oefenen was, maar moesten op enig moment stoppen omdat de zon haar werk op onze gezichten deed voelen.

Op de terugweg, geschokt langs een ongeluk op de andere kant van de snelweg, uitgezaagde auto, ambulances en kilometers stilstaand verkeer. Ik werd misselijk bij de aanblik en ook misselijk bij de gedachte dat ik zojuist misschien langs een ongeluk met dodelijke afloop reed. Het nieuws met AT5 deed slecht vermoeden: twee kinderen uit de auto geslingerd. Gelukkig kwam de verlossing snel: geen ernstige verwondingen, ondanks de aanblik beleek het gelukkig relatief mee te vallen.   Geen reacties | ¶

» Klassentoernooi Op het Barlaeus is vandaag het klassentoernooi weer losgebarsten.
De voorpret is al maanden merkbaar in ons huis, met de laatse week veelvuldig crisisoverleg en noeste arbeid bij ons in huis.
Als oud-Barleaan kost het me niet veel moeite om de spanning van destijds in herinnering te roepen.
Als moeder van een zeer betrokken, actieve en perfectionistische dochter, ben ik blij dat ze nu ondertussen los gaan.
Vandaag werd haar klas derde met hun themawerkstuk.
Ik vond het concept en uitvoering geniaal (mijn kleurencartridge is leger dan leeg, maar dat mag de pret niet drukken).
Met Holland als thema, hadden ze oude meesters op textiel met daarin de gezichten van leraren als vervanging van de oorspronkelijke figuren.
Lijsten gespoten van bouwschuim, bespoten met goudverf.
Ik heb de Meesterwerken vanochtend trots op de foto gezet.

  Geen reacties | ¶

» Één Jaar Vandaag één jaar geleden nam ik afscheid van het stadsdeel met een prachtig, druk en ongedwongen feestelijk feest, het spookt vandaag al de hele dag door mijn hoofd.
Een geweldig feest, op de voet gevolgd door Emmelie als vriendin en stadsdeel-home fotografe voor alle buurt en kunst-feestjes.
Het prachtige fotoboek, met liefde gemaakt binnen handbereik. Een cadeau wat de rest van mijn leven bij me blijft.
Het antiverveelpakket van een van de scholen staat nog steeds onuitgepakt op mijn dressoir (behalve dan de geranium waar ik achter moest gaan zitten om tot rust te komen, die hebben we er uitgehaald om m water te geven).
Één jaar na dato zouden we hem vanmiddag uit gaan pakken, Tim en ik, maar ik had het te druk, met subsidieaanvraag, afronden van werkzaamheden en opstarten van nieuwe. Het kwam er niet van.
Symbolisch best mooi: er is leven na het stadsdeelvoorzitterschap en je kan het er maar druk mee hebben.
We gaan hem morgen uitpakken, want dan is het pas de 20e, want dat was het vorig jaar ook.
Ik heb veel gedaan, veel geleerd het afgelopen jaar en er ligt een spannende maar uitdagende missie in 't verschiet.

Korte samenvatting van veel: ik mis mijn positie niet, mijn "macht"niet (alhoewel die manier van dingen voor elkaar kunnen krijgen toch wel zijn charmes had, merk ik nu), maar de mensen en instellingen wel, en nog steeds.
Ik ben niet weg uit het stadsdeel, spreek nog veel mensen, blijf op een boel dingen goed bij en het netwerk doet het nog goed, maar als ik per ongeluk of expres even op het terras aan de overkant van het stadsdeel zit, voelt dat nog steeds heel thuis.

Ondertussen zat ik vandaag ook te stressen op deadlines en stiekum vooruit te kijken naar het weekje vakantie vanaf volgende week vrijdag.

Tja, en dan dat artikeltje over interim wethouders vandaag in de krant......klonk juist vandaag ook bet interessant, je ervaring even tijdelijk ergens inzetten zodat de gemeente niet overhaast een beslissing hoeft te gaan nemen. Ik vond het nog niet eens zo'n gek idee....   Geen reacties | ¶

» Teveel interactiviteit Vanavond opende mijn eerste browserklik: STREAM: www.killertv.nl
InTV: Streaming experiment

Streaming experiment in KillerTV: InTV: "Hoeveel interactiviteit willen we?"

Kom op 18 april naar het Theatrum Anatomicum voor de enige avond die leuker is op internet!
Deze avond een primeur van KeyWorx Streaming. KeyLive is een online multi-user platform. Vanaf verschillende locaties wordt er live samengewerkt aan een directe video reactie op het gesprek in het Theatrum.

Geheel conform de uitnodiging, ging ik niet naar de Waag, maar beleefde ik het "leuker op het internet".
Ik kan best een boel interactiviteit hebben en geven, dus settelde mij vol verwachting.
Afgezien van het feit dat het duidelijk nog een experiment was, er nog best veel fout ging en de inteactiviteit tot lichte chaos in het geluid leidde, was het best boeiend.
Alleen blijkt steeds meer dat mijn computer een te hoge mate van interactiviteit niet meer aan kan.
Elke poging om nog wat te werken ondertussen, mailtjes te beantwoorden, een andere chat of website te openen werden onmiddelijk bestraft met het wegvallen van beeld en geluid, opnieuw opstarten en verlies van alle interactiviteit.
Als ik op de comp interactiever kan zijn dan de comp zelf, wordt het tijd om 'm te vervangen.
Hij had zijn winstwaarschuwing als afgegeven want bij mijn voorzichtige entree in Second Life protesteerde hij met een behoorlijk infarct en een melding dat ie een betere videokaart wilde, eenmaal zo gevoed stotterde hij vriendelijk met mijn pogingen mee, maar echt dynamisch waren zijn pogingen om mij in een ander leven te vergezellen allang niet meer. Nou kan ik best zonder een tweede leven, maar als als je zelf meer wilt dan je comp, dan zit er maar één ding op.
Dan mag hij als een oud paard in het bejaardentehuis lekker een ding tegelijk gaan doen terwijl ik op zijn opvolger interactief ga zitten zijn.   Geen reacties | ¶

» welterusten Getver: die goedenachtrustthee heeft slechte effecten op mijn werkwens 's avonds.
Nu maar hopen dat hij goede effecten heeft op mijn nachtrust, want daar deed ik het om en ben ik na twee nachten woelen wel aan toe.
Naar bed dus maar.   Geen reacties | ¶

» Alice Dit weekend opende ik eindelijk die ene verhuisdoos die ik van mezelf uit het stadsdeelkantoor mocht meenemen een jaar geleden.
Een boel waardevolle spullen, een kwart bleek na een jaar ook best weggooibaar.
In deze doos zaten ook alle posters, kaarten en betekenisvolle uitspraken uit mijn kantoor verstopt.
Eind van het liedje is dat mijn studeerkamer ondertussen best wel weer iets wegheeft van mijn oude kantoor: maar de verhuisdoos is leeg!

  Geen reacties | ¶

» Buiten

  Geen reacties | ¶

» In bloei

Op de tweede begravenis in één week tijd stond al weer alles zo ongegeneerd in bloei.
De gestorven oom, vond zijn dood tijdens een bezoek aan de Keukenhof, was bij leven gek van alles wat groeide en leefde, de kerkdienst werd geleid door een GroenLinkse pastor, de kerk vol met bloemen, de begraafplaats ook en zelfs de kerk had zich gehuld in een bloesemboom. Van hoe wrang, naar hoe mooi kan het decor van je afscheid zijn....   Geen reacties | ¶

» Vrijwilligersdingetjes Na 2 bands te hebben geboekt, vandaag de Karaokeset gehuurd: mevrouw als u m de hele Pinksteren wilt hebben, krijgt u natuurlijk de 2e en de 3e dag korting" (50$%) maar liefst. Toch leuk.
Op zoek naar sprekers over het verleden, mailen, bellen (we hebben alleen zijn telefoonnummer, toen hij actief was bestond email nog niet) en boodschappen op antwoordapparaten.
Kan weer aardig wat dingen van mijn lijstje afstrepen.   Geen reacties | ¶

» Creatief eten Vanavond was ik te gast bij de tafel van 50, die vanuit Pakhuis de Zwijger georganiseerd wordt.

Ik meldde me gisteren thuis af voor het avondeten, "ik heb een creatief etentje" als reden.

Mijn kinderen hebben altijd kernachtige samenvattingen van mijn werk. Als stadsdeelvoorzitter "legde ik drempels", toen ik dat niet meer was, "vergaderde ik op terasplekken her en der om belangrijk te blijven en nu was de opmerking; "oh je gaat spelen met je eten, wat leuk".

Het eten heb ik netjes, zonder spelen opgegeten, maar het was wel leuk en inspirerend, en spelen ook wel: van iedereen horen wat hij/zij doet, vertellen wat je zelf doet, verbindingen leggen en ergens een plan zien gloren. Of het nu spelen is of niet, ik kan er in ieder geval erg van genieten.   Geen reacties | ¶

» The best thing

Lekker grasduinen in de lijst van de Webby Awards Nominees, alleen als je op deze site terechtkomt schiet het verder doorlopen van het lijstje niet meer zo op.   Geen reacties | ¶

» Ramona

Ramona, was 15 jaar lang vrijwilligster bij een van de servicepunten voor ouderen in Oud-West.
Vandaag werd ze in het zonnetje gezet.
Na 15 jaar trouwe dienst en op 78-jarige leeftijd, gaat ze in juni terug naar haar familie in Suriname.

Altijd en dame, altijd in de weer, altijd vrolijk, energiek, altijd bezig met eten en zorgen.
Buurthuis de Havelaar liep dan ook helemaal vol vanmiddag.

Vroeger in functie kwam ik haar al heel vaak tegen, maar tegenwoordig ga ik lekker met Tim op dinsdag lunchen bij de Havelaar, waar Ramona samen met de andere vrijwilligsters een lucht voor ouderen en andere buurtgenoten serveert.
Functie ten spijt, ik was en bleef "kindje" en word elke keer vriendelijk platgedrukt aan de boezem van Ramona en Maria, die tegelijkertijd opletten of ik wel genoeg eet.
Je bedenkt het niet, het is zo.
Ik geniet er elke keer weer met teugen van, zo simpel en tegelijkertijd zoveel werk en liefde. Ook vandaag weer stonden haar vriendinnen/vrijwilligsters zich in de keuken in het zweet te werken om iedereen van lekkere hapjes te voorzien.
Ramona werd bespeeched, toegezongen en bejubeld in een overvol buurthuis.

Het zal raar zijn zonder haar, toch zie ik haar zo zitten op een veranda in het zonnetje in Suriname, genieten van familie en rust.

Nog één keer, maar nu zelfgekocht, gaf ik het Groot Amsterdams Sprookjesboek cadeau (wij gaven dat als stadsdeel altijd aan huwelijksjubilarissen en 100-jarigen cadeau) het leek me nu opeens zo op zijn plaats, dat ik het beeld van Ramona met boek in Suriname al voor me zag.

Het afscheid is nog niet echt echt, want ik kon bij het weggaan gewoon "tot morgen" zeggen.
Morgen word ik weer met veel plezier platgedrukt en eet ik heel braaf mijn bordje soep leeg om daarna pas aan de rest van het eten te beginnen.   Geen reacties | ¶

» Gevonden

Er waren er 37 verstopt in de hele grote tuin.
Ze kwamen niet allemaal gevonden terug:
2 leeggegeten door de vogels
1 gesmolten in de zon
een paar onvindbaar wachtend op de paas van volgend jaar.

Verder vonden wij:
1 dag zon
1 duin- en strandwandeling met vlieger en bal
lekker eten
1 blij logerend nichtje
en als toetje Amercian Beauty op de bank vanavond.

Voorwaar geen slechte vangst   Geen reacties | ¶

» Tussen heen- en terugreis 4 x trein deze week, die doet wat met mijn waarnemingsvermogen: full power, helaas zonder extra opslag of encoderingscapaciteit.
Gisteren samen met Tim in de trein naar Utrecht, mimde ik het kunstwerk op het station terug in een vrolijke groet.

''s Avonds dezelfde weg alleen terug in de trein, mijn verdrietig telefoongesprek in een coupe met ingedronken jongeren onderweg naar hun vrijdagavonduitje.
Vanochtend weer de trein, weer naar Utrecht, te op tijd, maar met croissant, krant en koffie en op het perron zicht op nooit eerder opgevallen kunst.

Op het station, geen groet naar het kunstwerk, veranderde de tevreden reizigster in een vrouw met een graftak, zoals de bos bloemen die even te voren nog als vrolijke bos bloemen in de winkel had gelegen in een graftak veranderde.
De hele dag de echo van het gesprek van gisteren door mij heen.
Tussenstop Overvecht met kwetterende volgels en alle bomen en struiken uitbundig in bloei uitgelicht door een weldadig zonnetje "what a day for a funeral", maar als dan toch dan liever met vogels en bloeiende struiken dan anders, alhoewel bloei en einde samen wel mooi, maar iets te nadrukkelijk lijken te zeggen dat het leven gewoon door gaat.

De lange wandeling tussen graven door, wat zie je dan veel "het eeuwige leven ligt besloten in het hart van de dood" onderweg naar het graf van de man die mijn leven maar soms raakte, maar dat wel deed.
Huisvriend van de moeder van Marco en dus van hem, kinderen net iets ouder dan die van ons, wijze raad bij huwelijk en geboorte en ruim een jaar geleden een samenzijn met twee ondertussen volwassen gegroeide gezinnen met tuin, zon, goed gesprek, goed eten en drank. Geloof speelde een hele belangrijke rol in zijn leven, niet in het mijne, maar zijn verhalen maakten de passie voor geloof voor mij wel tastbaar.
Terug bij Janny in de tuin, de vijvers elke dag vol met meer kikkers waar voorbijgangers verwonderd naar staren, werd er een boomhut gepland waarvoor zaag, planken en spijkers al klaar lagen, rende zoon met vriendje rond en liet de zon een kleurtje achter op onze gezichten. Tussen spelende kinderen, kikkers en bloeiende bomen gesprek over de dienst, de begravenis, herinneringen en geloof.
Aleen weer terug in de trein, man en zoon bleven bij Janny die net uit het ziekenhuis s'nachts nog beter niet alleen is, eten met Mick en Lotte op de bank bij Jesus Christ Superstar op TV,
De trein is even klaar, de gedachten allerminst.....
En morgen traditioneel paaseieren zoeken in de tuin van mijn vader.   Geen reacties | ¶

» Monkey sees, monkey does

Mijn fietstocht door de stad werd even gestuit door een dichte brug.
Voor de brug stonden wel 7 mensen foto's te maken.
Ik dacht er is iets aan de hand.
Dat was er ook: de Magere Brug was dicht (of open daar wil ik afwezen) en dat bleek fotogeniek.
Kan ik ook, dacht ik.
Mijn fototoestel kneep een oogje toe, wonderlijk resultaat.   Geen reacties | ¶

» Carolien Gehrels met Cultureplayer !

Vanochtend zat ik in Paradiso voor de persconferentie waarbij Fabchannel haar nieuwtjes met de pers deelde en waarbij Carolien Gehrels als wethouder Kunst en Cultuur van Amsterdam de start van Cultureplayer lanceerde: een project dat 10 van de meest befaamde kunstinstellingen die Amsterdam rijk is een extra impuls aan hun intternetaanwezigheid gaat laten geven zodat zij ook voor nieuwe doelgroepen en internationaal geïnteresseerden meer zichtbaar zijn dan tot nu toe.
Haar enthousiasme voor de mogelijkheden van registraties van Cultuur op het Internet voor de Amsterdammers en voor de Internationale bezoekers van Amsterdam was duidelijk voelbaar en hiermee zijn Amsterdam en zij, hun tijd echt wel even vooruit.
Terwijl de rest van Cultureel en politiek Nederland zucht onder de voorgestelde profijtbeginselen en dus korting op het Kunst en Cultuurbudget, heeft zij een aanvalsplan, zeer 2007 , al klaar liggen (terwijl ze tegelijkertijd niet afllaat om zwaar af te dingen op het onverkort doorvoeren van het profijtbeginsel en veel doet om het budget voor Kunst en Cultuur ook op onorthodoxe wijze te verhogen, al trapt ze daarbij Jan Wolff op het eerste gezicht tegen zijn schenen).
Een wethouder Kunst en Cultuur die investeert in de internettoekomst van haar instellingen, heeft het volgens mij goed begrepen, al heeft ze wellicht de last van het feit dat een gedeelte van haar gehoor nog niet zover is, maar regeren was toch vooruit zien?
Way to go!   Geen reacties | ¶

» Boos Soms is een mens boos.
Het schijnt erbij te horen.
Ik ben zelden boos.
Een als ik al boos ben, bedenk ik heel vaak al vaak de excuses voor de mensen waarop ik boos ben:
ze zullen het zo niet bedoeld hebben, ze wisten niet dat, ze realiseerden zich niet dat, als zij zich gerealiseerd hadden dat hun actie dit gevolg had gehad, dan hadden ze hat vast niet zo gedaan, als ik nou maar dit, dan hadden zij niet dat......
Met een bovenstaand programma, is er ook geen bal aan om boos te zijn, want puntje bij paaltje had ik het in dat scenario anders moeten/kunnen/willen doen on de reden van mijn boosheid niet plaats gevonden te laten hebben.
Dat schiet niet op, is het uiteindelijk in je genuanceerder afwegingskader toch je eigen schuld.
Vast heel wijs, maar past helemaal niet bij onversneden boosheid. Dan moet je lekker kwaad zijn op iets/iemand/ de hele werdeld of minstens een aanwijsbaar stuk daarvan.
Scheldwoorden bedenken die je niet hardop uit zou willen spreken, maar toch wel even wil denken.
Tijdelijke conclusie: ik ben een dweil in emotioneel bevredigend boos zijn.
Gelukkig ben ik beter in vreugdevol blij zijn. Ik verlaat dit pad (scheldend op weet niet wie en als dan treedt bovenstaand scenrario toch in werking) en ga weer terug naar al die dingen die mij blij maken.
Maar weest gewaarschuwd, ik kan best boos worden, alleen heeft niemand daar last of profijt van (aan dat laatse moet ik wel wat gaan doen, want als er niemand profijt heeft van mijn boosheid, dan was tie al helemaal voor niets en dat is zonde)   Geen reacties | ¶

» GroenLinkse Bloggers op het Binnenhof

foto: Jos van der Lans

Vandaag vergaderde de Eerste Kamer o.a. over de regeringsverklaring.
In diezelfde Eerste Kamer vond ook een interview voor het GroenLinks Magazine plaats over de functie van en beweegredenen voor het bloggen binnen GroenLinks plaats met een aantal actief bloggende GroenLinksers (de één wat politiek bloggender dan de ander, maar vast een mooie en in ieder geval enthousiaste doorsnede uit het groot aantal bloggers dat onze partij rijk is).
We zouden tijdens de bijeenkomst nog even een kijkje gaan nemen op de pulbieke tribune, maar het kwam er niet van.
Wij waren pas klaar toen de Eerste Kamer ook klaar was.
De afgewende blik op de groepsfoto wordt dan ook veroorzaakt door het feit dat ik net Wouter Bos langs zag lopen (om misverstanden te voorkomen, ik keek zijn kant op, niet weg).
Het was een boeiende bijeenkomst. Ik ben benieuwd naar het artikel en het drankje met de mede-bloggers op Het Plein een mooie afsluiting van de nu eens even niet digitale ontmoeting.
Hoezeer ik ook aarzel over het inzetten van "het blog" als een partij instrument, ik hoop wel dat juist de open informatie en meningendelers een hele stimulerende rol kunnen spelen bij de discussie die GroenLinks in de komende tijd met zichzelf en met haar omgeving gaat voeren.
Mijn Volkskrant alertmail in de trein terug, doet vermoeden dat de discussie in de pers de komende dagen gedomineerd gaat worden door Het Kritisch Manifest.
Net als de vorige keer, bekijk ik dit nieuws met gemengde gevoelens. Één ding staat vast: we zijn toe aan een goede discussie, hebben er zin in, de agenda ligt klaar, de plannen ook.
De vuren voor een warme lente worden vooralsnog niet in één potje gestookt. Maar waar "spice" en "wise" samenkomen gloort een pittig duurzaam gerecht, een gerecht waar ik graag aan mee brouw.

  twee reacties | ¶

» Het staarde me al een paar dagen aan vanuit de etalage.
En...
Het was heel niet een overbodige uitgave.
Ben toe aan mijn 5e badpak sinds de opening van buurman sportschool.

Samen met koffiedrink en naarschoollfiets moedervriendin Hester, reed ik er nog maar een keertje langs.

Zooo retro..vonden we beiden.

Maar nu istie van mij.
Nu maar hopen dat het past, want dat zat en nu net even niet in in dat zaakje.

  Geen reacties | ¶

» Melkhuisje, de uren Vondelpark op zondagmiddag samen met Tim.
Ik was blij dat we niet als spelletje hadden afgesproken de mensen te tellen, niet te doen.
Een gang naar het Melkhuisje, de oranje skippybal was nieuw, de gang naar het Melkhuisje, bijna zo oud als ikzelf.
Mijn eerste nieuwe fiets werd er gejat toen ik een jaar of zeven was (nooit meer een echt nieuwe gekregen terwijl het niet eens mijn schuld was).

Op het terras was he zo druk dat er geen enkel tafeltje meer vrij was.
Op stoelenjacht en op zoek naar een tafeltje waar er nog wel 2 mensen bijkonden. Dat vonden we inclusief gratis gesprekspartner voor mij en een speelmaatje voor Tim. Het zonnetje scheen, de gesprekspartner was bepaald in voor een praatje.

In mijn tas brandde het boek dat echt echt uitgelezen wilde worden, zo mooi.
Het werd een gezellig compromis: we hadden het over kinderen, lengte, (haar kind veel groter, maar het mijne ouder) leeftijd en het Melkhuisje: over de eurosluprmachines (ja ze mochten van ons best een kwartiertje op het springkussen voor 2 eur p.p.). Tja en als de een een stuiterbal voor 50ct mag trekken uit zo'n apparaat, waarom de ander dan niet.*

Na een kwartiertje leegde ik mijn tas, waarin ook nog Volkskrant en Parool zaten.
"Als je soms een stukje krant wilt..."?" om vervolgens in mijn boek te verdrinken.

Er zijn maar weinig mooiere plekken om in een mooi boek te duiken dan op zo'n uitbundig druk terras: iedereen blij, vanuit je ooghoeken krijg je de wereld nog mee, maar verder is er niets dan het boek.

Ik las De uren, van Michael Cunningham, gevonden op de boekenmarkt van Tim's school.
Zo'n gelukkige vondst: kende de schrijver, daar had ik al eerder een prachtig boek van gelezen, kende niet het boek dat niet tegelijkertijd een knappe verwijzing naar en een hommage aan Virginia Woolf bleek te zijn.

Van al die vele momenten dat ik als kind, met kinderen in diverse leeftijdsstadia, altijd maar weer op die blauwe stoeltjes (die zijn vast net zo oud als ik ondertussen) heb doorgebracht, zal het uitlezen van dit boek en het slaken van de diepe zucht die past bij het uitlezen van een boek dat je uit wilt hebben maar dat tegelijkertijd niet uit mag zijn, me nog lang heugen.   Geen reacties | ¶