Was haast vergeten hoe enorm effectief je wordt als je teveel moet doen in erg weinig tijd.
Maar het is af de laptop gaat straks los en wij met het laatste luisterboek van Harry Potter richting de Dolomieten.
Vanaf morgenochtend sneeuw.
Vrijdag 22 Februari 2008 at 5:46 pm
Die tekst uit dat liedje van Wim Zonneveld (De koningin van Lombardije) speelt de laatste dagen veelvuldig door mijn hoofd.
Zij had na al dat plichtsbesef genoeg van het altijd maar zwaaien en een automatische hand uit haar rijtuig laten wuiven.
Alweer achttp://www.maureau.nl/pivot/includes/editor/bold.gif
Boldtueel omdat voor de zoveelste (teveelste wat mij betreft) de hand, of het niet geven van de hand weer onderwerp is van de discussie.
"Pars pro toto" nog zo'n ooit op school geleerde term die de laatste dagen veel in mijn hoofd zit.
Die hand, is geen hand, maar lijkt voor veel meer te staan..............
Ik snap de moeilijkheid die voorstanders, tegenstanders, vrouwen, gezagsdragers, gelovers, vertegenwoordigers met die hand hebben, heel goed, maar ik begin hem bijna zinloos te vinden en word er een beetje moedeloos van.
Ik heb destijds over bijna geen onderwerp zoveel discussie gehad met politieke vrienden, minder politieke vrienden, de moskee, mijn vriendenkring en mijn partner. Het ligt gevoelig en toch "Respect" is dan het antwoord en de onderliggende gedachte, gelijke bejegening van man en vrouw, of s'l ands wijs, 's lands eer, je past je aan wat bij ons als wellevend of respectvol wordt ervaren, emancipatie, integratie en vast nog meer.
Ik heb er toen wel mee geworsteld: dat moest ook:
ik moest zelf iets vinden of voelen bij het gegeven dat ik als ambtsdrager geen hand kreeg als ik met vertegenwoordigers de moskee om tafel zat
mijn politieke omgeving vond daar wat van
mijn vrienden en mijn partner vonden daar iets van
de krant stond er vol van als die en die geen hand gekregen had, als die en die die hand wel geeist had
Kortom een onderwerp waar ik me wel toe moest verhouden
Ik heb er gesprekken over gevoerd, met de moskee, met mijn politieke omgeving, met mijn vriendenkring en partner en met mijzelf.
Bottom line was vaak na een ontmoeting de enige vraag "en heb je een hand gehad en zo nee wat heb je daarover gezegd?"
Hand of geen hand (geen hand) ik had ondertussen constructieve gesprekken over programma's tussen de moskee en het jongerenwerk, over taalcursussen voor vrouwen, ik van leer trok over wat me inhoudelijk niet zinde en dicussieerde wat je nou zou kunnen doen om radicalere jongeren wel binnen de moskee te blijven volgen.
Maar de hand bleef een issue, ik stak hem meestal weer uit, vaak omdat ik gewoon vergat dat ik er geen kreeg, soms omdat het bij mij een automatische handeling is.
Soms hadden we er weer eens een discussie over soms maakten we er samen grapjes over dat als het zou veranderen ik dan wel graag de eerste hand wilde, maar meestal was het geen onderwerp van gesprek.
Nu het onderwerp opeens bij de straatcoaches weer oplaaide, voelde ik opeens weer die vermoeidheid van toen.
De functie van straatcoach staat volgens mij overdrachtelijk zo ongeveer gelijk aan "de hand reiken, een handje helpen, de handen uit de mouwen steken en een hand uitsteken".
Kunnen we
die overdrachtelijke hand dan niet gewoon accepteren?
Vrijdag 22 Februari 2008 at 12:56 am
Gisteren alweer de derde sessie van "mijn"
Glas in de Klas leergang.
Deze keer over ELO's en Wiki's.
Hoe we het deden deden we het, maar na afloop van het collegedeel wilde iedereen opeens een ELO of liever nog zelf een wiki maken.
De eerste aanzet van een van de cursisten stond vanmiddag al online op onze leeromgeving, helemaal goed.
Zelf zat ik nog te worstelen met het maken van een projectwebsite voor iets anders, ik bluf dan wel stoer over alles wat er kan, mogelijk en makkelijk is, maar verwend als ik ben met de standaardfeatures van mijn Pivot blog tool, zijn mijn html/php en opmaakvaardigheden de afgelopen tijd niet sterk ontwikkeld en blijk ik bij al te precieze codes best een beetje "mijn blonde leercurve" te hebben, waardoor het resultaat niet erg op schoot.
Tijdens de lange nazit in de kroeg met één van de collegegevers, kreeg ik de tip om de
TiddlyWiki eens uit te
downloaden en uit te proberen.
Geniaal, ik ben nu al verslaafd.
Je moet even je denken een klein beetje omzetten, maar dan is het ook kinderlijk eenvoudig en erg leuk om te doen.
Open source, een hele ontwikkel en support community er achter,
You Tube instructie filmpjes en
tutorials
Als je echt opmaak wilt, moet je nog steeds wel een beetje coderen maar via makkelijk vindbare "how to topics" gaat dat fluitend.
Zo leer zelf ik ook ook elke keer voor/in de klas weer wat.
Donderdag 21 Februari 2008 at 01:13 am
Geen bestuurder meer, toch kijk ik nog bijna dagelijks AT5.
Old habits die hard en interesse in Amsterdam en wat er gebeurt meer dan ontwikkeld.
Veel van wat ik hoor en zie, wil ik nog wel eens relativeren, net als vroeger.
Vandaag zat ik wel weer even recht op voor de TV toen ik hoorde dat de Kunstraad had besloten Podium Mozaiek niet in het Kunstenplan op te nemen omdat het een buurtgerichte instelling zou zijn.......
Ik vind het niet te geloven, en behoorlijk wereldvreemd.
Zijn we/ze in Amsterdam toch op allerlei mooie plekken aan het investeren in talentontwikkeling voor jongeren, staat de diversiteit van het theaterpubliek en het bereiken van nieuwe publieksgroepen hoog in het vaandel, en dan krijg je dit.
Op allerlei plekken in de stad gebeuren er in dat kader hele mooi dingen: Studio West, Fijnhouttheater en niet in de laatste plaats in Podium Mozaiek.
Ik kan me nog herinneren dat ik bij de eerste opening was (daarna ging het heel lang dicht voor de verbouwing). Ik had echt het gevoel bij de opening van een soort "Paradiso" van de 21e eeuw te zijn en grapte nog dat ik dit later tegen mijn kleinkinderen kon vertellen.
Hoe moeilijk het dan ook in de afgelopen jaren geweest mag zijn om dit mooie initiatief goed van de grond te krijgen, in mijn ogen hebben ze dat erg goed gedaan met een hele mooie en diverse programmering, met lef, met oog voor nieuwe talenten, met ruimte voor heel veel verschillende kunstsoorten op een plek waar de nieuwe makers en het nieuwe publiek om de hoek wonen.
Daarmee is het nog geen buurttheater - en trouwens alsof er iets mis zou zijn met buurttheaters! - juist in een gemeentelijke visie waarin kansen voor jongeren, talentontwikkeling en het bereiken van nieuwe makers en nieuw publiek speerpunten zijn, is zo'n plek, net als andere buurttheaters die deze lijn ondersteunen en ontwikkelen met bijna geen geld om dat uit te kunnen voeren, er juist een die je in het kader van het Kunstenplan zou moeten willen stimuleren en financieren.
Ik hoop dat er heel veel mensen hun best gaan doen om dit over het voetlicht te krijgen en het Kunstenplan op dit vlak aan te passen.
Mijn steunbetuiging en verantwaardiging hebben ze alvast.
Maandag 18 Februari 2008 at 9:11 pm
Zit zo vaak achter en in computers, dat de mogelijkheden me allang niet meer (zouden moeten) verrassen.
Maar toich vanavond opeens weer even een Skype van mijn halfzusje uit Nieuw Zeeland: dat je gewoon een half uur kletst. Dat je in eerste instantie alleen maar door hebt dat je met haar aan hetpraten bent en pas lang daarna dat je ondertussen toch ook via de pc met de andere kant van de wereld verbonden bent. Ik werd en helemaal tevreden van.
Mooier is nog dat zij morgen op visite gaat bij mijn moeder en haar vriend die ook voor 7 weken in Nieuw Zeeland zitten. Morgenavond (voor hun ochtend) hebben we een nieuwe afspraak met mijn moeder erbij: de schellen zullen haar van de ogen vallen, want ze is een zelferkende digibeet, maar na de proeve van morgenavond vast overtuigd.
Al leer ik mensen wat er kan, zelf ervaren hoe leuk het is dat het kan is ook wel heel erg gaaf.
Vrijdag 15 Februari 2008 at 11:05 pm
De intensieve relatie met de tandarts bevalt toch niet echt.
Gisteren besloot hij on the job dat mijn kies niet te redden was en dat ie er, nu ik toch zo lekker verdoofd was, maar uit moest.
Ik besloot 's avonds de pijn maar weg te spoelen met alcohol nadat ik overdag met pijnstillers de onverdoofde toestand te lijf was gegaan.
Het werd een lange avond, beheerst met een vriendin naar een voorstelling van Veldhuis en Kemper op de VU, maar daarna ouderwets laat in bed gerold.
Volgende dag geen kiespijn, maar hoofdpijn, een hele verbetering:)
Donderdag 14 Februari 2008 at 10:23 pm
Het ging zo goed.
Goede Zin: muziek hard, zingend aan het werk voorjaar in het hoofd.
Nieuwe website voor mijn werk als test op mijn eigen domein gezet, en ja het werkte.
Totdat ik de nieuwe indexfile een trapje te hoog in de boom neerzette en ik mijn eigen website onbereikbaar maakte.
Grrrr, website op zwart, dat is geloof ik iets als een alcoholist zonder drank: voelde niet lekker dus.
Onbewust bekwaam, wist ik dat ik dit al eens eerder aan de hand had gehad en dat de oplossing simpel was, maar ja duurt dan toch weer even voordat je je herinnert dat je gewoon een lege nieuwe moet faken en uploaden.
Werkavond voorbij en het beoogde resultaat net iets minder dan gepland, maar ben weer live.
Geruststelling en nog steeds een uitstekend humeur.
Morgen verder.
Dinsdag 12 Februari 2008 at 11:29 pm
Noblesse oblige.
Als je anderen iets wilt gaan leren, is het niet noodzakelijk, maar wel leuk om het zelf ook te kunnen.
Het vullen en beheren van een digitale leeromgeving begin ik al lerend on the job aardig in de vingers te krijgen.
Overmoedig beloofde ik dat de colleges tijdens de leergang zouden worden opgenomen en ook op de leeromgeving zouden komen te staan.
Hanteer zelden de video, dat doen anderen hier in huis. Hand nog nooit wat van de video op de computer gezet, laat staan dat ik videobewerkingssoftware had gebruikt, had ge-edit. Daarnaast had ik behalve drie filmpjes van mijn fotocamera op You Tube nog nooit film op het web gezet.
Ik compenseerde mijn gebrek door de benodigde vaardigheden bij mijn dochter in te kopen. Tenminste dat dacht ik.
Ze wilde wel, maar de prioriteiten lagen elders en ik neem haar dat niet kwalijk.
Misschien niet het beste moment, maar met 3 uur onbewerkt videomateriaal op de computer (die stap was me dus al gelukt) toch maar zelf aan de slag gegaan met een beetje hulp.
Veel weggegooid, dubbel gedaan, verkeerd gedaan, maar toen ik vanmiddag mijn eerste deeltje leergang op het web had, was dat leed meteen vergeten.
Nog maar 2.45 uur te gaan.
Ondertussen staan de volgende uitdagingen al klaar: mijn toetsenbord hapert, de accu van de laptop doet het niet meer en de internetverbinding van mijn zoon werkt niet meer.
Toch is het zo leren erg leuk en helpt het je ontzettend mo begrip op te brengen voor mensen die iets nog niet kunnen.
Vreet tijd, dat wel......
Zaterdag 09 Februari 2008 at 6:28 pm
Afgelopen maandag het laatste afscheid van
Martin Sterman, jazzmuzikant, rasartiest, schilder, verhalenverteller, verzetsman, koppig en mooi mens. Plus in het begin en aan het eind van zijn leven een markant inwoner van Oud-West. Onder de klanken van zijn eigen versie van Swing Low Sweet Charriot en begeleid door zijn laatste publiek kreeg hij op zijn 92e zijn plek op de Nieuwe Oosterbegraafplaats.
De eerste keer dat ik Martin ontmoette, was in cafe Schin op Geul, tegenwoordig cafe Bax, waar na afloop van de begrafenis ook de nazit werd gehouden.
GroenLinks Oud-West organiseerde daar destijds een eindejaarsborrel en hield het door mij in elkaar geknutselde themanummer van haar ledenblad "Als ik burgemeester van Oud-West was..." (little could I know then, het is zo'n 15 jaar geleden) ten doop.
In wat lang zijn stamcafe bleek te zijn, vertelde hij toen veel verhalen. Niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst.
In de jaren daarna zag ik hem vaker, op buurtfeesten, in de kroeg, bij het ouderenwerk, op de jamsessie ter gelegenheid van zijn 85e verjaardag, op de jamsessie in de Havelaar ter gelegenheid van zijn 90e verjaardag of op het toneel toen hij met motor en al een rol speelde in het door senioren opgevoerde toneelstuk Pension Avondglore in het Fijnhouttheater.
Het maakt niet uit waar, maar als hij vertelde, speelde of zong, dan glinsterden zijn ogen, bespeelde hij zijn publiek en stond er een artiest waar je niet om heen kon, meestal ook niet wilde alhoewel hij ook heel dominant, en in de contramine kon zijn.
Ik zal nooit vergeten de keer dat hij in het servicepunt voor ouderen zijn levensverhaal vertelde voor een 70+ publiek waar ik in functie bij mocht zijn (men kende mijn fascinatie voor deze man wel een beetje). Hij vertelde stralend, veelvuldig onderbroken door tijdgenoten die het verhaal aangrepen om hun eigen herinneringen uit die tijd op te halen.
Bij de passage waar Martin vertelde over zijn eerste zeer jeugdige naieve kennismaking met het vleselijk genot, werd hij door zijn publiek tot stilte gemaand met de woorden "Martin, pas op er zit een meissie bij". Het duurde even voor ik door had dat ze het over mij, toen al moeder van drie kinderen, hadden.
In diezelfde tijd organiseerden we in Oud-West een verhalenfestival waarbij ik als verantwoordelijk portefeuillehouder een website had besteld om niet alleen alle daar vertelde verhalen een wat permanentere plek te geven, maar ook ruimte te bieden aan meer mensen met Verhalen over en Uit Oud-West (van dat laatste is helaas weinig terecht gekomen, iets te web 2.0 voor die tijd). Ik wilde graag dat ook Martin's verhalen daar een plek zouden krijgen: geboren in 1916 in de Frederiksstraat, op school in de Pieter Langendijkstraat, verhalen over het Vondelpark en over de toen nog onontgonnen zandbak aan de andere kant van de Overtoomse Sluis in "Nieuw West", zijn belevingen in het Amsterdam van die tijd, beginnend jazzmuzikant op het Rembrandsplein, zijn latere omzwervingen over de hele wereld, die verhalen "die zou je toch het liefst in een doosje willen doen" en open maken voor iedereen met liefde voor verhalen, Amsterdam, muziek en Oud-West.
Gelukkig hadden we in Oud-West in verzorgingstehuis De Klinker ook de
Stichting Tijdgeest die vanuit reminiscentie en liefde voor verhalen gespecialiseerd is in het opslaan van
Verhalen van Vroeger. De samenkomst tussen deze stichting en Martin leverde niet alleen mooie verhalen en historische foto's op de website Verhalen van Vroeger op, maar ook 12 uur videomateriaal waar met veel moeite een compilatie van 1,5 uur is gemaakt, want wat laat je nu weg.
Toen ik hoorde dat Martin dood was, luisterde ik daarna naar een
radioreportage waarin hij over zijn leven vertelde, vandaag luisterde ik naar zijn muziek op een cassetebandje.
Het leven ten volle geleefd en een nalatenschap aan muziek, schilderijen, herinneringen en verhalen, een mens, die ik niet licht zal vergeten.
Zaterdag 09 Februari 2008 at 5:47 pm
Ben mijn weblog ontrouw, dat schuurt.
Toch is er helaas een niet onuitwisbare relatie tussen de afdeling hooi op vork en de ruimte voor weblogs.
De afgelopen week ijlde mijn mislukte plannetje om de vloer in drie dagen geschuurd en gelakt te krijgen nog akelig door inclusief heel veel soppen en schuren en volgelopen schuurbladen in het bad stoppen en met afwasborstel weer leeg krijgen (als ik een fotoblog had bijgehouden, was dat best amusant geweest).
De vloer doet het weer, het leed bijna geleden, de kamer weer bewoonbaar en de plaatjes van mij op met schuursponsje en bleekmiddel op de knie aan het zeil al bijna gewist.
Het weekend wilde ook ontspanning: op zaterdag eerst de generale repetitie van Mozart's Die Entfuhrung aus dem Serail, ondanks de poging om dit met teksten als anti-Wilders Islamfobie statements actueel te doen willen laten lijken toch voornamelijk een luchtige klucht waarvan de diepere laag bij mij nog niet helemaal uit de verf kwam: vooroordelen, rechten van vrouwen verschillen tussen westerse en niet westerse mentaliteit, het geheel had een behoorlijk John Lanting gehalte, waarbij ik me overigens heel best amuseerde en ik ogenschijnlijk geheel tegen de statements in toch gefascineerd raakte door het spel van Blonde met haar puntige laklaarzen met naaldhakken (zij leefde haar leven een stuk leuker dan haar klagerige meesteres, maar als je die laarzen daarna ook wilt heb je het allemaal vast heel fout begrepen, toch?).
Even reclame voor mijn vorige projectwerkzaamheden: powered bij Cultureplayer
Ik vind opera een mooie nieuwe toevoeging in mijn leven, had dat nooit gedacht want vroeger moest ik er helemaal niets van hebben. Ben nog wat ongeduldig en denk dat je met drie keer ipv zes keer hetzelfde zingen het publiek ook nog steeds boeit, maar goed en bij mijn vorige operabezoek bij Lucia di Lammermoor was ik tot mijn verbazing weer diep geroerd.
Grappig is wel dat in de laatste twee opera's, de regisseurs een kennelijke voorkeur hadden om hun personages erg vaak al dweilend over de vloer te laten zingen. Mijn fysieke kennis over de werking van de stembanden is niet optimaal, maar dacht toch dat dat niet de favoriete zangstand van de stem was en snap de toegevoegde dramatische waarde van het liggen ook nog niet helemaal, toch heb ik me wel weer enorm vermaakt.
Na de opera fluks naar huis en eten om vervolgens s'avonds weer naar Zeeuwse Nachten deel 3 van Het Volksoperahuis te kijken. Volksoperahuis is al jaren een hit hier in huis en we genoten dan ook weer enorm. Een aanrader, maar wie ze nog wil zien, moet naar buiten Amsterdam want wij hadden hun laatste voorstelling te pakken.
Na op een dag 6 uur in het theater en iets met opera in de titel te hebben doorgebracht, was het ook al weer welletjes en toen ik daags daarna op zondag om 8.30 naar Utrecht reed om zoonlief op tijd te laten zijn voor een auditie, kreeg ik wel het idee dat Kunst en Vliegwerk soms wel erg dicht bij elkaar komen, alhoewel de hoop dat je de Kunst ook weer iets teruggeeft en wel je eigen oudste zoon toch ook wel in mij gloort.
Dinsdag 05 Februari 2008 at 10:43 pm
