Weemoed doet vast rare dingen met een mens, maar ik word tegenwoordig altijd blij als ik op het stadhuis kan vergaderen: reed ik vroeger drie keer per week die kant op, nu is het een uitzondering en ik blijf het leuk vinden om daar de vergadergangen te bewandelen.
Vroeger koos ik bij de overleggen altijd een plek waardoor ik tijdens het vergaderen ondertussen ook door het raam naar de bezoekers van de Waterloopleinmarkt kon kijken.
Nu "mocht" ik voorzitten en wist ik dus precies wat de mensen die langs me heen zaten te kijken aan het doen waren.
Gelukkig weet ik uit ervaring dat je heel goed én naar buiten kan kijken en je aandacht bij de vergadering kunt houden.
En ook weer net als vroeger, blijft het ook leuk om na de vergadering nog even met een drankje na te praten: zeker als dat met GL'ers is en nog meer als dat opeens weer even buiten in het zonnetje blijkt te kunnen.
Vrijdag 29 Augustus 2008 at 9:55 pm
Vanmiddag was ik op het afscheid van mijn ex-collega en opvolger in mijn functie als stadsdeelvoorzitter van Oud-West, Hans Weevers.
Hij stapte vlak voor de zomervakantie op als stadsdeelvoorzitter, naar aanleiding van een overschrijding van de bouwkosten voor het stadsdeelkantoor.
Triest, dat vond ik, en dat vond ik vanmiddag opnieuw.
Wij waren collega's gedurende de hele tijd dat ik in Oud-West in de politiek heb gezeten.
Het oevergrote deel van die tijd was GroenLinks de grootste partij, dus kon de zijne geen stadsdeelvoorzitter leveren.
Toen ik vertrok en na de verkeizingen de rode PvdA golf de PvdA tot grootste in alle stadsdelen maakte, gunde ik het hem met de verkiezingsuitslag in handen dan ook van harte om die functie over te nemen.
Met al zijn opgebouwde kennis, visie en betrokkenheid, en als goede collega, had ik het hem graag zien doen.
Het politieke lot en zijn keuze daarin beslisten anders. Erg jammer, hij is toch wel één van de bestuurders die ik graag een langer politiek leven had gegund.
Op deze manier uit de politiek vertrekken is niet leuk.
Ik kan niet ontkennen dat ik juist hierdoor bij terugblik weer extra dankbaar ben dat het mij is gegund om mijn eigen vertrekmoment zelf te bepalen.
Het afscheid kende vele warme woorden en complimenten, met als bizar hoogtepunt voor mij toch wel de hele warme woorden die Hans van de marktkooplieden van de Ten Kate Markt kreeg, want marktkooplieden en positieve geluiden over het stadsdeel gaan niet al te vaak samen, juist daarom extra mooi.
Wrang dat zo' n receptie voor mij toch ook weer een gelegenheid is om de vele mensen van vroeger te spreken en dat als een warm bad te voelen.
Met de afspraak dat we binnenkort samen een biertje gaan drinken, kunnen we het over dit alles gelukkig ook nog even samen hebben.
Donderdag 28 Augustus 2008 at 9:22 pm
Het probleem speelt al langer. Dit is een archieffoto uit 1989. Studenten hadden een tentenkamp opgeslagen aan de Boelelaan. Foto ANP
Het
artikel in het Parool over de kamernood onder studenten van vandaag, draagt de sporen van mijn actieverleden.
Kamperen naast de VU om de aandacht te vestigen op de kamernood onder studenten: ludiek, leuk en erg gezellig kan ik me nog we herinneren.
Ik brak alleen een middenvoetsbeentje op de dansvloer ergens tijdens die week en werd de rest van de actie rondgereden in de bakfiets van de studentenvakbond.
Het vervolg op die actie kwam een aantal jaren later met kamers bouwen van Lego op de Dam.
Tegenwoordig denk ik wel eens een beetje mismoedig "It's the Economy, stupid!"
Ik kon wel actie voeren, maar:
Er werd pas echt voor studenten gebouwd, toen we opeens Kenniseconomie wilden gaan worden.
De kinderopvang werd pas echt uitgebreid, toen vrouwen op de arbeidsmarkt nodig werden.
De krant staat nu pas een beetje vol van energiezuinige auto's, nu de brandstofprijzen hoog worden.
Gelukkig is het betrokkenheid en actiebereidheid tonen een goede actie op zich.
Maandag 25 Augustus 2008 at 12:58 pm
De wilde aardbeitjes op het binnenplein van de school groeiden verstopt tussen de eerste herfstbladeren.
Zo'n heel klein rood aardbeitje dat daar nog midden in zijn groei zit te zijn, bijna weggemaaid door de grove houten bezem waarmee we vanochtend voor het eerst sinds de zomervakantie het schoolplein weer te lijf gingen. Lekker buiten aan de slag met een fysiek, hoofd leegmakend werkje, werd ik daar toch licht weemoedig van: zomer en herfst wel heel dicht bij elkaar met de herfst onherroepelijk aan de winnende hand. Arme aardbei, arme zomer.
Toch blijft het een zalig werkje omdat, terwijl je lijf voelt dat het er is (en waar het de volgende dag spierpijn gaat hebben), je hoofd zo de wolken in kan vliegen en zich schaamteloos aan dagdromerij kan overgeven.
Vrijdag 22 Augustus 2008 at 1:01 pm
Sinds de terugkomst van vakantie verzamel ik tussen het werken door allemaal mooie sites en programma's om mijn Frans mee te onderhouden.
Een taal leren in het digitale tijdperk is een waar feestje: mijn telefoon heeft een tweetalig woordenboek, de internetradio staat op Radio Nostalgie en ik minicorrespondeer met een Tunesier op www.babbel.com en krijg dagelijks een mailtje met actualiteiten van een soort
Franse Jeugdjournaal site en dat allemaal tussen de bedrijven door op momenten dat het mij uitkomt.
Vanochtend vond ik het openingsnieuwtje uit mijn dagelijkse franse actualiteiten wel dubbel interessant, en weer een mooie uitdrukking geleerd: Rien de pire = niets ergers dan (overigens politique du pire is wanhoopspolitiek)
Les embouteillages : rien de pire pour la pollution de l'air ! (©AFP/Mehdi Fedouach)
Environnement
Sur la route de la dépollution
Des chercheurs hollandais ont mis au point des pavés purifiants, pour absorber la pollution causée par les voitures.
La Hollande déclare la guerre à la pollution de l’air ! En développant une invention japonaise, des chercheurs sont parvenus à créer un pavé de rue purifiant. Ce petit bloc contient une substance qui absorbe les gaz toxiques émis par les pots d’échappement. Les gaz sont ensuite transformés en molécules inoffensives, qui partiront au contact de la pluie. Pour tester leur nouveau produit, les chercheurs vont recouvrir de pavés purifiants de couleur verte la moitié d’une rue hollandaise très fréquentée. Ils compareront ensuite la qualité de l’air dans les deux parties de la rue. Si le résultat est concluant, ces blocs purifiants pourront rendre l’air de nos villes plus respirable.
Lucie Souliac
le 21 août 2008
Donderdag 21 Augustus 2008 at 09:50 am
Voor het eerst maakte ik gisteren gebruik van de mogelijkheid om via Hyves al mijn vriendjes en vriendinnetjes daar een berichtje te sturen met "maatschappelijk spam", namelijk een verzoek om het
Handtheater te steunen in haar actie tegen dreigende stopzetting van haar subsidie.
Hoewel ik eigenlijk al lang weet hoe krachtig het medium Internet en het inzetten van je sociale netwerken daar kan werken (ook ik liet al vaker een handtekening of steunbetuiging op het Internet achter als een bekende me daar met redenen om vroeg), ben ik grappig genoeg nu toch aangenaam verrast en blij met én het resultaat van die actie én met de impact die dat op mij heeft: ik heb de
pagina waar de steunbetuigingen op te vinden zijn al talloze malen bezocht.
Ik vind veel van de steunbetuigingen die daar te vinden zijn sowieso al hartverwarmend en bevlogen, maar ik zeg in stilte na gisteren toch even dank je wel tegen de mensen die op basis van mijn oproep de moeite hebben genomen om zich even te verdiepen en een steunbetuiging achter te laten.
Natuurlijk is dat in eerste instantie een opsteker voor Handtheater, maar het warme gevoel dat ik krijg nu ik hierdoor merk dat mijn (Hyves)vriendjes komen helpen in een strijd die ik belangrijk vind, had ik van te voren niet voorzien: het voelt als een cadeautje!
Woensdag 20 Augustus 2008 at 10:24 pm
Woensdagmiddag was ik tijdens een fikse herfststorm op de Parade.
Ik was daar om een voorstelling van het Handtheater en de reportage die Een Vandaag over het Handtheater maakt, te volgen.
Het Handtheater wordt door negatieve adviezen van het Amsterdams Fonds voor de Kunst en de Commissie voor de Podiumkunsten in haar voortbestaan bedreigd.
Voor mij is het volledig onbegrijpelijk en helemaal verkeerd dat de unieke functie die het Handtheater heeft voor het dove theaterpubliek, de dove acteurs en de horende gemeenschap die alleen via het Handtheater een podium hebben voor voorstellingen in gebarentaal en in gesproken taal.
Ik ken het Handtheater al lang, ook vanuit mijn functie als portefeuillehouder Cultuur, toen het Handtheater in de Hallen in Oud-West gehuisvest was.
Door de voorstellingen van het Handtheater heb ik de schoonheid van de gebarentaal leren ontdekken, gemerkt welke extra betekenis gebarentaal als ondertiteling toevoegt als je horend bent en raakte ik natuurlijk in gesprek over de unieke functie die zij vervullen als opleidingscentrum voor dove acteurs, als rolmodel voor dove kinderen en als "vertaler" naar de horende gemeenschap.
Ik raakte langzaamaan gefascineerd door de gebaren, door de extra uitdagingen waar je voor staat als je een "tweetalige kunstproductie wilt maken, door de bevlogenheid en door de unieke functie die zij vervullen.
Natuurlijk komt dat ook doordat je als horende een wereld binnentreedt "waarvan je de taal niet spreekt".
Als ik wilde praten met de mensen van het Handtheater, had ik een tolk nodig. Als die er even niet was, voelde ik mij "onthand" want op eigen kracht en met mijn kennis van de gebarentaal kom ik niet verder dan "trots, vagina, dak, goedendag, goedenavond, eindeloos lang en lente" (voorwaar te weinig vocabulaire om een goed gesprek mee te beginnen)
Dingen waar je nooit over nadenkt en nu dus wel:
Ik kan niet praten met mijn mond vol: een dove acteur kan niet praten met zijn handen vol.
Dat vraagt dus om zorgvuldige regie. Dove acteurs moeten zowel linkshandig als rechtshandig kunnen praten omdat afhankelijk van de zichtlijn je frontaal, links of rechts in beeld bent voor het publiek. Dat vraagt een enorme oefening van " je niet preferente hand".
In de gebarentaal moet je op het toneel een verschil kunnen maken tussen een gefluisterde en een geschreeuwde uitdrukking zonder stem.
De geen die jou tolkt, kan niet zomaar zijn eigen gang gaan, die moet als in een Pas de Deux de gebaren en het ritme van zijn dove mede acteur overnemen
Gebarentaal in een gesprek, is heel iets anders dan op het toneel wanneer je met je gebaren ook de mensen op de achterste rij wil bereiken.
Gebarentaal heeft ook voor horenden een extra betekenislaag: net als bij een taal waarvan je de woorden niet kent, maar de taal zo mooi vindt klinken, heeft de gebarentaal een emotionele impact zonder dat je hem woordelijk begrijpt.
Ik kan graag meedenken over welke actie succesvol zou kunnen zijn om het de subsidie voor het theater te behouden, maar ben nog steeds lerend en "taalverwervend" onder de indruk als ik bij de mensen van het Handtheater ben: in een relaxte borrel in de nazit op de Parade flitsen mijn ogen en hersenen op en neer in een poging het gesprek en een eventuele vertolking ervan tegelijkertijd te kunnen volgen, terwijl ik meestal meer dan behoorlijk taaladequaat ben!
Extra leuk is het dan ook om de mensen van de televisie in de weer te zien met een interview onder het dove kinderpubliek: enthousiaste gebaren, blije gezichten, duimen omhoog, waardoor ik in ieder geval meen te begrijpen dat het publiek de voorstelling erg mooi heeft gevonden.
Voor mij erg indrukwekkend en symbolisch was het horende jongetje dat tijdens de voorstelling de zaal verliet omdat hij het te eng vond: hij legde het hele parcours van zijn zitplaats tot de uitgang af met zijn handen stevig over zijn oren geklemd.
Steunbetuigingen voor behoud van Handtheater, kun je kwijt op www.handtheater.nl
Zondag 17 Augustus 2008 at 10:20 pm
Ik herinner me hem nog goed mijn eerste actie in de, naar nu blijkt, nog niet verwerkte jaren tachtig.
Heel lief was die eigenlijk, mijn handelen niet beperkt door de wet, maar door mijn moeder die vond dat ik wel een wake mocht houden, maar in ieder geval thuis moest slapen.
Tot 's avonds laat in de kou in de Leidsestraat waken om te protesteren tegen de voorgenomen executie vande Zuid Afrikaanse vrijheidstrijder Solomon Malangu: zingen, praten, de nieuwsuitzendingen op de radio volgen vanuit de naastgelegen boekhandel Pegasus en toch maar om twaalf uur thuis zijn, de wekker zetten om de volgende dag om zes uur weer mee te kunnen waken, om uiteindelijk verslagen met het bericht dat hij toch wel wel degelijk geëxecuteerd was, braaf om half negen 's ochtends weer op school te zitten.
Het gevoel van saamhorigheid, ergens voor staan, samen ergens voor strijden en de onvermijdbare klap dat het niets uithaalde, zullen me altijd bij blijven.
14,15 was ik toen en het voelde als mijn eerste politieke daad.
Later was in Amsterdam getuige van vele krakersrellen: tussen de ME'ers door naar school fietsen bij de ontruiming van de Vondelstraat en Tetterode zo ongeveer om de hoek.
In die tijd werd er zichbaar door beide kanten behoorlijk geweld gebruikt, terwijl ik de rede toch behoorlijk ideologisch van aard vond.
Ik weet niet of ik als pacifist geboren ben, of het tijdens de krakersrellen geworden ben, maar mijn afschuw voor geweld en het stompzinnige actie en reactie meppen en provoceren zit diepgeworteld.
Waarschijnlijk met die beelden op het netvlies ben ik behept met een afschuw van en een schijterigheid voor fysiek geweld, ook al omdat de sfeer waarin het geweld ontstaat intimiderend is en het elkaar volgens de je in het script toebedeelde rol elkaar een beetje provoceren en in elkaar meppen, me naast verwerpelijk ook redelijk stompzinning voorkomt.
Toch ken ik veel krakers, heb ik nog steeds sympathie voor de boodschap die ze uitdragen en is het aantal demonstraties dat ik heb bijgewoond waar ook de mensen met bivakmutsen en knuppels waren niet op de vingers van een hand te tellen.
Ik studeerde, was voorzitter van de studentenvakbond van de VU in een tijd dat het meest voor de handliggende actieinstrument een bezetting was en het met tomaten en eieren gooien ook nog behoorlijk in was, alhoewel ik daar ook nooit echt de lol van ingezien heb.
Tijdens mijn bestuurlijke periode heb ik wel eens tegenover de man gezeten in wiens werkkamer ik de nacht had doorgebracht tijdens een bezetting van de bestuursvleugel ( ik geloof dat we er samen hartelijk om gelachen hebben zoveel jaar na dato).
Bezetten was aan de orde van de dag toen: universiteiten, bestuursvleugels, kruispunten en natuurlijk het gebouw van de studiefinanciering. Ik herinner me nog goed dat er instructie was over wat je moest doen als je opgepakt werd door de politie. Bij mij kwam dat alleen nooit zover omdat vanwege bovenstaande ik altijd vertrokken was voordat de politie aan het sommeren toekwam.
Die jaren, het actievoeren en het omgaan met anderen die ook andere actiemiddelen hadden, hebben mijn idealisme en mijn politieke denken enorm gevormd en beïnvloed. Zij hebben mij geleerd om ergens voor te gaan staan, actie te voeren en ook na te denken over hoe je (het meeste) effect sorteert.
Bevlogenheid, verontwaardiging, overtuigen, kijken of je ergens zand in de machine kunt gooien, bekijken hoe je iets ongewenst kunt tegenhouden, het hoorde er allemaal bij en het heeft mij veel gebracht en geleerd. Vanwege mijn afschuw voor geweld ben ik nooit betrokken geweest bij acties die dat met zich mee konden brengen, maar dat neemt niet weg dat ik bewondering had voor de mensen die zich destijds vastklonken aan hekken en schepen.
Toen ik binnen de parlementaire democratie als raadslid en bestuurder ging opereren waren de jaren 80 al voorbij en liepen demonstraties eerder uit de hand door rellende aanwezigen dan door (te) bevlogen actievoerders.
Tot twee keer toe kreeg ik in mijn "carrière" last van een interne dialoog over binnen en buitenparlementair:
Tijdens de eerste gemeentelijke Zoeklichtacties was ik principieel zwaar gekant tegen het koppelen van allelei bestanden om illegale bewoning op te sporen met name vanwege het op-jagend effect voor de vele "illegalen" in ons stadsdeel zou hebben: de "illegalen" die aangewezen waren op een schimmige onderverhuurmarkt zouden worden uitgezet en de economisch uitbater zou een boete krijgen die nu niet direct ontmoedigend was om hier net zo hard weer meer door te gaan. Mijn onwil om hier aan mee te willen werken, die ik keurig parlementair via motie aan de raad voorlegde, haalde het overigens niet en de discussie over wel of niet meewerken werd tot onderwerp van ons
plaatselijk partijblad.
De tweede keer was na de veiling van de radiofrequenties waardoor de illegale/Vrije radiostations uit de lucht moesten en onze Amsterdamse Vrije radiostations uit de lucht moesten.
Zelf een regelmatig luisteraar van Radio 100 en blij met de niet commerciële diversiteit die zij aan het medialandschap toevoegden, was ik ondanks het feit dat de wet het uitzenden van dit soort radio als een overtreding beschouwt, niet overtuigd van de ernst van het vergrijp.
Binnenparlementair heb ik toen nog wel mijn best gedaan om de gemeenteraad zich hierover uit te laten spreken en ze te laten vragen om de Motie Atsma tot uitvoering te laten brengen waardoor het niet meer een illegale activiteit hoefde te zijn, maar ook hier, mede door het niet al te georganiseerde actievermogen van de "illegale radiostations" mocht het niet baten.
Als ik dit zo teruglees ben ik een braaf en niet tijdsgetrouw GroenLinkslid uit de jaren 80, toch ken ik veel verdienstelijke mensen uit het nu die toen verder gingen dan ik en die toen en nu een belangrijke bijdrage leverden aan de politieke bevlogenheid, aan de goede zaak en het principe dat je knokt voor wat kwetsbaar is.
Het aftreden van Wijnand had van mij niet gehoeven: zijn transformatie van actievoerder van toen tot politicus van nu met behoud van bevlogenheid en idealen en een veranderd oordeel over de toelaatbaarheid van acties toen in de huidige tijd, is er een die velen binnen GroenLinks met hem maakten en die zowel het vermeend "oude" als het vermeend "nieuwe liberale" GroenLinks maken tot een partij waar ik trots op ben.
Vrijdag 15 Augustus 2008 at 10:46 pm
Hij zou niet in het land zijn, dus kocht na jarenlang trouw bezoek voor het eerst geen kaartje voor Lowlands.
Reis ging niet door, maar toen waren de kaartjes uitverkocht.
Weken speurde hij op het Internet, overwoog een maximum op de zwarte markt, maar dat was echt te veel, schreef zich in voor wedstrijdenen prijsvragen waar je kaartjes bij kon winnen, nam zelfs een proefabonnement op NRC Next, maar niets mocht baten.
Hij werd steeds sipper.
Vanmiddag opeens goed nieuws: de organisatie had nog 500 kaartjes in de verkoop gegooid, naar verluid om de zwarte verkopers een hak te zetten die morgen astronomische bedragen wilden gaan aftroggelen van de echte desperate die hards.
In de wolken vertrok hij een uurtje geleden toch naar zijn geliefde Lowlands. Vermoedelijk geniet hij dit jaar extra hard.
Donderdag 14 Augustus 2008 at 4:31 pm
Zoon Tim kreeg na een aantal zelf gewilde audities afgelopen maandag opeens de kans om een klein rolletje in de film "
My Queen Karo" te gaan spelen.
Hij was diep onder de indruk, mocht zelf kiezen of hij de wilde gaan spelen en of hij het het waard vond om daarmee zijn eerste schooldag te gaan missen.
Hij koos, zei ja en mocht daarvoor om zes uur zijn bed uit om zich om 6.45 te melden op de set bij een oud amsterdams kraakpand.
Het idee van film en glamour was daarmee meteen verdwenen.
]Sinds de film zich afspeelt in de kraak/hippie scene in Amsterdam, kwam hij ook in een redelijk afgeragde omgeving terecht.
Het deerde hem niets, hij vond het cool en gaaf, alhoewel hij om vier uur toen het einde gepland, maar de opnames nog niet afgelopen waren, wel anders piepte.
Hij was kapot.
Ik hoorde in het halen en brengen veel over een wereld die mij volstrekt onbekend is: buy outs, quit claims en het circuit van figuranten en edelfiguranten. Ik geloof niet dat ik een gevoel van gemis heb, bij wat ik kennelijk gemist heb.
Ik ben blij voor Tim dat hij dit een keer heeft meegemaakt, ben benieuwd of de filmwens na deze ervaring nog steeds zo heftig leeft, maar genoot van zijn stralende gezicht op het moment dat hij uitbetaald kreeg: dat maakte in een klap alle vermoeienissen goed.
En natuurlijk werd een klein deel van de verdiensten onmiddellijk daarna ingezet bij de speelgoedwinkel voor de aanschaf van nieuwe Lego.
Donderdag 14 Augustus 2008 at 06:42 am
Midden in de zomer jarig, heeft Lotte haar verjaardag al op heel wat speciale plaatsen gevierd.
Haar 18e verjaardag had tijdens de vakantie dus alles in zich om deze keer nog een beetje specialer te zijn.
Dus:
- At ze, sliep ze en werd ze jarig in ons zelf tijdens het wandelen gevonden favoriete hotel in Ventimiglia met een aldaar samengekomen bont gezelschap
- Paradeerde en lunchte ze in Monaco
- had ze een picnic op het strand van Nice
- en werd ze om haar verjaardag uit te luiden, toegezongen door het bandje op de camping.
Een waar feest en een ware waardige 18 jarige.
Maandag 11 Augustus 2008 at 10:35 pm
Als het er buiten uitziet alsof het herfst is, je het voor het eerst sinds weken weer eens koud hebt en de regen langs de ramen stroomt, weet je het zeker: weer thuis.
Het internet op de camping deed het vaker niet dan wel en de wens om dat uit te proberen liep naarmate de tijd verstreek en de temperatuur steeg, steeds verder terug.
Voor het eerst sinds jaren dus een weblogvrije vakantie.
Het gemis aan de gebruikelijke uitlaatklep werd ruimschoots gecompenseerd door een vakantie met veel nieuwe mensen, veel franse contacten en heel erg veel praten.
Mijn frans heeft er nog nooit zo bloeiend bijgestaan als nu en de wens om dat dit jaar maar eens bij te gaan houden is onmiddelijk al ge-effectueerd door mail en telefoonconversaties in het frans, muzikaal omlijst door erg veel franse muziek.
Na tijden zwemmen tussen zon, zee en bergen, morgen weer aan het werk en de baantjes zwemmen in de sportschool
Zondag 10 Augustus 2008 at 12:04 pm
