Webwereld Saranna Maureau

Wel 3 uur en een kwartier in het Van Gogh museum samen met Tim.
Het had me nog moeite gekost om hem te overtuigen dat een museum ook voor kinderen heel leuk kan zijn.
Nu wil hij morgen wel weer.
Gewapend met een audio tour van Frank Groothof uit Sesamstraat en een kinderspeurtocht dwaalden we tijden door het museum.
Ik nam met graagte dezelfde kinderaudio tour, want mijn ervaring met Van Gogh beperkt zich tot

Vandaag was ik de cabdriver in onze familiewagen.
Een stapel CD's voor de heenweg voor allen.
Een stapel Cd's voor de terugweg, voor mij alleen.
Zoon Mick en vrienden/vriendinnen gingen een paar dagen naar Aubenton, waar hun theaterdocent met zijn iHTs een landhuis tot cursusplek voor dans- en theatermakers aan het omvormen is.
Ze kunnen er altijd handjes gebruiken en de “meester” heeft vele “volgers” bij het realiseren van zijn dromm
Als het maar even kan, wil Mick daar graag naar toe en meewerken.

Onze auto was de grootste en met 6 man in de wagen is al snel sneller en voordeliger.
Dat sneller gold dan voor hen, want ik moest ook weer terug, maar goed.
Ik had wel de leukste variant lading uit het volgeladen wagen liedje: ze zongen als sijsjes.
Hun theatrale opleiding verried zich op prettige wijze.

We begonnen met The Killers (jammerlijk in Paradiso gemist) en Snow Patrol (binnenkort samen naar toe) maar toen eenmaal de soundtrack van Moulin Rouge opging, wist ik meteen weer dat ik theatermakers aan het vervoeren was: een hele show, die ik afgezien van de audio gemist heb omdat mijn rol het letten op de weg voor was en de show zich achterin afspeelde.

In Aubenton was sinds ik daar de vorige keer was enorm veel gebeurd.
De vloer waar ik Mick vorige keer met hoed en het kersvers Stones shirt van het concert van de avond daarvoor had [[popup:mickaubenton.jpg:gefotografeerd:::center]], was vakkundig gesloopt en door het hele huis waren de veranderingen zichtbaar met als summum een van de speelklare studio's.
Klaar is het waarschijnlijk nooit, maar da's deel van de charme van dit groeiproject.

Net als de vorige keer een rondleiding met glas in de hand, nog even enthousiast, de droom krijgt vorm, dit keer ook met ondertiteling van Mick die smaakvol kon vertellen over zijn aandeeltje in de transformatie.

Blij dat ik voor dit project 5 paar werkhandjes en vijf youngsters had afgeleverd die het weer enorm naar hun zin gaan hebben, toverde ik de nu lege auto om tot een comfortabele muziekluisterstudio, chips en mijn Cd's onder handbereik.
Ik ben niet gek op autorijden, maar 4 uur in de auto alleen, je eigen muziek, eigen gedachten, als enige controle over de volumeknop en begeleiding van je eigen stem daarbij is toch wel feestelijk.
Gelukkig maar, want deze weg leg ik vast nog vaker af.

Vanavond gelukkig weer even tijd voor het aanpassen van de weblog.
Het is nog steeds niet hoe ik het hebben wil, maar we gaan de goede kant weer op.
Ik doe het te weinig om het anders dan met trial en error aan te pakken, maar blijf dat leuk vinden: als er tenminste iets lukt en je niet steeds weer alles weg moet gooien.
Gefriemel met templates, css, php, brackets en kleurproefjes…..zou natuurlijk oook eens een cursus kunnen gaan volgen.
Morgen de hele dag geen tijd, dus zo moet het maar even, het uitproberen gaat door.
Nog even wachten op de post “Dit is hem dan”.

Vanavond bij de nieuwjaarsreceptie van het College van B&W van Amsterdam in het Concertgebouw.
Voor de 9e keer op rij, voor het eerst niet op functie en persoon uitgenodigd, maar via de partijlijn toch aanwezig.
Ontspannen: hoefde niets, was niet in functie, had niet de meesten vorige week aan de vergadertafels ook al gezien, hoefde niet eens zaken te doen.
Ik genoot lekker eerst van het programma van Miranda van Kralingen die het allemaal heel erg leuk en ontspannen deed inclusief een aria aubade voor 5 ingezamelde mobieltjes: muziek om van te genieten.
De toespraak van de burgemeester zei alles wat er gezegd moest worden, maar klonk mij voor het eerst wat minder ge

We probeerden het dwars door de Top 2000 heen, maar dat interfereerde al snel met de downloadcapaciteit van ons muzikaal geheugen, de Top 40 quiz.
Onze twee”Leo Blokhuis” know alikes tegen de rest van het gezelschap.
Er wordt heftig gezongen, geneuried in de krochten van het geheugen gezocht en het gaat het heftig aan toe: “ik schreeuw niet, ik houd de stemming erin” of “voor iemand die niets zegt te weten’ zeg je wel veel’ je lijkt je vader wel”. Op de volgende editie van het spel mag het nummer van de Stichting Correlatie niet onvermeld blijven. Toch is het enorm leuk

Zoals wel vaker op dit tijdstip in december, was er een engeltje in de buurt.
Al mijn eerdere logjes zijn er weer.
Mijn oude verschijningsvorm ga ik in het nieuwe jaar weer vinden.
Eerst een paar daagjes zonder computer.

Niks niet uploaden
Deze keer is een virus de boosdoener.
Niet op de computer.
Hij legt mij lam.
Ik ben even onder zeil.
Opladen komt morgen wel weer

Tja, ik had er nooit over nagedacht, maar de cadeautjes onder de kerstboom kun je ook verkeerd uitpakken.
Onder de kerstboom lag een gloednieuwe versie van mijn weblog programma.
Daar wilde ik wel mee aan de slag.
In een te heftige opruimwoede, ruimde ik net iets te veel van de server op, waardoor ik vlak voordat we onderweg gingen naar ons kerstdiner elders een fatale witte pagina kreeg.

Ligt niet aan het programma, lag aan mijn opruimwoede!

Ik beschouw het maar als een uitnodiging voor een bijlesje.
De server is weer mooi opgeruimd op wat lelijke files na die niet wegwilden, maar die voor straf hernoemd werden tot troep.

Morgen alle files en foto’s maar weer uploaden.

Voor nu, even de boodschap dat mijn adres niet gekaapt is, ik nog besta.
Ik heb vakantie, dus kan mooi aan de slag met een transformatieproces van de standaardlook, naar wat het ongeveer was.
Alles komt goed.

The Sound of Music: zo'n ding waar ik tot op heden alleen kop, midden of staart ahd gezien maar nog nooit helemaal.

Ik snap nu ook waarom, wat duurt dat ding avondvullend lang.

Samen met dochter op de bank, sing along ondertiteling erbij, hielp niet heel erg bij mij.

3 uur samen met Lotte kijken was eigenlijk heel leuk, maar au hoe komen die liedjes nou weer uit mijn hoofd……

Mijn hoofd bedacht wel 20 redenen om niet te willen, maar ik liet me toch gewillig pushen:

Skifit bij de sportschool

De rest van het gezin heeft baat bij versterking van de zwakste schakel in het skigezelschap en daarnaast: zo leuk is het niet om altijd links en rechts door je hele gezin voorbij gezoefd te worden, en eenmaal verhit beneden begroet te worden met een enthousiast "mag ik gaan" van de jongste.

Dus ging ik maar weer een intensieve relatie met mijn hemstrings aan, liet ik toe dat bovenbenen, buik en bilspieren tot brandens toe gedrild werden door een van de sportschoolinstructeurs waarvan ik me altijd afvraag wat ze toch in het eten van die mensen doen. Met de vriendelijkste lach, een speedy enthousiast tempo en stemvolume laten ze je de meest pijnlijke dingen doen.

Ter voorbereiding gaf ik me over aan een traploopmachine die mij tegen een hartslag 133 16 verdiepingen liet klimmen en me daarvoor slechts beloonde met een calorieverbruik van 35, tsss nog niet eens een glas wijn.

Maar ik voel me nu wel heel braaf en gelukkig komt het niet fit gevoel in de gepijnigde onderdelen pas morgen.