Webwereld Saranna Maureau

Tja, het voelde een beetje als het aftuigen van de kerstboom:

de verkiezingsposter met Femke weghalen, wel weer zicht door het raam

een aantal verkiezingsgerelateerde links van de website halen (ik genoot er wel van)

een volle wasmand met niet uitgepakte Computables, post en andere papieren sorteren. legen en opruimen.

Veel mocht weg, maar pijnlijk was het wel.

Dit weekend kreeg ik foldertjes aangeboden, mijn eerste reactie “jamaar de verkiezingen zijn voorbij” getuigde van een bewustzijnsversmalling want je kunt ook best folderen voor Vodafone, korting in het jubilerend warenhuis en nog veel meer.

Als beloning voor het achterstallig ruimen een groter bureau waar nu keurig gesorteerde stapeltjes liggen: stukken voor de Raad van Toezicht, rekeningen, te versturen foto’s en nog een enkel actiepuntjes.

Mijn kamer lijkt wel netjes en dat was hoog tijd.

Ik ben weer bij, ik ben er weer bij.

Hadden wij onszelf even op het verkeerde been gezet:

De Kerstmarkt in D

Even de zinnen verzetten.

Een uitje met een heftig Dirk van de Broekgehalte, naar D

Net thuis, op af en amen.

Hoop morgen wakker te worden met de mededeling dat GroenLinks toch 8 zetels heeft.

Alle modaliteiten wel besproken vanavond, maar morgen verder.

Eerst slapen, en ik hoop dat al onze campagnevoerders er net zo over denken: zij deden zoveel, mogen hun inbreng echt verzilveren, vind ik, maar eerst slapen……

’t zal je vak maar zijn:
om tien uur de straat nog op, dreigende regen.
Het leuke van in je eigen stadsdeel folderen is dat je namen op de brievenbussen herkent, de sociale onveiligheid in donkere portieken geen indruk maakt omdat je je thuis voelt (alhoewel eerdere brievenbusroutes al

Aan het eind van een heel succesvolle werkdag, er is meer dan alleen verkiezingen en ondertussen gebeuren er samenwerkend in Amsterdam hele mooie dingen waar ik vandaag hardstikke van genoten heb.

Aan het staartje van het laatste lijsttrekkersdebat, maak ik me op om zo het laatste pak folders nog in de brievenbussen te gaan stoppen.

De stem die morgen in heel Nederland zo belangrijk is, begint het bij mij fysiek rap af te laten weten.

Voordeel is dat als ik mijn mond open doe het opeens heel hees en sensueel begint te klinken.

Wie weet kom ik straks op mijn ronde nog zwevende kiezers tegen.

En overigens lijkt het mij ook heel feestelijk om na morgen als er nog stem is, het weer eens over heel andere dingen te hebben.

Onze familieweekenden hebben altijd

Alweer en reactie op mijn meest becommentarieerde stukje 22.22.
Dat had ik van te voren niet verwacht, maar het is mijn publiekslieveling kennelijk.
Met de campagnekoorts voor GroenLinks en ondanks de zelfgekozen geen voorkeurscampagne voor mijn kandidatuur, ging 22.22 voor mij opeens iets anders betekenen:
Stem 22,22. Doe dat niet om 22.22 want dan zijn de stembussen al dicht.
Voor iedereen voor wie 22.22 iets betekent, de uitgelezen kans om op de 22e op de 22 kandidaat van GroenLinks te stemmen: zij heeft kennelijk iets met 22.22.

Na Texel stond vanavond Utrecht op het programma. Daar opende zondag om 5 uur het Callcenter van GroenLinks om de laatste 100 uur tot het eind van de verkiezingen 24/7 bereikbaar te zijn voor vragen. Ik had “dienst” tussen 21 en 01.

Het liep mooi, maar nog geen storm. Geen nood: we zagen met een enthousiaste ploeg voor het eerst de peilingen samen weer naar 9 zetels stijgen en dat op zondagavond op het partijkantoor was toch wel feestelijk. Daarnaast werden we tegelijkertijd ingezet om te helpen de enorme bulk mailtjes die GroenLinks de laatste tijd heeft gekregen sneller af te helpen handelen.

Erg geslaagd, alleen het onderdeel over een uitgestorven Oude Gracht lopen en met de nachttrein reizen is wat minder, maar je moet er wat voor over hebben.

Kandidaat lid Tweede Kamer Ren