Echt Lotte


Dochter Lotte heeft vakantiewerk.

Bij de klantenservice van de HEMA. Service, retouraankopen en de foto’s.

Ik vind dat wel heel echt, een dochter die bij de HEMA werkt.

Morgen koopt ze samen met mij een verjaardagstaart voor haar 16e verjaardag, zij krijgt korting.

Als ik haar even op kom zoeken, staat ze met rollen negatieven in haar hand, die laat ze op eten door een machine, terwijl ze met een half oog naar het apparaat kijkt waar foto’s uitspugen: heel veel babyfoto’s schijnt het. De vakantie is ook nog niet ver genoeg om de hausse aan vakantiefoto’s te kunnen verwachten.

De klant die van de week zijn kant en klare fotocamera kwam inleveren, legde ze uit hoe het nou zat met van negatief naar foto.

“Ik heb dat bij natuurkunde gehad, dus weet hoe het werkt, die klant vond dat best heel vet”.

Echt Hema.

Echt Lotte.

Echte klantenservice.

Amsterdam onbewolkt writers block


Na een lange mooie en gezellige avond op een prachtig amsterdams dakterras, een nachtelijk fietstochtje door koeler wordend amsterdam, is het vandaag even moeilijk om inspirerende tekst op mijn beeldscherm te krijgen.
Ik spoor mijzelf aan.
De temperatuur in mijn kamer maakt zelfs het gefrustreerd zuchten onaantrekkelijk.
Het beelschermvel blijft wit en wat er wel op verschijnt wordt genadeloos te licht bevonden en gewist.
Kijk ondertussen hoopvol naar mijn tenen met een vriendelijk verzoek of de inspiratie zich van daaruit naar boven zou willen werken…..
Het blijft stil.
Ik laat het scherm maar even voor wat het is en probeer mijn tenen om te kopen door ze even een koel voetenbadje aan te bieden.

Albums


Wanneer men veel vriendinnen heeft,

En ook veel lieve vrinden,

Dan krijgt men dikwijls een portret

Van een van die beminden.

En eindlijk heeft men er z

Mam, waarom doen ze niets?


“Weet je wat ik niet snap, mam?

Als een land mensen dood maakt, waarom doen de andere landen dan niets”?

Je zal maar kind zijn en verwachten dat je ouders daar een antwoord op hebben.

Ik vond zelf dat ik niet zo heel erg ver kwam met mijn antwoord.

Ik probeerde nog iets uit te leggen over hoe de andere landen er tegen aan konden kijken en dat ze het daar onderling niet over eens waren. Dat ze het ook niet allemaal eens zijn over wiens schuld het nu is (“weet je meestal doen ze alle twee wel iets fout, maar slaat de ene veel gemener terug dan de andere”), dat ze bang zijn om partij te kiezen, dat het voor sommigen beter was om even af te wachten en daarna pas foei te zeggen.

Hoe meer ik uitlegde, hoe minder ik het zelf begreep.

Ondertussen verhalen in de krant over hoe erbarmelijk de vlucht Libanon uit was.

’t lijkt me verschrikkelijk, maar ondertussen zitten er in Libanon en Israel mensen in gevaar en te wachten tot het diplomatieke getouwtrek is afgelopen en die niet weten of ze tegen die tijd nog leven.

De mensen die dat principe aan kinderen moeten gaan uitleggen, hebben nog heel wat meer werk aan de winkel.

Visjes


Mijn stukje schreef zich in het zwembad vandaag.

De man in de baan naast mij had jaloersmakende features.

Hij had een beduidend mooiere borstcrawl dan ik.
Zijn lijf leek op zicht het zwemmen nog net iets minder nodig te hebben dan het mijne.
Maar bovenal had hij ….. een zwembril met muziek!

Ik kon het me meteen al helemaal voorstellen.

Something in the way she moves……
Armslag
Attracks me like no other lover……
Beenslag

Of wat dan ook.

Ik zong veel in mijn hoofd de rest van de dag en probeerde me het zwemritme er bij voor te stellen.

Hier ga ik een tijdje over dromen en vast een lijstje maken van muziek waar je lekker in kunt zwemmen.

Wacht u voor de hond


Wat kan een mens toch volstrekt mallotige dingen vinden.

Ik was op zoek naar een woordenboekje Nederlands-Frans en vice versa voor de PDA.

niet verdampt


Ik ben nog niet verdampt hoor.

Het mooie weer houdt mij alleen al dagen van de PC.

Onderweg van dakterras naar de computer verdampen veel gedachten weer snel.

Een klein stukje vanaf het dakterras op de Treo, meer is er even niet.

De rest blijft opgeslagen in het cache geheugen als dat niet oververhit raakt.

Lichaamstaal in beweging


Vaste prik:

Na elke 5 baantjes zwemmen, slinger ik mijn benen over de rand van het zwembad om mijn buikspieren aan het werk te zetten.

15 keer recht omhoog, 15 keer links, 15 keer rechts en nog maar eens 15 keer recht door het midden.

Ondertussen al lang een bekend verschijnsel in het zwembad.

De langslopende sportinstructeur zwaait altijd vrolijk door de glaswand als hij mij ziet ploeteren en ik weet altijd nog wel een handje op te richten om terug te zwaaien.

Terwijl ik mij weers eens in een schuine linkse bocht wrong, bleef gisteren opeens de mevrouw in de baan naast mij aan de kant hangen en keek mij doordringend aan.

Nou heb ik me nog nooit afgevraagd hoe ik er op zo’n moment voor de buitenwereld uitzag, maar z

Dakterras


Erg mooi weer.

Alle kinderen die over moesten, zijn over.

De diverse vakanties met kampen nog net niet begonnen.

Wij brachten het weekend dus eindelijk weer met z’n allen door op ons dakterras, geen nieuws van buiten, maar wel heel erg geslaagd.

Fietsen op de stoep en binnen de poort


De vader mopperde toen hij bij de ingang van de schoolpoort netniet/net wel ondersteboven gefietst werd door een ouder die de poort uit kwam.

Een dagelijkse ergernis en het aller allerdaagste voorbeeld van hoe moeilijk het is om normen en waarden in stand te houden:

Fietsen binnen de poort is verboden

Fietsen op de stoep ook

Toch zie je dagelijks ouders de stoep op crossen.

Als je je als ouder voor de school van je kind al niet aan de regels kunt houden, twerwijl de zin van de regels hier ook nog op zijn allerduidelijks is, niemand ziet zijn eigen kind graag onderuitgefietst, hoe moet het dan verder.

Het verval van de regel gaat snel: veel kinderen fietsen wel vanaf de straat de stoep op en de poort binnen, gedurende het schooljaar neemt dat toe en zie je ouders volgen.

Je kind zeggen dat het niet mag wordt moeilijker als zichtbaar iedereen het doet, maar toch gaat het hier al mis.

Ik stap keurig af voor de stoep, fiets nooit binnen de poort en zie met enige regelmaat mijn kind dat wel doen.

Ik heb het geprobeerd aan het begin van het jaar, maar het eerlijk gezegd ook opgegeven bij het zien van zoveel andere fietsende kinderen.

De ouder in overtreding voelde zich aangesproken en bedacht zoals dat vaak gaat bij mensen die zich aangesporeken voelen een flutexcuus waar hij vervolgens zelf heftig in ging geloven: “als ik naast mijn fiets had gelopen was ik twee keer zo breed geweest en had je nog meer last van me gehad”.

Ik snaptde de boze vader volkomen, het is mij ook een doorn in het oog.

Je aan de regels houden lijkt zelfs in een volstrekt logische omgeving toch minder makkelijk dan je denkt.

Waarschijnlijk is dit vergrijp toch alleen maar weer in te dammen door de ouders aan het begin van het schooljaar een aparte brief via hun kinderen mee te geven waarin de regel en het belang ervan nog maar weer eens uitgelegd wordt en het de kinderen ook maar weer eens uit te leggen (“en het ergste is dat als jullie het doen, jullie verstandige ouders opeens ook weer gaan denken dat het normaal is om op de stoep en binnen de poort te fietsen)”.

Ik zal volgende week aanbieden die brief alvast te schrijven.

En zal de laatste week van dit schooljaar mijn kind ook weer van zijn fiets af manen.

De boze vader had een veel villeinere en misschien nog wel effectievere maatregel: we moeten gewoon een aantal ochtenden de politie vragen hier te beboeten.

Ik hoop stiekum toch dat het aanspreken op het collectieve verantwoordelijkheidsgevoel weer voor in ieder geval een half jaartje werkt