Of ik een serie avonden wilde voorzitten, was de aanvankelijke vraag….
Het antwoord daarop was redelijk voorspelbaar en eigenlijk ongezien het onderwerp: “natuurlijk!”
Het begin van een hele leuke reis: Het ging hier om een serie bewonersavonden in Zuideramstel met als thema “Prettig Divers in Zuideramstel“:
In deze serie avonden spreken inleiders over eigen leven en levenservaring als jood, christen, islamiet, boeddhist, humanist. Ze dagen ons uit de eigen positie, overtuigingen en levensstijlen eens door de ogen van een ander te bekijken.

Het werd dus niet het gebruikelijke voorzitten, maar gespreksleiden met als doel het persoonlijke verhaal over het voetlicht te helpen en de vragen en de gesprekken die dat oproept op een prettige manier te begeleiden.
Vanaf het moment dat dat me duidelijk werd heb ik met een mengeling van veel enthousiasme maar ook een beetje ontzaghebbende angst naar die avonden toegeleefd. Kan ik dat wel met al die religies? Lukt het mij als buitenstaander om de kern te pakken en kan ik de inleiders op dit punt daadwerkelijk ondersteunen om hun persoonlijk verhaal en niet een verhandeling over de religie te laten vertellen?
Over issues kun je iets vinden, meningsverschillen kan je beslechten, stemmingen kun je leiden, een debat kun je voeren, maar dit leek heel iets anders!
Je raakt aan persoonlijke drijfveren bij mensen waarbij je zelfs als atheist (ik ben een waardeloze atheist volgens mijn echtgenoot want kan mij bij de peroonlijke belevingen van religies best veel voorstellen en heb dan ook nog als atheist een opvatting, als niet moreel oordeel, over hoe je het als “goede” gelovige zou moeten doen “als je dan toch gelooft) niet anders dan respect voor kan hebben.
Tegelijkertijd vind ik dit deze serie een prachtig initiatief (diverse kerkelijke organisaties, stadsdeel, stichting Welzijn en de Maarten Lutherkerk als gastheer) en ben ik nieuwschierig naar de mensen die hier hun persoonlijk verhaal komen vertellen, natuurlijk naar het verhaal en naar wat dat met de aanwezigen aan gesprek op gang brengt.
We hebben ondertussen twee avonden gehad en ik vond het een feest! Natuurlijk ook een beetje omdat ik niet door het ijs gezakt ben en ik dit kennelijk best blijk te kunnen, maar vooral omdat er mooie verhalen kwamen en de aanwezigen in saamhorigheid hun nieuwsgierige vragen stelden.
Ik heb, blijkt maar weer, toch ergens diep in mij ontzag voor kerkelijke/religieuze omgevingen: geniet van de verlichte glas en lood ramen die ik tijdens het aanfietsen kan zien, begin mij vanaf moment A netjes te gedragen, ga iedereen koffie en thee aanreiken bij binnenkomst, terwijl niemand me dat gevraagd heeft en beslis monter dat de paaskaars toch vooral achter de inleider en niet achter mij moet branden (says who, denk ik dan, ik heb hier niets te zeggen), maar doe het toch en men is het er nog mee eens ook.

De tussenconclusie zou bijna kunnen zijn dat er een gelovige aan mij voorbijgegaan is. Dat gaat me dan toch weer net iets te ver, maar ik kan niet ontkennen dat ik en mijn nieuwsgierigheid en ook mijn “wat is er nog meer in het leven” meer genieten dan op grond van het simpel aanvaarden van deze klus, gerechtigd zou zijn.

Man uit Touet, staat er sinds vorige week in mijn telefooncontactenlijst.
Na een touristisch uitje in een dorp Touet sur Var vlak bij de plek waar ik vakantie vier, een dorp waar we tot dan toe altijd achteloos doorgereden waren onderweg naar Nice, behalve als we onderweg brood wilden, dan stopten we daar bij de bakker.
Er bleek veel meer dan de huizen langs de Route Nationale, een prachtig dorp op de helling van de berg.
Genietend van al de kronkelende kleine straatjes, “les ruelles”, daalde ik af tot een terrasje bij het station en beloonde mijzelf met een glaasje wijn aan het spoor.

De wat oudere man aan het tafeltje naast mij bood mij een tweede glaasje aan en tevreden met mijn uitje en met best zin in een praatje en nog een glaasje, vond ik dat een goed idee en schoof aan aan zijn tafeltje.
Nadat we de crisis, de stand van zaken in de huizenbouw – hij bouwde huizen – en de uitverkoop van de Cote d’ Azur aan de Russen besproken hadden, belandden wij bij het Franse Chanson. Hij was benieuwd naar welke ik allemaal kende, best veel, samen zochten we naar wie ook alweer de zanger was van Les Feuilles Mortes en kwamen daar niet op (schandalig, maar toch).
Ik beloofde het zodra ik op de camping terug was te laten weten (dat niet weten en wel willen weten vreet namelijk aan je geheugen totdat je het gevonden hebt), btw Yves Montand. De man aan wiens tafeltje ik was aangeschoven, bleek een groot ambassadeur van het franse lied en begon spontaan niet onverdienstelijk zijn lievelingsnummers voor mij te gaan zingen, een mens kan het bepaald slechter treffen!
Zijn lievelingszanger bleek Daniel Guichard, dat moest ik opschrijven en heb ik natuurlijk ook gedaan. Hij zong zijn favorieten. Ik beloofde plechtig dat ik thuis op het internet naar zijn zanger zou gaan zoeken. Dat heb ik vanavond dan toch dus ook gedaan. Het geluid uit de clips op You Tube vermengt zich grappig met de herinnering aan die man (wil eigenlijk “dat mannetje” schrijven omdat het zo’n stereotiep was van die posters waarop je franse “mannetjes” aan een bolletje wijn ziet, maar mannetje klinkt als je het over een mens hebt zo onaardig) die diezelfde liedjes voor mij zong gewoon omdat ik even naast hem kwam zitten op dat terrasje.
ik zal morgen maar een smsje sturen aan “de man uit Touet”, dat ik hem hoorde zingen daar op dat terrasje toen ik de clips beluisterde.

Vanavond gingen wij gezinswijs uit eten ter gelegenheid van het afscheid van onze 10 jaar lange vaste oppas Syl.
Tim nu in groep 8, bijna twaalf, is te oud om op gepast te worden. Dat vindt hij en dat vindt zij.
10 jaar lang vast onderdeel van ons gezin en nu in de laatste week van ons gezinswijs samenzijn, markeerden wij het afscheid in een week die in het teken staat van afscheid.
Oudste zoon Mick vertrok vorig jaar naar Belfast voor een internationaal uitwisselingsproject bij de Belfast Community Circus: een expeditie die aan beide kanten zo goed is bevallen dat hij er nog een jaartje aan vast gaat knopen – welliswaar nu hier voor een vakantiestop- maar half september weer voor een jaar naar Belfast!
Lotte vertrekt donderdag voor 4 jaar studie in Amerika: supergaaf maar wel eng ver weg!
Morgen staat in het teken van haar afscheidsfeest: feest thuis en daarna voor leeftijdsgenoten in de kroeg.
Hoewel zowel Mick als Lotte zich afgelopen weekend op Lowlands ophielden, stond en staat het hele huis in teken van vertrek: 6 kilo pompoen voor de pompoensoep tijdens het afscheidsfeest, open koffers en XL emigratiekoffers, vacuumzuigzakken om je kleren 75% in omvang te laten slinken, hoeveel gewicht mag je ookal weer mee naar Amerika, last minute lenzenkeuring, weblogopstarts, uitnodigen van hen die je vergeten bent, schoenenselectie, kastopruiming, telefoonopzegging etc etc.
Toch best een beetje onder de indruk van wat er komen gaat vlucht ik in opruim-, kook- en selectieactiviteiten: nu regelen, straks voelen.
Vanavond bij een van onze favoriete restaurantjes Daar Baand (de enige vrouwelijke Iraanse chefkok in Nederland) stond in het teken van 10 jaar samen en herinneringen aan hoe we ooit samen begonnen met onze oppas. Zij had speeches voor de twee oudsten waarin ze terugblikte en ook maar weer even als voorbode voor de komende week liet zien dat de tijd vliegt en je kinderen groot zijn voor je het in de gaten hebt (cliches zijn cliches omdat ze zo waar zijn, maar dat voelt niet altijd zo waar als nu).
Lotte gaat veel verder weg dan onze vaste oppas waarmee we al meteen afspraken dat er welliswaar een eind aan de structuur is gekomen, maar dat we elkaar vaak zullen blijven zien en dat ze incidenteel die te oude Tim toch best nog wel een keertje op visite wil hebben (grag zelfs) en dat ze hem inicidenteel ook best nog op wil vangen.
Realiseer me nu dat op de vele lijstjes van te doen en te kopen deze week ik toch het fenomeen zakdoekjes vergeten ben, maar goed: zij zijn groot……dan kan ik dat ook best zijn!

De vakantie dringt zich heftig op: Sinds 11 dagen aanwezig op mijn nieu verworven residentenplek op mijn aloud bekende camping. Als eigenaar van een oude caravan en houderster van een seizoensplaats heb je allerei nieuwe rechten en aanzien. Daar maal ik niet echt om, alhoewel het hebben van een electrische afstandsbediening voor de toegangspoort me toch heimelijk best een goed gevoel geeft. De contacten met de andere residenten, bijna allemaal fransen, zijn wel helemaal gaaf. Ik aarzel al lang niet meer om mijn mond open te doen, wordt opgenomen in het geheel en weet over steeds meer onderwerpen mee te praten in het frans. Vannacht was Europa aan de beurt. Met twwe europa positivisten (waaronder mijzelf) en twee contra’s hadden we tot diep in de nacht een gesprek over de kansen die Europa biedt. Mooi was het om te zien dat het geloof in Europa in sterke mate bepaald wordt door hoe je de “pouvoir”/macht van je eigen regering bepaalt. Als je nu al geen hoge pet op hebt van “hen die de macht hebben” dan voelt het extra gevaarlijk om die macht uit handen te geven. Daarnaast liep heel sterk de gedachte dat het individu van nu vele malen meer dan vroeger de mogenlijkheden heeft om op zijn eigen manier nee te zeggen of om op een andere amnier dan vroeger de invloed te laten gelden. Kortom de discussie ging niet alleen over Europa contra het eigen land maar ook over de potentie van eigen individuele initiatieven. Voorwaar (er zat een belg bij dus vandaar wellicht de woordkeus) geen slecht gesprek en om half drie vannacht had ik toch echt het gevoel een serieuze bijdrage geleverd te hebben in een franstalige discussie. Hetgeen wel betekende dat ik mijn dagelijkse zwemrondje om 9 uur toch even oversloeg.

Afgelopen woensdag namen we met het schoolbestuur van de Stichting Westelijke Tuinsteden afscheid van bestuurslid van het eerste uur, Coos Hoebe. Niet zozeer omdat hij weg wilde, in tegendeel, maar omdat hij het bestuurslidmaatschap zeer begrijpelijkerwijs onverenigbaar vond met zijn nieuwe baan als portefeuillehouder in stadsdeel De Baarsjes. Coos heeft het begin van de verzelfstandiging van deze stichting meegemaakt en dus ook alles wat daar bij een beginnend schoolbestuur bij komt kijken. Meer dan 75 vergaderingen, memoreerde de voorzitter. Hij was al bezig toen wij in Oud-West nog bezig waren met de verzelfstandiging van ons openbaar onderwijs en een aantal jaren later, weet ik dat daar van alle kanten nog heel veel bij komt kijken, dus een echt rustig bestuursbaantje is dit nooit geweest.
Toch slaat de titel van dit stukje niet zozeer op Coos alswel op het afscheidscadeau wat deze vegetarische bioloog kreeg: een stuk stamboekvee van Oxam Novib. Een vrouw in Bangladesh krijgt een microkrediet ter grootte van een Koe. (Geef een familie een koe, leer hen ervoor te zorgen en de koe doet de rest. Haar mest laat het gewas groeien, haar melk voedt de familie en brengt geld in het laatje om de kinderen naar school te laten gaan. En haar kalfjes zetten bij andere families het goede werk voort. Een koe geeft en geeft. Jij toch ook?). Coos heeft zelf aangegeven dit te willen, maar ik vind het voor de toekomst een supertip voor verantwoorde kadootjes.
Dat we nog niet echt afscheid van hem wilden nemen, bleek symbolisch uit het feit dat er toch echt nog een klusje was dat alleen hij voor de Stichting op kon knappen en dat we het kadootje dat hij dan wel zelf mocht houden vergeten mee waren te nemen naar het restaurant, dus volgt er nog een bezoekje naar zijn nieuwe kantoor.

“Twee unieke vrouwen in de dependance
Gaven steeds die kleutertijd, veel kleur en extra glans
Met aandacht, rust en liefde, bestierden zij hun klas
Ze laten je wensen, dat je zelf een kleuter was (2x)”

Bovenstaande vertelt eigenlijk al bijna het hele verhaal…..

Bonus:

Samen in hun korte stukje gang deden zij dit meer dan 40 jaar op Het Winterkoninkje voordat we vrijdag groots en meeslepend afscheid namen in aanwezigheid van heel veel van hun kleuters en ze een boompje van ongeveer 1 meter kregen zodat ze bij hun vertrek naar Zeeland toch nog iets van de hun zo bekende lengte hadden om voor te blijven zorgen.
“Hun oudste kleuters” zijn ouder dan ik, de hoeveelheid afgeveegde neuzen, geplakte pleisters, gevierde verjaardagen, veterstrikdiploma’s en duizendrollen ontelbaar. Een onvergetelijk stempel en afscheid van niet allen twee “liefste juffen”, maar ook een beetje van een tijdperk.

“Het kan dus toch” was de niet eens zo erg verbouwereerde eerste uitspraak van echtgenoot Marco toen wij afgelopen vrijdag na 23 jaar zeilen midden op de Langweerder Wielen omsloegen met ons zeilbootje. Het woei vlagerig.
Het verschil tussen op en in het water werd erg snel en vochtig duidelijk. Een bizarre gebeurtenis die geen tijd tot overdenking bood: binnen 3 seconden was het gebeurd. Voor mij een nieuwe definitie van onvermijdelijkheid want hoewel het erg snel ging, was het ook in een soort slow motion duidelijk dat er geen moedertje lief meer aan hielp: bijna gracieus en zonder geluid zegen wij het water in en van rechtop, beetje schuin, beetje water binnen, liep de kuip vol en sloegen we om.
Gelukkig geen geschreeuw en geen paniek en Marco’s uitspraak werkte op een lachwekkende wijze ook wel weer relativerend en het water was niet echt koud.
In het water met heel veel meer dan een bikini, is een ervaring apart. Het is op slag duidelijk waarom mensen normaal gesproken niet gaan zwemmen met schoenen, sokken, broek, zeilbroek, truien en een dikke zeiljas aan (ik vond het wel opeens een hele geruststellende gedachte dat dat met het behalen van zwemdiploma’s geoefend wordt, maar zover was ik helaas nog nooit gekomen). Het schijnt dat je er redelijk op kunt vertrouwen dat een zeilboot niet verder dan half omslaat, maar de eerste seconden was ik toch voornamelijk bezig met het niet onder de kuip van de zeilboot terecht te komen. In dezelfde seconden besloot ik ook dat we hier dus niet aan dood zouden gaan en dat leverde wel weer wat gemoedsrust op: iedereen was zonder kleerscheuren in het water of hangend aan de boot terecht gekomen dus geen reden tot paniek. Ik had niet op de gunstigste plek in de boot gezeten en moest, me vasthoudend aan een drijvend schot uit de boot, om de boot heenzwemmen om op de kiel te kunnen gaan staan. Op de kiel komen was minder makkelijk dan ik zou denken want ondertussen hadden alle kleren en mijn schoenen zich volgezogen met water waardoor het gewicht dat omhoog gehezen moest worden wat meer was dan ik normaal met mij meedraag (de spierpijn in de oksels van het eruit gesjouwd worden voel ik nog goed). Eenmaal allemaal boven water bleek een van onze telefoons het nog te doen.
Picture it: 4 mensen op een omgeslagen boot, doorweekt en midden op het meer. Wij besloten tot 112: niet meteen levensbedreigend, maar we konden zelf niets meer. Het telefoontje met 112 zal me lang heugen.
Na het uitleggen van de situatie werden we doorverbonden met de brandweer die zei dat we de verhuurder moesten bellen om een berger te laten komen. Ehm ja die nummers heb je ook vooral paraat als je midden op het meer ligt. We waren niet in paniek en wellicht klonken we te rustig, maar dit was echt niet het soort hulp waar we iets mee konden op dat moment. Gelukkig waren we ontspannen genoeg voor een grapje en overwogen we een nieuwe poging waarin we of help zouden roepen of zouden benadrukken dat we er toch niet heel prettig bijzaten.
Er waren weinig boten op het meer en dat wat er was leek ons niet te (willen) zien. Op zich was dat wel een alarmerende gedachte: je zal toch wel een gewonde of onderkoelde persoon bij je hebben.
Ondertussen dreven we ook door de sterke wind en stroming onvermijdelijk naar lager wal. Zo kwamen we ook in de buurt van een passante die haar hondje uitliet en wel wilde bellen: “Waterpolitie” riepen wij. De uiteindelijk redding blijkt van iemand aan de andere kant van het meer gekomen te zijn die het zag gebeuren en onmiddelijk 112 belde. De waterpolitie kwam, moest alleen helemaal uit Sneek komen en kon met hun bootje ons nabij lager wal ook niet helpen, dus moesten ze door naar de Havenmeester van Langweer om een bootje met meer pk te halen. Tegen die tijd waren we al helemaal aan lager wal geraakt en klotste ons omgeslagen bootje heftig tegen de wal. Omdat ik niet veel kon doen en ook niet de fysieke buffer tussen wal en schip wilde zijn, ben ik met een gered schotje aan land gekrabbeld. De waterpolitie en de politie hebben ons vervolgens extreem goed geholpen: