Berlijn


Dochter Lotte en Marco gaan morgen naar Berlijn.

“raar eigenlijk dat ik Berlijn pas zie nu de muur al weg is” zei zij.

En of dat raar is.

Wij realiseerden ons opeens dat dat waarschijnlijk toch het grootste nieuwsfeit uit ons leven tot nu toe geweest is en dat we beiden nog hele levendige herinneringen hebben aan het Berlijn van voor de val van de muur.

Vandaag keken we dan ook naar video opnames van de dagen rond de val van de muur gemaakt door een vriend van ons in Berlijn.

Marco lifte destijds met een vriend naar Berlijn in de nacht van de val van de muur en heeft een enorm krantenplakboek van die dagen wat we ook weer tevoorschijn toverden. Toen bestond De Waarheid nog als krant.

Met dochter Lotte van pas een paar maanden oud vierden wij samen met onze duitse vrienden de dag van de eenwording in Berlijn amper een jaar later.

De beelden van die dagen rond 9 november 1989 daar kregen we het vanavond weer koud van.

Het Berlijn wat zij morgen voor het eerst gaat zien krijgt ook voor haar toch een ander kleurtje door de beelden van vanavond.

Loesje


Vroeger (of tot voor kort) hingen op mijn kantoor twee Loesje kaarten prominent in het raam (de rest van mijn verzameling stond elders in het kantoor).

“Wie met beide benen opde grond blijft staan, komt niet ver”

en

“Met mijn gedachten ergens anders, ben ik altijd overal”

Soms ben ik met zoveel gedachten ergens anders, dat ik hier dan even niet helemaal ben.

Er zijn momenten dat ik graag even mijn uitknop zou willen vinden: om half twee s’nachts heb ik namelijk helemaal geen behoefte aan wakker worden en over dingen denken, zeker niet als ik mijn gedachten de volgende dag weer fris aan de mens wil brengen.

Cynica


Ik voel me met hart en nieren betrokken bij de publieke zaak, draag onze democratie op handen en zal immer strijden voor de vrijheid van meningsuiting.

Daarnaast ben ik 99% van mijn tijd positief, veel anders zit er niet in mijn desondanks toch uitgebreide gedragsrepertoire.

Toen ik nog als bestuurder aan het werk was vond ik de tijd voor de verkiezingen nooit de leukste: iedereen gaat maar akelig doen tegen elkaar, daar waar je gedurende een groot gedeelte van je bestuursperiode op zoek bent naar overeenkomsten om iets voor elkaar te krijgen, zijn het dan opeens weer de verschillen en breeed uitgemeten die hoogtij vieren.

Ondertussen ben ik als kandidaat voor de Tweede Kamer, hoe laag op de lijst dan ook, natuurlijk helemaal in de mood van “waarom GroenLinks overduidelijk een beter antwoord heeft op alle vraagstukken die Nederland bezighoudt, dan alle andere partijen.

Ik ga mee in de campagnekoorts, geloof helemaal in mijn partij.

Ik gun het onze partij dat wij het verschil maken met alle middelen die ons daarbij ter beschikking staan.

Dat weerhoud mij er niet van om als krantenlezer en nieuwsconsument toch niet helemaal gelukkig te worden van de leijke dingen die mensen in het kader van de verkiezingen over elkaar zeggen.

Hoe gelukkig wordt Nederland nu van het feit dat Aboutaleb (die ik hoog heb zitten, daar niet van) Verdonk (die wat mij betreft al lang haar biezen had mogen pakken en overigens of we het nu leuk vinden of niet een angstaanjaagend aantal medestanders heeft) de pan uitveegt, Verdonk die excuses eist van Aboutaleb en Aboutaleb die bij het zijn zorg uitspreken over een raport over radicalisering vandaag de regering de kweekbodem hiervoor verwijt.

In dat laatste heeft hij helemaal gelijk volgens mij, maar het was zoveel sterker geweest als hij niet net daarvoor de verdenking op zich geladen had om Verdonk uit persoonlijk/parij politiek gewin aan te pakken. Zeg wat je wilt en waar je voor gaat, hoe jij het anders zou doen eerder dan dat je de schuld bij een ander legt. Hoe ellendig ook, een meerderheid van de kiezers heeft het intolerante en weinig sociale beleid van deze regering gesteund.

Aan de ene kant kan het mij niet gek en doortastend genoeg om ons land weer socialer, humaner, toleranter en gastvrijer te krijgen en mag iedereen die dat tegenhoud een fikse veeg uit de pan, maar de combinatie met elke verdenking op stemgewin stoot mij enorm af.

Dat het er toe doet wat je stemt, laat iedereen dat vooral weten.

Hoe je dat aan de mens brengt, alsjeblieft met respect.

De ander “bashen” vind ik wel de laatste en laagste optie en vaak doen zij die jij “basht” dat zelf al beter dan jij het ooit zou kunnen.

Een kans voorbij laten gaan…


Of ik niet eigenlijk wel in de kamer gewild had?
In de ban van Ondersteboven.nl wilde BNN een programma niet met de ondersten en dus vaak lijstduwers, maar met bijna onderste kandidaten die eigenlijk wel in de kamer wilden en ook een persoonlijke campagne zouden gaan voeren.
Met mijn plek 22 voor GroenLinks wilden ze graag weten of dat bij mij het geval was.
Ik legde uit dat ik niet overwoog een persoonlijke campagne te gaan voeren.

Ja maar als u nu met voorkeurstemmen in de kamer gekozen zou worden……zou u er dan willen zitten?
Ja tuurlijk!

In mijn hoofd zocht ik naarstig naar mensen die dat eventueel wel zouden doen want ik wilde best behulpzaam zijn terwijl ik ondertussen mijn kansen op verdere profilering en TV bekendheid gedecideerd en met argumenten afbrak.

Ik ben bang dat ik toch wel een beetje voor het systeem ben waarin een kandidatencommissie en congres bepalen wie er in de kamer komen te zitten en niet Ondersteboven.nl en BNN, alhoewel Nederland zich absoluut geen buil zou vallen aan mij in de Tweede Kamer en ik een waardevolle toevoeging zou zijn zolang ze me maar niet op financi

Ha A


Yesssss

Maandagochtend om 5 over acht op school, door met schoolzwemmen voor B.

Maar aanstaande zaterdagochtend om kwart over acht………helemaal niets.

Geen zwemles, maar bed.

Verjaardag bij Circus Elleboog


Een grote wens vervuld: Tim vierde zijn verjaardag bij Circus Elleboog.

Samen met nog 3 andere jarigen en hun kindervisite een middagje circus maken.

43 kinderen, 4 begeleiders vanuit Elleboog en 8 meehelpende ouders.

In twee uur tijd een circusvoorstelling maken voor het publiek van alle ophalende ouders.

Samen met Margit hielp ik mee (Marco en Lotte konden hun eerste schaatsles niet missen, Mick die als vrijwilliger bij Elleboog dit soort partijtjes vaak begeleidt, is vanochtend vroeg naar New York vertrokken voor een weekje uitwisseling met school).

We jongleerden, hielpen bij ballopen en koordansen en ondersteunden de kleine artiesten bij hun stageperformance (de kleine lettertjes dat je dan zelf ook onderdeel was, waren we gelukkig van te voren vergeten te lezen en eenmaal daar was het dikke pret).

Tim sleurde de prestigieuze rol van circusdirecteur in de wacht (“van mij heeft ie het niet hoor” als commentaar van mijn echtgenoot)

Een feest om te zien hoe al die kinderen zich in twee uur tijd tot circusartiest ontpopten, glunderend het applaus in ontvangst namen en een uitbundige slotpolonaise wisten op te voeren

Onderhoud


De energie zit vandaag even aan de achterkant van de site: backup en onderhoud, minder leuk maar de stofdoek wil ook hier zo af en toe aandacht.

Vegen


Zo’n uitnodiging kan ik niet weigeren.

Dus vrijwillig lid geworden van het “ouders vegen eens in de twee weken het schoolplein team”. dat was deze keer nog klein, dus het schoolplein groot, maar voor de volgende keer zijn er alweer meer aanmeldingen.

Zo merk je tenminste dat het herfst aan het worden is en een uurtje buitenlucht is heel gezond (bij regen hoeven we niet).

Al vegend gesprekken over heden, verleden, politiek en de langzaam opkomende blaren in de veeghand.

Zichtbaar resultaat en het schept een leuke band.

Check Your Battery


“You can’t start your motor

if your battery ain’t good”

Johnny Talbot, Check Your Battery

tetterde funky uit mijn favoriete internetradiostation.

Verstandige mensen zouden daarin de verborgen aanwijzing herkennen om eindelijk met een kruik het bed in te duiken vanwege een zeurende naargeestige buikpijn en het daarmee gepaard gaande gevoel van lichte malaise.

Ik kikker helaas weer helemaal op van de klanken en hervind de energie om mijn werk nog even af te maken.